Published:Updated:

டண்டணக்கா...டண்டணக்கா!

டண்டணக்கா...டண்டணக்கா!

பிரீமியம் ஸ்டோரி

கிராமத்தில் இருந்த பாட்டி வீட்டுக்கு வந்திருந்த லாவண்யா, பாட்டியின் மடியில் படுத்துக்கொண்டே பேசிக்கொண்டிருந்தாள்.

வெளியே, ‘டண்டணக்கா... டண்டணக்கா’ தாளத்தோடு, வெடிச் சத்தமும் கேட்டது.

“சுந்தரி, ஒரு குடத்தில் தண்ணி எடுத்துட்டுப் போய் திண்ணையில் வை. அவங்க போனதும் வாசல்ல ஊத்திவிடு’’ என்றார் பாட்டி.

டண்டணக்கா...டண்டணக்கா!

லாவண்யாவின் அம்மா, குடம் நிறையத் தண்ணீரோடு செல்ல, பின்தொடர்ந்த லாவண்யா, ‘‘எதுக்குமா தண்ணீர்?’’ எனப் புரியாமல் கேட்டாள்.

“சவ ஊர்வலம் போன பிறகு, வீட்டு வாசல்ல ஊத்துறது சம்பிரதாயம். அந்தக் காலத்துல இருந்தே செஞ்சிட்டு வர்றாங்க. சிட்டியில இருக்கிற நாம விட்டுட்டோம். கிராமத்தில்  செய்றாங்க’’ என்றார் அம்மா.

இருவரும் வாசலுக்கு வர, தெரு முனையில் சவ ஊர்வலம் வந்துகொண்டிருந்தது.  அது ஒவ்வொரு வீடாகக் கடந்ததும், அந்தந்த வீட்டு வாசலில் தண்ணீர் ஊற்றினார்கள்.

பாட்டி வீட்டை ஊர்வலம் கடந்ததும் அம்மா தண்ணீர் ஊற்றினார். அப்போது, லாவண்யா அதைக் கவனித்தாள். எதிர்வீட்டு ஆன்ட்டி, ஒரு டம்ளரில் தண்ணீர் எடுத்து வந்து ஊற்றினார்.

“என்ன ஆன்ட்டி, எல்லாரும் குடத்துல கொண்டு வந்து ஊத்துறாங்க. நீங்க டம்ளர்ல தெளிக்கிறீங்க?’’ என்று கேட்டாள்.

‘‘அதுவா செல்லம், எங்க வீட்டுல மோட்டார் ரிப்பேர். எலெக்ட்ரீஷியன் வர்ற வரைக்கும் இருக்கிற தண்ணியில  ஒப்பேத்தணும்’’ என்றார்.

‘‘எதுக்கு இப்படித் தண்ணி ஊத்துறாங்க ஆன்ட்டி?’’ எனத் தன் சந்தேகத்தைக் கேட்டாள் லாவண்யா.

“யாருக்குத் தெரியும்? என் அம்மா செய்வாங்க. என் மாமியார் செய்வாங்க. நானும் செய்றேன்’’ என்றபடி உள்ளே சென்றுவிட்டார்.

லாவண்யா, விடை தேடும் ஆர்வத்தோடு பாட்டியிடம் ஓடிவந்து, ‘‘பாட்டி...’’ என ஆரம்பித்தாள்.

அவள் பேச்சைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த பாட்டி, ‘‘இதெல்லாம்  நம்ம பெரியவங்க செஞ்சது. அவங்க எது செஞ்சாலும் ஒரு காரணம் இருக்கும். தீய சக்திகள் வராமல் இருக்க, இப்படி செஞ்சிருப்பாங்க” என்றார்.

டண்டணக்கா...டண்டணக்கா!

இந்தப் பதில் லாவண்யாவுக்கு திருப்தி தரவில்லை. சட்டென ராமு தாத்தாவின் ஞாபகம் வந்தது. ராமசாமி என்கிற ராமு தாத்தா, அதே தெருவில் வசிப்பவர். மாலை நேரங்களில் சிறுவர்களுக்குக் கதைகள் கூறுவது, உலக விஷயங்களைச் சொல்வது என இருப்பார். அவரிடம் பதில் கிடைக்கும் என நம்பினாள்.

உடனே அவரைத் தேடிக் கிளம்பினாள். தனது வீட்டுத் திண்ணையில் அமர்ந்து, புத்தகம் ஒன்றைப் படித்துக்கொண்டிருந்தார் ராமு தாத்தா. அவரது வீட்டு வாசலில்  தண்ணீர் ஈரம் இல்லை.

“என்ன தாத்தா, நீங்க தண்ணீர் ஊத்தலியா? அது எதுக்குத் தாத்தா?” எனக் கேட்டாள் லாவண்யா.

தாத்தா சிரித்தார். ‘‘அந்தக் காலத்துல தொற்றுநோய் அதிகம். செத்தவங்களை ஊர்வலமா கொண்டுபோகும்போது, நோய்க் கிருமிகள் வீட்டுக்குள்ள வராம இருக்க... மஞ்சள், வேப்பிலைகளைத் தண்ணியில கலந்து வாசல்ல தெளிப்பாங்க. இது புரியாம, பின்னாடி வந்தவங்க எல்லாம் வெறும் தண்ணியைத் தெளிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்க. இந்தக் காலத்துக்கு அது தேவையே இல்லை. இதைச் சொன்னா யாரு கேட்கறா? என்னால முடிஞ்சது, என் வீட்டுக்கு வெளியே கொட்டாம, ஒரு குடம் தண்ணியை மிச்சப்படுத்துறேன்.

அவ்வளவுதான்” என்று சிரித்தார் தாத்தா.

விஷயம் புரிந்து, லாவண்யாவும்  தாத்தாவின் சிரிப்பில் இணைந்தாள்.

த.மதுவந்தி

டண்டணக்கா...டண்டணக்கா!

புனித சூசையப்பர் உயர்நிலைப் பள்ளி,

இராமநாதபுரம்.

ஓவியங்கள்: ராம்கி

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு