Published:Updated:

வறண்ட தொண்டையிலிருந்து ஓர் ஒலி - கவிதை

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்

Use App
வறண்ட தொண்டையிலிருந்து ஓர் ஒலி - கவிதை
வறண்ட தொண்டையிலிருந்து ஓர் ஒலி - கவிதை

கார்த்திக் முருகானந்தம், ஓவியம்: ஹாசிப்கான்

பிரீமியம் ஸ்டோரி

ருதமும் நெய்தலும் மணந்ததுபோல்
எங்கள் வயல்கள் கடலென மாறியிருந்தன.
வாய்க்கால் வழியோடும் மீன்களுக்கும் நண்டுகளுக்கும்
வயல்களில் சிச்சிறு வீடுகள் இருந்தன.

எங்கள் நிலங்களின் அறம்
அப்போது பச்சையாயிருந்தது.
சிறு குச்சிக்கொண்டு கீறினால்கூட
மண்ணின் ஈரம் ரத்தம்போல் சொதசொதக்கும்.

வறண்ட தொண்டையிலிருந்து ஓர் ஒலி - கவிதை

எங்கள் மாடுகள் பசியென்னும்
வார்த்தையைப் பழகியிருக்கவில்லை.
கலப்பையில் ஒட்டிய மண்
வெயிலில் உதிர்ந்ததில்லை.
விசிறிய விதைகளை
நிலங்கள் விழுங்கியதில்லை.
திறந்தவெளி கர்ப்பப்பைபோல்
நெற்குழந்தைகளைச் சுமந்திருந்தன.
அறுவடை என்பது
தொப்புள்கொடியறுத்தலென நம்பியிருந்தோம்.
ஏர்கள் எங்களை ஏய்த்ததில்லை.

நெகிழியில் தொடங்கி அரிசியில் வந்துநிற்கும்
தொழில்நுட்ப அரசியலில்தான்
நாங்கள் தொலைந்துவிட்டோம்.

மனித ஈரம் வற்ற வற்ற
மண்ணின் ஈரமும் வற்றிப்போயிற்று.
எங்கள் அம்மணங்கள் பார்த்து
நாடு சிரித்துக்கொண்டிருக்கிறது.

எங்கள் கலப்பைகளைக்
கறையான்கள் தங்கள் வயிற்றில்
செரித்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு