Published:Updated:

அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்

அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்

படங்கள்: ஸ்ரீதர் பாலசுப்பிரமணியம்

அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்

படங்கள்: ஸ்ரீதர் பாலசுப்பிரமணியம்

Published:Updated:
அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்

‘பிக்பாஸ்’ நிகழ்ச்சியில் ‘சேரி பிஹேவியர்’ என்று காயத்ரி ரகுராம் சொன்னது, தமிழ்ப் பொதுவெளியில் பலத்த விவாதத்துக்குள்ளானது. பொதுவாக, ‘பிக்பாஸ்’ நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்பாகும் அன்று, விஜய் தொலைக்காட்சி, தன்  சமூகவலை தளத்தில் அன்று ஒளிபரப்பப்படும் நிகழ்ச்சியின் டீசரை வெளியிடும். அப்படி வெளியான டீசரில் இடம்பெற்றிருந்த ‘சேரி பிஹேவியர்’, தொடர்ச்சியாக இணையதளங்களில் எழுந்த கண்டனங்களாலோ என்னவோ, நிகழ்ச்சியில் ஒளிபரப்பப்படவில்லை.

அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்

காயத்ரி ரகுராம் ‘எச்சை’, ‘ஹேர்’, (மயிரு என்று தமிழில் சொன்னால் இழிவு), ‘வெச்சு செய்வேன்’, ‘கையைக்காலை உடைப்பேன்’ என்றெல்லாம் மற்ற போட்டியாளர்கள் குறித்துச் சொன்னது பற்றி நிகழ்ச்சியிலேயே கமல்ஹாசனாலும் பார்வையாளர்களாலும் கேள்வி கேட்கப்பட்டது. நிகழ்ச்சியில் ஒளிபரப்பப்படாததாலோ என்னவோ, ‘சேரி பிஹேவியர்’ குறித்து நேரடியாகக் கேள்வி எழுப்பப்படவில்லை. ஆனால், காயத்ரி பயன்படுத்திய மற்ற வார்த்தைகளைவிட போராட்டம், வழக்கு என்றளவிலான தாக்கத்தை உண்டாக்கியது ‘சேரி பிஹேவியர்’ என்ற சொல்தான்.

காயத்ரி ரகுராம், தான் அடிக்கடி கெட்டவார்த்தைப் பேசுவதாகவும் தன்னால் கோபத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை என்றும் சிலமுறை தெரிவித்தார். அதையே தனக்கான சுயவிமர்சனமாகவும் முன்வைத்துக் கொண்டார். உண்மையில் அவர் பேசியது கெட்டவார்த்தை இல்லை. கெட்டவார்த்தை என்பது பெரும்பாலும் பெண்களின் உறுப்புகளோடும் திட்டப்படுபவரின் தாய், சகோதரி, மனைவி போன்ற பெண்களின் கற்போடும் தொடர்புபடுத்திச் சொல்லப்படுபவை. ஆனால், காயத்ரி ரகுராம் சொன்ன வார்த்தைகள், கெட்டவார்த்தைகள் அல்ல; மேட்டிமைத் திமிருடன் உதிர்க்கப்பட்ட வார்த்தைகள் அவை.

பொதுவாக, மொழி என்பதை வெறுமனே கருத்து வெளிப்பாட்டுக்கான கருவியாக ஒருபுறமும் வழிபாட்டுக்குரியதாக இன்னொரு புறமும் பார்க்கப்படுகிறது. இதையும் தாண்டி, மொழி என்பது அதிகாரத்தைக் கட்டமைக்கும் களம். நம் எல்லா அதிகாரங்களும் மொழியின் வழியாகவே உருவாகின்றன. சமூகத்தில் நிலவும் அதிகாரப்படிநிலைகள் மொழியிலும் பிரதிபலிக்கின்றன. அவை மீண்டும் அந்தப் படிநிலைகளைத் தக்கவைக்கும் சொற்களாக உருவாகின்றன. இத்தகைய தொடர் செயல்பாடு குறித்த புரிதல் இருந்தால்தான், நமக்கு அதிகாரம் குறித்த புரிதல் உருவாகும்.

மொழி என்பது அதிகாரத்தை உருவாக்கும் களமாக இருப்பதால், அதிகாரத்துக்கு எதிரான போராட்டத்தையும் மொழியிலேயே நடத்த வேண்டும். இந்தியச் சமூகம் என்பது சாதியச் சமூகம். அதன் பெரும்பான்மையான வெளிப்பாடுகள் சாதியத்தின் கறை படிந்தவை. இந்த வெளிப்பாடுகள் மொழியின் வழியாக உருவாகின்றன. அதனால்தான் “நமது கடவுள், சாதி காப்பாற்றும் கடவுள்; நமது மதம், சாதி காப்பாற்றும் மதம்” என்பதோடு பெரியார் நிறுத்திக்கொள்ளவில்லை. “நமது மொழி, சாதி காப்பாற்றும் மொழி” என்றார். ‘சண்டாளர்’ போன்று நாம் வசைசொல்லாகப் பயன்படுத்தும் பல சொற்கள், ஒடுக்கப்பட்ட சிறுபான்மைச் சாதிகளைக் குறிப்பவை.    

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்

பௌத்தமும் சமணமும் வீழ்த்தப்பட்டு வைதீகம் எழுச்சியுற்ற காலத்தில், பௌத்த, சமணச் சொல்லாடல்கள் இழிவான சொற்களாக மாற்றப்பட்டதற்கு உதாரணம் ‘கேவலம்’ என்ற வார்த்தை. சமணக் கொள்கைப்படி ஞானம் ஐந்து வகைப்படும். மதி ஞானம், சுருத ஞானம், அவதி ஞானம், மனப்பர்யாய ஞானம், கேவல ஞானம். இதில் இறுதியாக உள்ள ‘கேவல ஞானம்’ என்பது ஞானத்தின் உச்சமாகக் கருதப்படுகிறது. முக்காலங்களையும் அறியும் ஞானம் ‘கேவல ஞானம்’ என்றழைக்கப்படுகிறது. சமணத்தைப் பின்பற்றுபவர்களே தீர்த்தங்கர கேவலர்கள் (மற்றவர்களுக்கு முக்திநிலையை அடைய வழிகாட்டுபவர்கள்), சாமானிய கேவலர்கள் (தன் சொந்த முக்தியில் கவனம் கொள்பவர்கள்) என்று இரண்டாகப் பிரிக்கப்படு கிறார்கள். இப்படி ஞானத்தின் உச்சநிலையாக இருந்த ‘கேவலம்’ என்ற சொல், வைதீகம் எழுச்சியுற்ற காலத்தில் இழிவான சொல்லாக மாற்றப்பட்டி ருக்கலாம். இப்படி ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் உருவான ‘இழிவுச் சொற்கள்’, அந்தந்தக் காலங்களில் செல்வாக்குப்பெற்ற அதிகாரத்தின் விளை பொருள்களே.

ஆணாதிக்கத்தின் கறை படியாத மொழியே உலகில் இல்லை எனலாம். நமது தமிழ் மொழியும் ஆணாதிக்கத்தில் குறைந்ததல்ல. ஆன்றோன், சான்றோன், அறிஞன், கவிஞன் போன்ற உயர்வுச் சொற்களுக்குப் பெண்பால் சொற்கள் இல்லை. அபலை, விதவை, விபசாரி, பரத்தை போன்ற சொற்களுக்கு ஆண்பால் சொற்கள் இல்லை. எனவேதான் ‘கற்பு, விபசாரம் இரண்டுமே பொய்யான கற்பிதங்கள்’ என்றார் பெரியார்.

அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்



கருணாநிதியின் மொழிவிளையாட்டைக் குறிக்க புகழ்பெற்ற உதாரணம் ஒன்று உண்டு. ஒரு கவியரங்கத்தில் ‘விதவை என்ற வார்த்தைக்குக்கூட பொட்டில்லையே’ என்று ஒருவர் கவிதை வாசித்தாராம். “விதவை என்பது வடமொழிச் சொல். ‘கைம்பெண்’ என்ற தமிழ்ச்சொல்லைப் பயன்படுத்தினால் ஒன்றுக்கு இரண்டு பொட்டுகள் கிடைக்கும்” என்றாராம் கருணாநிதி. அவரின் மேதைமையைக் குறிப்பதற்காக இந்தச் சம்பவம் சொல்லப்படுவது உண்டு. ஆனால், தமிழ்ச் சொல்லோ, வடசொல்லோ, ஒரு பொட்டோ, இரண்டு பொட்டுகளோ, கணவனை இழந்த பெண்ணைக் குறிப்பிட நமக்கு இரண்டு சொற்கள் கிடைத்தன; மனைவியை இழந்த ஆணைக் குறிப்பிட நம்மிடம் ஒரு சொல்லும் இல்லை என்பதுதானே உண்மை!

தமிழில் உயர்வான விஷயத்தைக் குறிப்பிடும் பல சொற்கள் ஆண்மைவிகுதியைக் கொண்டவை. வேளாண்மை, தாளாண்மை, மேலாண்மை என்று ஆளப்படும் அனைத்தும் ஆண்மையாகக் குறிப்பிடப் படுபவை. இன்னும் சொல்லப் போனால், கேள்வி கேட்க முடியாத தேசத்தின் புனிதநிலையைக் குறிப்பிடுவதற்கும் ‘இறையாண்மை’ என்ற சொல்லே குறிப்பிடப்படுகிறது.

மொழியின் வழியாகவே நமது மனநிலையும் வாழ்க்கையும் கட்டப்படுவதால், ஆண்மய்யச் சொற்களால் நிரம்பிய நம் வாழ்வும் ஆண்மய்ய வாழ்வாகவே இருக்கிறது. ஒரு சினிமா இயக்குநர் பேட்டி கொடுத்தால், “காசு கொடுத்திட்டு தியேட்டருக்கு வர்றவன் மூணுமணி நேரம் சந்தோஷமா இருக்கணும் சார்” என்பார். ரசிகன், வாசகன், வாக்காளன் என்று எல்லாமே ஆண் முன்னிலைகளைக் கொண்டே பேசப்படுபவை. ‘ஊர்ல என்ன பேசுவான்’, ‘யார் என்ன நினைப்பான்னு கவலைப்பட வேண்டாம்’ என்று நாம் பேசத் தொடங்கும்போதெல்லாம் ஆண்மய்யப் பேச்சையே தொடங்குகிறோம். அவ்வளவு ஏன், மொழிவழி இயங்கும் ஆணாதிக்கம் குறித்த புரிதல் உள்ள பெரியாரே ‘கடவுளை மற; மனிதனை நினை’ என்றுதான் சொன்னார். ‘மனிதன்’ என்பதே ஆண்மய்யச் சொல்தான்.

நவீன கால அரசியல் சூழலில் இதுகுறித்து அதிகம் விவாதிக்கப்படுகிறது. மொழிவழிச் செயற்படும் அதிகாரத்தை நீக்க அல்லது குறைக்க பால்சாராச் சொற்களும் மாற்றுச்சொற்களும் உருவாக்கப்படுகின்றன. ‘அலி’, ‘ஒம்போது’, ‘பொட்டை’ என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டவர்கள் இப்போது ‘அரவாணிகள்’ என்றும் ‘திருநங்கைகள்’ என்றும் அழைக்கப்படுகின்றனர். ‘உடல் ஊனமுற்றவர்கள்’ என்று அழைக்கப்பட்டவர்கள் ‘மாற்றுத் திறனாளிகள்’ என்று அழைக்கப்படுகிறார்கள். அதிகார நீக்கம் செய்யப்பட்ட இச்சொற்கள் ஊடகங்களாலும் அரசு நடைமுறைகளாலும் அங்கீகரிக்கப்படுகின்றன என்பது வரவேற்கத்தக்க விஷயம். ஆனாலும், முற்றிலுமாக மொழியை அதிகார நீக்கம் செய்வது என்பது சவாலான பணிதான். உதாரணமாகப் ‘பாலியல் தொழிலாளர்’ என்ற வார்த்தையை எடுத்துக்கொள்வோம். ‘அழகி’, ‘விபசாரி’, ‘தேவடியா’ என்றெல்லாம் பயன்படுத்தப்பட்டதற்கு மாற்றாகப் ‘பாலியல் தொழிலாளர்’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுவது முன்னேற்றம்தான். ஆனால், இதுவும்கூட பெண்ணை மட்டுமே குறிப்பிடுகிறது. அந்தப் பாலியல் செயல்பாட்டில் ஈடுபடும் ஆணைக் குறிப்பதற்கு நம்மிடம் என்ன சொல் உள்ளது? அந்தப் பெண் பாலியல் தொழிலாளர் என்றால், அந்தப் பெண்ணோடு பாலுறவுகொண்ட ஆண் என்ன ‘பாலியல் முதலாளி’யா?

பல நூற்றாண்டு காலமாகப் பயன்படுத்தப்படும் மொழி, வெவ்வேறு காலகட்டத்தில் தொழிற்படும் எல்லா அதிகாரங்களையும் சுமந்தே வந்திருக்கிறது. அவ்வப்போது தோன்றும் அரசியல் தன்னுணர்வும் அதனை அடிப்படையாகக் கொண்ட எதிர்ச் செயல்பாடுகளுமே அதிகாரத்துக்கு எதிரான போராட்டங்கள். அது உடனடியாகச் சாத்தியமல்ல. அவ்வப்போது முடிந்துவிடக்கூடிய பணியும் அல்ல. இப்போது மொழி, படைப்பு ஆகியவற்றில் உள்ள நுண்ணரசியல் குறித்து அதிகம் விவாதிக்கப்படுகிறது. காரணம், சமூகத்தின் பல்வேறு மக்கள் குழுமங்களும் தமக்கான அரசியல் உணர்வைப் பெற்றுள்ளனர். முன்பைப்போல் யாரை வேண்டுமானாலும் சுலபமாக இழிவுபடுத்திவிட முடியாது. எனவேதான் ‘சண்டாளர்’, ‘சேரி பிஹேவியர்’ போன்ற வார்த்தைகளைப் பயன்படுத்துவதற்குக் கடும் எதிர்ப்புகள் எழுகின்றன.

நமக்கு வெளியேயான அதிகாரத்தை எதிர்ப்பதைப்போல, நமக்கு உள்ளே இருக்கும் அதிகாரத்தையும் எதிர்க்க வேண்டும். அதற்கு முதலில் நாம் நமக்கு உள்ளே இருக்கும் அதிகாரத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதற்கு அரசியல் தன்னுணர்வு அவசியம். சில உதாரணங்களைப் பார்ப்போம்.

‘மணிக்கொடி’ இதழின் ஆசிரியராக இருந்தவர், எழுத்தாளர் வ.ரா என்றழைக்கப்பட்ட வ.ராமசாமி. பிறப்பால் பார்ப்பனராக இருந்தபோதும் முற்போக்குச் சிந்தனைகளைக்கொண்டிருந்ததால், அண்ணாவால் ‘அக்ரஹாரத்து அதிசயப் பிறவி’ என்று பாராட்டப்பட்டவர். வெவ்வேறு தொழில்கள் செய்பவர் குறித்து இவர் ‘மணிக்கொடி’யில் எழுதிவந்த நடைச்சித்திரங்கள் முக்கியமானவை. வாத்தியார் நாணுவய்யரை மட்டும் எழுதாமல் வண்ணார நாகப்பன், அங்காடிக் கூடை லெட்சுமி, வண்டிக்கார செல்லமுத்து என உழைக்கும் எளிய சாதிகளைச் சேர்ந்தவர்கள் குறித்த நடைச்சித்திரங்களையும் எழுதினார். மேலும், இத்தகைய உழைப்புச் சாதியினரை மரியாதையாகவும் எழுதினார். நாணுவய்யர் என்றால் மரியாதையாக எழுதுவதும் வண்ணார் என்றால்  ‘ன்’ விகுதி போட்டு எழுதுவதும்தான் அதற்குமுன் வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால், வ.ராவோ சலவைத் தொழிலாளி குறித்த நடைச்சித்திரத்திலும் அவர், இவர் என்றே எழுதியதோடு, ‘இப்படி நான் எழுதுவது கிராமத்து மிராசுதார்களுக்கும் பட்டணத்து மோட்டார் மனிதர்களுக்கும் பிடிக்காமல் போகலாம்’ என்றும் எழுதினார். அந்த நடைச்சித்திரத்தில், ‘வண்ணானுக்கு வண்ணாத்தி பேரில் ஆசை. வண்ணாத்திக்கு....’ என்று தொடங்கும், சலவைத் தொழிலாளர்களை இழிவுபடுத்தும் பழமொழியைக் குறிப்பிட்டுக் கண்டித்தார் வ.ரா. சமீபத்தில் ‘அநேகன்’ திரைப்படத்தில் இதே பழமொழி பயன்படுத்தப்பட்டு, சலவைத் தொழிலாளர்களின் எதிர்ப்புக்குப் பிறகு மாற்றப்பட்டது நினைவிருக்கலாம்.

இது வ.ரா என்றால், இன்னோர் எழுத்தாளரான, நவீன இலக்கியத்தின் முன்னோடியான ந.பிச்சமூர்த்தியை எடுத்துக்கொள்வோம். ‘இருளன் ஆசை’ என்ற அவரது சிறுகதை ஒன்று இப்படித் தொடங்குகிறது... ‘இருளன் ஒரு குறப்பையன். ‘லோலோ’ என்று திரியும் தெரு நாய்; எச்சில் இலைக்கு வீங்கி. அவன் தாயாரோ கூடை, முறம் கட்டி ஜீவிப்பவள்’.

இரண்டுக்கும் உள்ள வித்தியாசம் தெரிகிறதா? இப்போது மூன்றாவதாக ஓர் எழுத்தாளர் குறித்துப் பார்ப்போம். மற்ற இருவரைவிட காலத்தால் பிந்தியவர். நவீன அறிவியல் குறித்து அதிகம் படித்ததோடு, அதுகுறித்துத் தமிழில் அதிகம் எழுதியவரும்கூட. சுஜாதா என்றால் நினைவுக்கு வரும் பல விஷயங்களில் ‘மெக்ஸிகோ சலவைக்காரி ஜோக்’கும் ஒன்று. அவர் அதைக் கடைசி வரை சஸ்பென்ஸாக வைத்திருந்தாலும், அது என்ன ஜோக் என்பது பலருக்கும் தெரிந்திருந்தது. வ.ரா, எந்தப் பழமொழி, சலவைத்தொழிலாளர்களை இழிவுபடுத்துகிறது என்று கண்டித்தாரோ, அந்தப் பழமொழியின் இன்னொரு வடிவம்தான் சுஜாதா அடிக்கடி குறிப்பிட்ட ‘மெக்ஸிகோ சலவைக்காரி’ ஜோக்.    

அதிகாரத்தின் துருவேறிய சொற்கள் - சுகுணா திவாகர்

இதைக் குறிப்பிடுவதன் காரணம் ‘ஆபாச எதிர்ப்பு’ அல்ல. உலகம் முழுக்கவே கெட்டவார்த்தைகளும் பாலியல் கதைகளும் ஏ ஜோக்குகளும் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. நமது தமிழ்க் கலை மரபிலேயே கரகாட்டக்காரர்களின் நடன அசைவுகளும் தெருக்கூத்துகளில் பபூனின் இரட்டை அர்த்த வசனங்களும் உண்டு. சமயங்களில் அதிகாரத்துக்கு எதிரான செயற்பாடாகவும் பாலியல் அசைவுகளும் வசைச்சொற்களும் பயன்படுத்தப்படுவது உண்டு.

ஆனால், இங்கே சுஜாதாவால் பயன்படுத்தப்பட்ட ‘சலவைக்காரி’ என்ற வார்த்தைதான் முக்கியம். எல்லா தொழிலைச் செய்யக்கூடிய பெண்களையும் நாம் இப்படி ஒருமை விகுதியுடன் குறிப்பிடுவதில்லை. சமூகத்தின் கீழ்த்தட்டில் இருப்பவர்களை மட்டுமே நாம் இப்படி ஒருமை விகுதியுடன் அழைக்கிறோம். அதிலும், ‘மெக்ஸிகோ’வில் ‘சலவைக்காரி’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுவதற்கும், சலவைத்தொழில் என்பது சாதியோடு தொடர்புபடுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குச் சலவைத்தொழில் செய்வதற்காகவே ‘புரதவண்ணார்’ என்ற சாதி உருவாக்கப்பட்டு, அவர்களைப் ‘பார்த்தாலே தீட்டு’ என்ற விதிமுறையை உருவாக்கிய இந்தியச் சாதியச் சூழலில் ‘சலவைக்காரி’ என்ற சொல் பயன்படுத்தப்படுவதற்கும் வித்தியாசம் உண்டு. washermanpet என்பதற்கும் ‘வண்ணாரப்பேட்டை’ என்பதற்குமான வித்தியாசம் அது.

சுஜாதா அறிந்திருந்த நவீன அறிவியலோ, கற்ற ஆங்கிலப் புத்தகங்களோ அவரது சனாதன மனநிலையின்மீது பெரிதாகத் தாக்கம் செலுத்தவில்லை என்பதற்கான சின்ன உதாரணம் இது.

வ.ரா, ந.பிச்சமூர்த்தி, சுஜாதா மூவருமே பார்ப்பனர்கள். மேல்தட்டுச் சமூகத்திலிருந்து வந்தவர்கள். நம்முடைய மொழி, நம்முடைய மனநிலை, நம்முடைய செயல் என எல்லாமும் நாம் பிறந்த, வாழும் சூழல்களின் மூலமே கட்டமைக்கப்படுகின்றன. ஒரு படைப்பாளி எந்தச் சாதியைச் சேர்ந்தவராகவும் எந்த மதத்தைச் சேர்ந்தவராகவும் எந்த வர்க்கத்தைச் சேர்ந்தவராகவும் எந்தப் பால் அடையாளத்தைக் கொண்டவராகவும் இருக்கலாம். ஆனால், ‘மற்றமை’ குறித்த அக்கறைகொண்டவராகவும் மொழிவழிச் செயற்படும் அதிகாரம் குறித்த தன்னுணர்வு கொண்டவராகவும் இருக்க வேண்டும். அந்தத் தன்னுணர்வு வ.ராவுக்கு இருந்தது; ந.பிச்சமூர்த்திக்கோ சுஜாதாவுக்கோ இல்லை.