Published:Updated:

(+91) 960 004 கவிதை

கவிதை: லீனா மணிமேகலை, ஓவியம்: டிராட்ஸ்கி மருது

ரையாடல் சற்று இளகும்போது 

கைகளின் பின்புறத்தில்

முத்தமிடத் தோன்றியிருந்த நாட்கள்

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

திரை மின்ன மின்ன

அழைப்பு வரும்போது

உன் உள்ளங்கை வெப்பமென

கைப்பேசி

என் கன்னங்கள் பழகியது

சாப்பிட்டியா  

(+91) 960 004 கவிதை

உன்னைத் தேடுது

(+91) 960 004 கவிதை
(+91) 960 004 கவிதை

செய்திகளை ஸ்மைலிகளை

தட்டச்சு செய்து செய்து

விசைகள் தேய்ந்த நாட்கள்

மௌனத்தை

குரல் பதிவுசெய்து அனுப்பிக்கொண்டோம்

கைப்பேசி அதிர்வுகளில்

நம் இதயத்துடிப்பு விகிதம்

(+91) 960 004 கவிதை

உன் எண்ணை நிலவென்ற பெயரிலும்

என் எண்ணை மழையென்ற பெயரிலும்

நம் கைப்பேசிகளில் பதிந்துகொண்ட நாட்கள்

இரவையும் பகலையும்

அழைப்புகளே அறிவித்தன

உயிருடன் இருப்பதா இறப்பதா என்பதையும்கூட

குரல்களின் முடிச்சுகளே தீர்மானித்தன

ஒவ்வொரு கணத்தையும் அதன் வண்ணத்தோடு

உடனுக்குடன் பகிர்ந்துகொண்டோம்

நீ முதலில் தொலைபேசியை அணை

இல்லை நீ அணைத்துவிடு

முக்காலமும் முடிய பேசியும் மனமில்லாமல்

போட்டிபோட்ட நாட்கள்

கைப்பேசியின் முகப்பில் உன் புகைப்படம்

மூக்கையும் உதட்டையும் புன்னகையையும்

ஒவ்வொரு தரமும் புதிதாய்ப் பார்த்தும்

நெஞ்சோடு அணைத்தும்

போதாமை தூக்கமின்மை

என் அழைப்பை நீ தவிர்த்த நாட்கள்

மறுமுனையில் யாருமில்லை

எனத் தெரிந்தும்

பேசவேண்டியதைப் பேசித் தீர்த்துவிட்டுத்தான்

துண்டிப்பேன்

பேய் பூதங்களை

நீ நம்பத் தொடங்கியிருந்தாய்

கைப்பேசிக்குக் கால்கள் இல்லை என

முகநூலில்கூட நிலைத்தகவலிட்டிருந்தாய்

அன்பு என்பது

நிபந்தனையற்ற மதிப்பு என்றாய்

அன்பு என்பது உணவு மட்டுமல்ல உணர்வும்தான் என்றேன்

நாம் தொடர்புற்றிருக்கவே கூடாது

நீதான் தொடங்கிவைத்தாய்

இல்லை நீதான் முதலில்

குறுஞ்செய்தி அனுப்பினாய்

வார்த்தைகள் நொறுங்க உறவு உடைய

கைப்பேசி ரத்தம் கசிந்த நாட்கள்

பிரத்யேக ரிங்டோன்களை அழித்தோம்

எண்களை முடக்கினோம்

பின் நீக்கினோம்

பருவங்கள் மாறின

நேர்கண்டோம்

நீ நிலவாகவே இருந்தாய்

நானும் மழையாகவே இருந்தேன்

தவறவிட்டது காலமா நாமா

கண்கள் கேட்டுக்கொண்டன

கைப்பேசிகளுக்குப்

பிறகு வேலையிருக்கவில்லை!