Published:Updated:

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

சந்திப்பு: வெய்யில் - விஷ்ணுபுரம் - சரவணன் - படங்கள்: கே.ராஜசேகரன்

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

சந்திப்பு: வெய்யில் - விஷ்ணுபுரம் - சரவணன் - படங்கள்: கே.ராஜசேகரன்

Published:Updated:
“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

சென்னை, அபிராமபுரத்திலுள்ள மனுஷ்ய புத்திரனின் வீட்டை நெருங்குவதற்குள்ளாகவே நம்மை ப்ரியத்தோடு வரவேற்கிறது புத்தகங்களின் வாசனை. வீடு, பத்திரிகை அலுவலகம், பதிப்பகம், புத்தகக் கிட்டங்கி எல்லாமுமான ஓர் இல்லம். நீண்ட உரையாடல்களுக்கான ரம்மியமான அன்றைய மாலையைக் கேள்விகளால் நிறைத்தோம்...    

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

“உங்களுக்கு மிகப் பிடித்தமான ஒரு கவிதையைப் பற்றிச் சொல்லுங்களேன். அங்கிருந்து தொடங்கலாம்...”

`` ‘இருப்பதற்கென்றுதான்
வருகிறோம்
இல்லாமல்
போகிறோம்’

நகுலனின் இந்த வரிகள் எனக்குள் உருவாக்கிய உணர்வுகளை, கேள்விகளை, கொந்தளிப்பை அவ்வளவு எளிதில் வெளிப்படுத்திவிட முடியாது. ‘இருப்பதற் கென்றுதான்’ என்பதில் எத்தனை ஆயிரம் தொனிகளிருக்கின்றன? இந்த வாழ்க்கையின் எல்லா இடங்களிலும் நம்மை இட்டு நிரப்ப வேண்டும் என நினைக்கிறோம், முயன்று பார்க்கிறோம் ஆனால், ஒருநாள் சட்டென ‘இல்லாமல் போகிறோம்.’ எப்போதும் என் நினைவில் வந்து வந்து போகிற வரிகள் இவை.”

“கவிதை என்பது ஒரு கட்டத்தில் பயிற்சியாகிவிடுகிறது அல்லவா? கவிதையில் எப்போதைக்குமான சவாலாக இருப்பது எது?”


“வாழ்க்கையோடு உங்களுக்கு இருக்கிற உறவுதான் உண்மையான சவால். மொழி யோடு, வடிவத்தோடு இருக்கிற சவால்களை நீங்கள் எளிதில் கடந்துவிட முடியும். கவிதைக்குள் இயங்குகிற வடிவங்களை நீங்கள் சுலபமாகக் கைக்கொண்டுவிட முடியும். ஆனால், அதற்குள் நீங்கள் எதைப் பேசப்போகிறீர்கள்? வாழ்க்கையின் மர்மத்தை எந்த அளவிற்கு நீங்கள் அதில் நெருங்கித் தொடுகிறீர்கள் என்பதுதான் உங்கள் கவிதையைப் புதுப்பித்துக்கொண்டே இருக்கும் அம்சம். உங்களுடைய கவிமனம் எதையெல்லாம் தொட்டுத் தீண்டுகிறது என்பது முக்கியம். கவிதைக்கான ஆயத்த நிலையில் உங்கள் மனம் எப்போதும் இருக்கிறதா? ஆயத்தநிலை என்பது வெறும் உணர்ச்சிகரமான கவிதைக்கான மனநிலை அல்ல. உங்களுடைய பார்வையில் உள்ள நுட்பம். வாழ்க்கையை, வாழ்க்கையின் ஒரு தருணத்தை எப்படி நீங்கள் ஒரு கவித்துவப் படிமமாக மாற்றுகிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. கவிதை என்பது வாழ்க்கை உருவாக்கும் மர்மத்தின் மீதான இடையறாத ஒரு கண்டுபிடிப்பு. அதைக் கண்டுபிடிக்கிறபோது அதற்குப் புதிதான ஓர் அர்த்தத்தைச் சொல்கிறபோது, உங்களது எழுத்து எழுதித் தீராத களமாக விரிகிறது. ஆனால், நிறைய பேரின் பிரச்னை என்னவென்றால், ஒரு குறிப்பிட்ட எல்லையில் அவர்களது மனம் நின்றுவிடுகிறது. உங்கள் மனம் நிற்காத வரைக்கும், அதன் உக்கிரமான தளத்தில் இயங்கிக்கொண்டிருக்கிற வரைக்கும், ஒவ்வொரு திரையாக அது விலக்கிப் பார்க்கிற வரைக்கும் கவிதை இடையறாது ஊறிக்கொண்டே இருக்கும். ஆனால், மனம் நின்றுவிடுகிறவர்கள் வெறுமனே வடிவங்களையும் வரிகளையும் மட்டுமே மீண்டும் மீண்டும் உற்பத்தி செய்து கொண்டிருப்பார்கள்.” 

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்



“படைப்பு மனநிலை என்பது என்ன? படைப்பிற்கான அந்த உந்துதல் எப்படி நிகழ்கிறது? அதன் ‘மர்மத்தை’ விளக்க முடியுமா?”

“என்னைப் பொறுத்தவரை அது மர்மம் அல்ல. மேஜிக்! இரண்டுக்கும் வேறுபாடு உள்ளது. மர்மம் என்பது அறியப்பட முடியாதது. ஆனால், மேஜிக்கின் விநோதத்தை நாம் அறியவும் விளக்கவும் முடியும். ஆனால், அந்த விநோதம் நிகழ்கிற தருணத்தை உங்களால் நிச்சயிக்க முடியாது. கவிதை என்கிற விநோதம் நீங்கள் அன்றாடம் காண்கிற உலகத்தை வேறொன்றாகக் காட்டுவது. உதாரணமாக, காதலைப் பற்றிப் பொதுவாகச் சொல்லப்படுகிற எத்தனையோ கருத்தாக்கங்கள் இருக்கின்றன. அன்பு, கமிட்மென்ட், அணுக்கம், மனிதர்கள் அதை எப்படிச் சார்ந்திருக்கிறார்கள் என்ப தெல்லாம் காலம்காலமாகச் சொல்லப்பட்டு வந்திருக்கிறது. திடீரென ஒரு கவிஞன், காதலில் ஒரு குரூரம் இருக்கிறது; அதற்குள் ஓர் அதிகாரம் இருக்கிறது; பாசாங்கு இருக்கிறது என்று சொல்லும்போது நீங்கள் திடுக்கிடுகிறீர்கள். அந்த உண்மையை, அற்புதத்தைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் கவிஞனின் வேலை. பொத்தாம்பொதுவாகச் சொல்லப்படுகின்ற கருத்தாக்கங்களைக் கவிஞன் கீறிப்பார்க்கிறான். அப்படிக் கீறுவதற்கு ஒரு துணிச்சல் வேண்டும். உங்களுடைய கலாசார மனதை நீங்களே மீற வேண்டும். அப்போதுதான் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியும். ஒரு கவிஞன் அதை எளிதாக மீறுவான். புதிய கண்டுபிடிப்புகளைக் கண்டுபிடித்துக்கொண்டே இருப்பான்.

இதை உயிரியல் ரீதியிலான ஓர் அம்சம் என்று சொல்ல மாட்டேன். நீங்கள் உங்களை எப்படி அதற்கு உருவாக்கிக்கொள்கிறீர்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. என்னைப் பொறுத்தவரைக் கவிஞன் என்பவன், அறிவின் எல்லாத் தளங்களிலும் உணர்வு பூர்வமாகப் பயணப்பட வேண்டும். நியூட்டனின் ஆப்பிள் என்பது அவருக்கு ஓர் அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு. என்னைப் பொறுத்தவரை அது ஓர் உணர்வுபூர்வமான தருணம். நிலவில் கால்வைத்தது அறிவியல் பூர்வமான ஒரு சாதனை. எனக்கு அது ஓர் உணர்ச்சிகரமான தருணம். நிலவில் கால்வைப்பதும் விருப்பமான ஒரு பெண்ணை முத்தமிடுவதும் ஒன்றுதான். இரண்டிலும் மனித அனுபவத்தின் ஒரு பொதுவான தன்மை இருக்கிறது. இப்படி பிரமாண்டமான தொடர்பற்ற வெவ்வேறு அனுபவங்களை ஒரு புள்ளியில் கவிதை இணைக்கிறது. இணைக்கக்கூடிய அந்த மனம், எல்லாவிதமான அறிவுத் துறையோடும் அனுபவத்தோடும் தொடர்ந்து பயணம் செய்ய வேண்டும். ஏராளமான கண்ணிகளைத் தன்னோடு இணைத்துக் கொள்ள வேண்டும். அப்போது புதிய கண்டுபிடிப்புகள் சாத்தியமாகும். ஒரு விளையாட்டு வீரனைப்போல உங்களைத் தினமும் நீங்கள் ஆயத்தப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும். படைப்பு மனத்தைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்றால், உங்களது கலாசார மனதை நீங்கள் தொடர்ந்து மீறிக்கொண்டே இருக்க வேண்டும்.”

“பயிற்சியின் மூலம் ஒரு கவிஞனால் தொடர்ந்து எதைப்பற்றியும் எப்போதும் கவிதை எழுத முடியும் என்று சொல்கிறீர்கள். பல்வேறு பணிகளுக்கு மத்தியில் இந்தப் படைப்பு மனநிலையை எவ்வாறு தக்கவைத்துக் கொள்கிறீர்கள்?”


“நான் செய்கிற எல்லா வேலைகளுமே என்னுடைய கவிதைகளுக்கான வேலைகள்தான். நான் இந்த உலகத்தோடு கொள்கிற அத்தனை உறவுகளும் தொடர்புகளும் அத்தனை செயல்பாடு
களுமே கவிதை சார்ந்த ஓர் அனுபவத்திற் காகத்தான். நான் எனது எல்லா வேலைகளுக்குள்ளாகவும் எனது கவித்துவப் படிமம் ஒன்றை நோக்கி நகர்ந்துகொண்டே இருக்கிறேன். புதிய புதிய கதவுகள் திறந்துகொண்டே இருக்கின்றன. நான் மீண்டும் மீண்டும் ஒரே வேலையைத்தான் செய்துகொண்டிருக்கிறேன். அது கவிதை எழுதுவது. அந்த வேலை, வெறுமனே எழுதுகிற வேலை மட்டுமல்ல. இந்த வாழ்க்கையோடு நான் கொள்கிற உறவு. அதன் மூலமாகத்தான் எப்போதும் என்னை உயிர்ப்போடு வைத்திருக்கிறேன். இதையெல்லாம் நான் செய்யாவிட்டால், இவ்வளவு கவிதைகள் எழுதியிருக்க முடியாது. இவ்வளவு எழுதியுமே எனக்குப் போதவில்லை என்றுதான் தோன்றுகிறது. எனது கேன்வாஸை இன்னும் பெரிதாக விரிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்படுகிறேன். வாழ்க்கை என்னைத் தொடர்ந்து வரையறுத்துக்கொண்டே இருக்கிறது. அது என்னை ஒவ்வோர் இடத்திலும் தடுத்து நிறுத்துகிறது. நான் அதை மீறிக்கொண்டே இருக்கிறேன்.நான் ஒரு சிறிய உரையை ஆற்றுவதற்கு 500 மைல்கூட பயணிக்கிறேன். அங்கே நான் ஆற்றப்போவது பத்து நிமிட உரைதான். ஆனால், நான் ஏன் அவ்வளவு தூரம் பயணிக்கிறேன். என் வாழ்க்கைச் சூழலில் இதுவரை நான் காணாத ஒரு காட்சி, ஒரு படிமம், ஓர் உரையாடல், ஒரு மனித முகம் என்னை கிளர்ச்சியடையச் செய்யும். அந்தக் கிளர்ச்சிக்காகத்தான் நான் 500 மைல்கள் பயணிக்கிறேன். அப்படித்தான் கவிதைகளை நான் உருவாக்க முடியும் என்று நம்புகிறேன். அதேசமயம், பயணம் மட்டுமே கவிதையைத் தந்துவிடாது. பயணம் திறந்துகாட்டக்கூடிய அற்புதங்களைக் காண்பதற்கான மனமும் கண்களும் உங்களுக்கு இருக்க வேண்டும், அது முக்கியம். வாழ்க்கையுடன் கூடிய உறவை விரிவுபடுத்துவது ஒன்றுதான் கவிதைக்கான ஒரே சூட்சுமம்.”

“கவிதைகளைப் போட்டுவைத்துத் திருத்தி எழுதுவது, பிரசுரிக்காமல் விட்டுவிடுவது உண்டா?”


“வாழ்க்கையில் எப்படித் திரும்பிச் செல்ல முடியாதோ, அதுபோலவே எழுதிவிட்ட கவிதைக்குள்ளும் என்னால் திரும்பிச் செல்ல முடியாது. எந்தக் கவிதையையும் ஒரே மூச்சில் எழுதிவிடுவதுதான் என் வழக்கம். அது ஒரு மூச்சுத்திணறல், அதை எழுதி முடித்தால்தான், என்னால் ஆசுவாசம் அடைய முடியும். எனக்கு முதலில் ஒரு மையப் படிமம் அல்லது ஒரு சொல்தான் தோன்றும். அந்த மனநிலையில் அதை எழுதி முடித்தால் மட்டும்தான் சாத்தியம். இப்படித்தான் ஐந்துமணி நேரமாக, ‘கிளிக்காவியம்’ கவிதையை எழுதினேன். பாதியில் மிகவும் சோர்வாக இருந்தது. மீதியை நாளை எழுதிக்கொள்ளலாமா என்று நினைத்தேன். ஆனால், எனக்குத் தெரியும். என்னால் அப்படி எழுத முடியாது. அந்தக் கவிதை சரியாக வரலாம், வராமல் போகலாம் ஆனால், அந்தக் கவிதையை அன்றே எழுதி முடித்துவிடுவதுதான் என் வழக்கம். எப்போதுமே கவிஞனுக்குத் தான் எழுதி முடித்த கவிதைகளின் மீது தீராத ஒரு மனக்குறை இருக்கும். அந்த மனக்குறையை எப்படிக் கடக்க முடியும் என்றால், அந்தக் கவிதையைச் செப்பனிடுவது வழியாக அல்ல. மாறாக இன்னொரு புதிய கவிதையை எழுதுவதன் வழியாகத்தான்.”      

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

“படைப்பு மனநிலையில் கவிதைகளில் வெளிப்படுகிற மனுஷ்ய புத்திரனும், கவிதை மனநிலை ஒய்ந்தபின் இருக்கிற மனுஷ்யபுத்திரனும் ஒருவர்தானா?”

“நிச்சயமாக இருவரும் வேறுவேறானவர்கள். ஒரு ஞானிக்கும் கவிஞனுக்குமான வித்தியாசம் இது. ஒரு ஞானி எப்போதுமே ஞானியாக இருக்கிறான். ஆனால், கவிஞன் கவிதை எழுதும்போது மட்டும்தான் கவிஞனாக இருக்கிறான். அன்றாட வாழ்க்கையில் நான் எல்லா குறைபாடுகளும், ஆசாபாசங்களும், விருப்பு வெறுப்புகளும், சிறுமைத்தனங்களும், குற்றத்தன்மைகளும்கொண்ட மனிதன்தான். பல சமயங்களில் என் கவிதைகளின் முன்னே நான் கூனிக்குறுகிப்போய் நின்றிருக்கிறேன். அன்பின் மகத்துவமான தருணங்களை என் கவிதைகளில் நான் எழுதியிருக்கிறேன்தான். ஆனால், இயல்பில் வெறுப்பும், வருத்தமும், காயமும்கொண்ட மனிதனாகவும் இருக்கிறேன். 

எழுதும்போது நான் வேறொன்றாக மாறிவிடுகிறேன். எழுதுகிற நான், மனுஷ்ய புத்திரன் எனும் தன்னிலை மட்டுமல்ல. இலக்கியம் என்றொரு தன்னிலை இருக்கிறது. அது காலங்காலமாக, சொற்களின் வழியாக, இலக்கியத்தின் வழியாகப் பயணப்பட்டு வருவது. வள்ளுவன், கம்பன், ஷெல்லி என உலகத்திலுள்ள அத்தனை படைப்பாளி களிலிருந்தும் உருவாக்கப்பட்ட தன்னிலை அது. அந்தத் தன்னிலை எனக்குள் விழித்தெழுகிறபோது, நான் 2000 வருடக் கவிதை மரபின் கவித்துவத் தன்னிலையின் ஒரு கருவியாகச் செயல்படுகிறேன். அந்தத் தன்னிலை மீண்டும் உறங்க ஆரம்பிக்கிற போது, அதிலிருந்து நான் விடுபடுகிறபோது அன்றாட வாழ்க்கையின் எல்லா அல்லல்களும் கொண்டவனாக மாறிவிடுகிறேன். ஒரு சொல்லின் வழியாக மனிதனைப் பார்ப்பதற்கும், யதார்த்த வாழ்க்கையில் ஒரு மனிதனைப் பார்ப்பதற்கும் இடையிலான இந்த வித்தியாசம் என்பது, ஒரு மனிதன்தான் கவிதை எழுதுகிறான் என்று வாசகன் நம்புவதால்தான் ஏற்படுவது. எப்போதுமே ஒரு தனி மனிதன் கவிதையை எழுதுவதில்லை. ஓர் இலக்கிய மரபிலிருக்கக்கூடிய ஓர் இலக்கியத் தன்னிலைதான் அந்தக் கவிதையை எழுதுகிறது.”

“உங்களின் கவிதைகளைப் பற்றிய நேர்மையான விமர்சனங்கள் உங்களுக்குக் கிடைக்கின்றனவா?”
 

“இதற்கு பதில் சொல்ல வேண்டுமென்றால், நவீன தமிழ் இலக்கியச் சூழலில் எப்படி கவிதைகள் வாசிக்கப்படுகின்றன, எப்படி விமர்சிக்கப்படுகின்றன? என்பதோடுதான் நாம் பொருத்திப் பார்க்க வேண்டும். இங்கு இலக்கியம் சார்ந்த அனுசரணைகள், விமர்சனங்கள் அனைத்துமே தனிப்பட்ட கொடுக்கல் வாங்கல்களாக இருக்கின்றன. வெளிப்படையாகச் சொல்ல வேண்டு மென்றால், சில இடங்களில் சாதி சார்ந்ததாக இருக்கிறது. சில இடங்களில் தனிப்பட்ட நட்பாக, மேன்ஷன்களில் உட்கார்ந்து அடிக்கிற சாராயத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கிறது. இப்படி இருக்கிறபோது யார் யாரோடு அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள். யார் யாரைக் கொண்டாடுகிறார்கள் என்பதற்கு எந்த இலக்கியம் சார்ந்த மதிப்பீடும் கிடையாது. குழுக் குழுவாகப் பிரிந்துகிடக்கிறார்கள். இந்த இலக்கியச் சூழலில் பாராட்டுகள், எதிர்மறை விமர்சனங்கள் இரண்டுமே அர்த்தமற்றவை களாக இருக்கின்றன. விருதுகள், மதிப்புரைகள், விமர்சனங்கள், நேர்மையாக அணுகுமுறை போன்ற இலக்கிய நாகரிகங்கள் மறைந்துகொண்டு வருகிறது. இது துயரமான விஷயம்.”

“உங்களின் கவிதையின் குரலும் தொனியும் தொடர்ந்து ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது என்கிற விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறதே?”

“உலகின் எந்த ஒரு மொழியின் அறியப்பட்ட கவிகளின் மொழியையும் எடுத்துப் பாருங்கள். அவர்கள் பிரத்யேகமான ஒரு தொனியையும் மொழிக் கட்டமைப்பையும் கொண்டிருக்கிறார்கள். என் மொழி, என் உடல், என் வாசனை... அதை எப்படி மாற்றுவது? அது நான் என்னை உருவாக்கிக்கொண்ட விதம்.”

“உங்களை உருவாக்கிய வாசிப்பின் முக்கியமான பகுதியைச் சொல்ல முடியுமா?”

“ரஷ்ய, லத்தீன் அமெரிக்க இலக்கியங்கள். வரலாறு – தத்துவம் சார்ந்த வாசிப்பு. மார்க்ஸியம், பெரியாரியம், ஓஷோ, ஜென், தமிழின் 2000 வருட இலக்கிய மரபின் கணிசமான பகுதி என நீண்ட காலமாக இடையறாத வாசிப்பில் இருந்திருக்கிறேன். யார் யாரோ ஏற்றிவைத்த விளக்குகள், வெளிச்சங்கள். எவரெவர் தோள்களி லெல்லாமோ ஏறி நின்றுதான் ஒரு கவிதை எழுத நேர்கிறது.” 

“தமிழில் கிட்டத்தட்ட 3,000 கவிதைகள் எழுதிவிட்டீர்கள். இவ்வளவு கவிதைகளுக்கு அவசியம் என்ன?”

“ஒரு பறவை எவ்வளவு தூரம் பறக்கிறது என்பது அதன் இயல்பையும் இயற்கையையும் பொறுத்தது. அதில் புகார் சொல்ல என்ன இருக்கிறது? தமிழில் ஒரே ஒரு தொகுப்பு போட்ட கவிஞனாக இருந்தாலும் சரி, மூவாயிரம் கவிதைகள் எழுதிய கவிஞனானாலும் சரி, இருவருக்கும் கிடைப்பது புறக்கணிப்பு என்னும் ஒரே நரகம்தானே?”   

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

“உங்களது உடலுக்கும் உங்கள் எழுத்துக்கும் ஏதாவது தொடர்புண்டா?”

“இருக்கிறது என்றுதான் நினைக்கிறேன். இந்த உலகத்திற்கும் எனக்கும் இடையே ஒரு சுவராக இந்த உடல் இருக்கிறது. இதைக் கடக்க முயற்சிப்பதுதான் என் வாழ்வின் சாரமோ என்றுகூடத் தோன்றுகிறது. அப்புறம், பெரும்பாலான நேரம் உட்கார்ந்து கொண்டோ, படுத்துக்கொண்டோ இருக்கிறேன். கனவு காண்பதும் எதையாவது நினைத்து மருகுவதும்தானே வேலை.”

“ஏன் உங்கள் கவிதைகளில் இவ்வளவு பெண்கள் நிரம்பியிருக்கிறார்கள்?”

``நான் பெண் பித்தனல்ல. பெண்களைச் சார்ந்திருக்கிறேன். அவர்கள் எனது பிரபஞ்சத்தின் வெளிச்சமாக இருக்கிறார்கள். ஆனால், அவர்கள்தான் முடிவற்ற காரிருளையும் கொண்டுவருகிறார்கள்.  எனது  கவிதைகளின் வழியே பெண்ணாக இருப்பதன் அதிசயத்தைக் கண்டடைய முற்படுகிறேன். ஏனெனில், நான் ஒரு பெண்ணாக இல்லை. என் கண்ணீரின் உப்புக்கடலில் முழுக்க முழுக்கப் பெண்வாசனை நிரம்பியிருக்கிறது.”

“உங்களுடைய கவிதைகளில் பால்யம், கிராமம் சார்ந்த பதிவுகள் ஏதும் இருப்பதில்லையே?”

“நான் நினைக்க விரும்பாத பக்கங்கள் அவை. எனது பால்யம் மகிழ்ச்சியானது அல்ல. பால்யத்துக்கு உரிய எந்த விஷயமும் எனக்குக் கிடைத்தது இல்லை. உடல்நலக் குறைபாடு, வறுமை, தனிமையுணர்ச்சி, இவற்றையெல்லாம் கடந்துவர வேண்டும் என்றுதான் நான் இத்தனை போராட்டங்களை நடத்தினேன். சிலருக்கு நாஸ்ட்டால்ஜியா என்பது சொத்தாகவும் கொண்டாட்ட மாகவும் இருக்கிறது. என்னைப் போன்றவர்களுக்கு அதுவொரு தண்டனை; துர்கனவு. அந்தத் துர்கனவைத் திரும்பக் காண நான் விரும்பவில்லை. நான் இன்றைக்கு எதுவாக இருக்கிறேனோ, அதுவே நான். என் பால்யத்தை என் நினைவுகளிலிருந்து அழிக்க விரும்புகிறேன். பொதுவாக ஒடுக்குமுறைக்கு உள்ளான ஒருவர் அதை நினைக்க விரும்புவதில்லை. சமூகம்தான் அவற்றை அவருக்கு நினைவூட்டுகிறது. என்னுடைய பால்யம் மிகவும் வறட்சியானது. அதில் கொண்டாடுவதற்கு எதுவும் இல்லை. சங்கடமான தருணங்கள் நிறையவே இருக்கின்றன. எனவே, அதைத் திரும்பிப் பார்ப்பது வலிமிக்க ஒரு செயல். அவை அங்கேயே இருக்கட்டுமே.”

“மதம்-நாத்திகம் குறித்த உங்களது பார்வை என்ன?”

“ஒரு சமூகத்தின் மீது அல்லது வாழ்க்கையின் நியதிமீது கேள்வியும் பிரச்னையும் கொண்டவர்கள் எல்லாமே நாத்திகராகி விடுவார்கள்தான். கடவுள் எனும் ஒருவர் இருந்தால் அநீதி இருக்காது அல்லவா என்ற எளிய சிந்தனைதான் ஒருவரை நாத்திகராக்குகிறது. எந்தக் கடவுளும் எந்த மத அமைப்பும் ஆண்-பெண், ஏழை-பணக்காரன், உடல் நலமுள்ளவர்-உடல் நலமற்றவர் என எவரின் ஏற்றத்தாழ்வுகளையும் பிரச்னைகளையும் நீக்கவில்லை. எனது இளம்பிராயத்து மனதில் கேள்விகள் எழுந்தவண்ணமிருந்தன. கேள்விகளுக்கு எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை. அந்த நேரத்தில்தான் பெரியார், மார்க்ஸ் போன்றோர் என் வாழ்க்கைக்குள் வந்தார்கள். அவர்கள் அளித்த பதில்கள் எனக்கு ஏற்புடையதாக இருந்தன. இந்த உலகில் அநீதி என்ற ஒன்று இருக்கிறது. அது தானாக மாறாது. அதை மனிதர்களால்தான் மாற்ற முடியும். மிகப்பெரிய போராட்டத்தின் வழியாகத்தான் அதைச் செய்ய முடியும் என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். அதேசமயம், எப்படி நீங்கள் மதத்தை வாழ்விலிருந்து விலக்க முடியும், பெரும்பான்மையானோர் ஒரு கலாசாரக் கூட்டுவாழ்க்கையில் இருக்கிறார்களே, அதன்மூலம் உறவுநிலை கொண்டுள்ளார்களே, ஒருவருக்கு ஒருவர் பிடிமானம் உள்ளவராக இருக்கிறார்களே, அவர்களிடமிருந்து எப்படி அதைப் பிரிப்பீர்கள்? அப்படிப் பிரித்தால் அந்த இடத்தில் எதை வைப்பீர்கள்? இந்தக் கேள்விக்கு மார்க்ஸியத்தால் நடைமுறைக்குச் சாத்தியமான ஒரு பதிலைச் சொல்ல முடியவில்லையே? இன்றும்கூட கடவுள் மீதும் மதத்தின் மீதும் எனக்கு எந்த வெறுப்பும் கிடையாது. கடவுளின் இருப்பை நான் உணர்ந்தது இல்லை. அவ்வளவுதான்.”

“குடும்பம் என்ற அமைப்பை நீங்கள் ஏற்கிறீர்களா?”


“குடும்ப அமைப்பு, ஒடுக்குமுறை கொண்டதாக இருக்கிறது. உண்மைதான். ஆனால், அதற்கு வெளியே நம்மால் வாழ முடியவில்லை. இந்த நேர்காணலை முடித்துவிட்டு நீங்கள் எங்கே செல்வீர்கள். எனவே, குடும்பமே வேண்டாம் என்பதை விடுத்து, குடும்பத்தை ஜனநாயகப்படுத்த வேண்டும் என்கிறேன். அதிகாரத்திற்கு எதிராகத் தொடர்ந்து நாம் குரல் எழுப்பி வருகிறோம். ஆனால், அதிகாரம் இல்லாமல் ஒரு சமூகம் எப்படிச் செயல்படும்? குடும்பமோ, நிறுவனமோ, அரசோ எதுவாக இருந்தாலும் அதிகாரம்தான் ஒரு விஷயத்தை ஒழுங்கமைக்கிறது. அதிகாரம்தான் செயலுக்கான அடிப்படை மையப்புள்ளியாக இருக்கிறது. நீங்கள் ஒட்டுமொத்த அதிகாரத்தையும் எதிர்ப்பீர்கள் எனில், அது சாத்தியமில்லை. டிராஃபிக் சிக்னல் விளக்குகள்கூட அதிகாரம்தானே. அதை நாம் எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? எல்லாத் தளங்களிலும் மனிதகுலம் ஒழுங்குகளை உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கிறது. அந்த ஒழுங்குகள் வழியேதான் சமூகம் உயிர்ப்பித்திருக்கிறது. குடும்பமோ, ஒழுங்குகளோ, சாதியோ, மதமோ, அதிகாரமோ, மனிதனுக்கு ஏதோ ஒரு வகையில் தேவைப்படுகிறது. ஆனால், அவற்றின் எதிர்மறை அம்சங்களை, ஒவ்வொன்றுக்கும் உள்ளே இருக்கும் பாசிச அம்சங்களை அவசியம் நாம் நீர்த்துப் போகச்செய்ய வேண்டும். அதற்காகத்தான் நாம் போராடுகிறோம். போராட வேண்டும்.”  

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

“இப்போதைய உங்களுடைய ஆன்மிக நம்பிக்கை என்பது என்ன?”

“என்னுடைய ஆன்மிகம் என்பது அன்பு மட்டுமே. ஒரு மனிதர் அன்புக்காகப் படுகிற பாடுகள், அதற்கான வருத்தங்கள், அதிலிருக்கும் மன நெகிழ்ச்சிகள் இவையெல்லாம் சேர்ந்ததுதான் என் ஆன்மிகம். என்னுடைய அரசியல் செயல்பாடுகளைக்கூட எனது ஆன்மிகமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். இந்தச் சமூகம் அநீதிகளின் ஒட்டுமொத்த உருவமாக இருக்கிறது. 24 மணி நேரமும் என்னை இந்த எண்ணமே துரத்துகிறது. அதையே யோசிக்கிறேன்; அதையே எழுதுகிறேன்; அது சார்ந்தே செயல்படுகிறேன். நானொரு பொலிட்டிகல் அனிமலாக மாறிவிட்டதாக நினைக்கிறேன். அனிதாவின் மரணத்துக்கு நான் அழுகிறேனென்றால், அந்த அழுகை இந்தச் சமூகத்தின் மீதான அன்பிலிருந்துதானே வருகிறது. ரோஹித் வெமுலா, கவுரி லங்கேஷ் போன்றோர் ‘கொல்லப்பட்டபோது’ எனக்குக்  கண்ணீரே வருகிறது. அன்பு என்பது மனிதர்களை எப்போதும் இணைக்கிறது. மனிதர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதிகளுக்கு எதிராகப் போராடுவதையே நான் உன்னதமான அன்பாகப் பார்க்கிறேன். சக மனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரைக் கலகக்காரராக மாற்றுகிறது என்று நம்புகிறேன்.”

“தமிழில் தலித் இலக்கியம் தீவிரமாக எழுந்ததுபோல, இஸ்லாமியம் சார்ந்த, கிறிஸ்துவம் சார்ந்த ‘சிறுபான்மை’ சமூகத்தின் படைப்புகள் பெரிய அளவில் உருவாகவில்லையே?” 

“தமிழில் கலாசாரம் சார்ந்த ஒரு தாழ்வுணர்ச்சி என்பது பல சமூகங்களுக்கும் இருக்கிறது. அது இஸ்லாமியர்களுக்கும் இருக்கிறது. ஏனெனில், அது அவர்கள்மீது திணிக்கப்பட்ட ஒன்று. நிறைய பேர் தங்கள் வாழ்க்கை முறையில், பண்பாட்டில் இருக்கக்கூடிய விஷயங்களைப் பேசத் தயங்குகிறார்கள். பிராமணர்கள், பிள்ளை மார்களுக்குத் தங்கள் வாழ்க்கையைப் பற்றி எழுதுவதில் எந்தப் பிரச்னையும் இல்லை. இஸ்லாமியர்களைப் பொறுத்தவரைத் தங்கள் கலாசாரங்களைப் பேச அவர்கள் கூச்சம்கொள்கின்றனர். ஏனெனில், இவர்கள் அந்நியப்படுத்தப்பட்ட ஒரு கலாசாரத்தின் மையமாக இருக்கிறார்கள். தொடர்ந்து அந்நியப்படுத்தப்படுகிற உணர்வு என்பது, எழுதுவதற்கான ஒரு தடையை ஏற்படுத்துகிறது. பிற்காலத்தில் தோப்பில் முகமது மீரான் போன்றோர் அந்தத் தடையை உடைத்து எழுதினார்கள். மற்றொரு பிரச்னை, மதம் சார்ந்த இறுக்கமான கண்காணிப்புகள் படைப்புச் சூழலுக்கு எதிரானது. மறைந்த கவிஞர் ஹெ.ஜி.ரசூல் போன்றவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதியின் பின்புலத்தில் இதைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். அதேபோல கிறிஸ்துவப் பின்புலத்தின் அடிப்படையிலும் பல படைப்புகள் வந்தன. ஆனால், அவை மைய நீரோட்ட இலக்கியமாக மாறாததற்கான முக்கியக் காரணம், இஸ்லாமிய, கிறிஸ்துவப் பண்பாடு என்பது தமிழ்ச் சமூகத்தின் மையப் பண்பாட்டின் ஒரு பகுதியாக அல்லாமல் இன்றைக்கும் ஒரு விளிம்புநிலைப் பண்பாடாகவே இருக்கிறது. அதுவே இலக்கிய வெளியிலும் பிரதிபலிக்கிறது.”

“கடந்த நூற்றாண்டில் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முக்கியமான கலை வடிவம் சினிமா. கலையின் அடுத்தகட்டம் என்னவாக இருக்குமென்று நினைக்கிறீர்கள்?”


“இதுவரை ஒரு சிலருக்கானதாக மட்டுமே இருந்த கலையும், ஊடகமும், வாய்ப்புகளும் தற்போது எல்லோருக்குமானதாக மாறியிருக்கிறது. கலைகள் அது சார்ந்த நிபுணத்துவம் பெற்றவர்களுக்கானது என்ற நிலை மாறி, அதை எல்லோரும் கையாளலாம் எனும் நிலை வந்துவிட்டது. இவ்வளவு பேர் பங்குபெறும்போது இந்தக் கலைகள் இன்னும் அதன் புதிய அதீதமான வடிவங்களைக் கண்டடையும் என்று நினைக்கிறேன். மனிதகுலம் தன் வரலாற்றில் இதுவரை பார்த்த அத்தனை புரட்சிகளையும்  கடந்துசென்றுவிடும் என்று நம்புகிறேன். எல்லா விதமான சிந்தனைப் போக்குகளும் ரகசியங்களும் இன்று காட்சிப் பொருளாகிவிட்டன. இப்போது நாம் அனைவரும் நடிகர்கள், கலைஞர்கள், பேச்சாளர்கள்,  சிந்தனையாளர்கள், இந்தச் சூழலை மனிதகுல வரலாற்றில் இதற்கு முன் எப்போதுமே யாரும் கற்பனைகூட செய்திருக்க முடியாது.”

“இது ‘மிகைத் தகவல்களி’ன் காலகட்டமாக இருப்பதை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?”


“இந்தச் சமூகம் தகவல் மறுக்கப்பட்ட சமூகமாகத்தானே இதுவரை இருந்துவந்திருக்கிறது. கல்வி, ஊடகம் மறுக்கப்பட்ட, சாதிய, இனக்குழு சமூகமாகத்தானே நீண்ட காலமாக இருந்துவந்திருக்கிறது. இன்றைக்குத்தானே இந்த உலகம் நமக்குத் திறந்திருக்கிறது. இன்றைக்குத்தானே நீங்கள் எந்த உலகத்தில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்கிற ஒரு முழுமையான சித்திரம் உங்களுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. இந்தத் தகவல்களின் மூலம் ஒரு புதிய மனிதஜீவியாக நாம் உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறோம். இது வரலாற்றில் தவிர்க்க முடியாத நிகழ்வு. ஆனால், இந்தத் தகவல்கள் மூலம் என்ன மாதிரியான மனிதராக நீங்கள் உருவாகி வருகிறீர்கள் என்பது முக்கியம். இந்தத் தகவல்கள் உங்களை ஆளுமை செலுத்துகிறதா, அல்லது நீங்கள் இந்தத் தகவல்கள் மீது ஆளுமை செலுத்துகிறீர்களா? இந்தக் கவனம் முக்கியம். மற்றபடி இந்தத் தகவல் உலகை நான் கொண்டாடுகிறேன். ஏனெனில், தகவல் மறுக்கப்பட்ட இருட்டு உலகிலிருந்து வந்தவன் நான். இன்று பெரிய வெளிச்சம் எனக்குக் கிடைத்திருக்கிறது. நாம் எது குறித்தும் இன்றைக்கு எழுதலாம். நம்முடைய கலாசார அடையாளம் உலகம் தழுவியதாக மாறியுள்ளது. அந்த அளவில் இதை நான் பாசிட்டிவாகவே பார்க்கிறேன்.”    

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

“அதேசமயம், சமூக ஊடகங்கள் ‘உடனடி உணர்ச்சிகளின்’ வெளிப்பாட்டு மேடையாக இருக்கிறதே?”

“இதற்கு முன் நாம் உடனடி உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாட்டுக்கு ஆளானதே இல்லையா? உடனடி உணர்ச்சிகளின் வெளிப்பாடாகக் குடிசைகளைக் கொளுத்தவில்லையா? மனைவியை அடிக்கவில்லையா? மனிதன் என்பவன் எப்போதும் உணர்ச்சிகளின் குவியல்தானே. வரலாற்றில் மனிதன் என்றைக்கும் இப்படித்தான் இருந்து வந்திருக்கிறான். முன்பு மனிதர்கள் பேசிக்கொள்வது யாருக்கும் கேட்காது. இப்போது இந்தப் பூமியின் மீது ஒரு பிரமாண்டமான மைக்ரோ போனும் பெரிய லவுட் ஸ்பீக்கரும் பொருத்தப்பட்டுள்ளன. எங்கே ஒரு குண்டூசி விழுந்தாலும் அது எல்லோருக்கும் கேட்டுவிடுகிறது. இந்த மைக்ரோ போன்தான் நமது பிரச்னையா? சமூகவலைதளங்கள் இல்லாத காலத்திலும் மனிதர்கள் இப்படித்தானே சிந்தித்தார்கள். செயல்பட்டார்கள்.”

“உடனடித் தகவல் பரிமாற்றத்தால் இன்று ஒரு புதிய உளவியலே உருவாகியிருக்கிறது. ஒரு செய்தி உடனடியாக ஒரு பெருந்திரளிடம் போய்ச்சேரும்போது அதனால் விளையும் பிரச்னையின் அளவும் பெரிதாகிறது அல்லவா?”

“ஆகத்தான் செய்யும். நீங்கள் இப்போதுதானே பிரச்னைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறீர்கள். இப்போதுதானே எதிர்கொள்ள ஆரம்பித்திருக்கிறீர்கள். இதற்கு முன்னும் சமூகத்தில் பிரச்னைகள் இருக்கத்தான் செய்தன. இந்த ஆபாசம், வெறுப்புஉணர்வு எல்லாமே ஏற்கெனவே நம் சமூகத்தில் இருப்பவைதானே? புதியதாக எதுவும் உருவாகவில்லை. அவை நம் கண் முன்னே வைக்கப்படுவதால், தீர்க்க வேண்டிய பொறுப்பு நமக்கு வந்திருக்கிறது. சரி, இதை நீங்கள் ஒடுக்கப்போகிறீர்களா? இதன்மீது ஓர் அதிகாரத்தைச் செலுத்தப்போகிறீர்களா? அப்படியானால் அந்த அதிகாரம் யாருக்குச் சார்பாகச் செயல்படும்? பிரமாண்டமான கதவு திறக்கப்பட்டுவிட்டது. அதனால், எல்லாமேதான் வரும், அவற்றை எதிர்கொள்ள புதிய உத்திகளைக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். இதுதான் மனித குலத்தின் முன் உள்ள சவால். தகவல் பெருக்கத்தின் மூலமாக மனித மூளை மற்றும் அனுபவம் மாற்றமடைகிறது. இந்தத் தகவல் பெருக்கத்தினால் மனிதனின் சாரம் என்னவாக இருக்கப்போகிறது. மனிதனின் ஆன்மா என்னவாக இருக்கப்போகிறது என்பது இப்போதைய கேள்வி. நாம் உருவாக்கப்போகும் அறிவுத்தளம் எப்படியாக இருக்கப்போகிறது. நிச்சயம் இது குழப்பமான காலகட்டம்தான். ஆனால், குழப்பத்திலிருந்துதான் மீட்சிக்குச் செல்ல முடியும். மாற்றங்கள் நிகழ்கிற எல்லாக் காலகட்டங்களும் இப்படித்தான் இருந்திருக்கிறது. ஜனநாயகத்திற்கான பாதை எப்போதாவது சுலபமாக இருந்ததா என்ன? இப்போது மனிதகுலம் புதிய நெருக்கடியைச் சந்திக்கிறது. அதை எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறது என்பதே மனிதகுல வரலாற்றில் முக்கியமாக இருக்கும்.”

“பெரும்பான்மைப் படைப்பாளிகள் சமூக நிகழ்வுகளுக்கு உடனுக்குடன் பதிலளிப்பதோ அதைப் பதிவுசெய்வதோ கிடையாது. அதை நிதானமாக உட்செரித்தே எழுத்தில் வெளிப்படுத்தி வருகிறார்கள். சமூக ஊடகங்களின் வருகையால், இந்த உடனடி வெளிப்பாட்டுத்தன்மையால் ஓர் எழுத்தாளன், ‘கருத்துச் சொல்லியே ஆக வேண்டும்’ எனும் நெருக்கடிக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறானா?” 

“ஒரு விஷயத்தில் ஓர் எழுத்தாளன் தனது கருத்தைத் தெரிவிக்காமல் இருக்கலாம். அவர் மெளனமாக இருப்பதற்கான அடிப்படை உரிமை அவருக்கு இருக்கிறதுதான். ஆனால், ஒட்டுமொத்த சமூகமே தீப்பற்றி எரிந்துகொண்டிருக்கிறது அல்லது ஏதோவொன்றுக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கிறது. அப்போது, ஓர் எழுத்தாளர் மெளனமாக இருந்தால், அதுவும் அவரது அரசியல் நிலைப்பாடுதான். ஒருவன் உங்கள் கண் முன் ரத்தம் சிந்துகிறான். ஆனால், நீங்கள் உங்கள் வழியிலேயே மெளனமாகச் சென்றுகொண்டிருக்கிறீர்கள் என்றால், அதுவும் ஒரு நிலைப்பாடுதான். அந்த நிலைப்பாட்டை விமர்சிக்க வாசகனுக்கு உரிமை இருக்கிறதா இல்லையா? ஒரு வாசகனாக எழுத்தாளனை நான் கொண்டாடுகிறேன். எனக்கு ஓர் அநீதி இழைக்கப்படும் விஷயத்தில் என் எழுத்தாளர் என்ன சொல்கிறார் என்பதைத் தெரிந்துகொள்ள, அவரைக் கொண்டாடும் வாசகன் எதிர்பார்ப்பதில் என்ன தவறு இருக்கிறது. எதுகுறித்தும் எந்தப் பார்வையும் இல்லாமல் நீங்கள் எப்படி இருக்க முடியும்? ஒருவேளை நீங்கள் அப்படி இருந்தால், மிகுந்த பாதுகாப்போடு இருக்கிறீர்கள் என்றுதான் அர்த்தம். அப்போது சமூகம் இரண்டாகப் பிரிகிறது. பிரச்னைகளைத் தீர்க்கத் தெருவில் இறங்கிப் போராடிச் சாவது ஒரு பிரிவாகவும், எந்தப் பிரச்னை வந்தாலும் தலையிடாமல் தன் வேலைகளை மட்டுமே பார்க்கும் ஒரு பிரிவாகவும் பிளவுறுகிறது. இப்படி நடந்துகொள்கிற கலைஞர்களை நான் நிராகரிக்கவில்லை. ஆனால், அவர்கள் செய்வது தார்மீகரீதியாக சரிதானா என்றுதான் கேட்கிறேன். உதாரணமாக எஸ்ரா பவுண்ட்டை எடுத்துக் கொள்ளலாம். அவர் நாஜிகளுக்கு ஆதரவாகப் பிரசாரம் செய்தார். அவரின் கவிதைகளை வாசிக்கும்போது, அவரின் அரசியல் நிலைப்பாடு எனக்கு உறுத்துகிறது. மனிதகுலமே ஹிட்லருக்கு எதிராகப் போராடி வருகையில் ஒரு கவிஞன் அவனுக்கு ஆதரவாக இருப்பது வரலாற்றில் ஒரு முள்ளைப்போலக் குத்துகிறது. அதற்காக எஸ்ரா பவுண்டின் கவிதைகளை, இலக்கியக் கோட்பாடுகளை நான் நிராகரிக்க மாட்டேன்.”

“தீவிரமான, நுட்பமான எழுத்து நடைக்குத் தமிழ் நவீன இலக்கியம் நகர்ந்துவிட்ட பிறகும், முன் சென்றவர்களால், ஏற்கெனவே கைவிடப்பட்ட வணிக ரீதியிலான எழுத்தை எழுதுகிறவர்களை ஊக்கப்படுத்திப் பதிப்பிக்கிறீர்கள் என்றொரு குற்றச்சாட்டு உங்கள்மீது வைக்கப்படுகிறதே?”

“இந்தக் குற்றச்சாட்டை நான் நேரடியாகவே எதிர்கொள்கிறேன். ஒரு நாவலை இரண்டாம் தரமானது எனக் கூறுபவர்கள், அந்த நாவல் பற்றி என்ன எழுதியிருக்கிறார்கள்? அந்த நாவல் இரண்டாம் தரமானது என்று அளவிடு வதற்கான அவர்களது அடிப்படைகள் என்னென்ன? உதாரணமாக உயிர்மையில் வெளிவந்த விநாயகமுருகன், சரவணன்சந்திரன் ஆகியோரின் நூல்களை அவர்கள் குறிப்பிடலாம். அவை இலக்கியம் சார்ந்து இரண்டாம் தரமுடையவை எனத் தோற்றம் உருவாக்கப்படுகிறது. ஐரோப்பாவில் ஒரு காலகட்டத்தில் மிகு புனைவு எழுத்துக்குப் பெரிய அளவில் முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டது. இன்று மேற்கத்திய இலக்கியம் யதார்த்தவாத இலக்கியத்தை நோக்கி நகர்ந்து வந்துகொண்டிருக்கிறது. புனைகதையில் யதார்த்தவாத எழுத்து என்பது ஒரு புதிய அலையாகத் திரும்பியுள்ளது. நாம் உலக இலக்கியத்தைச் சற்றே திரும்பிப் பார்க்க வேண்டும். 

தமிழ்ச் சமூகம் இதுவரைக்கும் பதிவுசெய்யாத பல பரப்புகளை இளம் எழுத்தாளர்கள் எழுத முன்வந்துள்ளனர். அவர்களில் சிலரின் நடை இதழியல் சார்ந்ததாக இருக்கலாம். இலக்கியரீதியாக அழுத்தம் பெறாததாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால், அவர்கள் காட்டுகிற உலகம், மொழி, இன்றைய காலகட்டத்துக்கான உலகமும் மொழியுமாகும். ஆனால், தமிழ் இலக்கியத்திற்குள் ஒரு பழமைவாதப் போக்கு செயல்படுவதைப் பார்க்கிறேன். தங்களைத் தூய இலக்கியவாதிகளாகக் கருதக்கூடியவர்கள், பழமைவாதப் போக்குடையவர்களாக இருப்பதைப் பார்க்கிறேன். அவர்களுடைய ஞாபகங்கள் நகுலனோடு, ஞானக்கூத்தனோடு, ஆத்மாநாமோடு நின்றுவிட்டன. அதற்குப் பிறகு தமிழ்ச் சமூகத்தில், மொழியில் ஏற்பட்டுள்ள மாற்றங்கள் பற்றி அவர்களிடம் என்ன கருத்துகள் இருக்கின்றன? இலக்கியப் பரப்பு மட்டுமல்ல, நம்முடைய சிந்தனை முறை, மொழித்தளம் ஆகியவை பெரிய அளவில் மாற்றம் அடைந்திருக்கின்றன. இவற்றைப் பற்றிப் பொறுமையுடன் உரையாட அவர்கள் தயாராக இல்லை. அவர்களைத் தாண்டிக் காலம் செல்வதை அவர்களால் சகித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. அப்படியெனில் தீவிர இலக்கியம் எனச் சொல்லும் உங்களது வரையறைகள்தான் என்ன? உதாரணத்துக்குப் பூடகமான, கவித்துவமான மொழிநடையில் ஒரு கதையைச் சொல்வதை, தீவிர இலக்கியம் என்றால் அதை நான் முற்றாக நிராகரிப்பேன். இலக்கியம் என்பது புதிய களங்களைக் கண்டடைவது, புதிய திறப்புகளைத் தரவல்லது. சிலர் நவீன இலக்கியத்துக்குத் தாங்கள்தான் அத்தாரிட்டி என்று பேசுகிறார்கள்.

நவீன இலக்கியம் என்பது சுந்தர ராமசாமி, நகுலனோடு நின்றுவிட வேண்டுமா? ஆத்மாநாம் தமிழில் தொடர்ந்து கொண்டாடப்படுகிறார். நானும்கூட கொண்டாடுவேன். அவர் தமிழ் இலக்கியத்தின் ஒரு காலகட்டத்தின் சிறந்த கவிஞர்தான். ஆனால், தமிழ்க் கவிதை இன்று அவரைக் கடந்து எவ்வளவோ தூரம் சென்றுவிட்டது. அவரைவிட அற்புதமான கவிதைகளைப் பலர் எழுதிக்கொண்டிரு க்கிறார்கள். வெய்யிலோ, நரனோ, இசையோ எழுதக்கூடிய கவிதைகளில் எடுத்துக்கொள்ளப்படும் களங்கள் புதியனவாக இருக்கின்றன. ஒரு கவிஞன் பத்துத் தொகுப்புகள் போட்டாலும் அவனைப் பற்றிப் பேச மாட்டார்கள். ஆனால், ஆத்மாநாம் பற்றிய ஆவணங்களைத் தொடர்ந்து தயாரித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். ஏனெனில், அவர்களுக்குக் கும்பிடுவதற்கு ஒரு சிலை தேவைப்படுகிறது. அதன்மூலம் அவர்கள் சமகாலத்தில் உள்ளவர்களைக் கொலைசெய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இது ஓர் இலக்கிய அராஜகம்தான்.”

“தமிழில் அரசியல் சார்ந்து எழுதுபவர்களின் பெயர்கள் எந்தப் பட்டியலிலும் இடம் பெறுவதில்லை எனும் குற்றச்சாட்டு இருக்கிறதே?”

“அரசியல் கவிதைகள் எழுதுபவர்கள் பெரும்பாலும் ஏதேனும் அரசியல் கட்சியின் தொடர்பில் இருக்கிறார்கள். அல்லது தீவிரக் கருத்தியலைப் பின்பற்றக்கூடியவர்களாக இருக்கிறார்கள். அந்தக் குறிப்பிட்ட அரசியல் இயக்கத்தினை ஒதுக்குபவர்கள் அந்தக் கவிஞர்களையும் ஒதுக்கிவிடுகிறார்கள். இன்குலாப்பின் பெயர் ஏன் எந்தப் பட்டியலிலும் இடம் பெறுவதில்லை? ஆத்மாநாமைவிட மிகச் சிறந்த அரசியல் கவிதைகளை எழுதியவர் இன்குலாப். சென்னையில் வால்டர் தேவாரத்தால் மீனவ மக்கள் கொல்லப்பட்டபோது, இன்குலாப் எழுதிய ‘புலால் நாறும் கைகளை உயர்த்திப் பார்’ என்ற வரிகொண்ட அவரது கவிதை இன்றைக்கும் எனக்கு நினைவில் இருக்கிறது. இலக்கிய மதிப்பீடுகளை யார் உருவாக்குகிறார்கள்? இந்தப் பட்டியலை யார் போடுகிறார்கள்? தமிழில் இலக்கிய விமர்சனம் எழுதுகிறவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடு என்ன? சமூகப் பொறுப்பு என்பதுதான் என்ன? தமிழில் அரசியல் கவிதை என்பது இன்றைக்குப் பெரும் களமாக மாறிவருகிறது. அரசியல் கவிதை எழுதாமல் நவீனக் கவிதை எழுத முடியாது எனும் சூழல் வந்தடைந்திருக்கிறது. இன்றைக்கு அரசியல்ரீதியான செயல்பாட்டை விலக்கிவிட்டு இலக்கியச் செயல்பாடு சாத்தியமில்லை.”

“விருதுகள் எப்போதும் சர்ச்சைக்குரிய ஒன்றாகவே இருக்கிறதே?”


“இன்றுவரை தமிழ்நாட்டிலிருந்து எந்த இலக்கிய அமைப்பிலிருந்தும் நான் விருதுகள் பெற்றதில்லை. அடிப்படையில் நானொரு கேள்வி கேட்க விரும்புகிறேன். சுமார் 3,000 கவிதைகள் எழுதியிருக்கிறேன். 18 தொகுப்புகள் வெளியிட்டுள்ளேன். தமிழில் கொடுக்கப்படும் எந்த இலக்கிய விருதுக்கும் நான் தகுதியற்ற நபர் என்று நீங்கள் சொல்ல முடியுமா? ஆனால், சில  எழுத்தாளார்களுக்குத் தொடர்ந்து விருதுகள் வழங்கப்படுகின்றன. சிலர் கண்டுகொள்ளப்படுவதே இல்லை. நான் தன்னடக்கத்தோடு சொல்ல விரும்புகிறேன். நான் தமிழில் ஒரு புதிய கவிதை  முறைமையை உருவாக்கியிருக்கிறேன். அதைப் பின்பற்றி எழுதும் பலரும் இருக்கிறார்கள். அந்த அடிப்படையில்கூட எந்த விருதுக்கும் என்னைப் பொருட்படுத்துவதில்லை. தமிழில் விருது கொடுக்கப்பட வேண்டியவர்கள் எனும் பட்டியல் ஒன்று  இருப்பதைப்போலவே விருது கொடுக்கப்பட்டுவிடக் கூடாதவர்கள் என்கிற பட்டியலும் இருக்கிறது. தமிழில் விருதுகள் என்பது மியூஸிகல் சேர் விளையாட்டைப்போலத்தான் நடக்கிறது.”  

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்

“இந்த நூற்றாண்டு மனிதனின் முன்னிருக்கும் முக்கியமான தத்துவார்த்த கேள்வி என்பது என்ன?”

“தனிமையும் வன்முறையும்தான். இவை இரண்டும்தான் மனிதனைத் துரத்திக்கொண்டிருப்பவை. வன்முறையின், தனிமையின் வடிவங்கள் வெகு நுட்பமானதாக மாறிவிட்டன. வெகுசனத் திரளில் நாம் பாதுகாப்பான சூழ்நிலையில் இருப்பதாக நம்புகிறோம். ஆனால், ஒரு கண்ணுக்குத் தெரியாத வன்முறையின் மூலமாகத் தொடர்ந்து இயக்கப்படுகிறோம். இதை நாம் எப்படி அரசியல்ரீதியாக எதிர்கொள்ளப் போகிறோம் என்பதுதான் நம் முன்னிருக்கும் முக்கியமான கேள்வி. மனிதன் எந்த நூற்றாண்டிலும் இதுபோலத் தனிமையாக இருந்ததில்லை. இந்த அளவிற்கு நுட்பமான வன்முறைக்கு மனிதன் எப்போதும் ஆட்பட்டதில்லை. அன்றாட வாழ்க்கையில் தனிமையும் வன்முறையும் ஒவ்வொரு நொடியும் உங்களை நோக்கி நகர்ந்தவண்ணமிருக்கின்றன. இவற்றை எதிர்கொள்ள மனிதன் பல புகலிடங்களைத் தேடுகிறான். பல புதிய புகலிடங்களை உருவாக்குகிறான். ஆனால், தனிமையின் வன்முறையின் களம் பெரிதாகிக்கொண்டே செல்கிறது.”

“ஐரோப்பிய தேசங்களைப்போல இந்தியாவில் ‘பாலியல் உணர்வு’ இன்னும் சரியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படவில்லை என்பதை ஏற்கிறீர்களா?”

“இந்தியாவில் பாலியல் சுதந்திரம், ஆண்-பெண் உறவு சார்ந்த கட்டமைப்பை எடுத்துக்கொண்டால், நமது சமூகம் ஒரு இரட்டை நிலையில் இயங்குகிறது. ஒருபுறம், எல்லாவிதமான பாலியல் சார்ந்த பிறழ்வுகளும் நம்முடைய சமூகத்தில் இருக்கின்றன. மற்றொருபுறம் மிகக் கொடூரமான ஒழுக்கவியல் கட்டுப்பாடுகள் இருப்பதான தோற்றமும் உள்ளது. ஆண், பெண் எல்லோருமே ஒருவிதமான சுய ஏமாற்றலில் ஈடுபடுகின்றனர். இது ஒரு பண்பாட்டு ரீதியிலான ஏமாற்றுவேலை என்று நினைக்கிறேன். ஏனென்றால், பாலின்பம் என்பதை இயற்கையான ஒன்றாகவே இன்னும் இந்தியச் சமூகம் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அதன்மீது தாழ்வுணர்ச்சியும் குற்றமனப்பான்மையும் கொண்டிருக்கிறது. குற்றத்தின் நிழலின்றி பாலியலைத் துய்ப்பது என்பது இன்றைக்கு அரிதாகிவிட்டது. 

பாலியல் சார்ந்து இவ்வளவு வன்முறைகள், குற்றங்கள் ஏன் இந்தச் சமூகத்தில் நடக்க வேண்டும். மனிதரின் மகிழ்ச்சிக்கான இயற்கையான விளைவுதானே பாலின்பம். அப்படிப் பார்க்கிறபோது நம்முடைய ஒழுக்க நெறிகள், நமது பண்பாடு சார்ந்த புனைவுகள், ஆண்-பெண் உறவை ஒரு படுகளமாக மாற்றியிருக்கிறது. பாலுறவு சார்ந்த மதிப்பீடுகள் ஜனநாயகப்படுத்தப் படவில்லை. அது சாதியாலும் மதத்தாலும் வலுவாகக் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. குறிப்பாக, சாதியச் சமூகத்தில் பாலின்பத்தின் மீது மிகக் கடுமையான ஒடுக்குமுறைகள் பிரயோகப்படுத்தப்படுகின்றன. அதனாலேயே, இது வன்முறையின் முக்கியமான தோற்றுவாயாக இருக்கின்றது. இந்தியாவின் சாதிய, மதவாத ஒழுக்கவியல் கட்டுமானங்கள் தகர்க்கப்படும் வரை இங்கு பாலியல் சார்ந்த மனநெருக்கடியும் அழுத்தங்களும் நீடித்துக்கொண்டேதான் இருக்கும். உலகமயமாக்கலின் விளைவாகவும், தகவல் புரட்சியாலும், பாலியல் சார்ந்த ஏராளமான திறப்புகள் மனித மூளைக்குள் நிகழ்ந்துள்ளன. ஆனால், பண்பாட்டு வெளியில் இது நடக்கவில்லை. மூளைக்குள் ஒரு மனிதனாகவும் பண்பாட்டு வெளியில் ஒரு மனிதனாகவும் இருப்பது மனிதர்களுக்குக் கடும் நெருக்கடி. அதனால் பாலியல் தேவை சார்ந்து மனிதர்கள் நேரடியாகக் குற்றங்களை நோக்கி நகர்கிறார்கள். நம் பாலியல் திறப்புகளைத் தீர்த்துக்கொள்வதற்குக் குற்றங்களே வடிகாலாக இருக்கின்றன. இதை இந்தியச் சமூகத்தின் ஒரு முக்கியமான நெருக்கடியாகவே பார்க்கிறேன்.”

“ஓர் அரசியல் செயல்பாட்டாளராக உங்களுடைய அரசியல் சிந்தாந்தம் என்பது என்ன?”

“மனிதர்களுக்கு நீதி கிடைப்பதற்கு, சமூகத்தில் சமநிலை நிலவுவதற்கு, சமமான வாய்ப்புகள் பகிரப்படுவதற்கு அரசியல் இயக்கங்கள் பயன்பட  வேண்டும். ஏனெனில், ஜனநாயக நாட்டில் அரசியல் மூலம் மட்டுமேதான் அதிகாரத்தைச் செயல்படுத்த முடியும். அதனால், நம் அரசியல் என்பது மேலும் மேலும் நீதிக்கானதாக மாற வேண்டும். நான் ஓர் அரசியல் கட்சியில் இணைந்து பணிபுரிவதற்கான நோக்கமே நீதிக்காக எனது பங்களிப்பைச் செய்ய வேண்டும் என்பதற்காவே. தெருவில் நின்று எதிர்க்குரல் எழுப்புவது எளிது. மாற்றத்துக்கான ஒரு சக்தியாக ஓர் அணியில் நின்று பங்களிப்பைச் செலுத்துவது என்பது வேறு. அதில் நிறைய முரண்பாடுகள் இருக்கலாம். ஆனால், அரசியல் மூலமாகத்தான் சமூகத்தில் அநீதி இழைக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு சிறிய மாற்றத்தையாவது கொண்டுவர முடியும் என்று நம்புகிறேன். இந்தியா இதுவரை அப்படித்தான் மாறி வந்துள்ளது. நீதி சார்ந்த என்னுடைய அறவுணர்ச்சிக்கு அரசியல் என்பது பிரதான களம் என நம்புகிறேன்.”

“இந்தத் தேர்தல்முறைமீது உங்களுக்கு நம்பிக்கை உள்ளதா?”

“இந்தத் தேர்தல்முறையில் நாம் மாற்றங்களை, சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவரலாம். விகிதாசாரப் பிரதிநிதித்துவம் பற்றி விவாதிக்கலாம். ஆனால், ஜனநாயகத்தின் மிகச் சிறந்த வடிவம் இதுதான் என்று நான் நம்புகிறேன். ஏனென்றால், இது உலகம் முழுவதும் பரிசோதித்துப் பார்க்கப்பட்ட வடிவம். இதில் உள்ள சில குறைபாடுகளைக் கூறி, இந்த முறையைக் கைவிட்டோமென்றால், இதைவிட மோசமான வடிவத்துக்குத்தான் நாம் செல்ல வேண்டியிருக்கும். ஜனநாயகம் என்பது மனிதகுல வரலாற்றின் வளர்ச்சிப்போக்கில் பல்வேறு குறைபாடுகளைச் சீர்படுத்திச் செழுமையாகிக்கொண்டிருக்கும் ஓர் இயக்கம். அப்படிப் பார்க்கிறபோது, இந்தத் தேர்தல் முறைதான் இப்போது நமக்கு இருக்கக்கூடிய ஒரே வாய்ப்பு. இதன் மூலமே எல்லா சீர்திருத்தங்களும் சாத்தியம். எல்லாவிதமான முரண்பாடுகளையும் இதற்குள் நின்றுகொண்டுதான் நாம் களைய வேண்டும்.”

“இந்தத் தேர்தல்முறை சிறுபான்மையினர், விளிம்பு நிலை மக்களுக்கு நிரந்தரத் தீர்வாக எதையும் தராமல், அவ்வப்போதுக்கான சிறிய ஆசுவாசத்தைத்தானே தருகிறது?”


“நிரந்தரத் தீர்வுக்கான பல புரட்சிகளை இந்த உலகில் நாம் முயன்றோம். ரஷ்யாவில், சீனாவில் ஒட்டுமொத்தமான தீர்வுகளை நோக்கி நகர்ந்தோம். கடைசியில் என்ன நடந்தது? அப்படிப் பார்க்கையில் மைக்ரோ லெவல் மாற்றங்கள்; கலாசாரத்தைப் பன்முகத்தன்மையில் பல்வேறு நிலைகளில் உயர்த்துவது; அதற்கான வாய்ப்புகளைப் பரவலாக்குவது என்று கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நகர்வதுதான் இன்று சாத்தியம். ஒட்டுமொத்தமான தீர்வுகளை நோக்கிய புரட்சிகளின் வழியாக மனிதகுலம் பெரும் துயரங்களைத்தான் சந்தித்திருக்கிறது. ஜனநாயக வெளியில் இன்று எவையெல்லாம் செய்யப்படவில்லையோ, அவை ஏன் செய்யப்பட வில்லை என்கிற கேள்வியை நேர்மையாக நாம் கேட்க வேண்டும். அரசியல் சார்ந்த பெரும் உரையாடலுக்கு எழுத்தாளர்கள், சிந்தனையாளர்கள், தத்துவார்த்தவாதிகள் எல்லோருமே உள்ளே வர வேண்டும். ஒரு கட்டத்தில் அரசியல் என்பது இங்கு ஒரு தொழிலாக மாறிவிட்டது. நம் சமூகத்தின் துயரமே அதுதான். அரசியல் என்பது கலைஞர்கள், சிந்தனையாளர்கள் பங்கேற்க வேண்டிய இடமாக இருக்க வேண்டும். அப்படி அவர்கள் இணையும்பட்சத்தில் அரசியலுக்கான சாராம்சம் மாறும் என நம்புகிறேன்.”

“நேரடியாக நீங்கள் அரசியலில் ஈடுபட்டிருக்கும் இந்த ஏழு வருடங்களில், உங்களுடைய மதிப்பீட்டில் மத்திய மாநில அரசுகளின் செயல்பாடுகள் எப்படி இருக்கிறது?”

“இந்த ஏழு ஆண்டுகள் என்பது இந்தியாவின் இருண்ட காலம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். முக்கியமாக, நேருவின் காலத்திலிருந்து இந்தியா ஒருவிதப் பொருளாதாரக் கொள்கையைப் பின்பற்றி வந்தது. மன்மோகன் சிங் காலத்தில் தனியார் மயத்தை நோக்கி சில முன்னெடுப்புகளை காங்கிரஸ் செய்திருந்தாலும்கூட, இந்தியாவின் அடிப்படைப் பொருளாதாரக் கட்டமைப்பை அவர்கள் புரிந்து வைத்திருந்தார்கள். அதனால்தான், பெரிய அளவில் தாங்கள் விரும்பும் சீர்திருத்த நடவடிக்கைகளை முழுமையாக அவர்களால் முன்னெடுக்க முடியவில்லை. நிறைய சமூகநலத் திட்டங்களைத் தொடர்ச்சியாக அன்றைய மன்மோகன் சிங் அரசு செயல்படுத்திக்கொண்டிருந்தது. ஒருபுறம் தனியார் மயமாதல், இன்னொரு புறம் சமூகநலத் திட்டங்கள் என்ற  முரண்பாடு நீடித்துக்கொண்டே இருந்தது. நேருவின் வழியில் வந்த ஓர் இயக்கத்தால் சில அடிப்படையான மக்கள் நலத் திட்டங்களைக் கைவிட முடியவில்லை. ஆனால், வலதுசாரி அரசியல் சித்தாந்தம் என்பது ‘சமூக நலன் சார்ந்த எந்த விஷயத்தையும் செய்வது அரசுடைய வேலை அல்ல. மாறாக, அரசு என்பது வர்த்தக நிறுவனங்களை மேலாண்மை செய்யக்கூடிய ஒன்று’ என்ற ஒரு பொருளாதாரக் கொள்கைக்கு வந்துவிட்டது. இன்று அதிவேகமாக இந்தியாவில் செயல்பட்டுவந்த அத்தனை சமூக நலத் திட்டங்களும் படுகுழிக்குள் அனுப்பப்பட்டு வருகின்றன. விவசாயம் மற்றும் குறுந்தொழில்கள் பேரழிவைச் சந்தித்துள்ளன. மன்மோகன் சிங் ஆட்சிக் காலத்தில் தொடங்கப்பட்டு, தயங்கித் தயங்கி எடுத்து வைக்கப்பட்டு வந்த அடிகள், கடந்த மூன்று வருடங்களில் மிகப் பெரிய பாய்ச்சலாகப் பாய்ந்து இந்தியாவைச் சூறையாடிக்கொண்டிருக்கிறது. வலதுசாரி அரசியல் மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கைகள் இந்தியாவுக்குப் பேராபத்தைக் கொண்டுவரப் போகின்றன என்பதில் மாற்றுக் கருத்தே இல்லை. தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரைத் தனிநபர் எதேச்சதிகாரம்தான் ஒரே அரசியலாக இருந்து வருகிறது. அரசு என்பது கூட்டுப் பொறுப்பு. ஆனால், கடந்த ஏழாண்டுகளாக ஊடகங்களுக்கு, மக்களுக்கு அரசு எந்தப் பதிலும் சொல்வதில்லை. மக்களுக்குப் பணம் கொடுத்தால் ஓட்டுப் போட்டுவிடுவார்கள். எந்தப் பொருளாதாரக் குற்றங்களையும் செய்துவிட்டு, பணம் கொடுத்துத் தேர்தலில் வெற்றி பெற்றுவிடலாம், மக்களைப் பார்த்து அச்சப்படத் தேவையில்லை எனும் புதிய சூழல் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது. இது தமிழகத்துக்கு நேர்ந்திருக்கிற பேராபத்து.”

“இந்த விஷயத்தில் மக்களின் வெளிப்பாடு எப்படி இருக்கிறது?”

“எங்கேனும் ஒரு மூலையில் போராட்டங்கள் நடந்தவண்ணம்தான் இருக்கின்றன. ஆனால், இது போதாது. இந்தத் தமிழ்ச் சமூகம் மறதியின் மீது வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறது. எவ்வளவு பெரிய பிரச்னைகளையும், அதற்கான மக்களின் எதிர்ப்பு மனநிலையையும் ஒரு சிறிய விஷயத்தைக்கொண்டு திசை திருப்பிவிடலாம் என்கிற நிலையுள்ளது. எந்தவொரு சமூகக் கோபத்தையும் நீர்த்துப்போகச் செய்துவிடலாம் என்கிற மோசமான நிலை ஆபத்தல்லவா? எந்தவொரு பிரச்னைக்கான கொந்தளிப்புமே இங்கு ஒரு வாரத்துக்கு மேல் நீடிப்பதில்லையே ஏன்? நீட் விவாகரத்தில் அனிதா இறந்து, ஒரு வாரம் சமூக ஊடகங்களில் பரபரப்பாக  எழுதிக்கொண்டிருந்தோம். ஒரு ‘ஜிமிக்கி கம்மல்’ பாடல் வெளியானதும் அதைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்துவிட்டோம். அப்படியென்றால் இரண்டாந்தரமான கேளிக்கைகளும் தீவிரமான ஒரு சமூகப் பிரச்னையும் ஒன்றுதானா? கருத்து சொல்வதைத் தவிர்த்து நமக்கு எந்தப் பொறுப்புஉணர்வும் இல்லையா? ஒரு நடிகர் அரசியலுக்கு வருகிறேன் என்கிறார். அவரிடம் உங்களின் அரசியல் சிந்தாந்தம் என்ன என்று எவரும் கேட்பதில்லை. ரஜினிகாந்த், ‘சிஸ்டம் கெட்டுப்போச்சு’ எனச் சொல்கிறார். உடனே ஊடகங்களும் அந்த வார்த்தையைப் பிரபலப் படுத்துகின்றன. ஆனால், ‘அனிதா விஷயத்தில் அவரது கருத்து என்ன?’ என நாம் கேட்பதில்லை. கமல்ஹாசன் அரசியல் களத்தை ஒரு நையாண்டிக் கச்சேரியாக மாற்றிக்கொண்டிருக்கிறார். அவரது கோபங்களில் பாசாங்கு மட்டுமே இருக்கிறது. மக்கள் இன்னும் விழித்துக்கொள்ள வேண்டும்.”

 “தமிழக அரசியலில் வலதுசாரி ஆக்கிரமிப்பைத் திராவிடக் கட்சிகள் எவ்வாறு எதிர்கொள்கின்றன?”


“வலதுசாரிக் கருத்தாக்கங்கள் தமிழகத்தில் எவ்வாறு பரப்பப்படுகின்றன என்பதை முதலில் சொல்ல வேண்டும். கடந்த ஐந்தாறு ஆண்டுகளாக இங்கே இருக்கும் செய்தி ஊடகங்களில் வலதுசாரிக் கருத்துகளுக்குத் திட்டமிட்டு ஓர் இடம் உருவாக்கப் பட்டிருக்கிறது. இதுவரை யாரென்றே தெரியாத மனிதர்கள், பெயரே அறிமுகமில்லாத இயக்கங்கள் எனத் தினந்தோறும் ஐந்தாறு பேர் இடம்பெற்று தங்களின் விஷவித்துகளைக் காட்சி ஊடகங்களின் வழியாக மக்களிடம் பரப்புகிறார்கள். இன்றைக்குத் தொலைக்காட்சிகளில் வலதுசாரிக் கருத்தாக்கங்களைப் பேசுபவர்களாகக் குறைந்தது 50 பேரை நாம் அடையாளப்படுத்த முடியும். ஆனால், இவர்களுக்குத் தொலைக்காட்சி விவாதங்களில் கலந்துகொள்வதைத் தவிர வேறு என்ன சமூகச் செயல்பாடு இருக்கிறது? யார் இவர்கள்? இவர்களின் அரசியல் கருத்து நிலை என்ன? திட்டமிட்டு ஊடகங்கள் வழியே வலதுசாரிக் கருத்துகளை ஓர் அலையாகக் கொண்டுசெல்கிறார்கள். இந்தத் திட்டமிட்ட வலதுசாரிக் கருத்தியல் பிரசாரத்தை எதிர்த்துத் திராவிட இயக்கங்கள் கருத்தியல் போரை நடத்தாவிட்டால், இதுவரைக்கும் உருவாக்கி வந்த பகுத்தறிவு, சமூக நீதி சார்ந்த களத்தை நாம் இழக்க வேண்டியிருக்கும். அதைத் தடுப்பதற்கு திராவிட இயக்கச் சிந்தாந்தங்களை மக்களிடையே கொண்டுசெல்ல வேண்டும். ஆனால், துரதிஷ்டவசமாக அந்தக் களம் பலவீனமாக இருக்கிறது.”

“உங்களது அரசியல் செயல்பாட்டிற்கு தி.மு.க-வைத் தேர்ந்தெடுத்ததற்கு என்ன காரணம்?”


“இரண்டு காரணங்கள். அரசியல் அதிகாரம் இல்லாமல் மாற்றங்களைக் கொண்டுவர முடியாது. இன்றைக்கு திராவிட இயக்கக் கருத்தாக்கங்களைத் தக்கவைத்துக்கொண்டிருக்கும், அதுவும் நடைமுறை அரசியல் களத்தில் இருக்கும் ஒரே கட்சி தி.மு.க மட்டுமே. மத்திய அரசு மாநில அரசின் உரிமைகள்மீது மிகப் பெரிய தாக்குதலை நடத்தி வருகிறது. நமக்கு அரசியல் எதிர்நிலை வேண்டும். அதை, இன்றைக்கு இருக்கும் அ.தி.மு.க முற்றாக இழந்துவிட்டது. திராவிடச் சித்தாந்தத்திலிருந்து அந்தக் கட்சி முளைத்திருந்தாலும் ஜெயலலிதா காலத்திலேயே அது நீர்த்துப்போய்விட்டது. அவருக்குப் பிறகு வந்திருப்பவர்களுக்குத் திராவிடச் சிந்தனைகள் என்றால் என்னவென்றே தெரியாது. அவர்கள் பா.ஜ.க-வின் அதிகாரத்துக்கு ஆதரவாகத் தாளம் போடுபவர்களாக மாறிவிட்டனர். தென்னிந்தியாவில் வலதுசாரிகளை எதிர்த்து நிற்கும் ஒரே அரசியல் சக்தி தி.மு.க. மட்டுமே. அந்த இயக்கத்தோடு இணைந்து பணியாற்றுவதுதான் வரலாற்று ரீதியாக நாம் கொண்டிருக்கும் நம்பிக்கைகளுக்கு உகந்ததாக இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். நான் தனி மனிதனாக, நடுநிலைவாதியாக இருப்பதன் மூலம் என் குரல் பலவீனப்பட்டுப் போவதை உணர்கிறேன். அதற்குப் பதிலாக பெரிய இயக்கத்தின் செயல்பாடுகளோடு சேர்ந்து நிற்கும்போது வகுப்புவாதத்துக்கு எதிரான, சமூக நீதிக்கு ஆதரவான களத்தைக் கூடுதலாக வலுப்படுத்த முடியும் என்று நம்புகிறேன்.”

“தி.மு.க-வில் நீங்கள் யார்?”

“தி.மு.க-வின் தலைமைக் கழகப் பேச்சாளர், கருத்தியல் பரப்பாளர். ஊடகங்களில் தி.மு.க-வைப் பிரதிநிதித்துவப் படுத்திப் பேசக்கூடியவர்களின் ஒருவன்.”

“ஈழப் படுகொலையின்போது தி.மு.க. எடுத்த நிலைப்பாடு குறித்து ஒரு பெரிய விமர்சனம் முன்வைக்கப்படுகிறதே?”

“தி.மு.க.  ஈழப் படுகொலையை ஆதரித்ததா என்ன? அன்றைய காங்கிரஸ் கூட்டணியில் பங்கு வகித்ததைத் தவிர, வேறு என்ன செய்தது தி.மு.க? ஆனால், ஈழப் படுகொலையில் தி.மு.க-வுக்குப் பங்கு இருக்கிறது என்பதான தோற்றத்தை உருவாக்குவது என்பது, ஈழப்படுகொலையின் உண்மையான காரணத்தை மூடி மறைப்பதாகும். ஏனெனில், அன்றைக்கு இருந்த சூழலில் அந்தப் படுகொலைக்குக் காரணமாக சர்வதேச வலைப்பின்னல் இருந்தது. அதற்கு காங்கிரஸ் அரசும் உடந்தையாக இருந்தது. ஆனால், ஒரு மாநிலக் கட்சிக்கு இருக்கும் எல்லை, அதிகாரம் என்ன? அந்த விஷயத்துக்காகக் கலைஞர் தன்னால் இயன்ற எல்லா நடவடிக்கைகளையும் எடுத்தார். அதற்கு விடுதலைப் புலிகளும் ஒத்துழைக்கவில்லை, மத்திய அரசும் ஒத்துழைக்கவில்லை. ஒரு பிராந்தியக் கட்சி, மத்தியில் கூட்டணியில் இருந்தது என்பதற்காகவே பழியைத் தூக்கி அதன்மீது போடுவது உண்மையான குற்றத்தினைத் திசை திருப்பும் வேலை. தி.மு.க, ஈழப் படுகொலைகளுக்காக வருந்துகிறது, துயரப்படுகிறது, அதில் பங்கெடுத்தது எனச் சொல்வது அபாண்டமானது.”

“மத்திய அரசுக்கு ஒரு பங்கு இருந்தது எனும்போது அதிலிருந்து குறைந்தபட்சம் வெளியே வந்திருக்கலாமே?”

“அரசியல்ரீதியாக இதைப் பாருங்கள். ஒரு மாநில மக்கள், ஓர் அரசியல் கட்சிக்கு வாக்களித்து ஆட்சியமைக்க வைக்கிறார்கள். தமிழக நலன் சார்ந்த பல நடவடிக்கைகள் கூட்டணிக் கட்சியாக இருந்து எடுக்கப் பட்டிருக்கிறது. எந்த மாநிலக் கட்சியுடன் கூட்டணி வைத்திருந்தாலும் மத்திய அரசு தம் கொள்கையின் அடிப்படையில்தான் செயல்படுகிறது. இந்தித் திணிப்பு, நவோதயா பள்ளி, ஜல்லிக்கட்டு உள்ளிட்ட எல்லாவற்றிலும் மத்திய அரசு அதன் முடிவைத்தான் எடுத்திருக்கிறது. ஆனால், தமிழகத்தில் தி.மு.க. ஆட்சியில் இருந்தபோதெல்லாம் அவற்றிற்கு விலக்கு அல்லது தடையைத் தொடர்ந்து பெற்று வந்திருக்கிறது.  நீட் தேர்வு கொண்டுவந்தபோது தி.மு.க. ஆட்சியில் பங்கு வகித்தது. கலைஞர் போராடித் தமிழகத்திற்கு விலக்குப் பெற்றார். ஈழப் போராட்டம் தமிழக நிலப்பரப்புக்கு வெளியே நடந்த விஷயம். கலைஞரின் அதிகார எல்லைக்கு வெளியே நடந்த விஷயம். இந்த மாநில நலன் சார்ந்து ஆயிரம் விஷயங்கள் இருக்கின்றன. ஏதேனும் ஒரு பிரச்னையை மட்டும் மையமாக வைத்துக்கொண்டு மத்திய ஆட்சியில் பங்கு பெறுவது விலகுவது என்ற முடிவுக்கு வர  முடியுமா? கட்சியின் நலம், மாநிலத்தின் நலன், ஆட்சியின் நலன் என எல்லாவற்றையும் பார்க்க வேண்டுமல்லவா?”

“சகமனிதரின் மீதான அன்புதான் ஒருவரை கலகக்காரராக மாற்றுகிறது!” - மனுஷ்ய புத்திரன்



“இன்றைக்கு இருக்கும் ஜனநாயக அமைப்பில் நம்பிக்கை தருகிற உறுப்பு எது? ஆபத்தான உறுப்பு எது?”

“இரண்டுக்கும் ஒரே பதில்தான். நீதிமன்றங்கள்!”

“இலக்கியத்தில், அரசியலில் உங்களது எதிர்காலத் திட்டம் என்ன?”

“வாழ்க்கையில் எப்போதும் எதிர்காலத் திட்டம் என்று எதையும் வைத்துக் கொண்டதில்லை. இன்றைக்கு நான் நம்புகிற, விரும்புகிற விஷயங்களை முழு மனதோடு செய்கிறேன். எனக்கு எந்த விதமான அதிகாரம் சார்ந்த கனவுகளும் இல்லை. ஆனால், என் நம்பிக்கைகள் என்னை வெவ்வேறு இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்லும் என நம்புகிறேன். தொடர்ச்சியான சமூகச் செயல்பாடுதான் என் களம். அது இல்லாவிட்டால், நான் இல்லாமல் போய்விடுவேன். நான் செய்ய விரும்புகின்றவற்றைச் செய்ய ஒரு வெளி இருக்கிறது, அது போதும்.”

“கவிஞர், பத்திரிகையாளர், செயல்பாட்டாளர், பேச்சாளர், அரசியல்வாதி - இதை எப்படி வரிசைப்படுத்துவீர்கள்?”


“என்னைப் பொறுத்தவரை இவற்றில் முழுமையாக நான் தேர்ச்சி பெற்றவனாக நினைக்கவில்லை. ஆனாலும், இவற்றில் எனக்கு மிகவும் மனக்கிளர்ச்சி தரும் ஒன்று இருக்கிறது. அது பேச்சாளர் எனும் பாத்திரம். பத்தாயிரம் பேர் அமர்ந்திருக்கும் சபையில் நம்முடைய கருத்தைப் பேசும்போது அத்தனை பேரின் மனங்களையும் ஒரு புள்ளியில் இணைக்க முடிகிற தருணம் எனக்குக் கிளர்ச்சியூட்டுகிறது. அப்போது எனது உடலும் குரலும் வேறொன்றாக மாறுவதை உணர்கிறேன். சில இடங்களில் சிறந்த உரைகளை ஆற்றியிருக்கிறேன். அப்போது ஒரு பறவை, படிப்படியாக உயர்ந்து மேலே சென்று பறப்பது போன்ற ஓர் உணர்வு ஏற்படும். அது விவரிக்க முடியாத மனக்கிளர்ச்சி. சிறந்த பேச்சாளராக வேண்டும் எனும் ஆசை எனக்கு உண்டு. கவிதை என்பது இருட்டறையில் இருக்கிறது. அதை யாரோ ஒருவன் எப்போதோ எடுத்துப் படிப்பான். ஆனால், மேடையில் உரையாற்றுகிறபோது அது மக்களிடம் உருவாக்கும் மின்சார அலைகளை உடனடியாகப் பார்க்க முடிகிறது. நல்ல சொற்களால் ஒரு சபையை வெல்வது என்பது, பிரமாண்டமான அனுபவம்.”

“இப்போது என்ன வாசித்துக்கொண்டிருக் கிறீர்கள்?”

“வாசிப்பு என்பது அந்தரங்கமானது என்று நினைக்கிறேன். ஒரே நேரத்தில் பல புத்தகங்களைப் படிப்பேன். அதன் சாரம்தான் என் எழுத்து. என் வாழ்க்கை. என் முன்னால் இருக்கும் புத்தகங்களின் அடுக்கைப் பாருங்கள். இதெல்லாம் சமீபத்தில் வாங்கியவை. ஒன்றுக்கொன்று சம்பந்தமில்லாத புத்தகங்கள். சமீபகாலமாக உணர்வுரீதியான பல நெருக்கடிகள். எதையும் கவனமாக வாசிக்க முடியவில்லை.”

“உயிர்மை பதிப்பகம்- பத்திரிகை இவற்றின் பாதையில் நீங்கள் அடைந்தது என்ன?”

“உயிர்மை ஏராளமான படைப்பாளிகளை உருவாக்கியிருக்கிறது. அடையாளப் படுத்தியிருக்கிறது. சுஜாதாவுக்காக இந்தப் பதிப்பகம் தொடங்கப்பட்டது. பல நூறு எழுத்தாளர்களின் களமாக அது விரிவடைந்தது. சக எழுத்தாளர்களிடமிருந்து ஆழமான உறவுகளையும் அற்பத்தனமான அவதூறுகளையும் சந்தித்திருக்கிறேன். எவ்வளவோ பணத்தை இதில் இழந்திருக்கிறேன். வருத்தம் ஒன்றும் இல்லை. தேவதச்சன் ஒரு கவிதையில் சொல்வதுபோல ‘இதெல்லாம் இந்த வாழ்க்கையில் இப்படித்தான் நடக்க முடியும் இல்லையா?’”

“உங்கள் மீதான சுய விமர்சனம்?”

“மற்றவர்களுக்கு நியாயமாக நடந்து கொண்டதைப்போல ஒருபோதும் எனக்கு நியாயமாக நான் நடந்துகொண்டது இல்லை. எனது நியாயமான விருப்பங்களுக்காக எதையும் செய்தது இல்லை. என்னை ஒழுங்குபடுத்திக் கொண்டது இல்லை.”

“எந்த விஷயம் மனுஷ்ய புத்திரன் அல்லாத ஒருவரால் செய்ய முடியாது என நினைக்கிறீர்கள்?”

“மனுஷ்ய புத்திரனாக இருப்பது!” (சிரிக்கிறார்)

“இந்தக் கணம் உங்கள் மனதில் நிரம்பியிருப்பது என்ன?”


“வாழ்வின் மீதான களைப்பு. எனக்கு ஒரு நூறு வருடத் தூக்கமும் ஓய்வும் வேண்டும்.”

“சொல்ல வந்தது ஏதேனும் விடுபட்டுவிட்டதாக நினைக்கிறீர்களா?”

“பரவாயில்லை... விடுங்கள். இது ஒன்றும் என் கடைசிப் பேட்டி இல்லையே!”

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism