Published:Updated:

ஆண்கள் இல்லாத நாடு - சுட்டிகளுக்கான குட்டிக் கதை #DailyBedTimeStories

உங்கள் செல்லக் குழந்தைகளுக்குத் தினமும் இரவில் ஒரு குட்டிக் கதை சொல்வதன் மூலம், அவர்களின் கற்பனைத் திறனை வளர்க்கலாமே... ஆண்கள் இல்லாத ஒரு நாடு... என்ன காரணம்? அங்கே இருந்த மூன்று சிறுமிகள் என்ன செய்தாங்க... இடையில் வரும் அழகான பாடலை தவறாமல் பாருங்க... பாடுங்க!

ஆண்கள்
ஆண்கள்

அந்த நாட்டில் சங்கமி என்கிற குட்டிப் பெண் இருந்தாள். அவளுக்குப் பாட்டி மட்டும்தான். அம்மாவோ, அப்பாவோ கிடையாது. ஏன் கிடையாதுன்னு அவளுக்குத் தெரியாது.

தினமும் தோழிகளோடு சேர்ந்து தோட்டங்களிலும் ஆற்றங்கரையிலும் விளையாடுவாள். அப்போ, நிறைய நிறைய கதைகள் பேசுவாங்க. அப்படித்தான் அன்றைக்குப் பேசும்போது, ``சங்கமி, உனக்கு ஏன் அம்மாவும் இல்லே அப்பாவும் இல்லே'' எனக் கேட்டாள் மைவிழி.

ஆண்கள்
ஆண்கள்

``உனக்கும்தான் அப்பா இல்லே'' எனச் சொன்னாள் சங்கமி.

``எனக்கும்தான் இல்லே... ஆனா, எங்களுக்கு அம்மா இருக்காங்களே'' எனச் சொன்னாள் பொன்னி.

அப்போதுதான் அவங்க ஒரு விஷயத்தை யோசிச்சாங்க. அந்த நாட்டுல பெண்களும் வயதானவர்களும் சிறுமிகளும் சிறுவர்களும் மட்டுமே இருக்காங்க.

சிறுவர்களிலும் 12 அல்லது 13 வயசுக்குள்ளே இருக்கிறவங்க மட்டுமே இருக்காங்க. மற்றபடி, வயதான ஆண்களும் கை கால்கள் இல்லாத ஒரு சில ஆண்கள் மட்டுமே இருக்காங்க.

``ஏன் நம்ம நாட்டுல திடமான, வலுவான ஆண்களே இல்லை'' எனக் கேட்டாள் சங்கமி.

``எனக்கும் தெரியலையே. நாம புல்லாங்குழல் மாமாகிட்ட போய் கேட்கலாமா?'' என்றாள் மைவிழி.

புல்லாங்குழல் மாமாவின் உண்மையான பெயர் தீபன். ஆற்றையொட்டிய குடிசையில் வசிக்கிறவர். அந்தக் குடிசையில் அவர் மட்டும்தான் இருக்கார். அவருக்கு அப்பாவோ, அம்மாவோ, மனைவியோ, குழந்தைகளோ இல்லை.

அதுமட்டுமா? அவருக்கு ஒரு காலும் இல்லை. குடிசைக்கு வெளியே உட்கார்ந்து புல்லாங்குழல் வாசிச்சுக்கிட்டே இருப்பார். அதனாலதான் அவருக்குப் `புல்லாங்குழல் மாமா' என்று பெயர்.

girl
girl

அந்த இசையைக் கேட்கும்போதே மனசுல அமைதி உண்டாகும். தாலாட்டுகிற மாதிரி இருக்கும். கண்கள் சொக்கி தூக்கம் வரும்.

சங்கமியும் தோழிகளும் அடிக்கடி அவர் குடிசை வாசலுக்குப் போவாங்க. அவரும் இவர்களைப் பார்த்ததும் புன்னகையோடு புல்லாங்குழல் வாசிக்க ஆரம்பிப்பார். மற்றபடி அவர் இதுவரை அவங்ககிட்டே பேசினதே இல்லே.

``இன்னிக்கு அவர்கிட்ட பேசுவோம். அப்படியே, ஏன் நம்ம நாட்டுல திடமான ஆண்களே இல்லைன்னு கேட்போம்" என்றாள் பொன்னி.

மூணு பேரும் உடனே கிளம்பி ஆற்றங்கரையில் இருந்த குடிசைக்கு வந்தாங்க. ஒற்றைக் காலுடன் வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த தீபன் என்கிற புல்லாங்குழல் மாமா, இவங்களைப் பார்த்ததும், புல்லாங்குழலை வாசிக்க ஆரம்பிச்சார்.

சங்கமி, மைவிழி, பொன்னி மூணு பேரும் கண்களை மூடி ரசிக்க ஆரம்பிச்சாங்க. அந்த இசை தூளியில் போட்டு தாலாட்டுகிற மாதிரியே இருந்துச்சு.

வழக்கமா இப்படி இசையைக் கேட்கும்போது கொஞ்ச நேரத்துல மூணு பேரும் தூங்கிடுவாங்க. அப்புறம், கண் விழிச்சு பார்த்தா அவங்க அவங்க வீட்டில் இருக்கிறது தெரியும். அவங்க அம்மாக்கள் தேடிவந்து தூக்கிட்டுப்போனது தெரியும்.

ஆனா, இன்னிக்கு தீபன் மாமாகிட்ட கேள்வி கேட்கணும் இல்லையா? அதனால், சட்டுன்னு அவர் பக்கத்தில் போன சங்கமி, புல்லாங்குழலின் முனையைத் தன்னோட பிஞ்சு கைகளால் பொத்தினாள். அதனால், இசை வர்றது நின்னுடுச்சு.

கண்களை மூடி வாசிச்சுட்டு இருந்த தீபன் மாமா, கண்களைத் திறந்தார். சங்கமியை அமைதியாகப் பார்த்தார்.

girl
girl

``மன்னிச்சுடுங்க மாமா... உங்ககிட்ட ஒரு கேள்வி கேட்கணும். அதனாலதான் வாசிப்பை நிறுத்தினேன்'' எனச் சொன்னாள் சங்கமி.

``என்ன கேட்கணும் சங்கமி'' - என முதன்முறையாகப் பேசினார் தீபன் மாமா.

``ஏன் நம்ம நாட்டுல அப்பாக்களே இல்லே?'' எனக் கேட்டாள் மைவிழி.

``தம்பிகளும் சின்ன அண்ணன்களும்தான் இருக்காங்க. ஏன் பெரிய அண்ணாக்கள் இல்லே?'' எனக் கேட்டாள் பொன்னி.

``இவங்களுக்காவது அம்மாக்கள், சின்ன அண்ணன்கள் இருக்காங்க. எனக்கு அம்மாவும் இல்லியே ஏன்?'' என வருத்தத்துடன் கேட்டாள் சங்கமி.

கொஞ்ச நேரம் அமைதியா இருந்த புல்லாங்குழல் மாமா, ``இதுக்கெல்லாம் காரணம் இந்த நாட்டின் ராஜாதான். இப்போ நீங்க சின்ன பெண்கள். கொஞ்சம் வளர்ந்ததும் புரியும்'' எனச் சொன்னார்.

``ராஜா காரணமா... ஏன்? இப்பவே சொல்லுங்க... நாங்க புரிஞ்சுக்கப் பார்க்கிறோம்'' எனச் சொன்னாள் மைவிழி.

``நம்ம ராஜாவுக்கு நிறைய நாடுகளைப் பிடிக்கணும்னு ஆசை. அதனால், எப்பவும் நாடு நாடாகப் போய் போர் செய்துகிட்டே இருப்பார். ஒரு நாட்டை ஜெயித்ததும் திரும்பி வருவார். கொஞ்ச நாளில் இன்னொரு நாட்டைப் பிடிக்கப்போவார். போர் செய்ய வீரர்கள் வேணுமில்லியா... அதுதான் 13 வயசு ஆனதுமே ஆண்களை கூட்டிட்டுப் போய்டுவார். அதனாலதான் நம்ம நாட்டில் ஆண்களே இல்லை" என்றார்.

இதைக் கேட்ட பொன்னி, ``சரி... போருக்குப் போன ஆண்கள் என்ன ஆவாங்க?'' எனக் கேட்டாள்.

kids
kids

``போரில் பலர் இறந்துடுவாங்க. அவங்களை அங்கேயே புதைச்சுடுவாங்க. பலர் கை கால்களை இழந்துடுவாங்க. அவங்களை நாடு திரும்பும்போது இங்கே விட்டுட்டு போய்டுவாங்க."

இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டடே தன்னுடைய கால்களைப் பார்த்தார் தீபன் மாமா.

``ஓஹோ... நீங்களும் போரில்தான் காலை இழந்தீங்களா?" எனச் சொல்லிக்கிட்டே அவரின் வலது தொடை வரை மட்டுமே இருந்த காலை, அன்போடு தடவிக்கொடுத்தாள் சங்கமி.

``ஆமாம்... என் அப்பாவும் போர் வீரராக இருந்து போரில் இறந்தவர்தான். அப்புறம் அம்மாவும் இறந்துட்டாங்க. உன் அம்மாவும் உடம்பு சரியில்லாம இறந்துட்டாங்க. அதனாலதான் உனக்கு அம்மாவும் இல்லே" எனச் சொல்லி சங்கமி தலையை அன்போடு வருடினார் புல்லாங்குழல் மாமா.

``அப்படின்னா எங்க அப்பாக்களும் இறந்துடுவாங்களா... இல்லேன்னா இந்த மாதிரி கை கால் இல்லாமல் வருவாங்களா?" எனக் கேட்டாள் மைவிழி.

``அப்படி இல்லே... உங்க மூணு பேரின் அப்பாக்களும் நல்லபடியா திரும்பி வர இறைவனை வேண்டிக்கிறேன்" எனச் சொல்லிட்டு புல்லாங்குழலை வாசிக்க ஆரம்பிச்சார் தீபன் மாமா.

கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக இசையைக் கேட்டுக்கொண்ட சங்கமி, ``ஏன் மாமா... ராஜா ஏன் இப்படியெல்லாம் செய்யறார். ஏன் நாடுகளைப் பிடிக்கணும்?" எனக் கேட்டாள்.

சிரிச்ச புல்லாங்குழல் மாமா, ``தன் வீரத்தை நிரூபிக்க. அங்கே இருக்கும் பொன், பொருள்களை எல்லாம் இங்கே கொண்டுவந்து சேர்க்க. இந்த நாட்டுல எல்லோரும் பெரிய பங்களாவிலும் நிறைய பொருள்களுடனும் இருக்கீங்க இல்லியா. அவையெல்லாம் இப்படித்தான் கிடைக்கும்" என்றார்.

kids
kids

``மாமா... எங்களுக்குப் பொன்னோ, பொருளோ வேண்டாம். அப்பா, அண்ணன்கள்தான் வேண்டும். அதுக்காக ராஜாவைச் சந்திச்சு பேசலாம் வர்றீங்களா?" எனக் கேட்டாள் பொன்னி.

``அது நடக்குமா எனத் தெரியலை. இத்தனை வருஷமா மாறாத ராஜா இனி எங்கே மாறுவார். இப்போ ரொம்ப தூரத்துல போர் முனையில் இருக்கார். அங்கே போறது கஷ்டம். நீங்க வீட்டுக்குப் போங்க" எனச் சொல்லிவிட்டு, ஒற்றைக் காலால் குச்சியை ஊன்றிக்கொண்டு குடிசைக்குள் போய்விட்டார் தீபன் மாமா.

சங்கமியும் தோழிகளும் சும்மா இல்லை. தினமும் அவர் குடிசை வாசலுக்கு வந்து நிற்க ஆரம்பிச்சாங்க.

ரெண்டு நாள் ஆச்சு... மூணு நாள் ஆச்சு... ரெண்டு வாரம் ஆச்சு... மூணு வாரம் ஆச்சு.. ஒரு மாசம் ஆச்சு... ரெண்டு மாசம் ஆச்சு...

அவங்க மன உறுதியைப் பார்த்து வியந்துபோன புல்லாங்குழல் மாமா, ``சரி, உங்களை நான் ராஜாகிட்ட கூட்டிட்டுப் போறேன். வீட்டுல அனுமதி வாங்கிட்டு வாங்க" எனச் சொன்னார்.

``அதெல்லாம் எப்பவோ வாங்கிட்டேம்" என உற்சாகமாகச் சொன்னாள் சங்கமி.

``அதுமட்டுமல்ல... இன்னும் 10 தோழர், தோழிகளும் ராஜாகிட்ட பேச விரும்பறாங்க" என்றாள் பொன்னி.

ஆச்சர்யமான தீபன் மாமா, ``சரி, தேவையான விஷயங்களைத் தயார்செய்துகிட்டு புறப்படலாம்" என்றார்.

ஒரு பெரிய குதிரை வண்டியில பழங்கள், தேவையான உணவுப் பொருள்களை எடுத்துக்கிட்டு புறப்பட்டாங்க. சங்கமி, மைவிழி, பொன்னியோடு இன்னும் சில குழந்தைகளும் ஓரிரு அம்மாக்களும் கிளம்பினாங்க.

காடு, பாலைவனம், புல்வெளி எனப் பல பகுதிகளைக் கடந்து அவங்க பயணம் செஞ்சாங்க. வழியெல்லாம் தீபன் மாமா புல்லாங்குழல் வாசிக்க, குழந்தைகள் ஒரு பாட்டு உருவாக்கி பாடிட்டே போனாங்க. அந்தப் பாட்டு இதுதான்...

kids
kids

"எங்களுக்குத் தங்கம் வேண்டாம்

முத்து பவளம் வைரம் வேண்டாம்

எங்களுக்குத் தந்தை வேண்டும்

சிரித்துப் பேசி மகிழ வேண்டும்!

எங்களுக்கு மாளிகை வேண்டாம்

வசதி வாய்ப்பு எதுவும் வேண்டாம்

எங்களுக்கு அண்ணன் தம்பி வேண்டும்

ஆடிப் பாடி விளையாட வேண்டும்!

எங்களுக்கு வசதி வேண்டாம்

பேராசை புகழ் வெற்றி வேண்டாம்

அமைதி தரும் அரசன் வேண்டும்!

என்றும் அமைதி தரும்

அரசன் வேண்டும்!

இப்படிப் பாடிக்கிட்டே போனாங்க.

நீண்ட நாள் பயணத்துக்குப் பிறகு, ராஜாவின் போர் கூடாரங்கள் இருக்கும் இடத்தை அடைந்தாங்க.அது ஒரு அதிகாலை நேரம்... ஒரு பெரிய குதிரை வண்டியில் நிறைய குழந்தைகள் வருவதைப் பார்த்து அங்கிருந்த வீரர்கள் திகைச்சுட்டாங்க. அரசரும் தன் கூடாரத்தைவிட்டு வெளியே வந்து பார்த்து ஆச்சர்யப்பட்டார்.குதிரை வண்டி நின்ன்னதும் சங்கமி இறங்கினாள். சங்கமி முன்னால் நடக்க மற்ற குழந்தைகள் பின்னாடி நடக்க, ராஜா முன்னாடி போய் நின்னாங்க.

``அரசே... என் பெயர் சங்கமி. என் அம்மா உடம்பு சரியில்லாம இறந்துட்டாங்க. வயதான பாட்டி மட்டும்தான் இருக்காங்க. என் அப்பா இங்குள்ள போர் வீரர்களில் ஒருவராக உயிரோடு இருக்காரா இல்லையான்னுகூடத் தெரியாது. ஆனாலும், நான் உங்ககிட்ட ஒண்ணு கேட்க விரும்பறேன். செய்வீங்களா?" எனக் கேட்டாள்.

ஒரு குட்டிப் பெண், தனக்கு முன்னாடி நின்னு இவ்வளவு தைரியமாகவும் அதேநேரம், அன்பாகவும் பேசறதைப் பார்த்து திகைச்சுட்டார் அந்த அரசன்.

boy
boy

``கேளு குட்டிப் பெண்ணே... என்ன வேண்டும்?" என்றார்.

உடனே சங்கமி, புல்லாங்குழல் மாமாவின் புல்லாங்குழலை வாங்கி, தானே வாசிக்க ஆரம்பித்தாள். மற்ற குழந்தைகள் பாடினாங்க.

"எங்களுக்குத் தங்கம் வேண்டாம்

முத்து பவளம் வைரம் வேண்டாம்

எங்களுக்குத் தந்தை வேண்டும்

சிரித்து பேசி மகிழ வேண்டும்!

எங்களுக்கு மாளிகை வேண்டாம்

வசதி வாய்ப்பு எதுவும் வேண்டாம்

எங்களுக்கு அண்ணன் தம்பி வேண்டும்

ஆடிப் பாடி விளையாட வேண்டும்!

எங்களுக்கு வசதி வேண்டாம்

பேராசை புகழ் வெற்றி வேண்டாம்

அமைதி தரும் அரசன் வேண்டும்!

என்றும் அமைதி தரும்

அரசன் வேண்டும்!

kids
kids

அரசன் நெகிழ்ந்து போய்விட்டார். இதற்கு முன்னாடி எத்தனையோ பேர் அவரிடம் போர் வேண்டாம் எனச் சொல்லி இருக்காங்க. அதையெல்லாம் அவர் அலட்சியப்படுத்தி இருக்கார். ஆனால்... இந்த அதிகாலையின் அமைதியான நேரத்தில், போர் முனையில் ரம்மியமான இசையோடு, குழந்தைகளின் குரலில் பாடலைக் கேட்டதும் அவருக்குக் கண்ணீர் வந்தது.

உடனே சத்தமாக, ``என் அருமை வீரர்களே... தவறு... தவறு... என் அருமை குடிமக்களே... இப்போதே நாம் நாடு திரும்புவோம். இனி என் நாட்டில் தற்காப்புக்காக மட்டுமே வாள் உயரும்" என்றார்.

வீரர்கள் எல்லோரும் மகிழ்ச்சி ஆரவாரம் செய்தாங்க. வந்திருந்த குழந்தைகளின் அப்பாக்கள், அண்ணன்கள் எல்லாம் அவங்களை தூக்கிவெச்சு கொஞ்சினாங்க. பொன்னியும் மைவிழிவியும்கூட அவங்க அப்பாக்களோடு நடனமாடினாங்க.

அதுசரி, சங்கமி எங்கே?

அதோ... படைத் தளபதி தோளில் உட்கார்ந்து நடனமாடிட்டு இருக்கா பாருங்க... ஆமாம்! படைத் தளபதி மகள்தான் நம்ம சங்கமி!

இந்தக் கதையை அழகான குரலில் கேட்க...

கதை சொல்பவர்: அபிநயா ஶ்ரீகாந்த்