Published:Updated:

தாய் மிருகம்

கவிதைகள்: முகுந்த் நாகராஜன்

தாய் மிருகம்

கவிதைகள்: முகுந்த் நாகராஜன்

Published:Updated:

கவிதைகள்: முகுந்த் நாகராஜன்
ஓவியம்: செந்தில்  

தாய் மிருகம்

தாய் மிருகம்

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

குழாய் பழுதுபார்க்க வந்தவனை
கதவைத் திறக்காமலேயே
திருப்பி அனுப்புகிறாள்.
சாப்பிடும் தட்டுக்களை அடுக்குகையில்
மெள்ள ஓசை கேட்டாலும்
முறைத்துப்பார்க்கிறாள்.
கட்டிலின் மேலே
காற்றைப்போல் ஏறிப்
படுத்துக்கொள்கிறாள்.
இரவில் சிறு சப்தம் கேட்டாலும்
எழுந்து உட்கார்ந்துகொள்கிறாள்.
பாதி ராத்திரியில்
பாப்பாவின் முகத்தைப்
பார்த்துக்கொண்டே
பால் ஊட்டுகிறாள்,
பச்சை நிற விடிவிளக்கின் ஒளியில்
பழுப்பு நிறக் கண்கள் மின்ன.

  கடல் காற்று

கடற்கரையில்
வண்ண வண்ணக் குமிழிகளைப்
பறக்கவிட
பிளாஸ்டிக் வளையத்தை
சோப்பு எண்ணெயில்
அமிழ்த்தி எடுத்து
வாயைக் குவிக்கிறாள் கார்த்திகா.
கடல் காற்று
அவளை முந்திக்கொண்டு
வளையத்துக்குள் நுழைந்து
குமிழிகளைப் பறக்க விடுகிறது,
பாய்மரங்களைக்
காக்க வைத்துவிட்டு.

காலம்

 கறுப்பும் வெளுப்புமாய்
கவுன் அணிந்த
இரட்டைக் குழந்தைகள்
சீசா ஆடிக்கொண்டிருந்தன.
இரவும் பகலுமாக
காலம் உருண்டது
பூங்காவில்.

நிழல் எல்லை

பெருமரத்தின் கீழ் கூடி
விளையாட்டு தொடங்கியது,
மரத்தின் நிழலை
எல்லையாக வைத்து
கண்ணாமூச்சி.
இலைகளால் கண்களை
மறைத்துக்கொண்டு
இரவுக்குள்
எல்லாப் பிள்ளைகளையும்
பிடித்துவிட்டது
சூரியன்.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism