Published:Updated:

கதைகளின் கதை: குழூஉக்குறி - சு.வெங்கடேசன்

கதைகளின் கதை: குழூஉக்குறி - சு.வெங்கடேசன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
கதைகளின் கதை: குழூஉக்குறி - சு.வெங்கடேசன்

ஓவியங்கள் : ஜி.ராமமூர்த்தி

கதைகளின் கதை: குழூஉக்குறி - சு.வெங்கடேசன்

ரு பனை நீளத்துக்கு நீண்டதொரு தண்ணீர்த் தொட்டியை, முதன்முதலில் மாட்டுச் சந்தையில்தான் பார்த்தேன். சின்னஞ்சிறு வயதில் ஏற்பட்ட அந்த பிரமிப்பு இன்று வரை நீங்கவில்லை. எண்ணற்ற மாடுகள் ஒரே நேரத்தில் குடிப்பதற்கு ஏதுவான தண்ணீர்த் தொட்டி அது. சந்தை நடைபெறும் நாளில் அதில், நீர் இறைத்து ஊற்றிக்கொண்டே இருப்பார்கள். மாடுகளின் மீதான கரிசனம் அப்படி...

மாட்டுச் சந்தை நடைபெறாத நாள் ஒன்றில், அந்தத் தொட்டியில் குளித்தால் என்ன என்று தோன்றியது. நண்பர்களை இணைத்துக்கொண்டு மாட்டுச் சந்தையை நோக்கிப் பயணம் போனோம். சந்தையைக் குத்தகைக்கு எடுத்தவர் எங்களை அனுமதிக்கவில்லை. எப்படியாவது அந்தத் தொட்டியில் குளித்தே ஆகவேண்டும் என்று முடிவு செய்தோம். மாட்டுச் சந்தைக்குள் எல்லோரும் சாணி எடுக்க முடியாது. அதற்குத் தனிக் குத்தகை உண்டு. அவர்கள் மட்டுமே சாணி எடுக்க முடியும். அந்தக் குடும்பத்துப் பையன் சில நாட்களிலேயே எங்கள் நண்பன் ஆனான். அவனுடைய அம்மா சொன்னவுடன் அந்தக் குத்தகைக்காரர் எங்களை குளிக்க அனுமதித்துவிட்டார். அதற்கான காரணம் அப்போது எங்களுக்குப் புரியவில்லை. 

வியாழக்கிழமை சந்தை முடிந்ததும் வெள்ளி, சனிக்கிழமைகளில் சந்தையைத் துப்புரவு செய்யும் பணி நடக்கும். தண்ணீர்த் தொட்டியையும் சுத்தம் செய்துவைப்பார்கள். விடுமுறை நாளான ஞாயிற்றுக்கிழமை நாங்கள் புறப்பட்டுப் போவோம். எங்களின் வருகைக்காகவே இவ்வளவு வேலையும் நடந்துள்ளதாக மனம்  மகிழ்ச்சியடையும்.

காலையிலேயே போய் தண்ணீரை இறைத்து ஊற்றத் தொடங்குவோம். தொட்டி நிறைவதற்கு மதியம் வரை ஆகும். அதற்குப் பின் நீச்சல் விளையாட்டு ஆரம்பமாகும். நீருக்குள் மூழ்கிப் பார்க்கும்போது, பாறையில் உளியால் கொத்தப்பட்ட வரிவரியான கோடுகள் நெளிந்து நெளிந்து ஆடும். தென்னைமரத்தில் ஏறிச்செல்லும் அணிலைப்போல, நாங்கள் தொட்டியின் வரிகளைக் கடந்து நகர்வோம்.

ஆளரவமே இல்லாத அத்துவானக் காட்டுக்குள் இருந்த மாட்டுச் சந்தைக்கு, வியாழக்கிழமை பிறந்துவிட்டால் எங்கிருந்தோ பலநூறு பேர் வந்து குவிந்துவிடுவார்கள். அதுவும் விதவிதமான மாடுகளுடன். எத்தனை வகையான நிறங்கள். அப்பொழுது ஈன்ற கன்று முதல் இனி அடிமாட்டுக்குத்தான் ஆகும் என்று முடிவுசெய்யப்பட்ட காளை வரை எல்லாவற்றையும் பார்க்கலாம்.

தன்னோடும் தன் குடும்பத்தோடும் ஒன்றாக இருந்த ஓர் உயிரினத்தை விற்க வரும் விவசாயினது தவிப்பும் வாழ்வில் நெருக்கடியில் இருந்து அதை விற்றே ஆகவேண்டிய சூழலும் அவனது முகத்தில் நிழலாடும். விவசாயப் பண்பாடும் வணிகப் பண்பாடும் ஒன்றை ஒன்று ஊடறுக்கும் இடம்தான் மாட்டுச் சந்தை.

மாட்டை விற்பது என்று முடிவெடுத்துவிட்டால், அதனை சந்தைக்குத் தயார்செய்ய வேண்டும். அங்குதான் விவசாயப் பண்பாட்டின் எல்லை முடிந்து, வணிகப் பண்பாட்டின் நிலப்பரப்பு  தொடங்குகிறது. ஒரு வார காலமாவது மாட்டுக்கு நல்ல தீனி போடுவார்கள். பால் மாடு என்றால், முதல் நாள் இரவுக்குப் பின் பாலே பீய்ச்சாமல் நிறைமடுவோடு சந்தைக்குக் கொண்டுசெல்ல வேண்டும். அதேபோல மாட்டுக்கு நன்றாகத் தண்ணீர்காட்ட வேண்டும். வயிறு நிறைய தண்ணீர் குடித்தால்தான் மாடு தெளுச்சியாக, ஆரோக்கியமாக இருக்கிறது என்று நம்ப முடியும். வீட்டில் இருக்கும்போது பகலில் இருமுறை தண்ணீர்காட்டினால், சந்தையில் குறைந்தது ஐந்து முறையாவது தண்ணீர்காட்டுவார்கள்.

மாட்டுச் சந்தையில் இவ்வளவு பெரிய தண்ணீர்த் தொட்டி கிணற்றுக்குப் பக்கத்திலேயே இருப்பதற்கும் அன்றைய நாள் முழுவதும் நீர் இறைத்து அதில் ஊற்றிக்கொண்டே இருப்பதற்கும் காரணம் கரிசனம் அல்ல, அங்கு நடைபெறும் ஏமாற்று வேலையின் பகுதியே என்பது பிறகான நாட்களில் புரிந்தது.

மாடுகளை விற்பவர்கள் வாங்குபவர்கள் மட்டுமல்ல, மாட்டோடு சம்பந்தப்பட்ட அனைத்துத் தொழில்காரர்களும் மாட்டுச் சந்தைக்கு வந்துசேருவார்கள். மாடுகளுக்குச் சூடு போடுபவர்கள் மாட்டுச் சந்தையில் தனித்திருக்கும் மரத்தடியில் அமர்ந்திருப்பார்கள். வந்தவர்களே மீண்டும் மீண்டும் வர மாட்டார்கள். ஒவ்வொரு வாரமும் ஒவ்வொருத்தர் வந்து உட்காருவார். யார் வந்து உட்கார்ந்தாலும் “மாட்டு வாகடம் இவருக்கு அத்துப்படி” என்று நாலு பேர் பேசிக்கொண்டேதான் இருப்பார்கள். ஆனாலும், குறிப்பிட்ட ஆள் வந்தால் மட்டுமே தனது மாட்டைப் பிடித்துவந்து சூடு போடுவேன் என்று சொல்லி, காத்திருந்து மாட்டைக் கொண்டுவருகிறவர்களும் உண்டு.

மாட்டுக்குச் சூடு போடுதல் என்பது அடையாளத்துக்காகச் செய்வது அல்ல; அது நோய்க்கான ஒரு மருந்து. ஆதிகாலம் தொட்டு இருந்துவரும் பழக்கம். உதாரணமாக, கொல்லிநோய் வந்தால், மாட்டின் கன்னம் வீங்கி, மயிர் சிலிர்க்கும். நடக்காது. அந்நோய் சரியாக வேண்டுமென்றால், வீங்கின இடத்தில் சிலுவைக்குறி போன்று இரண்டு குறுக்குக் கோடுகளைக்கொண்ட புள்ளடிச்சூடு போட வேண்டும்.

அதேபோல வரிநோய் தாக்கினால், நான்கு கால்களும் வீங்கி, நிற்க முடியாமல் தத்தளிக்கும். அப்படி இருந்தால், அரைவட்டத்தில் ஒன்றுக்கு அருகில் ஒன்றாக இரண்டு கோடுகள் போட வேண்டும்.

பெருஞ்சிலந்தி நோய் தாக்கினால், மாட்டின் கால்கள் வீங்கி, மயிர் சிலிர்க்கும். அவற்றைச் சரிசெய்ய ஆறு என்ற எண்ணை மேலேயும் சுழித்துப் போடவேண்டும். ஆனைச்சிலந்தி நோய் தாக்கினால், முன்னங்கால் வீங்கும். அதற்கு பட்டைபோல மூன்று கோடுகளைப் போட்டு இரு பக்கமும் புள்ளிவைக்க வேண்டும். இதுபோல மாட்டின் நோய்க்கு ஏற்ப சூடுகளைப் போட்டு அனுப்புவார்கள்.

லாடம் அடிப்பவர்களும் விதவிதமாகத்தான் இருப்பார்கள். மிகப் பக்குவமாகவும் லாகவமாகவும் லாடம் அடிப்பதில் சிறந்தவர்களைத் தேடி தங்களின் மாட்டைக் கொண்டுவந்து நிறுத்துவார்கள். மாட்டின் குளம்புக்கு ஏற்ப லாடத்தைத் தேர்வுசெய்து அடித்து, அதன் முனையைப் பக்குவமாக மேல்நோக்கி அமுக்கிவிடுவார்கள்.

எங்களது வீட்டில் இருந்த வண்டி மாடுகளுக்கு லாடம் அடிக்க, இருமுறை சந்தைக்குக் கூட்டிப்போயும்கூட அடிக்காமல் திரும்பினார் என் தாத்தா. ஏனென்று கேட்டால், “கோவிந்தன் வரலடா, அவெந்தான் மாடறிஞ்சு அடிக்கிறவெ” என்று சொல்லுவார். “கோவிந்தன் அவ்வளவு பெரிய ஆளா?” என்று கேட்டால், “அவெ யானைக்கே லாடம் அடிச்சவன்டா” என்று சொல்லுவார். நீண்டகாலம் அது உண்மை என்றே நான் நம்பியிருந்தேன்.

‘நெல்லூர் மாடு கறவைக்குச் சிறந்தது; மெதுவான வேலைக்குத் தகுந்தது. புங்கனூர் குட்டை மாடு பாலுக்குப் பெயர்பெற்றது. ஓம்பளச்சேரி காங்கேய மாடுகள் உழவுக்கும் வண்டிக்கும் பயன்படுபவை. ஆலம்பாடி மாடு வேலைக்கு நன்கு ஈடுகொடுக்கும்’ என்று மாட்டுச் சந்தையில் கேட்கும் குரல்கள் பலநேரம் வீட்டிலும் கேட்டுக்கொண்டேதான் இருக்கும்.

விவசாயக் குடும்பங்களில் தலைமுறை அறிவு, எப்போதும் பேச்சுக்குள் மிதந்துகொண்டே இருக்கும். மண், தாவரங்கள், மாடுகள், பருவகாலங்கள், விண்மீன்கள் எனக்  களைபிடுங்கிக்கொண்டும் நீர்பாய்ச்சிக்கொண்டும் அவர்கள் சொல்லிய செய்திகள்தாம் எவ்வளவு முக்கியமானவை. காலத்தின் மிகநீண்ட பயணத்தில் வந்துசேர்ந்த அவற்றின் இறுதிக்கால சாட்சிகள்தாம் நாமா?

‘காவல் கோட்டம்’ நாவலுக்கான கள ஆய்வில் இருந்தபோது மாடு திருடி அனுபவம் பெற்ற பலரைச் சந்தித்தேன். மாடுகளைப் பற்றிய விவசாயிகளின் அறிவுக்கும் வணிகர்களின் அறிவுக்கும் முற்றிலும் மாறுபட்ட ஓர் அறிவுச்சேகரம் அவர்களிடம் இருந்தது.

கதைகளின் கதை: குழூஉக்குறி - சு.வெங்கடேசன்

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

காரிய சாத்தியமான நுணுக்கங்களை அவர்கள் கைவரப்பெற்றிருந்தனர். மாட்டுச் சந்தையில் மாட்டின் சுழிக்கும் மச்சத்துக்கும் நிறத்துக்கும், கொம்பின் சாய்மானத்துக்கும் இருக்கும் முக்கியத்துவத்தை வியப்போடு பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால், அதுவெல்லாம் தண்ணீர்த் தொட்டியில் நீர் நிரப்பும் ஏமாற்று வேலையின் பகுதிதான் என்பதை நிரூபிக்கும் கள அனுபவத்தோடு மாடு திருடுபவர்கள் இருந்தார்கள்.

வணிகத்தில் இருக்கும் திருட்டின் அளவு எவ்வளவு என்பதை அவர்கள் சரியாகக் கணித்திருந்தார்கள். அதனை மட்டும் கழித்துவிட்டு சுத்தமான பொருளை இவர்கள் திருடுகின்றனர். இது ஆச்சர்யமூட்டும் ஒரு விளையாட்டுத்தான். அதனால்தான் மாடு திருடுபவர்களிடம் சுழி, மச்சம், நிறம் பார்த்து மயங்குகிற வேலையெல்லாம் இல்லை. மாட்டின் திறனை மட்டுமே அவர்கள் கணக்கில் கொள்கிறார்கள்.

பிற திருட்டுகளைவிட மாடு திருட்டுக்குச் சாமர்த்தியம் சற்று அதிகம் தேவை. ஏனென்றால், பிற பொருட்களைத் திருடும்போது திருடுபவனின் கவனக் குறைவால்தான் சத்தம் ஏற்படும். ஆனால், மாடு திருட்டில் திருடுபவனாலும்  திருடப்படும் பொருளாலும் சத்தம் ஏற்பட வாய்ப்பு உண்டு. மாடுகள் திருடப்படும்போது அவை சத்தம் போடாமல் இருப்பதற்காக பச்சிலைக்கொடியைக் கையோடு கொண்டுபோவார்கள். அது இலையைத் தின்பதில்தான் ஆர்வமாக இருக்கும்.

தாங்கள் திருடும் மாட்டை வெகு விரைவாக ஓட்டிக்கொண்டு செல்ல வேண்டும். கையில் பெரிய சாட்டைக்கம்பை வைத்து அடித்துக்கொண்டே ஓட்டினால், வழியில் பார்ப்பவர்களுக்குச் சந்தேகம் வரும். எனவே, சாட்டைக்கம்பால் அடிக்காமல் மாட்டை விரைந்து ஓட்டிச் செல்லும்  வழியை அவர்கள் கண்டறிந்தனர். திருடப் போகும்போதே உடைமர முள்ளை எடுத்துக்கொண்டு போவார்கள். மாட்டைத் திருடி வெளியில் கொண்டுவந்தவுடன் உடைமர முள்ளை அதன் வாலின் அடித்தண்டின் மேல் குத்திவிடுவார்கள். அது படுவேகமாக நடக்கும். வழியில் பார்ப்பவர்களுக்கு எந்தச் சந்தேகமும் வராது. எப்பொழுது அதன் வேகம் குறைகிறதோ அப்பொழுது அந்த முள்ளை சிறியதாகத் தட்டிவிடுவார்கள். மீண்டும் அது படுவேகமாக நடக்கும். இப்படித்தான் சாதாரண வீட்டு மாட்டை, பாய்ச்சல் வேகத்தில் ஓட்டி ஓர் இரவுக்குள் நெடுந்தொலைவைக் கடப்பார்கள்.

இப்படியாக, உழவு மாட்டுக்கு விதவிதமாகச் சூடுபோடுவதும், வண்டி மாட்டுக்கு விதவிதமாக லாடம் அடிப்பதும், திருடும் மாட்டுக்கு உடைமர முள் குத்துவதுமாக மனிதனின் ஜீவகாருண்யம் தளும்பி வழிகிறது. இந்த மூன்று வதைகளையும் அனுபவிக்காத விதிவிலக்கான உயிர் ஜல்லிக்கட்டு மாடுதான். ஆனால், அதுதான் அதிக வதைக்கு ஆளாகிறது என்று சட்டம் சொல்கிறது. என்ன செய்ய? தண்ணீர்த் தொட்டியில் நீர் நிரப்பும் வேலைதான் எல்லா இடங்களிலும் நடக்கிறது.

இது இவ்வாறு இருக்க, மாட்டுச் சந்தையில் அன்றிலிருந்து இன்று வரை புரியாத புதிர் ஒன்று இருக்கிறது. அதுதான் தரகர்கள் பேசிக்கொள்ளும் மொழி. கைகளின் மீது துண்டைப்போட்டு மறைத்து விரல்களின் வழியே அவர்கள் பேசிக்கொள்வார்கள். இன்னும் சிலர் வாய்மொழியில்தான் பேசுவார்கள். ஆனால், அது என்ன  மொழி, என்ன அர்த்தம் என்றுதான் பிடிபடாது.

இந்த மொழியை யார் கற்றுக்கொடுக்கிறார்கள்? எங்கே கற்பிக்கப்படுகிறது? காங்கேயம் சந்தை முதல் கல்லுப்பட்டி சந்தை வரை ஒன்றுபோல் யாருக்கும் புரியாத ஒரு மொழியை ஒரு சிறு கூட்டம் மட்டும் பேசுகிறதே எப்படி?

தொழில் நிமித்தம், மனிதன் தனக்கான சிறு குழு மட்டும் அறிந்துகொள்ளும்  பல குறியீடுகளை உருவாக்கி வளர்க்கிறான். அவை, அந்தத் தொழிலில் ஈடுபடுபவர்களின் குடும்பத்தின் வழியாக தலைமுறை தலைமுறையாகத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. அதனாலேயே அந்தக் குடும்பத்தைத் தாண்டி வெளியில் இருந்து புதிதாக யாரும் அந்தத் தொழிலுக்குள் நுழைய முடியாத நிலை உருவாகிறது. ஒருவகையில் அது ஒரு கவசமும்கூட.

கதைகளின் கதை: குழூஉக்குறி - சு.வெங்கடேசன்



அதனாலேயே இந்தக் குறியீட்டு மொழிகளை மற்றவர்களால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அந்தக் குடும்பத்தினரில் உருவாகும் புதிய தலைமுறை வேறு வேலைக்குப் போய்விட்டால், அந்தக் குறியீடு சார்ந்த அறிவும் மறைந்து போய்விடுகிறது.

காலம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டுப் போய்க்கொண்டே இருக்கிறது. எனது வீடு, மாட்டை இழந்து இருபது ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகிறது. நான் விளையாடித் திரிந்த மாட்டுச் சந்தை அதற்கு முன்னரே மறைந்துவிட்டது. லாடம் அடிப்பவரை கடைசியாகப் பார்த்தது எப்போது என்பது என் நினைவிலேயே இல்லை. ஆனால், மாட்டுத் தரகர்கள் பேசிய குறியீட்டு மொழி பற்றிய நினைவு மட்டும் மறையவே இல்லை. ஏனென்றால், மாட்டுச் சந்தையில் நான் பார்த்த  தண்ணீர்த் தொட்டி,  குத்தகைக்காரன், புள்ளடிச்சூடு, நீர்ச்சுழி,  எருதுச்சுழி என அனைத்தின் மறுபக்கமும் எனக்குப் புரிந்தது. ஆனால், கடைசி வரை எனக்குப் புரியாமல் இருந்தது தரகர்களின் குறியீட்டு மொழிமட்டும்தான்.

விரல்தடவி மொழி உணர்த்திய அந்தக் கலைஞர்களை அதன் பின்னர் பார்க்கவே முடியவில்லை. அவர்கள் பேசிய அந்த மாறுபட்ட மொழியையும் அதன் பின்னர் கேட்கவே முடியவில்லை. இதுபோன்ற குறியீட்டு மொழிகள் பற்றிய பதிவுகளோ, ஆய்வுகளோ எங்கேனும் உண்டா என்று பல காலம் தேடியிருக்கிறேன். ஒன்றும் கிடைக்கவில்லை. மறையும் மனித அறிவுச்சேகரத்தைத் தொகுக்க நம்மிடம் எந்த ஏற்பாடும் இல்லை. பல்கலைக்கழங்கள் செய்திருக்க வேண்டிய இதுபோன்ற வேலைகள் பத்து விழுக்காடுகூட செய்யப்படாததுதான் நம் காலத்தின் பெரும் சோகம். எதிர்காலத்தில் இவற்றை எல்லாம் சேகரிக்க முடிவுசெய்து, பெரும் நிதி ஒதுக்கி வேலைகளைத் தொடங்கலாம். ஆனால், அப்போது மிஞ்சியிருக்கப் போவது எதுவும் இல்லை.

இந்தக் கவலையை சற்றே ஆசுவாசப்படுத்தியது   தூசி.இராஜகோபால பூபதி  என்பவர் 100 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் எழுதிய நூல். ‘பலவித வர்த்தகர்களின் பரிபாஷை அல்லது குழூஉக்குறி’யை அவர் தொகுத்துக் கொடுத்திருக்கிறார். அதில் எண்களுக்கான குறியீட்டுச் சொல், முறையாக அட்டவணைப் படுத்தப்பட்டுள்ளது. விலைக்கு வாங்க வருபவர்களுக்குப் புரியாமல் தரகர்களும் கடைக்காரர்களும் பேசிக்கொள்ளும் குறியீட்டுச் சொற்களே இவை. இவற்றின் நோக்கம் என்னவோ, தண்ணீர்த் தொட்டியில் நீர் நிரப்பும் ஏமாற்று வேலைதான். ஆனால், இந்த வேலை, பாறையின் மீது நடக்காமல், மொழியின் மீது நடந்துள்ளதால் இதற்கு நிலைத்தன்மை ஏற்படுகிறது.

எண்களைச் சொற்களாக மாற்றி, அறியப்பட்ட எந்த மொழிக்கும் சம்பந்தம் இல்லாமல், மொழியறிவு இல்லாத மாடுகளையும் மனிதனையும் ஒரே இடத்தில் நிறுத்திப் பேசப்பட்ட சொற்கள் இவை. எண்களின் மீது சாக்குப் பையைப் போர்த்தி திருடிச் செல்வதைப் போன்றதுதான் இதுவும். அது வரை தொகையை எண்ணாக மட்டுமே அறிந்துவைத்திருப்பவனை முன்னால் நிறுத்தி, எண்களை அவன் அறியாத மொழியாக மாற்றித் திகைக்கச் செய்வது.

இந்தக் குறியீட்டுச் சொற்கள் எத்தனை ஆயிரம் மாடுகளைக் கைமாற்றி அனுப்பியிருக்கின்றன... எத்தனை வியாபாரங்கள் எவ்வளவு காலம் நடந்திருக்கின்றன... கண்ணுக்கு முன்னால் நடக்கும் கண்கட்டி வித்தையை மொழியால் நடத்திக்காட்டிய மனித மதியின் அடையாளம் இவை.

தூசி.இராஜகோபால பூபதி உருவாக்கிய இந்த அட்டவணைக்குப் பின்னால் இருக்கும் உழைப்பை நம்மால் யூகிக்க முடிகிறது. இந்தப் பட்டியலில் உள்ள கடைக்காரர்கள் எல்லாம் அனைத்துப் பகுதியிலும் இதே மொழியைத்தான் பேசுவார்கள் என்றில்லை. ஒவ்வொரு பகுதிக்கும் இது மாறுபட்டிருக்கும். ஆனால், இப்படி ஒரு முயற்சி நம்மை ஆச்சர்யப்படுத்தவே செய்கிறது. இதைப்போன்று தொகுக்க வேண்டியவை எவ்வளவோ இருக்கின்றன.

ராணுவத்திலும் உளவுத் துறையிலும் ரகசிய மொழியும், குறியீட்டு எழுத்துகளும் உண்டு என்பதை நாம் அறிவோம். ஆனால், நம் சமூகத்தில் ஆண்டாண்டுக் காலமாக புழக்கத்தில் இருந்த எண்ணற்ற சங்கேத மொழிகளையும் குழூஉக்குறிகளையும் பரிபாஷைகளையும் பற்றி எந்த அக்கறையும் இல்லாமல் நமது கல்வி நிறுவனங்களும் பண்பாட்டு நிறுவனங்களும் செயல்பட்டு வருகின்றன. தனிமனித முயற்சிகளால் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சில சேகரிப்புகள் நடந்துள்ளன. அவை மட்டுமே ஆறுதல் அளிக்கின்றன.