Published:Updated:

சொல்வனம்

சொல்வனம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
சொல்வனம்

படம்: அ.குரூஸ்தனம்

சொல்வனம்

படம்: அ.குரூஸ்தனம்

Published:Updated:
சொல்வனம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
சொல்வனம்

நட்சத்திரப்பிடாரி

பாற்சோறு உண்ட இரவின் நினைவில்
பருப்பு சோறுக்கும் நிலவைத் தேடியவள்தான்

எண்ணிக்கொள்ள ஆள்வைத்து
குழல்விளக்கை
கரகரவெனத் தின்றவனை
அச்சத்துடன் பார்த்தவள்தான்
இப்போதெல்லாம்
நட்சத்திரங்களைத் தின்கிறாள்

சட்டினியில் தட்டுப்படும் தேங்காய் நாருக்கோ
குழம்பில் நீளும் ஒற்றை முடிக்கோ
தட்டெறியப் பழகாதக் கட்டுப்பாட்டோடு
சொரசொரவென்றிருக்கும்
நட்சத்திரங்களைக் கடித்து விழுங்குகிறாள்

எத்தனை பேர் தின்றாலும்
தீராது உடுக்கூட்டம்
உங்கள் இதழ்க்கடைப் புன்னகையை
அவள் நட்சத்திரமாக்கினாள்
சற்றே சாறு வழிந்தபோது
பக்கவாட்டுப் பற்களை நீட்டி வரைந்தாயிற்று

- உமா மோகன்

வருகை

சில பருவங்கள் கடந்தும்
வெறிச்சோடிக் கிடந்த
பின்வாசல்
முற்றத்து மரக்கிளையின்
பறவைக்கூட்டை
பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது
முன்வாசல் முற்றத்தில் வந்திருந்த நீ
அழைப்பு மணி ஒலிக்கிறாய்.

- கோ.பகவான்

கானல் பழம்

கோடை ஒரு மழையைப்போல
சோவெனப் பெய்துகொண்டிக்கிறது.
மொட்டைமாடி நிரம்பி
படிகளின் வழியே சலசலவென
இறங்கிவருகிறது வெய்யில்.
வெய்யிலில் நனைந்து ஈரமான உடல்களை
கூடுதல் காமத்தோடு தழுவுகிறது காற்று.
பட்டுப்போன மரமொன்றின் உச்சியில் ஏறி
தன் கழுத்தைப் புடைத்துப் படமெடுக்கிறது கோடை.
வானக் கிளையிலிருந்து தவறிவிழுந்த கானல் பழத்தை
அது தன் இரட்டை நாவால் கவ்விக் கொண்டதும்,
கருகும் பயிர்களின் கரவொலியோடு தொடங்கிவிட்டது
கோடையின் நடனம்.
வெறிச்சோடிக் கிடக்கும்
வீதிகளை எல்லாம் சுறுசுறுப்பாகச்
சுருட்டிவைத்துக்கொண்டிருந்தது கோடை...
ஓ... ஊழி முடிந்துவிட்டதா?
ஆகாயப் பாதையில் வந்துநிற்கிறது
நாம் ஏறிச் செல்லவேண்டிய
சூரியக் கப்பல்.

- கார்த்திக் திலகன்

பத்துக் கொலைகளுக்கு அதிகம்...

பக்கத்துவீட்டுச் சிறுவன்
சுவற்றில் அப்பிக்கிடந்த பல்லியைக்
குறிவைத்து அடித்தான்.
அடித்த மாத்திரத்தில் அப்படியே விழுந்து
அசைவற்ற நிலையில் கிடந்தது.
நானதைப் புரட்டிப்போட்டேன்.
அதன் வயிறு வீங்கியிருந்தது
சற்றைக்கும் முன்புதான்
பத்துக்கும் மேற்பட்ட பூச்சிகளை
அது விழுங்கியிருக்கக்கூடும்.
இப்போது
பத்துக்கும் மேற்பட்ட கொலைகள்புரிந்த
கொலைகாரனைப் பயந்து நடுங்கும்
ஒரு சிறுவனின் கண்களால் பார்க்கிறேன்.

- நெகிழன்

சொல்வனம்

அறம்

கம்பீரமாக அவன்
உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தான்.
எல்லோரிடமும்
கை நீட்டிச் சென்றது
யானை.

- எஸ்.நடராஜன்