Published:Updated:

ஃபாதியா - சிறுகதை

ஃபாதியா - சிறுகதை
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஃபாதியா - சிறுகதை

சிவகுமார் முத்தய்யா - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

ஃபாதியா - சிறுகதை

சிவகுமார் முத்தய்யா - ஓவியங்கள்: ஸ்யாம்

Published:Updated:
ஃபாதியா - சிறுகதை
பிரீமியம் ஸ்டோரி
ஃபாதியா - சிறுகதை
ஃபாதியா - சிறுகதை

பாலக்காடு ரயில்வே நிலையத்தில் இறங்கி மூர்த்தி செல்லைப் பார்த்தான். பின்னிரவு மூன்று மணியைக்  கடந்திருந்தது. பயணிகள் சிலர் அங்கங்கே இருக்கும் சிமென்ட் பெஞ்சுகளில் அமர்ந்து உறங்கிக்

ஃபாதியா - சிறுகதை

கொண்டிருந்தார்கள். சிலர் குடும்பத்துடன் உட்கார்ந்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ஸ்டேசனை விட்டு இறங்கி எதிரேயிருந்த டீக்கடையில் ஒரு சாயா குடித்தான். மீண்டும் ஸ்டேசன் வந்து கடைசியில் இருந்த  வடக்குப் பார்த்த இருக்கையில் அமர்ந்தான். குழப்பம், பதற்றம், பயம் மாறி மாறி ஆட்கொண்டன. முடிவு எடுக்க முடியாத ஒரு மனக் குலைவு.  இவற்றையெல்லாம்  தாண்டி ஃபாதியா ஒரு பறவையைப் போல தோளில் அமர்ந்தாள்.

மூர்த்தி வேங்கரையில் நின்று திரும்பிப் பார்த்தான். கடந்து வந்திருந்த எட்டாவது கொண்டை ஊசி வளைவில் திரும்பியதும் ஒரு நிமிடம் நின்று மீண்டும் வெண் குன்னத்தைப் பார்க்கும் ஆர்வம் கிளர்த்தியது. 16-வது மலையின் உச்சியில் வனத்தின் மடிக்குள் மறைந்துபோய் அடர்ந்த பச்சை  நிறத்தில் அது எட்டாத தொலைவில் தொலைந்து போயிருந்தது. பொழுதுக்கும் மரவள்ளித் தோட்டத்தில் கடும் பணி, கிழங்கு பிடுங்குதல் தொடங்கி மூன்று நாள்கள் ஆகியிருந்தன. பாரணைத்து எழுந்து நிற்கும் செடியைப் பிடுங்கும்போது பீறிட்டுவரும் கிழங்கின் வாசனை அவ்வளவு மகிழ்ச்சியைத் தருவித்தது. அரிசி சாதமும் மத்தி மீன் குழம்பும் மதியம் கொடுத்தார்கள். வியர்வை சிந்திய உழைப்புக்குப் பிறகு இதுபோன்று வயிற்றுக்குச் சோறிடுவது கேரளாவின் பழக்கம். மீன் கவுச்சி இன்னும் சாப்பிட்ட கைகளில் உறைந்து போயிருந்தது.

ஃபாதியா - சிறுகதை

ஃபாதியா கைகளில் இருந்து வாங்கிய பணத்தை எண்ணிப் பார்த்தான். அதில் அவளின் குலைவான வார்த்தைகள் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதுபோல் ஒரு பிரமை. அவளைப் பார்த்துப் பத்து நாள்கள்தான் ஆகியிருந்தன. அதற்குள் ஒரு மனக்குலைவு ஏற்பட்டிருந்தது. அவளைக் காணும் ஒரு கணம்  அடர்ந்த தனிமையில் இருந்து மேலே கிளர்த்தி வாசனையுடன்கூடிய பொழுதுகளை மலரச் செய்து விடுகின்றன. தான் இங்கே இது போன்ற ஒரு தருணத்துக்காகவே வந்தவனாக மாறிவிட்டிருந்தான். உறக்கமற்ற இரவுகளில் தான் தங்கியிருக்கும் அறையில் இருந்து கிளம்பி அவள் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும் வீட்டைக் கடப்பதில் அலாதியான கிளர்வு எழுந்து வதம் செய்தது. வெண்குன்னத்தின் பள்ளம் மேடான சாலைகளில் நடப்பதும் வளைவு நெளிவான ஒற்றையடிப் பாதைகளில் காரணமற்றுத் திரிவதும் அந்த நேரங்களில் பீறிட்டுக் கிளம்பும் ஒரு பாடலை முணுமுணுத்துக்கொள்வதும் அவனையறியாமலேயே நடந்து கொண்டிருந்தன. வெண்குன்னம் அவனை  வசீகரம் மிக்கவனாக மாற்றியிருந்தது. ஆனாலும், தன்னுடைய நிழலுக்கு அப்பால் வெளியேறியிருக்கும்  உறவு குறித்து எண்ணம் எழும்போது செல்போனை எடுத்து ஏதாவது பேச வேண்டும்போல் தோன்றும். சட்டென்று அப்படியே உட்கார்ந்து விடுவான்.  ஆனாலும், இன்று அளவுக்கு அதிகமாக நெருங்கிவிட்டாள் ஃபாதியா. பார்வையும் நெருக்கமும் அச்சத்தையும், பதற்றத்தையும்,  இனம் புரியாத வலியையும் தருவித்துவிட்டது. அடிக்கடி மனநோயால் பீடிக்கப்பட்டதுபோல சில வார்த்தைகள் புதிய ரூபத்தில் உருவம்கொண்டு அலைக்கழித்தன. அவளின் உயிர்ப்பான சொற்கள் ஒரு தாவரத்தைப்போல தளிர் வாசனையை அளித்துக்கொண்டிருக்கிறது. இங்கிருந்து சென்னைக்குச் சென்று நண்பர்கள் மூலமாக ஏதாவது ஒரு வேலையைத் தேடிக்கொள்ளலாம் என ஓரு நிமிடம் தோன்றும். ஆனால், அந்த எண்ணம் சில வினாடிகளில் பறவையைப்போல வெகுதொலைவுக்கு அப்பால் பறந்துபோய் விடுகிறது. நின்று திரும்பிப் பார்த்துவிட்டு நடக்கத் தொடங்கினான். மாலைப்பொழுதில் பள்ளி முடிந்து செல்லும் மாணவர்கள் கூச்சலிட்டுப் பேசி சிரித்தபடி இவனைக் கடந்து போனார்கள். 4-ம் வளைவுக்கு வந்த போது  வெண்குன்னம் தர்கா வரை செல்லும் மினிபஸ் போய்க்கொண்டிருந்தது. சாலையோரத்தில் இருந்த பலா மரத்தில் நான்கைந்து காய்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன. இன்னும் இரண்டு வாரத்தில் மழைக்காலம் தொடங்கிவிடும். அதற்குள் எப்படியாவது கிழங்குகளைப் பிடுங்கி முடித்துவிட வேண்டும் என்று  சுலைமான் காக்கா சொல்லியிருந்தார்.

வானத்தைப் பார்த்தான். இறுக்கமான கருமேகங்கள் சூழ்ந்துகொண்டிருந்தன. மரவள்ளித் தோட்டத்தில் இருந்து கிழங்குகளுடன் திரும்பியபோது ஒரு மாதிரியாகக் கண்ணால் பார்த்து ஏதோ ஒன்றைச் சொல்லி உதட்டை மேலும் கீழுமாகக் குவித்து முணுமுணுத்தாள். அப்போது சிவந்த மூக்கின் கீழ் கறுமையான ரோமங்கள் தெரிந்தன.

கடந்த வாரத்தில் ஒருநாள் இவனைத் தோட்ட வேலைக்கு வரச்சொல்லியிருந்தார் சுலைமான் காக்கா. இவனிடம் பணியின் விவரத்தைச் சொல்லிவிட்டு வீட்டுக்குள் எவரையோ அழைத்து, கட்டன் சாயாவும், மதியத்துக்கு சோறும் கொடுக்கச் சொல்லி விட்டுச் சென்றுவிட்டார். வீடு தனிமையில் உறைந்துபோயிருந்தது. மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு தோட்டத்தில் இறங்கினான்.  ஆறு ஏக்கர் பரப்பளவில் இருந்த விஸ்தீரமான பாக்குத் தோட்டம். அங்கங்கே இருக்கும் வாழைக்கு அசடு எடுத்து மண் அணைக்கச் சொல்லியிருந்தார். ஒரு மாதம் முன்பு  பரப்பனங்காடியில் இவன் ஒரு நாயர் தோட்டத்தில் வேலை செய்வதை அங்கு ஏதோ வேலையாக வந்தபோது  காக்கா  பார்த்தார்.  ஐந்து ஆட்களுடன் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அதன் பிறகு நாயர் மூலமாகத்தான் இவனுக்கு மட்டும் தோட்ட வேலைக்குக் காக்காவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

இவன் வேலையில் தீவிரம் ஆனான். வெயிலில்லை. நல்ல இதமான காற்று. தோட்டம் முழுவதும் வரிசையாகப் பாக்கு மரங்கள். பக்கத்தில் வாழை போட்டிருந்தார்கள். பறவைகளின் முணுமுணுப்பு. சற்றுத் தொலைவில் இருந்த பள்ளிவாசலில் 12 மணிக்கான பாங்கு ஒதி முடிந்த பிறகு யாரோ கூப்பிடுவது போலிருந்தது. ‘`அண்ணா... இவட வா... சாயா குடி.’’ திரும்பிப் பார்த்தான். வீட்டின் புற வாசலில் நின்று கையசைத்தபடி முகத்தை முக்காடிட்டு மறைத்திருந்தாள் ஃபாதியா.  இங்கு வந்திருந்த ஒரு மாதக் காலத்தில் ஒரு  பெண்ணிடம் முதன் முதலாகப் பேசும் வாய்ப்பு. வேலையை நிறுத்திவிட்டு அருகில் சென்றான். சராசரியான உயரம். நல்ல நிறம். ஆனால், முகம் தெரியவில்லை. கண்ணாடித் தம்ளரில் சாயாவும், ஒரு தட்டில் இரண்டு அவித்த காடை முட்டைகளும் இருந்தன. ஒரு பிளாஸ்டிக் முக்காலியில் வைத்துவிட்டு அவள் உள்ளே போய்விட்டிருந்தாள்.

ஃபாதியா - சிறுகதை

இவன் அப்படியே புற்கள் முளைத்திருந்த மண் தரையில் அமர்ந்து வீடு அமைந்திருந்த கிழக்கும் மேற்குமான திசையில் தெற்குப் பார்த்து அமர்ந்து சாயாவைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தான். யதேச்சையாகத் திரும்பிப் பார்த்தபோது சமையலறையில் இருந்து  ஜன்னல் வழியே வெண்ணிறமான கண்கள் தன்னைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தவன் மீண்டும் தலையைக் கீழே தாழ்த்திக் கொண்டான். அப்போது பள்ளிவாசல் மனாராவில் முகாமிட்டு இருக்கும் புறாக்களின் முனகல் கேட்டது. குளிர்ந்த காற்றுபோய் மதிய வெயில் அனத்தியது.  சூடான சாயா குடிக்கவும் உடலில் வியர்வை திரண்டது.  மண்வெட்டியால் தரை வெட்டி மண்ணை ஒழுங்குசெய்து வாழை மரங்களைச் சுற்றி இடும்போது தெறித்துவிழும் மண் துகள்கள் உடம்பெங்கும் சிதறி உடலில் ஓட்டின. போட்டிருந்த சட்டையை மீறிக் கழுத்து வழியாக  உள்ளுக்குள் விழுந்தன. பொழுது உச்சியைத் தாண்டியிருந்தது.  ‘`சேட்டா இவட நோக்கு’’ - ஃபாதியா அழைத்தாள். குளித்துக் கூந்தலை உலர விட்டிருந்தாள். இப்போதுதான் அவள் முகத்தைக் காட்டினாள். வட்டமா சதுரமா என யூகிக்க முடியவில்லை. புதிய வடிவில் இருந்தது. முகமெங்கும் சிறிய அளவிலான பருக்கள் சிதறிக்கிடந்தன. வயதை யூகிக்க முடியவில்லை.  முப்பதுக்கும் நாற்பதுக்கும் இடையில் இருக்கலாம். இன்னும் குறைவாகக்கூட இருக்கலாம். மிக அருகில் அவள் நின்றாள். கண்கள் துலக்கமாக இவனை ஊடுருவின.

கிணற்றில் இருந்து நீரெடுத்து முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு வந்தான். ஒரு வட்டமான பித்தளைப்  பாத்திரத்தில் சோறும் அதன் மேல் கிண்ணத்தில் குழம்பும் வைத்திருந்தாள்.  அதன் அருகில் ஒரு பாத்திரத்தில் சோற்றுக் கஞ்சியும் இருந்தன. அவள் ‘`ஊண் கழியிடா’’ என்று சொல்லிவிட்டு சிறிது தூரம் நடந்து திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தாள். அடிவயிற்றுக்குள் பரவசம். ஆனால், பார்வைக்குள் ஆழமான சோகம் ஒன்று உறைந்திருந்தது. அது என்ன? அது  சொல்லும் செய்தி எத்தகையது? குழம்பிய கணத்தில் சற்றுத் தொலைவில் நின்று மீண்டும் பழையபடி இவன் சாப்பிடுவதைப் பார்த்தாள்.

 அரக்கப்பரக்கச் சாப்பிட்டுவிட்டுப் பணியில் இறங்கினான். எங்கோ சென்ற  காக்கா திரும்பி வந்தார். இவன் மண்ணை வெட்டி வீழ்த்திக்கொண்டிருந்தான். இவன் பணியைக் கண்டதும் அவருக்கு சிரிப்பு வந்தது. ‘`போதும்டா... நாயண்ட மோனே’’ என்று திட்டி வேலையை நிறுத்தச் சொன்னார். ஃபாதியாவை அழைத்துப் பைசா கொண்டுவரச் செய்தார்.

அவள் பணத்தை எடுத்து வந்தாள். அவளைப் பார்ப்பதைத் தவிர்க்கக் கடுமையாக முயன்றான். காக்காவிடம் கண்ணியமாக நடந்துகொண்டால் தொடர்ந்து வேலை கிடைக்கும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள்.  பணத்தைக் கொடுத்துவிட்டு அவள் உள்ளே போய்விட்டாள்.  இவன் அவரைப் பார்த்தான். ``நீ எங்கே தங்கியிருக்கேடா?’’

‘`வேங்கரையில காக்கா.’’

‘`நாளக்கி வரும்போது துணிய எடுத்துக்கிட்டு வந்துடு. தர்கா பக்கத்துல இருக்க நம்ம ரூம்ல தங்கிக்க. மனசிலாயில்லே?’’

தலையாட்டினான்.

வேலை முடிந்து வேங்கரையில் தங்கியிருக்கும் அறைக்குச் சென்றபோது பொழுது ஏறியிருந்தது. அறையில் ராமன், ரம் பாட்டில் வாங்கிவைத்துக் காத்திருந்தார். வேலை விவரங்களைக் கேட்டறிந்தார். கொஞ்சம் குடித்திருந்தார். தண்ணீர் பாட்டிலையும், பிளாஸ்டிக் குவளையும் எடுத்துவைத்தார். கரு நிறத்தில் திரவம் நுரைத்து அடங்கிக்கிடந்தது. சற்று யோசித்தான். தான் அங்கே தனியாகப் போய் வேலைசெய்வதை  இவர் ஒப்புக்கொள்வரா? என்ற சந்தேகம் எழுந்தது. ஆனால், குடிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமில்லை. ஆனாலும், குடிக்கவில்லை என்றால் இங்கு கொசுக்கடியில் இரவு உறங்க முடியாது. அவர் இவனைப் பார்த்துவிட்டுக் கீழே இறங்கிப் போனார். பக்கத்தில் இருந்த பாத்ரூமில் போய்க் குளித்துவிட்டு வந்தான். அவர் கார மிக்சரை ஒரு பேப்பரில் கொட்டிவைத்துக் காத்திருந்தார். தலையைத் துவட்டிக்கொண்டு பாட்டிலைத் திறந்து திரவத்தை ஊற்றினான்.

ரோலண்ட்ஸ் ஹோட்டல்  மூன்றாவது மாடியில் அந்த அறை இருந்தது. கதவு கிடையாது. பழைய பொருள்கள் போட்டுவைத்திருந்த இடத்தைக் காலிசெய்து மாதம் 500 ரூபாய்க்கு இவனைச் சேர்த்து மூன்று பேர் தங்கிக்கொள்ள வாடகைக்கு விட்டிருந்தார்கள். கரன்ட் கிடையாது. மாடிக்கு எதிரே இருந்த மின்கம்பத்தில் இருந்து கிடைக்கும் வெளிச்சம்தான். அவரிடம் 100 ரூபாய் நோட்டை எடுத்துக் கொடுத்தான், ``எதுக்குடா’’ என்றார். ‘`சாப்பிட ஏதாவது வாங்கிட்டு வா.’’ விறுவிறுவென கீழிறங்கிப் போனார். இவன் பாட்டிலைக் காலி செய்திருந்தான். சிறிது நேரத்திலேயே பார்சல் பொட்டலங் களுடன் வந்தார். இடுப்பில் இருந்து மற்றொரு பாட்டிலை எடுத்து வைத்து அதனை இரண்டாகப் பிரித்து ஊற்றினார். எதிரே அமர்ந்து பார்சலைப் பிரித்து வைத்தார். அதில் பரோட்டாவும் இறைச்சியும் இருந்தன. இவன் மற்றொரு பொட்டலத்தைப் பிரித்தான். இருவரும் பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டார்கள். ராமனுக்கு போதை அதிகமாகியது. அப்படியே உறங்கிப்போனார். சரியாகச் சாப்பிடவில்லை.   போன் ஒலித்தது. எதிர் முனையில் இருந்து கர்ணா பேசினான். மூர்த்தி போனை கட் செய்தான். உடற்சோர்வும் கிறக்கமும் ஒன்று சேர அப்படியே படுத்தான். யாரோ தட்டி எழுப்புவது போலிருந்தது.  விழித்துப் பார்த்தான். கர்ணா நின்றிருந்தான். ‘`வாடா...எழுந்திரிடா. 200 ரூபாய் பணம் கொடுடா. அங்கே ஓர் இடத்துல சரக்கிருக்கு.வா போவம்.’’

‘`என்கிட்ட பணம் இல்லை. சம்பளம் இன்னும் வரல.’’

‘`எல்லாம் எனக்குத் தெரியும் கொடுடா...’’ சொல்லிக்கொண்டே கர்ணா நெருங்கி வந்தான். சட்டென்று உருவான ஒரு கோபத்தில் எழுந்துநின்ற மூர்த்தி, கர்ணா முகத்தில் ஒரு குத்துவிட்டான். ``பெட்ரோல் பங்க்ல வேலையிருக்குன்னு என்னை வர வெச்சிட்டுக் கூலி வேலைக்கு என்னை அனுப்பிட்டு லஞ்சமா கேட்குறே...’’

கர்ணாவும் பதிலுக்குத் தாக்கினான். இருவரும் சரமாரியாகத் தாக்கிக் கொண்டார்கள். இவன் அடிவயிற்றில் ஒங்கி அவன் ஒரு குத்துவிட்டான். வலி பரவியது.  மூர்த்தி ஓர் உதை விட்டான். அவன் அப்படியே சரிந்து கீழே விழுந்து சிறிது நேரம் கிடந்தான். தமிழும் மலையாளமும் கலந்து கெட்டவார்த்தைகளால் திட்டிக்கொண்டே  கர்ணா எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினான், ராமன் குறட்டையொலி அந்த நள்ளிரவில் சீரற்று ஏற்றஇறக்கங்களுடன் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. வாசலில் வந்து துணி பேக்கை எடுத்துத் தலையணையாக வைத்துக்கொண்டு படுத்தான். கொசு அப்பியது. செல்லை ஆன் செய்து நேரத்தைப் பார்த்தான். நள்ளிரவு ஒன்றை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தது. உதை வாங்கிச் சென்றவன் தான்  உறங்கும்போது  தலையில் கல்லைப்போட்டுக் கொலை செய்துவிட்டால் என்ன செய்வது... அப்படியொரு வன்மம் உள்ளவனா அவன்?ஆனால், குடிக்காத நேரங்களில் ஒரு குழந்தையைப்போல நடந்து கொள்கிறான். குடித்துவிட்டால், அவன் இயல்பு மாறிவிடுகிறது. அவன் கேட்ட பணத்தைக் கொடுத்திருந்தால் போயிருப்பான். அடித்திருக்க வேண்டாம். கல்யாண மண்டபத்தில் வேலை செய்கிறான். மாதச் சம்பளம். திருமணம் நடக்கும் நாள்களில் பிரச்னையில்லை. ஏதாவது செலவுக்குத் தேற்றிக் கொள்வான். ஒருநாள் முஸ்லிம் ஒருவரின் மகள் நிக்காஹ் அன்று ஒரு பாலிதீன் பை நிறைய பிரியாணி எடுத்து வந்தான்.  குடித்திருக்கவில்லை என்றால், அவனைப் பக்குவமாகப் பேசி அனுப்பியிருக்கலாம். நீண்டநேரம் புரண்டு கொண்டே கிடந்தான் மூர்த்தி. எப்போது உறங்கினான் என்று தெரியவில்லை. குளிர்வது போலிருந்தது. விழித்தெழுந்தான். கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு ராமரைப் பார்த்தான். காணவில்லை. சீக்கிரமாகவே எழுந்துபோய் கீழே யாரிடமோ அவர் பேசிக்கொண்டிருப்பது கேட்டது.  செல்லை எடுத்து நேரம் பார்த்தான்.  நாலே முக்கால் ஆகிவிட்டது. பேக்கை எடுத்துக் கொண்டு கீழிறங்கினான். அவர் அக்கம்பக்கம் அறைகளில் தங்கியிருக்கும் ஊர் ஆட்களிடம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். இவன் பேக்கை எடுத்துக்கொண்டு வருவதை அதிர்ச்சியுடன் பார்த்தார். இரவு நடந்த சம்பவத்தைச் சொன்னான். ‘`அப்படியா... என்னை ஏன் எழுப்பவில்லை. உடம்பு வலியில் அசந்து தூங்கிவிட்டேன்’’ என்றார்.

ஃபாதியா - சிறுகதை

‘`ரெண்டு நாளைக்கு வெண்குன்னத்துல வேலை இருக்கு. தங்கி வேலையைப் பார்த்து விட்டு வர்றேன்.’’

ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்து நிறுத்திக் கொண்டார். இவன் சாலையில் இறங்கி நடக்கத் தொடங்கினான். வேங்கரையில் இருந்து ஐந்து கி.மீ தூரத்தில் இருந்தது வெண்குன்னம். 

புனிதாவுக்கும் இவனுக்கும் வாக்குவாதம் முற்றிய அந்த மார்ச் மாதத்தின் சனிக்கிழமை இரவில் மழை வருவதுபோல சற்று ஊதல் காற்று வீசியது.

``நான் காலையில கிளம்புறேன். என்னால இனிமே உன்கிட்ட குப்பை கொட்ட முடியாது.  உன்ன நம்பி நான் இல்ல...’’ பதற்றமில்லாது வார்த்தைகளை மிகத் தெளிவாக விட்டெறிந்தாள். கிடாரம் ஆரம்பப் பள்ளியில் சமையல் பணியாளராக வேலைக்குச் சேர்ந்து ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டிருந்தது. அவள் அண்ணன் ஆளுங்கட்சியில் தெரிந்தவர் மூலமாக வேலை வாங்கிக் கொடுத்திருந்தார்.  ஆனால், இவன்தான் தனது புஞ்சை நிலத்தை விற்று அந்த வேலைக்கு ஒன்றே கால் லட்சம்  கொடுத்தான். அவள் பிறந்த வீட்டுக்குச் செல்ல வேண்டும் என்று தோன்றும்போது ஏதாவது உப்புச்சப்பில்லாத காரணத்தைக்கூட பெரிதாக்கிச் சண்டைக்கு இழுப்பாள். கோபித்துக்கொண்டு படுத்துக்கிடப்பாள். இவன் அழைத்துக்கொண்டு போனால், சகஜ நிலைக்குத் திரும்பி விடுவாள். இல்லையென்றால் சொல்லாமல் கொள்ளாமல் ஊருக்குக்  கிளம்பி விடுவாள். மூன்று நாள்கள் தங்கிவிட்டு ஒன்றுமே நடக்காதுபோல் திரும்பிவிடுவாள்.  ஆறு மாதங்களுக்கு முன்பு இப்படித்தான் வேலை முடிந்து சீக்கிரமாக வந்து அழைத்துச் செல்லவில்லை என்று சண்டை பிடித்தாள். மறுநாள் இவன் பந்தல் போடும் கூலி வேலைக்கு நன்னிலம் போய்விட்டான். திரும்பிவந்து பார்த்தபோது வீடு பூட்டப்பட்டிருந்தது. சாவியைத் தேடினான். போன் செய்தான். அவள் எடுக்கவில்லை. பூட்டை உடைத்து  உள்ளே நுழைந்தான். ஒருவாரம் தனியாகச் சமைத்து சாப்பிட்டான். வேலைக்கு வந்து அப்படியே பிறந்த ஊருக்குச் சென்று கொண்டிருந்தாள். ஊரில் எல்லோரும் விசாரித்தார்கள். அடிக்கடி போன் செய்தான். அவள் எடுத்து ஓரு வார்த்தைகூடப் பேசவில்லை. தேடிக்கொண்டு போனான்.மச்சான் பன்னீர் இருந்தார். சரியாக முகம் கொடுத்துப் பேசவில்லை. ``ஊரில் போய்க் கிராம நிர்வாகிகளை அழைத்து வா. பேசிக்கொள்ளலாம்’’ என்று சொன்னார். புனிதா வீட்டுக்குள் இருந்தாள். இவனைத் திரும்பிக்கூடப் பார்க்கவில்லை. கிளம்பிவந்து ஊர்க்காரர்களிடம் விஷயத்தைச்  சொன்னான். ஒரு வாரம் கழித்து ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமையில் பஞ்சாயத்துப் பேசப் போனார்கள். அது ஒரு இள மதியப்பொழுது. வீட்டுக்குள் இருந்து கொதிக்கும் கறிக் குழம்பின் வாசனை  வந்தது.

அந்த ஊர்க்காரர்கள் நாலைந்து பேர் வந்தனர். பன்னீர் தெளிவாகப் பேசினான்.   ‘`இவரைப் பற்றி சரியா விசாரிக்காம பொண்ணு கொடுத்துட்டோம். ரெண்டு பேருக்கும் சரிவரல. அதனால இவரோட வாழ விருப்பமில்லைன்னு சொல்லுது. இங்க இன்னும் ஒரு மாசம் இருக்கட்டும். ஏதாவது மாற்றம் வருதானு பார்ப்போம். நான் ஊரை மதிக்கிறவன். கொஞ்ச நாளைக்கி இருக்கட்டும் பேசிக்கலாம்’’ சரியென்று கிளம்பி வந்தார்கள். இது மூர்த்திக்கு ஏமாற்றமாக இருந்தது.

 அவள் வீட்டுக்குள் முடங்கிக்கிடந்தாள். ஊர்க்காரர்களிடம்கூட முகம் காட்டி ஒரு வார்த்தை பேசவில்லை என்று மூர்த்திக்கு புனிதாமீது கடுங்கோபம் உருவானது.
 
ஒரு மாதம் கடந்தது. இவன் தினந்தோறும் போன் செய்தான். சமயங்களில் ஸ்விட்ச் ஆஃபில் இருந்தது. அல்லது நீண்ட நேரம் ரிங் அடித்து கட்டாகியது.  அப்பாவோ அம்மாவோ இருந்திருந்தால், தனக்காக மல்லுக்கு நின்று இருப்பார்கள். இவனது அப்பா பிறந்த ஊர் நாகை பக்கம் இருந்தது. திருமணம் செய்து இங்கே  வந்து  மாமனார் வீட்டில் தங்கிவிட்டார். காலப்போக்கில் அப்பா வகை உறவுகள்  தொடர்பற்றுப் போய்விட்டன. அம்மா ஒரே பெண். தானும் ஒண்டிக்கட்டையாகப் போய்விட்டதில் வருத்தம் இருக்கத்தான் செய்தது. நாட்டாமை சுந்தரம் இவனிடம் வருத்தமாகப் பேசினார்.  ``கல்யாணம் ஆகி நாலு வருஷம் ஆயிட்டுங்குறே. ஒரு புள்ள குட்டின்னு பொறந்திருந்தா, உன்ன இப்படி அந்தப்  பொண்ணு அலட்சியம் பண்ணிருப்பாளா?’’ என்று அவர் சொன்னபோது இவன் கண்கள் குளமாகின.  நான்கு வருடக் காலங்களில் இருவருக்குள்ளும்  எத்தனையோ தடவை வார்த்தை முற்றியிருக்கிறது. அடிப்பதுபோல பாவனை செய்து அவளிடம் போவானே தவிர, அடித்தது இல்லை. பிறகு நான்கைந்து நாள்களில் சமாதானம் ஆகிவிடுவார்கள். ஆனால், இந்தத் தடவை அவள் இப்படி நடந்துகொண்டது ஆச்சர்யமாகவும் நம்ப முடியாமலும் இருந்தது. புனிதா தனது வாழ்க்கையில் இருந்து வெளியேறிவிட்டால் தனது எதிர்காலம் எப்படியிருக்கும் என்று நினைத்துப் பார்க்கவே அஞ்சினான். தினமும் ஊர்க்காரர்கள்  அவள் குறித்து விசாரிப்பதை அவமானமாகக்   கருதினான். தினம் குடித்துவிட்டுவந்து படுத்துக் கிடந்தான்.  ஒருநாள்  கமலாபுரம் மதுக்கடையில் கர்ணாவைச் சந்தித்தான். அவன் பங்காளி வகையில் உறவினன். அவன்தான், ‘`நான் கேரளா பெண்ணைக் கட்டிக்கொண்டு குழந்தைகுட்டியோட வாழ்றேன். இப்போகூட எங்க முதலாளி பெட்ரோல் பங்கில் வேலைக்கு ஆள் தேவைப்படுது. நீ வர்றியா, பதினைஞ்சு ஆயிரம் சம்பளம். தங்குற இடம் சாப்பாடு இலவசம். என்ன சொல்றே’’ என்றான். அவன் பேச்சைக் கேட்டுத்தான் கேரளா வந்திருந்தான்.

விடிந்தும் விடியாத அந்தக் காலைப் பொழுது மனத்துயரத்தை அதிகப்படுத்தியது. அழ வேண்டும்போல் தோன்றியது. தொண்டையில் வலி இறுகியது.

நடக்கத் தொடங்கினான். அமைதியான சாலையில் நடப்பது ஒருவிதமான துயரத்தைக் கடந்து  இலகுவான மாற்றத்தை உருவாக்கியது. இந்த மலப்புரமே மலையில் அமைந்த ஊர். மலை மேல் வாழ்க்கை. சமவெளியில் இருந்து வந்தவனுக்கு இது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. பாலக்காட்டிலிருந்து வந்து இறங்கிய அந்த அதிகாலைப் பொழுதில் நாலாப்புறமும் எழுந்து நிற்கும் மலைமுகடுகளையும் அதன் மேல் செழித்துக்கிடக்கும் வனத்தையும் பார்த்துப் பிரமித்துப்போய் நின்றான். மலையைக் குடைந்து அமைக்கப்பட்ட ஏற்றம் இறக்கம் நிறைந்த குடியிருப்புகளையும், கடைவீதிகளையும் குன்றுகளைக் குடைந்து போடப்பட்ட சாலைகளையும், அதன் மேலே கட்டப்பட்ட அடுக்குமாடிக் கட்டடங்களைப் பார்த்தும் வியந்து நின்றான்.

  வேகமாக நடந்து வெண்குன்னத்தில் வந்து நின்றான். மழைக்காலம் வருவதற்கு இன்னும் சில வாரங்களே இருப்பதால், சுளீரென்று வெயில் அடித்தது. பெரிய பள்ளிவாசல் குன்றைக் கடக்க சற்று சிரமமாக இருந்தது.அதில் பைக்குகளில் சர்வசாதாரணமாகச் சென்றுகொண்டிருந்தார்கள். நேர்க் குத்துவாட்டில் இருந்தது சாலை. தவறி விழுந்தால்,  அடுத்த  50 அடி பள்ளத்தில் கிடக்க வேண்டும். காக்கா வீடு அமைதியில் சயனித்திருந்தது. காலை நேரத்துக்குரிய  எந்தப் பரபரப்பும் இல்லை. திடீரென்று உள்ளே குழந்தைகளின் சிரிப்பொலி கேட்டது. வாசலில் நின்று ``காக்கா’’ என்று குரல் கொடுத்தான்.

ஃபாதியா வேகமாக வெளியே வந்தாள். இவனைக் கண்டதும் உதட்டை மேலும் கீழுமாக அசைத்தாள். தோட்டத்தைக் காட்டிப் பணி செய்யச் சொன்னாள். காக்கா எங்கோ வெளியே சென்று இருந்தார். இவன் பேக்கை வைத்துவிட்டு லுங்கியும் சட்டையும் அணிந்து கொண்டு பணியில் இறங்கினான். மண்வெட்டியில் மண்ணை வெட்டி  வாங்கும்போது இலை கழன்றது. அதனை எடுத்துக்கொண்டு புறவாசல் வந்தான். ``காக்கா’’ என்று குரல் கொடுத்தான். உள்ளே பெண்கள் பேசிச் சிரிக்கும் சத்தம் கேட்டது. கொஞ்ச நேரம் நின்று உள்ளே ஒரு திருடன் வீட்டை நோட்டம் விடுவதுபோல  பார்த்தான். மீண்டும் தொண்டையைக் கனைத்துக்கொண்டு ‘`காக்கா’’  என்று கத்தினான். ‘`ஒ...இவட பணிக்கார் விளிக்குந்நு’’ என்று சொல்லிக்கொண்டு ஃபாதியா வெளியே வந்தாள். சற்று உயரமான அதே நேரத்தில் கச்சிதமான உடல்வகைகொண்ட பெண் முக்காடிட்டபடி ஃபாதியாவின் பின்னால் வந்து நின்றாள். அவள் முன்னழகு வசீகரமாகத் தெரிந்தது. சட்டென்று பார்வையைத் தாழ்த்தி மண்வெட்டியைக் காட்டி ``கழண்டுவிட்டது’’ என்றான். பதிலேதும் சொல்லாமல் ஃபாதியா வீட்டினுள் நுழைந்தாள். அப்போது அந்தப் பெண் பாக்குத் தோட்டத்தில் இறங்கிப்போய் பழுத்து விழுந்துகிடக்கும் பாக்குகளைக் கொஞ்சம் எடுத்து வந்தாள்.

 ஃபாதியா புது மண்வெட்டியை எடுத்துவந்து தரையில் வைத்தாள்.`‘அருவா கொடுங்க’’என்றான். புரியாமல் இருவரும் பார்த்தார்கள். கையால் மரத்தை வெட்டுவது போல பாவனைசெய்து காட்டினான். ``ஓ...வெட்டுக்கத்தியோ’’ என்று சொல்லிக்கொண்டு உள்ளே போனாள். பாக்குப் பொறுக்கி வந்தவள், ``எவட நாடு’’ என்றாள். ``தஞ்சாவூர்’’ ``ம்...’’ முகத்தைச் சுழித்து ``எவட ஸ்தலம்’’  என்றாள் மீண்டும். அவளைக் கூர்ந்து பார்த்தான். அவள் முகத்தில் ஒரு தெளிவு. வார்த்தையில் பக்குவம்  தெரிந்தது. அவளுக்குப் புரியும்விதமாக ``நாகூர்’’ என்றான். ``ஓ...தர்கா’’ என்று சொல்லியபடித்  தலையாட்டிக்கொண்டே உள்ளே போனாள்.

ஃபாதியா - சிறுகதை

அந்த வியாழக்கிழமையின் மூன்று வயல்களில் கிழங்கு பிடுங்கி முடிவுறும் தருவாயின் மதியப் பொழுதில் திடீரென்று சூழ்கொண்ட மேகங்கள் பெருமழையாக இறங்கிக் கொட்டித் தீர்த்தன.   நல்லவேளையாகப் பிடுங்கிய கிழங்குகளை வியாபாரிகளுக்கு ஏற்றியாகிவிட்டது. அதுபோக மீதியுள்ள மரவள்ளிக் கிழங்குகளை மழையில் நனைந்து கொண்டே  டாடா ஏசி வேனில் ஏற்றிக்கொண்டு விட்டான். இவனுடன் பணியாற்றிய ஆட்கள் எல்லாம் சென்றுவிட்டிருந்தார்கள். சென்ற வருடத்தில் போதிய பருவமழை இல்லாத காரணத்தால், கிழங்குச் சாகுபடி குறைந்துபோய் மரவள்ளிக்கு செம கிராக்கி நிலவியது. கிலோ நாற்பது வரை விற்பதாகக் காக்கா சொன்னார். மூன்று வயலில் விளைந்திருந்த கிழங்குகளைப் பிடுங்கியாகிவிட்டது. வீட்டுக்குப் பின்புறம் இருந்த அறையில் கிழங்குகளைக் கொட்டிப் பரப்பிக்கொண்டிருந்தான். உடல் மழையில் நனைந்து ஜில்லிட்டுப் போயிருந்தது. சாரல் மழை பெய்ந்துகொண்டிருந்தது. அப்போது யாரோ வருவது போலிருந்தது. ஃபாதியா கையில் செம்புடன் வந்து நின்றாள். கட்டன் சாயாவைத் தம்ளரில் ஊற்றிக்கொடுத்தாள். கையைத் தாழ்த்தி அதனை வாங்கினான். ‘`இவட பணி ஒண்ணும் செரியல்ல. நின்டெ கண்ணுகள் ஞான் கண்டு’’ என்றாள். அடிவயிற்றில் பயம் படர்ந்தது.  திடீரென்று எழுந்த அச்சத்தில் ‘`சேச்சி மனசிலாயில்லா’’ என்றான். ‘`சேச்சியில்லடா  பிராந்தா... ஃபாதியான்னு விளி’’ என்றாள். இவன் தம்ளரில் சாயாவைக் குடித்துக் கொண்டிருந்தான்.  கீழே குனிந்து ஒரு கிழங்கு  எடுக்கும் சாக்கில் இடது தோள்பட்டையில்  ஓர் இடி இடித்தாள்.  நெருங்கிவந்து  `‘சாரிடா’’ என்றாள். காக்காவின் ஸ்கூட்டர் சத்தம் கேட்டது. ஒரு கொட்டு நிறைய கிழங்குகளை அள்ளிக்கொண்டு அருகில் வந்தவள், ``ஏ பிராந்தா... நின்டெ கண்ணுகள் ஞான் கண்டு’’ மிக நெருங்கிக் கன்னத்தில் மெல்லிய விரல்களால் தட்டினாள். அவள் மேனியில் இருந்து சுண்டக் காய்ச்சிய பாலின் மணம் நாசிக்குள் வந்து போனது.

தொடர் மழை பெய்ந்துகொண்டிருந்தது. அறையில் அடங்கிக்கிடந்தான். சூழலே மாறிவிட்டிருந்தது. இரு வேளையும் காக்கா வீட்டில் சாப்பாடு. இப்போது காக்காவின் இரு மகன்கள் மற்றும் மருமகள், குழந்தைகள் வந்து விட்டிருந்தனர். ஃபாதியா ஒடியாடி வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். இவனைப் பார்த்துக் கண் சிமிட்டுவதும் புரியாத பாஷையில் பேசுவதுமாக வலம்வந்து கொண்டிருந்தாள். மழை வெக்களித்த அந்த வெள்ளிக்கிழமை காலையில் காக்காவின் மகன்கள் எல்லோரும் சென்றுவிட்டிருந்தனர். அந்தப் பெண்ணும் ஃபாதியாவும்தான் இருந்தனர். காக்கா, ``தரை கொஞ்சம் காயட்டும்.  பணி தொடங்கலாம்’’ என்று சொன்னார். அன்று உடம்பு சரியில்லாமல் போயிருந்தது. கடும் உடம்பு வலி. காலை ஆகாரத்துக்கு வரவில்லை. மதியம் வந்தான். அந்தப் பெண் தான் சாப்பாடு போட்டாள். அவித்த மரவள்ளிக் கிழங்கும் அதில் போட்டுச் சாப்பிட மத்தி மீன் குழம்பும் வைத்தாள். கிழங்கோடு பிசைந்து சாப்பிட்டுப் பார்த்தான். பிடிக்கவில்லை. சற்றுத் தொலைவில் அதனை வீசிவிட்டுக் கிளம்பியிருந்தான்.

 அன்றிரவு உறக்கமில்லை. மனம் இனம் பிரிக்க இயலாத பதற்றத்தில் இருந்தது. அறையில்  இருந்து எழுந்து வெளியே வந்தான். செல்லை எடுத்து நேரத்தைப் பார்த்தான். நிலவு பூசினாற்போல ஒளி வீசியது. மந்தகாசமான இருட்டு. அப்படியே  எழுந்து நடக்கத் தொடங்கினான். தர்காவின் மனாராக்களில் உறங்கிக்கொண்டிருந்தன புறாக்கள். தூரத்தில் இருந்து நரிகளின் ஊளை அவ்வப்போது கேட்டது. தூரத்தில் இருக்கும் மலைமுகடுகளில் பீறிட்டுவரும் விதவிதமான விலங்குகளின் விநோத ஒலி. புனிதாவின் ஞாபகம் வந்து சடுதியில் மறைந்து போனது. ஒரு வாரத்துக்கு முன்புதான் ஊரில் இருந்து பேசியிருந்தார்கள். விலக்குக் கேட்டுப் புனிதா நோட்டீஸ் அனுப்பி இருப்பதாகத் தெரிவித்தார்கள். விரைவில் ஊருக்கு வருவதாக மட்டும் பதில் சொல்லியிருந்தான்.
 
இரவுப் பூச்சிகளின் ரீங்காரம். மலைச்சரிவு  மரங்கள் உராய்ந்துகொள்ளும் ஒசை.  இரவில் பூக்கும் மலர்களின் விதவிதமான நறுமணம். ஒருகணம் சிறு வயதில் கேட்ட  ஆளை மயக்கிக் கொள்ளும் மோகினிகளின் கதை நினைவில் வந்து போயிற்று.

பள்ளிவாசலைக் கையெடுத்து வணங்கினான்.  சிறிது தூரம் கடந்து காக்காவின் வீட்டைக் கடந்து அரை பார்லாங் நடந்தால், மலப்புரம் சாலை வரும். அதில் கடைத்தெரு உண்டு.  சில கடைகள் இரவில் இருக்கும். லாரியில் செல்பவர்கள் அங்கு நிறுத்திச் சாப்பிட்டு விட்டு ஓய்வு எடுத்துச் செல்வார்கள். மணி நள்ளிரவு இரண்டை நெருங்கியிருந்தது. நடந்தான். காக்கா வீட்டைப் பார்த்தான்.  மெல்லிய இருளில் உறக்கத்தில் மூழ்கிப் போயிருந்தது. அப்படியே நின்றான். அந்தப் பின்னிரவுப் பொழுதைக் கிழித்துக்கொண்டு இரண்டு பறவைகள் சிறகடித்துப் பறந்தன. ஏன் இப்படி இங்கு நிற்க வேண்டும் என்று யோசித்த கணத்தில்  ‘`பிராந்தா. இவட வாடா’’  கிசுகிசுப்பான பெண் குரல். வேறு யார்?  ஃபாதியா நின்றுகொண்டிருந்தாள்.  இவனைக் கையைக் காட்டி அழைத்தாள். இந்நேரத்தில் இங்கு என்ன செய்கிறாள்? குழப்பமும் பதற்றமும் அதிகமாகியது. இதனைக் காக்கா பார்த்தால் என்ன நினைப்பார்? அருகில் போனான். ``வா’’ என்று சொல்லிப் பாக்குத் தோட்டம்  நோக்கி வேகமாக  நடந்தாள். ஒரு கணம் பயம் ஏற்பட்டது அவனுக்கு. அவளுக்குக் கால்கள் இருக்கின்றனவா என்று  கூர்மையாகப் பார்த்தான்.  தோட்டத்தில் அடர்ந்த மரங்களால் இருள் சூழ்ந்திருந்தது. அப்படியே ஓர்  இடத்தில் நின்றாள்.  அவள் முகத்தைப் பார்த்து நின்றான்.  ‘`இப்படி இருட்டுல எதுக்கு’’ என்றான்.

இவனைப் பார்த்துப் பேசத் தொடங்கினாள். ‘`உன்னைத் தேடி ஞான் வரலாம்முன்னு நெனைச்சேன். நீயே வந்துட்டே. உன்னிடம் கதைக்கணும். ஞான் முன்னே நிக்காஹ் செஞ்சது. அதில என்மேல இஷ்டமில்லாம புருஷன் கஷ்டப்படுத்தி தலாக் செஞ்சிட்டு. இப்ப  இன்னுமொரு தடவ நிக்காவை அச்சன் ரெடி செய்யுது. அதில எனக்கு இஷ்டமில்லா.ஞான் நின்னை லைக் பண்ணுது. ஞான் பறயிறது மனசிலாயில்லே?’’ என்று சொல்லிக் கொண்டே நெருங்கி வந்தாள். பயத்தில் அடிவயிறு கலங்கியது.  உடல் நடுங்கியது. இரு கைகளையும் பற்றி நெஞ்சில் சாய்ந்தாள். அவள் உடல் வெதுவெதுப்பான இளம்சூட்டில் தகித்தது. அப்போது திடீரென்று  அவள் அழத் தொடங்கினாள்.  அப்படியே அவள் சிறிது நேரம் அவன் தோளில் சாய்ந்தபடி நின்றாள். இவனுக்கு உடல் நடுங்கியது. ``வா...போகலாம்’’ என்று அவளை விலக்கி நடக்கத் தொடங்கினான்.
ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தான். திடுக்கிட்டு எழுந்தபோது மதியமாகியிருந்தது. காக்கா நான்கைந்து தடவை போன் அடித்திருந்தார். முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு கிளம்பினான். சிறு தூறல் விழுந்திருந்தது. திண்ணையில் உட்கார்ந்து காக்கா, செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருந்தார். இவனைக் கண்டதும் ``ஏண்டா...’’என்றார். ``உடம்பு சுகமில்ல காக்கா. நான் நாட்டுக்குப் போயிட்டு வர்றேன்’’ என்றான். உள்ளே சென்று பணம் கொண்டுவந்து கொடுத்தார். அப்போது சில நிமிடங்களில் சமையலறையில் பாத்திரங்கள் உடையும் சப்தம் கேட்டது. அன்று அவள் முகம் பார்க்காமல் ஊருக்குக் கிளம்பிவிட்டிருந்தான்.

ஃபாதியா - சிறுகதை

அவன் நினைவுகள் எழும்போது  வெண்குன்னத்தின் மலை முகடுகளைப் பார்த்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருப்பாள். ஒரு வார்த்தைகூட சொல்லாமல் போய்விட்டானே என்று அவன்மீது கோபம் இருந்தது. அவன் வேலை பார்த்த பாக்குத் தோட்டத்தில் காலில் மண் பதிய நடப்பாள். கிணற்றில் நின்று தண்ணீரில் முகம் பார்ப்பாள். அடிக்கடி சுவற்றை வெறித்துப் பார்த்து சிந்தனையில் மூழ்கிப் போவாள். வாப்பா போனில் யாருடன் பேசினாலும் அவனா என்று கவனிப்பாள். சாப்பிடும்போது அவனுக்கு ஒரு பிடி அள்ளி வைத்துவிட்டுச் சாப்பிடுவாள். இரவுகளில் அவனைக் கண்டபடித் திட்டித் தீர்ப்பாள்.

அந்த வெள்ளிக்கிழமையில் பள்ளிவாசல் தொழுகைக்குச் சென்று திரும்பிய காக்கா சோகமாகக் காணப்பட்டார்.  அவர் முகத்தைப் பார்த்து `‘என்ன வாப்பா’’ என்றாள். ‘`ஃபாதியா,   மூர்த்தி மவுத் ஆயிட்டான்னு கேள்விப்பட்டேன்’’ என்றார். இரண்டு கைகளையும் குவித்து ‘அல்லா’ என்று  முணுமுணுத்தார். ஃபாதியா வேகமாகத்  தனது அறைக்குள் புகுந்து கதவைத் தாழிட்டுக்கொண்டாள்.