Published:Updated:

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

(சிறுகதையாளனின் வாசிப்புக் குறிப்புகளில் இருந்து.)

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

(சிறுகதையாளனின் வாசிப்புக் குறிப்புகளில் இருந்து.)

Published:Updated:
ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

`எப்போது எழுதத் தொடங்கினோம்?’ என்ற கேள்விக்கு ஒருவருக்குச் சொல்வதற்குத் தெளிவான ஒரு தருணம் இருப்பதைப்போல், `எப்போது வாசிக்கத் தொடங்கினோம்?’ என்ற கேள்விக்கு பெரும்பாலும் இருப்பது இல்லை. ஒருமுறை பஷீரிடம், `எது உங்களை எழுதவைத்தது?’ எனக் கேட்டபோது, யோசிக்காமல் ‘பசி’ என்றார். அதுபோல என்னை வாசிக்கவைத்ததும் பசியாக இருந்தது. ஆதரவற்றோருக்கான விடுதியில் வார இறுதிநாளில் நடைபெறும் பைபிள் வகுப்புக்கு ஒழுங்காகச் செல்கிறவர்களுக்கும் வசனங்களைத் தெளிவாக ஒப்புவிக்கிறவர்களுக்கும் அன்பளிப்பாகத் தரப்படுகிற, ‘க்ரீம் பன்’ மட்டுமே அன்றைய நாளில் தேவ அப்பம். ஆக, அந்தப் பன்னுக்காக பைபிளை வாசித்ததில் தொடங்கியது வாசிப்புப் பழக்கம். கதை சொல்லவும் கதை கேட்கவும் மனதின் அடியாழத்தில் யாருமறியாமல் விதைகளைத் தூவியது ஜீசஸும் ரோஸி ஆன்ட்டியும்தான். அவள் சொன்ன கதைகளின் வழியாகவே கதை என்னும் இந்தத் தனித்த உலகு மீதான எல்லா பைத்தியக்காரத்தனங்களும் தொடங்கின.

 எழுத்தாளன் ஆக வேண்டும் என்ற எளிய விருப்பம் தலைதூக்கிய நாளில் எல்லோரையும்போல் கவிதை எழுதவே விளைந்தேன். என்றாலும், அது எனக்கான வடிவமில்லை என்ற தெளிவு பிறக்க, மிகச் சில மாதங்களே போதுமானதாக இருந்தது. மற்ற வடிவங்களைவிட ஒரு மொழியில் மேலதிகமான பரீட்சார்த்த முயற்சிகளைச் செய்துபார்க்க ஏதுவானதாக, என்னளவில் சிறுகதைகளையே நினைக்கிறேன்.

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

இலக்கிய வாசிப்பை நோக்கிவரும் பெரும்பாலான இளம் வாசகர்கள், தமிழில் முதலில் சென்றடைவது ஜெயகாந்தனிடமே. இணையத்திலிருந்து இலக்கியத்துக்கு என்ற வழியில் வருகிறவர்களின் வாசிப்புப் பழக்கம் அதிகமும் மேலோட்டமானதாக ஆகிவிட்டபடியால்,  கடந்த பத்தாண்டுகளில் இளைஞர்கள் சுஜாதாவிடமிருந்தே தொடங்குகிறார்கள். 2000-ம் ஆண்டின் தொடக்கம் வரையிலும் இலக்கியத்தை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டு வந்தவர்கள் ஒரு வகையில் அதிர்ஷ்டசாலிகள். மொழி குறித்தான முந்தைய தலைமுறையுடன் ஆரோக்கியமான உரையாடல்கள் அவர்களுக்குச் சாத்தியமானதுபோல் சமகாலத்தில் நடப்பது குறைவு. ஒருவகையில் வாசிப்புக்குப் பழகிய மூத்தவர்களிடம் இருந்துதான் அவர்களுக்குப் புத்தகங்கள் அறிமுகமாகின. இலக்கியப் புத்தகம் வாசிப்பது அநாவசியமானது என நம்பும் ஒரு சூழலிலிருந்து வாசிப்பை நோக்கி நகரும் ஓர் இளைஞனுக்குள் உருவாகும் ‘உலகை மாற்ற முனையும்’ எல்லா லட்சிய வேட்கைகளும் அன்றைய நாளில் எனக்குள்ளும் உருவாகின. வாழ்க்கை, லட்சியங்களைச் சார்ந்திருக்க வேண்டும் என்னும் ஆவேசமிக்க உணர்வுகளோடு அகவாழ்வின் பிரச்னைகள் அத்தனைக்குமான தீர்வுகளைத் தேடி ஜெயகாந்தனின் பக்கமே கரை ஒதுங்கினேன்.

அன்றைய தினம் ஊரில் புத்தகம் வாசிக்கும் பழக்கம் இருந்த கொஞ்சமே கொஞ்சமான ஆட்களும் அவரைத்தான் உதாரணமாகக் காட்டினார்கள். அவர்கள் ஒவ்வொருவரின் சொற்கள் வழியாகவே ஜெயகாந்தன் மாபெரும் உயரமாக எனக்குள் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தார். அவர் கதைகளை வாசிக்கத் தொடங்கிய நாளில் அப்படியான உணர்வெழுச்சிகள் என்னில் எழாமலும் இல்லை. ஆனால், அந்த அதீத உணர்வெழுச்சிகளுக்குள் ஒருவனைத் தேக்கிவைப்பது அல்ல வாசிப்பு. வண்ணநிலவனையும் பஷீரையும் ஒரே சமயத்தில் சென்றடைந்தபோது வாழ்வின் இருவேறு எல்லைகளைக் கண்டுகொண்ட பதற்றம். ஒருவனை நெகிழ்ச்சியூட்டி அல்லது அதீத உணர்வெழுச்சிக்கு ஆட்படுத்தி, சுயமாகச் சிந்திக்கவிடாமல் திருப்தியடைச் செய்வது அல்ல எழுத்து. அது வாசிக்கிறவனைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டும். நல்ல எழுத்துக்கான அடையாளம் அதுதான்.

ஒரு கதையையோ, நாவலையோ வாசித்துத் திருப்தியடைந்துவிடும் வாசகன், அந்தக் கதையிலிருந்து கற்றுக்கொள்ள எதுவும் இல்லை. கலை, தொந்தரவுக்கு உள்ளான ஒரு மனதிலிருந்து வெளியேறும் நதி.  அது, தான் கடக்கிற எல்லா பாதைகளையும் ஏதோ ஒரு வகையில் தொந்தரவு செய்தே ஆகவேண்டும். வண்ணநிலவனின் கதைகளும் பஷீரின் கதைகளும் அப்படியான விளைவுகளைத்தான் எனக்குள் நிகழ்த்தின. தமிழ்ச் சிறுகதைகளின் வளர்ச்சியில் கரிசல் நிலக் கதைகளுக்கும் கதைசொல்லிகளுக்கும் மற்ற எல்லோரையும்விட கூடுதலான பங்கு உண்டு. நடுத்தரவர்க்க வாழ்க்கைமுறை, அது சார்ந்த வறுமை எனச் சுற்றிக்கொண்டிருந்த கதை உலகுக்குள் அத்தனை காலம் பதிவுசெய்யப்படாத எளிய மனிதர்களின் கதையை, அவர்களின் ஆதார மொழியோடு அவர்கள் பதிவுசெய்தார்கள். அந்தக் கதைகள்தான் ஏராளமான அடுத்த தலைமுறை எழுத்தாளர்கள் உருவாகக் காரணமாக அமைந்தது. அந்த வகையில் வண்ணநிலவனின் `எஸ்தர்’, `பலாப்பழம்’ இரண்டும் இன்று வரையிலும் வேறு யாருமே அணுகி எழுத முடியாத கதைகளாகவே தனித்துத் தெரிகின்றன. எளிய சொற்களில் கதை சொல்வதின் தனித்துவமான நுட்பம் அவருக்கு உண்டு. அவருடைய `பாம்பும் பிடாரனும்’ கதை அப்படியான ஒன்று. வேடம் களைத்துவிட்டுப் பார்க்கையில் நாம் ஒவ்வொருவருமே இயலாமைகளோடும் குரூரத்துக்குப் பழக்கமானவர்களாகவும்தாம் இருக்கிறோம் என்பதை ஆழமாகப் பேசும் கதை அது. மனித உறவுகள் குறித்தான அவரின் புரிதல்கள் முன்முடிவுகளோ,   தீர்மானங்களோ இல்லாதவை. வாழ்க்கை பல சமயங்களில் பெருந்துரோகங்களை மறக்கச் செய்துவிடுகிற அளவுக்குச் சின்னச்சின்ன ஏமாற்றங்களை மறக்கச் செய்வது இல்லை என்னும் பேருண்மையை அவரது கதைகள் மறைமுகமாகப் பேசியபடியே இருக்கின்றன. இன்னும் பல காலத்துக்குப் பின்னால் வரும் வாசகனுக்கும் வண்ணநிலவன் தவிர்க்கவே கூடாத முன்னோடிதான்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்



வண்ணநிலவனின் கதைகளும் பஷீரின் கதைகளும் ஒரு கோட்டின் இரு எல்லைகள். வண்ணநிலவனைப்போலவே பஷீரும், வேறு யாரும் எழுதாத மனிதர்களின் கதைகளைத்தான் எழுதுகிறார். ஆனால், துயரங்கள், ஏமாற்றங்கள் யாவையும் ஒரு வாசகன் எதிர்பாராத பகடியோடு சொல்லிச்செல்வதால், அந்தக் கதைகள் காலம் கடந்தவையாக நிற்கின்றன. நாடோடி ஒருவன் வேறு எவருக்குமே கிடைக்கப்பெறாத தமது அனுபவங்களில் இருந்து சுவாரஸ்யமானவற்றை எல்லாம் கதையாகச் சொல்வதுபோல், பஷீரின் கதைகளில் வரும் பஷீரின் நிழல், அவரது ஆன்ம சாட்சி.  மூன்று சீட்டுக்காரர்களையும், ‘ஒன்றும் ஒன்றும் சேர்ந்தால் பெரிய ஒன்று’ என நம்பும் குழந்தைகளையும் பல சமயங்களில் பஷீராகவே பார்க்க முடிவதற்குக் காரணம், அவரது பிற கதைகளில் வரும் ‘மேட்னஸ்’. கதைகளைத் தாண்டி எழுத்தாளனாகவும் என் வாழ்க்கைமுறையையும் நான் பஷீரைப் பின்பற்றியே வாழ விரும்புகிறேன் (யுவபுரஸ்கார் விருது பெற்ற மேடையில், அந்த விருதை அவருக்கே சமர்ப்பணம் செய்தேன்).

நாம் ஒருவகையில் நமது முன்னோடிகளிடம் இருந்துதான் உருவாகிறோம். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் நமது கதைகளில் நிகழும் மாற்றங்களுக்கு அவர்களைத் தொடர்ந்து வாசிப்பதுதான் முக்கியமான காரணம். கு.அழகிரிசாமி, கி.ராஜநாராயணன், இராசேந்திர சோழன், வண்ணநிலவன், ஜி.நாகராஜன், தி.ஜானகிராமன், தஞ்சை ப்ரகாஷ், கோணங்கி, நாஞ்சில் நாடன், திலீப் குமார், ப்ரேம்-ரமேஷ், சாரு நிவேதிதா... இவர்கள்தான் என்னளவில் தமிழில் சிறுகதைகளுக்கான முன்னோடிகள். புதுமைப்பித்தன், மெளனி, பிரமிள், சுந்தரராமசாமி, அசோகமித்திரன், வண்ணதாசன், கு.ப.ரா, எம்.வி.வெங்கட்ராம், எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் என நான் கொண்டாடும் இன்னொரு வரிசை எழுத்தாளர்கள் இருக்கிறார்கள்தான். இவர்களின் பல கதைகளை நான் மீண்டும் மீண்டும் வாசிக்கிறேன். ஆனால், என் பாணி எழுத்து அல்லது நான் தொடர விரும்புகிற கதையுலகம் என்பது, முன்னோடிகளாக நான் குறிப்பிட்டுச் சொன்ன முதலாமவர்களின் கதையுலகம்தான். அந்த உலகுக்குள் இருந்து என் குரல் ஒலிக்கும்போது அதன் அசல் தன்மைகளை என்னால் எளிதில் இனம் கண்டுகொள்ளமுடிகிறது. தமிழில் கதைசொல்லிகள் தனித்துக்கிடக்க விதிக்கப்பட்டவர்கள். கவிஞர்களுக்கு இருக்கும் கூட்டைப்போல் புனைவு எழுத்தாளனுக்கு கூடு கிட்டுவது இல்லை. கிடைக்கும் ஒரு சில நட்பும் பெரும்பாலும் கூடா நட்பு கேடு தரும் கதைதான். இவற்றுக்கு எல்லாம் அப்பால், தனக்குள்ளிருக்கும் உதிரத்தின் ஒவ்வொரு துளிக்குள்ளிருந்தும் வாழ்வின் அசாத்தியத் தருணங்களைக் கதைகளாக்கிப் பார்க்கத் துடிப்பதை, ஒரு கதைசொல்லியால் ஒருபோதும் தவிர்க்க முடியாது. கதைகளாலானது அவனுடல். அதனாலேயே நல்ல கதைகளுக்கான காலம் என்பது எல்லையற்றதாக இருக்கிறது. அது,  சமயங்களில் எழுதியவனின் பெயர் மறந்து போனாலும் அழியாது நிலைத்திருக்கக் கூடியது.

கரிசல் நிலம் நமக்குத் தந்த மகத்தான கதைசொல்லிகளில் கி.ரா-வும் கு.அழகிரிசாமியும் முதன்மையானவர்கள். கி.ரா-வின் மொழி, முழுக்கக் முழுக்க கரிசல் வட்டார வழக்கு என்றால், கு.அழகிரிசாமியின் மொழி எளிய கவிதைகளால் பின்னப்பட்டது. இருவரும் ஒரே ஊர்க்காரர்கள்தான். ஆனால், இருவரின் உலகமும் அடிப்படையில் வேறுவேறானது. குழந்தைகளுக்கு வால்ட் விட்மனின் புத்தகத்தைக் கொடுக்க வேண்டுமென நினைப்பது கு.அழகிரிசாமியின் மனம். நாம் மறந்துபோன ஒரு காலகட்டத்தை இளமையோடு பதிவுசெய்திருக்கும் இவரது கதைகளில், அந்த இளமை இப்போது வாசிக்கும்போதும் அப்படியே இருக்கிறது. அழகிரிசாமியின் கதைகளை பதினெட்டு வயதில் வாசித்திருக்கிறேன். இப்போது, திரும்ப வாசிக்கையில் முன்னைவிடவும் அதீத இளமையுடன் அந்தக் கதைகள் இருக்கின்றன. கதைசொல்லல் முறையில் எளிமை எத்தனை அத்தியாவசியமானது என்பதை அழுத்தமாக உணர்த்துகின்றன அவரது கதைகள்.

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

பெண்களை அதிகமாக எழுதும் எழுத்தாளனின் கதைகள்தான் எப்போதும் காலம் கடந்து நிற்பவையாக இருக்கின்றன. இவரின் கதைகளும் தனித்துத் தெரிவது அந்த கதைகளில் வரும் பெண்களால்தான்.

கு.பா.ரா,  தன் கதைகளில் பெண்களுக்கேயான சில விநோதக் குணங்களைப் பதிவுசெய்ததைப் போல், கு.அழகிரிசாமி அந்தப் பெண்களின் யதார்த்தங்களைச் சொல்கிறார். கி.ரா, உலகின் மிகச் சிறந்த எந்த எழுத்தாளருக்கும் நிகரான ஒரு கதைசொல்லி. அவருடையதில் சுமாரானவை என்று ஒரு சில கதைகளை மட்டும்தான் சொல்ல முடியும். நூறு வருட மனித வாழ்வின் மாற்றங்களுக்குமான சாட்சியமாக அவரது கதைகளை எடுத்துக்கொண்டோமானால், நம்மில் இருந்து எவையெல்லாம் தொலைந்துபோயிருக்கின்றன என்பது புரியும். `கதவு’, `கன்னிமை’, `கோமதி’ மாதிரியான கதைகள் நமக்குள் ஏற்படுத்தும் வாழ்வு குறித்தான புரிதல்கள் விசாலமானவை. கரிசல்காட்டு சம்சாரிகளின் வாழ்வையும், களவுக்கு வருகிறவர்களிடம்கூட அவர்கள் காட்டும் கரிசனத்தையும் கிராமிய வாழ்வின் அறத்தையும் இவ்வளவு அழுத்தமாக வேறு யாரால் பேச முடியும்? நிலம் குறித்து எழுதுதல் மைய நீரோட்டத்தில் சேராத வகை என்றாகிவிட்ட இன்றைய சூழலில், கால்நடைகளின் இருப்பும் இல்லாமல் வறண்டுபோயிருக்கும் சமகாலக் கரிசல் நிலத்தின் கதையைச் சொல்ல, அவரை அல்லாது வேறு யாரைப் பின்தொடர முடியும்?

ஒரு கதையைத் தொடங்கும்போது, அதன் ஒவ்வொரு பத்தியை எழுதி முடித்த பிறகும் அதன் வாக்கியங்களைக் கவனமாக வாசிக்கும் பழக்கம் எனக்கு உண்டு. ஒவ்வொரு சொல்லும் கதையில் முக்கியத்துவமானதே என்ற அக்கறை திலீப்குமாரின் கதைகளை வாசிக்கிறபோதெல்லாம் தோன்றும். பெரும்பாலான தமிழ் எழுத்தாளர்களைப்போல் அவர் எழுதியதும் நடுத்தர வர்க்கத்துச் சிரமங்களையும் துயரையும்தான். ஆனால், அவர் அவற்றை நோக்கிய விதம் வேறுமாதிரியானது. முதுமையை, மரணத்தை, வாழ்வுக்காக மனிதன் செய்யும் சின்னத்தனங்களை எல்லாம் தயவுதாட்சண்யம் இல்லாமல் கேலிசெய்யக்கூடியவை. வந்தேறிகளாக மட்டுமே இன்றளவும் பார்க்கப்படும் குஜராத்திகளின் வாழ்வையும் ஒரு நிலத்திலிருந்து இன்னொரு நிலத்துக்கு இடம்பெயர்ந்து இங்குமில்லாமல் அங்குமில்லாமல் அலைக்கழிக்கப்பட்ட ஒரு வாழ்வியல்முறைக்குள் சிக்கிக்கொண்டு அவர்கள் பட்ட தவிப்பைத் தொடர்ந்து தனது கதைகளுக்குள் பேசியிருக்கிறார். கொஞ்சமே கொஞ்சமாகக் கதைகளை எழுதியிருக்கிறபோதும் அவற்றில் ஒவ்வொன்றுமே தனித்துவமானவைதான். கவிதைகளை வாசிப்பதைப்போல் மயக்கம் தரக்கூடியது அவரின் கதைமொழி. ஒரு கதையை எத்தனை சுவாரஸ்யமாகச் சொல்லமுடியும் என்பதற்கு தமிழில் மிகச் சிலரை மட்டுமே நாம் உதாரணமாகச் சொல்ல முடியும். அதில், திலீப்குமார் முக்கியமானவர். என் கதைகளில் குஜாராத்திகள் குறித்தும், மலையாளிகள், வடகிழக்கு பகுதி மக்கள் குறித்து தொடர்ந்து நான் பதிவுசெய்வதற்கு அடிப்படையில் திலீப்குமாரின் கதைகளே முக்கியமான தூண்டுதல்கள்.

2004-ம் ஆண்டு ஜெயமோகனுக்கு ஒரு கடிதம் எழுதியிருந்தேன். அதற்கு அவர் எழுதிய பதில் கடிதத்தின் வழியாகத்தான் எனக்கு ஆ.மாதவனின் எழுத்துகள் அறிமுகமாகின. திலீப்குமாரின் கதைகள் எத்தனை நுட்பமானவையோ, அதே அளவுக்கு நுட்பமானவை ஆ.மாதவன் கதைகளும். முந்திரிப்பருப்புகளைக் கொட்டிவைத்தாற் போலிருந்தது வாயைப் பிளந்து விழுந்துகிடந்த பாச்சியின் பற்கள் எனத் துவங்கும் `பாச்சி செத்துப்போனாள்’ என்னும் கதையை இப்போதும்கூட என்னால் மனப்பாடமாகச் சொல்ல முடியும். கடை வீதிகளில் உலவும் மனிதர்களுக்கேயான விட்டேத்தியான குணத்தை அவரது கதாபாத்திரங்களுக்குள் பார்க்க முடியும். இன்றைக்கும்கூட ஆ.மாதவனின் கதைகளை ஒட்டிய, அதே சாயலுடைய வேறு சில எழுத்தாளர்களின் கதைகளைக் காண முடிகிறது. ஆனால், அவர் இன்றளவும் பெரிதாகக் கொண்டாடப்படாமல் போனது நம் துரதிர்ஷ்டமே.

என் கதைகளில் வரும் மதுரை நகரமும் அதன் மனிதர்களும் ஜி.நாகராஜனுடைய கதைகளின் நீட்சியே. ஒரு நகரம் குறித்தான ஒவ்வொரு மனிதனின் பார்வையும் வெவ்வேறானது. நமது புறப்பார்வைக்குப் புலப்படும் மனிதர்களைக்கொண்டு நாம் உருவகித்துக்கொள்ளுவதில் கொஞ்சமே கொஞ்சமாகத்தான் உண்மை இருக்கிறது. நாம் பார்க்கவே விரும்பாத சில பக்கங்கள் ஒவ்வொரு நகரத்துக்கும் உண்டு.

Eric partridge தொகுத்த dictionary of the underworld என்ற புத்தகம் உலகம் முழுக்க இருக்கும் கடத்தல்காரர்கள், கொலைகாரர்கள் என வெவ்வேறான குற்றங்கள் சம்பந்தப்பட்டவர்களின் உலகுக்கான கலைச்சொல் அகராதி. பல வருடங்கள் உழைப்பில் உருவான அந்த நூலை இன்றளவும் உலகம் முழுக்க இருக்கும் நிறைய ஆய்வாளர்களும் எழுத்தாளர்களும் பாதுகாத்துப் பயன்படுத்திவருகிறார்கள். நமது சமூகம், குற்றங்களின் உலகை எப்போதும் அருவருப்பாகப் பார்ப்பதாலேயே, குற்றங்களுக்கு அதிகம் பலியாக நேர்கிறது. எனது `உப்பு நாய்கள்’ நாவலை வாசித்துவிட்டு ஒரு பேராசிரியர், “இதையெல்லாம் எதுக்கு எழுதற, எழுதி என்ன கிழிச்சிடப்போற?” என ஆவேசமாகக் கேட்டார். ``எதையாவது கிழிக்கத்தான் எழுத வேண்டுமா?” என நான் கேட்ட எளிய சந்தேகத்துக்குப் பதிலளிக்க விருப்பமற்றவராகப் பேச்சை முடித்துக்கொண்டார். ஆக, நமது மனங்கள் தூய்மைவாதத்தால் நிரப்பப்பட்டவை. இந்தத் தூய்மைவாதங்களைத் தொந்தரவு செய்பவைதான் ஜி.நாகராஜனின் கதைகள். கொஞ்சம் ரொமான்ட்டிசைஸ் செய்யப்பட்ட கதைகளாக இருந்தாலுமேகூட, அவரின் கதைகள் அவ்வளவும் முக்கியமானவையே. ‘செப்டம்பர் மாதத்தின் ஸ்பானியத் தோழி’ என நான் எழுதிய ஒரு சிறுகதைக்கும் ஜி.நாகராஜனின் டெர்லின் ஷர்ட் கதைக்கும் தொடர்பில்லாமல் இல்லை. முன்னோடிகளிடமிருந்து நமக்கான கதையுலகைக் கண்டடைவது இப்படியாகத்தான் இருக்கிறது.

இராசேந்திரசோழன், நாஞ்சில் நாடன் இவர்களின் சிறுகதைகளில் நாஞ்சில் நாடன் குறித்து இங்கு அதிகம் பேசப்பட்டிருந்தாலும் அவரது சிறுகதைகள் இன்னும் போதிய அளவுக்கு விவாதத்துக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்படவில்லை. இராசேந்திர சோழன் குறித்து யாரும் உரையாடவே தயாராய் இல்லை என்பது அதைவிடவும் துயரம். நாஞ்சிலின் கதையுலகம் பிரத்யேகமானது. நாட்டார் வழிபாடுகள் அதுசார்ந்த வழக்கங்கள் மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் வாழ்க்கை குறித்த அச்சம் என எப்போதும் வாசிக்கிறவனை அந்தரங்கமாக மயக்கக்கூடியவை. அவரது `தெய்வங்கள் ஓநாய்கள் ஆடுகள்’ தொகுப்பின் கதைகளை எப்போது படித்தாலும் ஒரு அதீதப் பரவசத்தை உணர முடியும். மனிதர்களுக்குள் இருக்கும் தேவையற்ற குற்றவுணர்ச்சிகளை நுட்பமாக விவரிக்கக்கூடிய திறன் அவர் கதைகளுக்கு உண்டு.

இராசேந்திரசோழனின் `புற்றிலுரையும் பாம்புகள்’ சிறுகதையும் `சிறகுகள் முளைத்தது’ குறுநாவலும் என்னைக் கதை எழுதத் தூண்டியதில் முக்கியமான ஆக்கங்கள். அந்த வட்டார மொழியும், எழுத்தில் இருந்த தீவிரமும் அலாதியானது. இவற்றை எல்லாம் ஒரு கதையில் நாம் உரையாட முடியும் என்ற நம்பிக்கையை எனக்கு அளித்தவர்களில் இவரும் ஒருவர். `சிறகுகள் முளைத்தது’ என்னும் குறுநாவல் இன்றளவும் என்னை அதிகம் தொந்தரவு செய்தபடிதான் இருக்கிறது. அதுமாதிரியான ஒரு கதையை எழுத முடியவில்லையே எனத் தவித்தபடியே இருக்கிறேன். நல்ல கதை எழுதிவிட்டதாகத் தோன்றும் தருணங்களில் இந்தக் குறுநாவல் நினைவுக்கு வந்தால், அடுத்த நிமிடம் அந்தக் கர்வம் மொத்தமாக

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

அழிந்துபோகும். இதைத் தாண்டி நம்மால் ஒரு கதையை என்றாவது ஒருநாள் எழுதிவிட முடியுமா என்பதே சந்தேகமாக இருக்கிறது.

கோணங்கியின் முதல் மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் இருக்கும் பெரும்பாலான கதைகளை என்னால் மனப்பாடமாகச் சொல்ல முடியும். உரைநடையை அவரளவுக்கு கவித்துவமாக தமிழில் எழுதியவர்கள் இருக்க முடியாது. `எரியும் சமவெளி’, `பெட்ரோ பரோமா’ என்னும் இரண்டு நூல்களை மட்டுமே எழுதிய யுவான் ருல்ஃபோ இன்றளவும் உலகம் முழுக்கக் கொண்டாடப்படுகிறார். ருல்ஃபோவின் ஆவிதான் அந்தக் கதைகளை கோணங்கியின் வழியாக எழுதிக் கொண்டிருக்கிறதோ எனத் தோன்றும். (அவரது மொழியில் இப்படித்தான். அவரைக் குறிப்பிட முடியும்) `எரியும்  சமவெளி’ தொகுப்பில் வரும் கதைகளில் இழந்த நிலத்தின் அடையாளங்களையும், மனிதர்கள் வாழ்வின் பொருட்டு இடம்பெயர்ந்த பின்னர் கைவிடப்பட்ட விலங்குகள், நிலங்கள் ஆகியவற்றிலும் பெருகி வழியும் மூர்க்கமான துயரமும் கோணங்கியின் கதைகளில் உண்டு. `கொல்லனின் ஆறு பெண்மக்கள்’, `கோப்பம்மாள்’, `மதினிமார்கள் கதை’ போன்ற கதைகளை உலகின் வேறு எந்த மொழி எழுத்தாளனும் எழுதிவிட முடியாதுதான். கரிசல் நிலக் கதைகளின் தொடக்கமும் வளர்ச்சியும் கி.ரா-வும் கு.அழகிரிசாமியும் என்றால், அதன் உச்சம் கோணங்கி. இவர்கள் ஒவ்வொருவரின் அளவுக்கும் ரமேஷ்-ப்ரேமின் கதைகளும் என்னை ஆழமாகப் பாதித்தவைதான். அவர்களைக் கதைசொல்லும் மாயவித்தைக்காரர்கள் என்றே குறிப்பிடலாம். `முன்பு ஒரு காலத்தில் நூற்றியெட்டுக் கிளிகள் இருந்தன’, `குருவிக்காரச் சீமாட்டி’, `பரதேசி’ என அவர்களின் சிறுகதைத் தொகுப்புகளும் `கனவில் பெய்த மழை பற்றிய இசைக் குறிப்புகள்’ என்னும் குறுநாவல் தொகுப்பும் நான் பலமுறை வாசித்தவை. ஒரு புனைவுக்கு இருக்கும் அதீத மயக்கத்தைத் தரும் அவர்களது கதைகளின் உலகம் பிரத்யேகமானது. வரலாற்றையும் வழிபாட்டையும் புனைவின் வழியாய் உரையாடலுக்கு எடுத்துவந்தவர்களின் முக்கியமானவர்கள். தமிழில் ஒவ்வோர் எழுத்தாளரையும் யாராவது இன்னோர் எழுத்தாளரோடு நாம் ஒப்பிட முடியும், ரமேஷ் - ப்ரேமை நாம் அவர்களைத் தவிர்த்து எவரோடும் ஒப்பிட முடியாது. எனது `சுப்பு’, `யானை’, `இருளில் தொலைந்து போனவன்’ எனப் பல கதைகளில் இவர்களின் தாக்கம் உண்டு. உண்மையில் அதை விரும்பிச் செய்கிறேன். சமீபத்தில் எழுதிய `ஹெக்கம்மா’ கதையிலும்கூட `குருவிக்கார சீமாட்டி’யின் சாயல் உண்டு. முன்னோடிகளின் மிகச் சிறந்த ஆக்கங்கள் ஒவ்வொன்றும் ஏதோ ஒருவகையில் ஒரு புதிய கதையுலகின் பக்கமாக நகர்ந்தபடியேதான் இருக்கிறது.

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்

2007-ம் ஆண்டிலிருந்து தஞ்சை ப்ரகாஷ் குறித்து வெவ்வேறு இடங்களில் பேசியும்  எழுதியும் வந்திருக்கிறேன். ப்ரகாஷை ஒரு பாத்திரமாக்கி கதை எழுதும் அளவுக்கு ப்ரகாஷ் என் ஆதர்ஷம். இன்றைக்கு அவரைக் கொண்டாடுகிறவர்கள் ஒரு பக்கமாகவும் மறுக்கிறவர்கள் மறுபக்கமாகவும் இருந்தாலும் அவரை வாசிக்காமல் தவிர்க்க முடியாது என்பதுதான் நிஜம். என் வாழ்வின் சொல்ல முடியாத பக்கங்களைக் கதைகளாக எழுதியதாலேயே அவர் மீது அபரிமிதமான நேசம் பிறக்கிறது. `கடைசிக்கட்டி மாம்பலம்’, `அங்கிள்’, `புறாஷோக்கு’, `அங்குசம்’ என அவரது கதைகள் ஒவ்வொன்றிலும் எனது வாழ்வின் சாயலைப் பார்க்கிறேன். நம் வாழ்வை நமது முன்னோடியின் புனைவின் வழியாக பார்க்க முடிவது அதிர்ஷ்டம் அல்லாமல் வேறு என்ன?

அசோகமித்திரனின் `புலிக்கலைஞன்’, `பறவை வேட்டை’, `இன்ஸ்பெக்டர் செண்பகராமன்’ என சென்னை என்னும் பெருநகரின் இன்றைக்கு வரைக்குமான சாட்சியமிக்கக் கதைகளை ஒருவன் வாசிக்காமல் உள்வாங்காமல் எப்படி எழுத முடியும்? துயரத்தைப் பகடிசெய்து பார்க்கும் மகத்தான கலைஞன் அவர். ஆனால், என்னால் அவரைப்போல் ஒரு கதையை எழுத முடியாது. அப்படித்தான் சுந்தரராமசாமியும்.

எனக்கு அவரது கதைகள் விருப்பமானவையே. ஆனால், அந்தரங்கமாக என்னைத் தொந்தரவு செய்கிற அளவுக்கானது இல்லை. ஒரு சிறுகதையை எவ்வளவு கச்சிதமாக எழுத வேண்டும் என்கிற நுட்பத்தை அவரது கதைகளை வைத்துதான் நாம் கற்றுக்கொள்ள முடியும். எஸ்.சம்பத்தின் `முடிவுகள்’ என்ற ஒரு கதை இருக்கிறது. அது குறித்து யாரும் பெரிதாகப் பேசியதாகத் தெரியவில்லை. அந்தக் கதை வாழ்வின் தற்செயல் நிகழ்வுகள் குறித்த பிரேமையை எனக்குள் ஆழமாக உருவாக்கிவிட்டது. அந்தக் கதையில் வரும் பேராசிரியரைப் போன்ற மனிதர்கள்தான் நாம் ஒவ்வொருவரும். நாம் தருணங்கள் அமையாத வரை எத்தனை சிரமப்பட்டு நேர்மையாளர்களாக, ஒழுக்கவாதிகளாக இருக்கிறோம். அது எவ்வளவு ஏமாற்றுத்தனமானது என்பதை உரித்துக் காட்டும் கதை. தற்செயலாக இவை எல்லாம் நடக்குமா என்றால், ஏன் நடக்கக் கூடாது என்று பதில் கேள்விதான் கேட்கத் தோன்றுகிறது?

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஜெயமோகன் இவர்களின் சிறுகதைகளில் எனக்கு ஜெயமோகனின் தொடக்கக் காலச் சிறுகதைகளைக் காட்டிலும் அவரது நாவல்களே முக்கியமானவையாகப் படுகின்றன. அவரது `மண்’ தொகுப்பும் குறுநாவல்களும் கொடுத்த வாசிப்பனுபவத்தை வேறு கதைகள் கொடுக்கவில்லை. எஸ்.ராமகிருஷ்ணன் இன்று வரையிலும் அவ்வப்போது நல்ல கதைகள் எழுதக்கூடியவராக இருக்கிறார். இருநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட கதைகளை எழுதிய பிறகும்கூட அவருக்கு எழுத இன்னும் ஏராளமாகக் கதைகள் இருப்பது ஆச்சர்யம். சிறுகதைகள் எழுத முடியாமல் தேக்கம் காணும் நாள்களில் எல்லாம், நான் அவரிடம் உரையாடுவதை விரும்புகிறேன். சிறுகதையின் நுட்பங்கள் குறித்து எனக்குக் கற்றுத்தந்தவர்களில் அவர் எப்போதும் முக்கியமானவர்.

ஆங்கிலத்தில் மிக மெதுவாக வாசிக்கக் கூடியவன் நான். எனவே, மொழிபெயர்ப்புகளை அதிகபட்சமாகத் தேடிப்பிடித்து வாசித்துவிடுவேன். 2000-ம் ஆண்டின் தொடக்கக் காலம் வரை தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட பல்வேறு வகையான கதைகளை வாசிக்கும்போது இன்று மலைப்பாக இருக்கிறது. கோணங்கி, ‘கல்குதிரை’ இதழின் வழியாகக் கொண்டுவந்த உலகச் சிறுகதைகள் தொகுப்பு ஒரு மாபெரும் பொக்கிஷம். அதுபோலவே அந்தக் காலகட்டத்தில் லத்தீன் அமெரிக்கச் சிறுகதைகள் தமிழில் ஏற்படுத்திய மாற்றங்களும் ஏராளம். எழுத்தில் அரசியல் ரீதியான உரையாடல்களை முன்னெடுத்ததில் அந்தக் கதைகளுக்கு முக்கியப் பங்கு உண்டு. இன்று முழுக்க வணிகமயமாக்கப் பட்டிருக்கும் மொழிபெயர்ப்புக் கதைகள், அரசியல் நீக்கம் செய்யப்பட்டவையா கத்தான் இருக்கின்றன. இந்தக் கதைகள் ஒரு வாசகனைக் குஷிப்படுத்தக்கூடும்; ஆனால், கற்றுக்கொடுப்பது சொற்பமே. கத்தார் சிங் துக்கலின் `பெளர்ணமி இரவு’ மற்றும் கதைகள், பனீஸ்வர்நாத் ரேனு கதைகள், ரிஷிகேஷ் பாண்டாவின் சிறுகதைத் தொகுப்பு, மண்ட்டோவின் கதைகள், அரவிந் மாளகத்தி போன்றோரின் கன்னடச் சிறுகதைகள் என இந்தியச் சிறுகதைகளே ஏராளமாக இருக்கின்றன. மண்ட்டோவும், கத்தார் சிங் துக்கலும், பஷீரும் இந்திய அளவில் என்னை அதிகம் பாதித்தவர்கள். துக்கலின் `பெளர்ணமி இரவு’ கதைக்கு நிகராக இன்னொரு கதையை வேறு எந்த இந்திய எழுத்தாளரும் எழுதியிருக்கவில்லை. அவர்கள் இருவரையும் பார்க்க அம்மா - மகள் போல் இருக்காது; அக்கா - தங்கைகளைப் போலவே இருப்பார்கள் என்னும் முதல் வரியே விக்கிரமாதித்தியனின் குழப்பமான கதையை நினைவுபடுத்தினாலும், இந்தக் கதையை வாசித்து முடிக்கும்போது நம்மை நொறுக்கிப் போட்டுவிடும். மகளின் திருமணத்தை மறுநாள் வைத்துக்கொண்டு அம்மா இப்படிச் செய்வாளா? என எளிதாக ஒரு கேள்வியை நேர்மையாளர்கள் கேட்கலாம். வாழ்க்கை அப்படிச் சிக்கலான நேரத்தில் சிக்கலானதைச் செய்யச் சொல்லித்தான் நம்மைத் தூண்டுகிறது. அந்தக் குரூரமான யதார்த்தம்தான் துக்கலின் பெரும்பாலான கதைகளில் தொடர்ந்து வருகிறது. மண்டோவின் ஒரு கதையில், தன் காதலியைப் நிறையபேர் வல்லுறவுசெய்யும் போது எதுவும் செய்ய முடியாமல் அமைதிகாக்கும் காதலன், எல்லோரும் சென்ற பிறகு தனது டர்பனால் அவளது குறியை மறைக்க முயல்கிறான். அதற்கு அவள் ‘இதை எடுத்துப் போ, உனது இந்த மத அடையாளத்தை’ எனக் காறி உமிழ்கிறாள். இந்திய-பாகிஸ்தான் பிரிவினைக்காலத்தில் நிகழ்ந்த, கற்பனையே செய்யமுடியாத வன்முறைகளை எழுதியவர்களில் முக்கியமானவர்கள் மண்டோவும் துக்கலும். துக்கலின் இன்னொரு கதையில், எல்லை தாண்டி வந்து மாட்டிக்கொள்ளும் ஓர் இஸ்லாமியப் பெண்ணை, ஒரு முதியவன் ஓர் ஆசிரியனுக்கு விற்கிறான். அந்த ஆசிரியனால் அவளைக் கட்டுப்படுத்தி உறவுகொள்ள முடியவில்லை. சில நிமிடங்களில் குடிசைக்குள் நுழையும் கிழவன் அவளை அடித்து உதைத்து மூர்க்கமாக உறவுகொள்கிறான். பின்னர், அந்த ஆசிரியனைப் போகச் சொல்கிறான். யுத்தம், முதியவர்களை எவ்வளவு வன்முறையாளர்களாக மாற்றுகிறது என்பதை  வேறு யாரும் இவ்வளவு ஆழமாகப் பதிவுசெய்திருப்பதாகத் தெரியவில்லை. மண்டோ அதிகம் கவனிக்கப்பட்டவராக இருப்பதாலேயே, இங்கு துக்கலின் கதைகள் குறித்து எழுதியிருக்கிறேன்.

இவர்களோடு, மிக எளிய மொழியில் கதை சொன்ன ப்ரேம் சந்தும் எனக்கு விருப்பமானவரே. அவரின் ‘ஒரு கைப்பிடிக் கோதுமை’, காலம்கடந்து வாழக்கூடியது. இந்திய அப்பாவி மனங்களின் மனசாட்சியை ரத்தமும் வியர்வையுமாக நிறுவும் கதை.
மனித ஜீவிதத்தின் புரிபடாத புதிர்களை எழுதிய சிலரில் ஜாக் லண்டன், ஹெம்மிங்வே, வில்லியம் ஃபாக்னர் மூவரும் முக்கியமானவர்கள். எட்கர் ஆலன் போவின் கதைகள் எனக்கு விருப்பமானவை என்றாலும்கூட இன்னும் அவரது சில கதைகளை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. ஜாக் லண்டனின் கதைகளிலும் ஹெம்மிங்வேயின் கதைகளிலும் இருக்கும் சாகசம் எனக்கு விருப்பமானது. அவர்கள் இருவரும் இலக்கிய உலகின் சுவாரஸ்யமான கதை சொல்லிகள். ஃபாக்னர் ‘தனக்கு விருப்பமான புத்தகங்களைத் திரும்பத் திரும்ப வாசிப்பதை விரும்புவதாகக் குறிப்பிடுகிறார். ஜாக் லண்டனின் கதைகள், எனக்கும் அப்படித்தான். அவரது `ஒரு துண்டு இறைச்சி’, `மெக்ஸிகன்’, `சாமுவேல்’, `பார்லேயின் முத்துக்கள்’ என நிறைய கதைகளைத் திரும்பத் திரும்ப வாசிக்க விரும்புகிறேன். சாகசத்தையும் தாண்டி அந்தக் கதையுலகின் சுவாரஸ்யம் ஒவ்வொரு முறை வாசிக்கும்போதும் புதிய கதையுலகை நோக்கி என்னை நகர்த்துகிறது. `மெக்ஸிகன்’ கதையை மையமாக வைத்துதான் முதல் நாவல் ஒன்றை எழுதி பின்னர், அது முடிக்கப்படாமலேயே போனது. இப்போதும்கூட அந்த நாவலை எழுதிவிட விரும்புகிறேன். ஆனால், எனது நாவல் அந்தக் கதைக்கு நிகராக இருக்குமா எனக் கேட்டால் சந்தேகமே…

மார்க்தெரித் யூரிஸ்னாரின் கீழை நாட்டுக் கதைகள் தொகுப்பில் வரும் `ஓவியர்’ கதையும் `காளி’ கதையும் ஒருமுறை மட்டும் வாசித்தவைதான். ஆனால், எளிதில் மறக்கக் கூடியவை அல்ல. பூமணி, தமிழில் தொகுத்த `ஸ்லவோமிர் ம்ரோஸெக்கின் யானை’ என்னும் தொகுப்பு ஒரு சிறுகதையாளனுக்கு பைபிள் என்றே சொல்லலாம். உருவகக் கதைகளை எழுதுவதில் உலகளவில் அவருக்கு நிகரானவர்கள் குறைவே. முழுக்க அரசியல்தன்மைகொண்ட அவரது கதைகளில் யானை என்னும் கதை, சிறுகதை வடிவத்தின் உச்சபட்ச சாதனை. செலவுகளைக் குறைக்கும் பொருட்டு மிருகக்காட்சிசாலைக்குக் கொண்டுவரப்படும் ரப்பர் யானை என்னும் குறியீட்டின் வழி, அதிகாரம் எவ்வளவு போலித்தனமானது என்பதைத் தோலுரித்துக் காட்டும் கதை. இந்தக் கதையை ஒருவன் நூறு முறை கவனமாக வாசித்தால் போதும். மிகச் சிறந்த எழுத்தாளனாகிவிடலாம். ஆல்பெர்தோ சிம்மலின் `பிரிவு’, அமரந்தா மொழிபெயர்த்துத் தொகுத்த `பனியும் நெருப்பும்’ சிறுகதைத் தொகுதி என தமிழில் மொழிபெயர்க்கப்பட்ட சிறுகதைகள், ஒரு மாபெரும் கடல். ஒரு சிறுகதையாளனோ, வாசகனோ தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அதில் நீந்தியாக வேண்டும்.

எழுத்து மலினப்பட்டுப்போயிருக்கும் ஒரு காலகட்டத்தில், தொடர்ந்து அதில் தீவிரமாகச் செயல்பட இலக்கியத்தின் மீது அசாத்தியமான நேசம் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. உலகின் எந்த மொழிக்கும் இணையாக தமிழிலும் மகத்தான சிறுகதைகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. ஆனால், 80-களிலும் 90-களிலும் எழுத வந்தவர்களிடம் இருந்த அரசியல் உணர்வும் தீவிரமும் சமகாலத்தில் எழுதுகிறவர்களிடம் இல்லை.

பெரும்பாலான சிறுகதைகள் ஒரே மாதிரியான வாழ்வைப் பேசுகிறவைதான். இரண்டு மூன்று வகைமைகளுக்குள் இன்றையக் கதைகளை நம்மால் அடக்கிப் பார்த்துவிட முடியும். சமயங்களில் ஒருவித சுயதிருப்திக்காக மட்டுமே இந்தக் கதைகள் எழுதப்படுகின்றனவா என யோசிக்கும் படியாகவே இந்தக் கதைகள் இருக்கின்றன. கடந்த சில வருடங்களில் வந்த சிறுகதைத் தொகுப்புகளில் சிறந்தவை என மிகச் சில நூல்களைக்கூட சொல்ல முடியவில்லை. ஒரு சில நல்ல கதைகள் எழுதப்பட்டிருந்தாலும்கூட அவை காத்திரமானவையாக இல்லை.

ஒரு ராஜா வந்தாராம் - லக்ஷ்மி சரவணகுமார்


2000-ம் ஆண்டின் தொடக்கத்திலும் அதற்குப் பிறகான சில வருடங்கள் வரையிலும் சிறுகதைகளில் இருந்த வீர்யம் ஒட்டுமொத்தமாகச் சிதைந்துபோயிருப்பது வருந்தத்தக்கதே. நான் எழுதத் தொடங்கிய நாள்களில் ஜே.பி.சாணக்யா, ஷோபா சக்தி, ஜி.முருகன் என என்னை சிறுகதைகளின் பக்கமாக இழுத்த தேர்ந்த கதைசொல்லிகள் இருந்தனர். அசதாவின் ஒரே தொகுப்பான `வார்த்தைப்பாடு’ முக்கியமான ஒன்று. ஆனால், அவர்களுக்குப் பிறகு அப்படியான ஆட்கள் இங்கு வரவில்லை.

ஜே.பி.சாணக்யா, ஷோபா சக்தி, ஜி.முருகன் மூவரும் 2000-ம் ஆண்டுக்குப் பிறகான தமிழ்ச் சிறுகதை உலகின் மகத்தான சாதனைகள். இன்று எழுத வரும் ஒருவர் அவர்களைத் தயக்கமின்றி தனது முன்னோடிகளாக ஏற்றுக்கொள்ளலாம். தமிழில் நமது பெரும் சாதனைகள் எல்லாம் சிறுகதைகளில்தான் நிகழ்ந்திருக்கின்றன. நமது மகத்தான எழுத்தாளர்கள் சிறுகதைகளில் இருந்து வந்தவர்களாகத்தான் இருக்கிறார்கள். ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் சிறுகதைகளில் நிகழ்ந்திருக்கிற மாற்றங்கள் முக்கியமானவை. 2010-ம் ஆண்டு வரை தமிழில் வந்த கதைகளைப் தொகுத்துப் பார்த்தால், 100 சிறந்த கதைகளாவது நம்மிடம் இருக்கும். உலகின் எந்த மொழிச் சிறுகதைகளோடும் சவால்விடக் கூடியவையாக அவை இருக்கும். மற்ற இந்திய மொழிகள், நாவல்களைப் பிரதானமாகக் கொண்டாடியதும், தமிழில் சிறுகதைகளுக்கான இடம் இப்படி உருவானதும் கொஞ்சம் ஆச்சர்யமான முரண். அதனாலேயே மகத்தான இந்திய நாவல்களின் வரிசையில் தமிழ் நாவல்களுக்கான இடம் பெரிய அளவில் இல்லை. ஆனால், மகத்தான இந்திய சிறுகதைகளுக்கான ஒரு வரிசையை யாராவது உருவாக்கினால், அதன் பெரும்பாலான சாதனைகள் நம்முடையவையாகத்தான் இருக்கும்.

நகர்மயமாதலும் இணையமும் பரவலாகிவிட்ட இந்தக் காலகட்டத்தில்  பெரும்பாலானவர்களின் வாழ்க்கை,  ரொம்பவே குறுகிப்போய்விட்டது. அதனால்,  அவர்கள் எழுதுகிற கதைகளின் எல்லையும் சுருங்கிப்போய்விட்டது.

ஒரு உரையாடலின்போது ஜெயமோகன் சொன்னதை இங்கு குறிப்பிட விரும்புகிறேன், “அலைக்கழிக்கப்பட்ட பால்யம் என்பதோ, மகத்தான லட்சியங்களோ எதுவும் இவர்களுக்கு இல்லை. பெரும்பாலும் சுயதிருப்திக்காகவே எழுதுகிறார்கள்.” ஒருவகையில் இதில் உண்மையிருந்தாலும் சுயதிருப்திக்காக மட்டுமே ஒருவன் எழுத்தாளனாக இருக்க மாட்டான் என நான் நம்புகிறேன். பாலசுப்ரமணியம் பொன்ராஜ், கார்த்திகை பாண்டியன், அகரமுதல்வன் என இன்னொரு வரிசை சிறுகதை எழுத்தாளர்களை இன்று பார்க்க முடிகிறபோது, அவர்களின் புதிய கதைசொல்லல் முறை தொடர்ந்து எழுத எனக்கு உற்சாகம் தருகிறது. 70 கதைகளுக்கும் மேலாக எழுதியிருக்கிறேன். ஆனாலும், ஒரேயொரு நல்ல கதையையாவது எழுதிவிட மாட்டோமா என்கிற தவிப்புதான் இன்னும் இருக்கிறது. நான் எழுத விரும்புவது அந்த ஒரே ஒரு நல்ல கதையைத்தான். அதற்காக, வாழ்நாள் முழுக்க எழுத வேண்டியுள்ளது. கதை என்பது சொற்களால் ஆன ஒரு விநோத மிருகம், அந்த மிருகத்துக்குத் தன்னைத் தின்னக் கொடுத்துப் பழக்கும் ஒருவன், அத்தனை எளிதில் அதிலிருந்து மீள்வது இல்லை. நானும் அப்படித்தான்!

பின்குறிப்பு : இதில், நான் குறிப்பிட்டுள்ள கதைகளும் எழுத்தாளர்களும் வெகு சொற்பமே. ஒவ்வொரு எழுத்தாளனையும் பாதிக்கும் கதைகள் என்று எடுத்துக்கொண்டால், சில நூறு பக்கங்களுக்கு விரிவாக எழுத வேண்டிவரும். இது அவற்றிலிருந்து ஒரு துளி மட்டுமே.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism