Published:Updated:

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

ஓவியங்கள் : மணிவண்ணன், பிரேம் டாவின்ஸி

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

ஓவியங்கள் : மணிவண்ணன், பிரேம் டாவின்ஸி

Published:Updated:
கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

மறுப்பு, தவிர்த்தல், நம்பிக்கையின்மையின் மீதான உற்சாகம் மற்றும் முரண்களின் மீதான காதல் ஆகியவை சுகாதாரத்தின் அறிகுறிகள்; இவையனைத்தும்  முற்றிலுமாக நோயியலுக்குச் சொந்தமானவை     

  -ஃப்ரெடரிக் நீட்ஷே.

னக்கு ஒவ்வாத ஒன்றை மறுப்பதை, அனுமதிக்காத யுகமாக இருக்கிறது சமகாலம். மறுப்பு என்கிற செயல்பாடு கண்டனத்திற்கு உரியது; அசுத்தமானது; மேலும் விபரீதமானதும்கூட. சமூகம் குறைத்து வைக்கப்பட்ட தணலில் கொதித்துப் பொங்கும் பாலைப்போல நிதானமாகப் பொங்கிக்கொண்டிருக்கும் புறத்தோற்றம் கொண்டது. உண்மை என்பது கொதித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மேலும், சமூகம் பருண்மையாகவும் ஆழ்மன வகைமையிலும் சதா விரிவடைந்து கொண்டிருக்கிறது. ஆனால், பொங்கிக்கொண்டிருக்கிற, விரிவடைந்து கொண்டிருக்கிற சமூகத்தில் மனிதர்கள் என்ன செய்கிறார்கள்? பொங்குவதற்கு மாறாகச் சுண்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். விரிவடைவதற்கு மாறாகச் சுருங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள். மறுப்பை மறுக்கிற ஒரு சமூகத்தின் தனிமனித வாழ்வு ஒழுங்குபடுத்தப்பட்டதாக இருக்கிறது. ‘வாழ்வது என்பது கிடைமட்டமாக விழுவது’ என்கிறார் ஃப்ரெஞ்சு எழுத்தாளர் ழான் காக்தோ.

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

கிடைமட்டமாக விழுவது என்பதை எப்படிப் புரிந்துகொள்வது? அதற்கு ஒரு பிறழ்வான மனப்பக்குவம் தேவைப்படுகிறது அல்லவா? கட்டுப்படுத்தப்பட்ட, பழக்கப்படுத்தப்பட்ட சமூகச் செயல்பாட்டை – ஒரு மென்பொருள் செயலியின் நேர்த்தியில் – மட்டுமே சமூகம் தனது தலைமுறைக்குத் தலைமுறை கைமாற்றுகிறது என வைத்துக்கொண்டால், யாரெல்லாம் அந்தச் செயலியின் பொறியாளர்கள் என்கிற கேள்வி எழுகிறது. இந்தப் பழக்கப் படுத்தப்பட்ட, சட்டங்களால் கட்டுப்படுத்தப்பட்ட சமூகச் செயல்பாட்டில், தனிமனிதருக்குள் உருவாகும் ஒவ்வாமையை அந்தப் பொறியாளர் தொகுப்பு, நச்சு நுண்ணுயிராய் அடையாளம் காண்கிறது. உடனடியாக அந்த நுண்ணுயிரை வகைப்படுத்துதலில் ஈடுபட்டு, அதன் செயல்முறைகளைக் கூராய்ந்து, வகை பிரித்து, ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனிப் பெயரைச் சூட்டுகிறது. மேலும், இதுபோன்ற ஒவ்வாமைகளைத் தொடர்ந்து கண்காணித்து, அவற்றின் ‘மறுப்பை’க் கட்டுப்படுத்துகிறது. அவ்வாறாகக் கட்டுப்படுத்துதலின் மூலமாக, தனிமனிதருக்குள் உருவாகும் பொதுவான விருப்ப உணர்வும் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது. இவ்வகையில் தொடர்ந்து கட்டுப்படுத்தப்படும் சமூகத்தின் மக்கள், உளச்சோர்வு பாலினத் தொகுப்பாகச் (Melancholy Gender Cluster) செயல்படுவார்கள் என்பதில் ஐயமில்லை அல்லவா. இத்தகைய நிலையில், தனிமனித உறவுகள் மற்றும் தனிமனித உணர்வுகள் ஒன்றையொன்றும் தம்முள்ளும் எவ்வாறு பிரதிநிதிப்படுத்திக்கொள்ளும்? நேர்த்தியான இந்த மென்பொருள் செயலியை மையமாகக் கொண்ட சமூகத்தில், பிறழ்வுமனம் விளிம்புத்தன்மை கொண்டதா? ஒவ்வாமையை மனிதர்கள் எங்கனம் எதிர்கொள்கிறார்கள்? இதற்குப் பதில் சொல்கிறார், கோபிகிருஷ்ணன்: ‘வாழ்க்கையைத் தோராயமாக வாழ்வதன் மூலமாகத்தான்.’

வாழ்வில் மனிதர்கள் எவற்றை மறுப்பது, எவற்றைத் தவிர்ப்பது, துரோகத்தை எவ்வாறு மகிழ்ச்சிகரமான செயல்பாடாக்க முயல்வது அல்லது முரண்களை எவ்வாறு நேசிப்பது? இதுபோன்ற லஜ்ஜையான சிந்தனைகளின்/கேள்விகளின் விடைகளைத் தேடும் பயணமே, கோபியின் ஒட்டுமொத்தப் படைப்புகளின் நிகழ்வுப்போக்கு எனலாம். கோபியைப் பொறுத்தவரை எழுத்து என்றால், வாழ்க்கை. மனிதனுக்கு ஒவ்வாமையை / உளச்சோர்வை உருவாக்குகிற சமுதாயத்தைக் கேலிசெய்து, கேள்விக்குள்ளாக்கும் செயல்முறை. அதன் மூலமாக, மன அழுத்தத்திலிருந்து தன்முனைப்புடன் வெளியேறிக்கொள்ளும் உத்தி. கோபியின் படைப்புகள் தமிழ்ச் சமூகத்தில் சக எழுத்தாளனுக்கும் வாசகனுக்கும் கிடைத்திருக்கும் மூலச்சிறப்பு கொண்டதொரு பாணி எனச் சொல்வது மிகையில்லை. உளவியல் வகைமையில் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் குறிப்பாக, எம்.வி.வெங்கட்ராம் (காதுகள்), க.நா.சுப்ரமண்யம் (பித்தப்பூ) போன்றவர்கள்

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

முயன்றிருக்கிறார்கள் என்றாலும், தான் வாழ்ந்த காலத்தில் தமிழ்ப் படைப்புச் சூழலில் உளவியலை அடிப்படையாகக்கொண்டு புனைவிலக்கியம் படைத்தவர்கள் என்று குறிப்பிட, கோபியைத் தவிர யாரும் இல்லை என்பதே நிலை. சமகாலநிலையும் அவ்வாறேதான். கோபியின் சிறுகதைகள் பெரும்பாலானவை அதிகபட்சம் மூன்று பக்கங்களுக்குள் முடிந்துவிடுபவை. ஏன் அவர் இதுபோன்ற மீச்சிறுகதைகள் எழுதினார் என்று கேள்வி எழுப்பினால், அதற்கு அவரின் சிறுகதைகளே விடையாக இருக்கும். அவற்றின் அமைப்பும் உள்ளடக்கமும் தம்மளவில் முழுமையாக இருப்பதுதான் அது. ஒரு தெறிப்பு. அவ்வளவுதான். ஆனால், அது பெருவெடிப்பின் தெறிப்பு. வெடிப்பின் பின்னான விசும்பின் தொடர் விரிவுபோல, ஒரு தொடரியக்கத்தை உருவாக்கவல்லவை அவரது படைப்புகள். சட்டென வரிகள் முடிந்துவிட்டாலும் படித்து முடித்தவுடன் ஒரு வாசகரின் முழுவாழ்வுக்குமான புரிதல்தன்மையை உருவாக்குகிற செயல்பாடாக, வாசகரின் சிந்தனையில் ஒருவகையான சுழலியக்கத்தை உற்பத்தி செய்வதாக அவரது கதைகள் விளங்குகின்றன. ஒரு சிறிய சம்பவத்தை விவரிக்கும்போதும் அதன் அதலபாதாளங்களுக்குள் சென்று, அச்சம்பவத்தின் சரடுகளை உருவி, சிறு சிறு நூலாக்கி, ஒரு கைத்தறிக் கலைஞனின் லாகவத்தோடு கதை பின்னுவதில் தனது தனித்த பாணியை உருவாக்கியவர். மிகச் சிறந்த புகைப்படக் கலைஞரின் நேர்த்தியான புகைப்படம் போல, ‘காட்சிப்படுத்தல்’ வகைமையானவை அவரது கதைகள். மேலும், இவரது அனைத்து படைப்புகளும் களப்பணியின், சுயவாழ்க்கை அனுபவங்களின், ஆழ்ந்த தத்துவப் புரிதலின் விளைவுகள்.

தனது வாழ்நாளின் பிற்காலத்தில், அவர் கிறித்தவத்தின் பால் பற்று வைத்திருந்தா ரென்றாலும் அவரது கதைகள் சமுதாய மற்றும் குடும்ப அமைப்புகளின் மீதான அறம் சார்ந்த, பொருளாதாரம் சார்ந்த, காதல்/காமம் சார்ந்த பொதுப்புத்திகளின் மீதான கறாரான கேள்விகளை எழுப்பியவை. தொடர்ந்து கேலி செய்பவை. பொதுப்புத்தி சார்ந்த–மையமாக்கப்பட்ட–  கருத்துருவாக்கங்களுக்கு எதிராக, விளிம்பு நிலையிலிருந்து நேரடியாக எடுத்துக்காட்டுகளை முன்வைத்து, விளிம்புநிலைச் சமுதாயக் கட்டமைப்பை, அதனளவில் யதார்த்த பாணியில், எள்ளல் தொனியுடனும் வலிமையான மொழி வளமையுடனும் காட்சிப்படுத்தியவர். என்னைப் பொறுத்தவரை அவரது படைப்புகள் அனைத்தும் சமுதாயத்தின், அதன் கிடையில் பரவியெழும் வாழ்க்கையின், அதன் அலகின் ஒப்புதல் வாக்குமூலங்கள். வாழ்வின் ஊடே அவருக்குள் ஏற்பட்ட அனைத்து வகையான ஒவ்வாமைகளையும் தெரிந்தே அனுமதித்துக்கொண்டதன் மூலம், தனது மறுப்பைக் காலகாலத்துக்கும் உறைக்குமாறு தன் படைப்புகளின் வழியாகப் பதியச் செய்தவர். இந்த மொத்தச் செயல்பாடுகள்தான் சமகால வாசகருக்கு, எழுத்தாளர்களுக்கு ‘கட்டாய வாசிப்பாக’ கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்னிறுத்துகின்றன. அறத்தின், பொருளியலின், காதல் மற்றும் உடலின் அரசியலை மேதமையான மொழி ஆளுமையுடன் புனைவாக்கம் செய்யப்பட்ட இந்தக் கதைகள், ஏன் இன்றைய சூழலில் கட்டாய வாசிப்புக்கு உட்படுத்தப்பட வேண்டும் என்பதை மேலும் சில எடுத்துக்காட்டுகள்கொண்டு விளக்க முயல்கிறேன்.

எடுத்துக்காட்டுகள் என்றால், கோபியின் கதைகளை விவரித்துச் சொல்வது என்பதல்ல. மாறாக, இவர் கதைகளின் வழியாக ஒரு வாசகருக்கு எந்தெந்த வகையில் சிந்தனைத் தூண்டுதல்கள் உண்டாகலாம் என்கிற வகைமையில் எனது சிந்தனையை முன்வைக்கிறேன். நான் ஏற்கெனவே குறிப்பிட்டதுபோல, தனது கண்டனத்தை, மறுப்புச் சிந்தனையை ஓர் எழுத்தாளர் எவ்வாறு தனது புனைவுகளில் ஊடுபாவாக நெய்கிறார் என்பதற்கு மிகச் சிறந்த எடுத்துக் காட்டு, இவரது படைப்புகள். அறம் என்றால் என்ன என்கிற கேள்விக்கு இவரின் பதில், சற்று வன்மம் கலந்த ஏளனப் புன்னகை மட்டுமே. எடுத்துக்காட்டாக ‘பீடி’, ‘ஜட்டி’, ‘மயிர்’ ஆகிய மூன்று சொற்களை இவர் கையாளும் விதத்தைக் கொள்ளலாம்.

கதைகள் யாவிலும் அறம் மற்றும் நேர்மைக்கு இடையிலான போராட்டத்தில், தன்னை அலைக்கழித்துக்கொள்கிறார் கோபி. நேர்மை என்கிற ஒற்றைச் சொல் பன்மைத்தன்மைகொண்டது, போலவே அறமும். இச்சூழலில் மனப்பிறழ்வு கொண்டவரின் அறமும் நேர்மையும் எப்படிச் செயல்படுகிறது; ஒரு சமுதாய மனிதர் அவ்வகை நிலைமையை எப்படி எதிர்கொள்வது; எந்த ஒரு மனிதருக்கும் யதார்த்த வாழ்வைப் புரிந்துகொள்ளும் கருவி மொழியாகத்தான் இருக்கிறது எனக் கொண்டால், பிறழ்மனம் கொண்டவராக அறிவிக்கப்பட்டவரின் மொழி என்னவாக இருக்கிறது என்பவை இங்கே முக்கியமான கேள்விகள். அப்படிப் பிறழ்மனம் கொண்டவர் என அறிவிக்கப்பட்டவர், ஒரு வார்த்தையைத் தன்போக்கில் தனக்கான ஓர் அர்த்தமாக அதை விளங்கிக் கொள்ளும்போது, சமுதாய எதார்த்தம் குழப்பமடைகிறது. அவரின் புரிதல் மற்றவரின் அதாவது, எளிய சமுதாய மனிதரின் இருப்பைக் கேலி செய்கிறது. அதனால், சமுதாயத்திற்கு - பிறழ்ந்து போன அவரைக் கண்காணித்து, சமுதாய இயல்பிலிருந்து விலகிவிடாமல் இருப்பதற்கு ‘வைத்தியம்’ செய்யும் கட்டாயம் உண்டாகிறது. இந்தப் பிரச்னையை ‘வார்த்தை விளையாட்டு’ என்கிற கதையில் சித்திரித்துச் செல்கிறார் கோபி. இந்தக் கதை வாசகரின் தொடர் சிந்தனைக்குச் சிறந்த ஊக்க சக்தியாகச் செயல்படுகிறது.

பொதுவாக ஒரு நிறுவனத்தின், குறிப்பாக ‘பிறழ்வு மனம்’ என்று அறிவிக்கப்பட்டவர்களின் உடல்களைப் புழங்குகிற நிறுவனத்தின் அறம், அது சார்ந்த நேர்மை தொடர்பான அனைத்து விவரணைகளும் கோபியின் சிந்தனையில் அகழ்ந்தெடுக்கப்பட்டு, நுண்ணறிவுக் கதைகளாக நமக்குக் கிடைக்கின்றன. அவற்றின் அடிப்படையிலேயே பீடி, ஜட்டி மற்றும் மயிர் போன்ற பொருள்களின் சமுதாய இடையீடுகளால் உருவாகும் விளைவைப் புரிந்துகொள்ள முடியும். தனது இளம் வயதில் ஒருவர் தனக்கு உருவாகும் புகைப்பிடிக்கும் பழக்கத்தை, ஏதோ ஒரு காலகட்டத்தில் விட்டுவிட வேண்டும் என்று ஏன் முடிவெடுக்கிறார். அப்படி விட்டுவிடும் முயற்சியில் எவ்வகையான சூழ்நிலையில் அவர் தோல்வியைத் தழுவுகிறார்; உடல் சார்ந்த பிரச்னை மட்டுமேயான ஒரு பழக்கம், எவ்வாறு ஒழுக்கம் சார்ந்த பிரச்னையாக மாறிச் செல்கிறது; புகையிலை போன்ற லாகிரிப் பொருள்களின் பழக்கம் உருவாவதற்கு, புறச்சூழலின் பங்கு என்ன அல்லது ஒட்டுமொத்தக் காரணமே புறச்சூழல்தானா என்கிற வகையான சிந்தனைகளைத் தூண்டிச் செல்கிறது, பீடி பற்றி அவர் எழுதிய கதை.

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

ஒழுக்கம் சார்ந்த மற்றொரு அபத்தம், மொட்டை மாடிகளில் காயும் துணிகளைத் திருடுவது. ஓர் ஆண், பெண்களின் ஆடைகளை ரகசியமாக மோந்து பார்ப்பது; படுக்கையில் வைத்துக்கொள்வது போன்றவை இயல்பான பாலின்ப வகைமைகளில் ஒன்று என்கிறது உளவியல். தனது கதையில் காணாமல்போன ஜட்டியின் நிறம் பச்சை என்பதன்மூலம் பச்சையான வாழ்க்கையைத் தோலுரிக்கிறார். ஜட்டியைப் பறிகொடுத்த மகனின் தாய் தெருவில் நின்று, ‘தெருவுல இருக்கிற ஆம்பளைக லுங்கியத் தூக்கியா பாக்க முடியும்...’ என்று கூவுகிறார். உண்மையில் வாழ்வு எவ்வளவு பச்சையாக இருக்கிறது என்பதை ‘மிகவும் பச்சையான வாழ்க்கை’ கதையில் விவரிக்கிறார். அறத்திற்கும் நேர்மைக்கும் இடையே சிக்கித் தவிக்கும் ‘மயிரை’ப் பற்றிய மற்றொரு கதையையும் இங்கே குறிப்பிட வேண்டும்.

ரு நடுத்தர அல்லது அதற்கும் கீழேயான பொருளாதார வாழ்வு நிலையில், இடது சிந்தனைகொண்ட கோபியின் நேர்மை மற்றும் அறம் என்பது, தன்னால் இயன்ற வரை தனது குடும்பத்துக்கு உழைப்பதாகவே இருந்திருக்கிறது. தன்முனைப்பின்றி, சுரண்டல் மனோபாவமின்றி ஒரு வாழ்வைத் தேர்ந்தெடுத்தவருடைய முயற்சியின் விளைவுகள், அவரை எவ்வளவு தூரம் அல்லலுறச் செய்திருக்கிறது என்பதைப் பிரதிபலிக்கும் எளிமையான மற்றும் துல்லியமான கதைகளை எழுதிச் சென்றிருக்கிறார்.

இயல்பினான் இல்வாழ்க்கை வாழ்பவன் என்பான்

முயல்வாருள் எல்லாம் தலை.


 ஓர் எழுத்தாளரின் பிரச்னை எதில் குவியம்கொள்கிறது என்று பார்த்தால், நமக்குப் பல்வேறு சாத்தியப்பாடுகள் முன் தோன்றுகின்றன. மனிதர் தனது அரசியல் பார்வை சார்ந்து அல்லது தனதான புரிதல் நிலை சார்ந்து தமது கவனத்தை முன்னெடுக்கின்றனர். அவ்வகையில் கோபியின் அரசியில் சார்பு, சமுதாய இடதுசாரித்தன்மைகொண்டது. ஆயினும் அந்திமக் காலக‌ட்டத்தில் அவருக்கு கிறித்துவத்தில் மிகுந்த ஈடுபாடு இருந்திருக்கிறது. ஒரு ‘நம்பிக்கையை’ அவர் மனம் தொடர்ந்து விரும்பியிருக்கிறது என்றே

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

தோன்றுகிறது. ‘பாரத்தைப் போட்டுவிட்டேன்; இனி நீங்கள் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்’ என்பதுபோல. ஆனால், அந்த நம்பிக்கை அவரை ஒருபோதும் காப்பாற்றவில்லை. அவரது கதைகளின் வழியாக‌ வாழ்வியல் சிக்கல்களை, முக்கியமாகப் பொருளாதாரச் சிக்கல்களை, மிகவும் எளிய‌ சம்பவங்களை உருவாக்கிக் காட்சிப்படுத்துகிறார். சமூகம் பொருளாதாரத்தால் கட்டமைக்கப்பட்டுள்ளதை அவர் முழுமையாக உணர்ந்துள்ளார். சமுதாயத்தில் பொருளாதாரம் ஏற்படுத்தும் விளைவு என்பது  தூரக்கடல் ஆழத்திலும் அதன் மேற்பரப்பிலும் கடும்பனியின் செயல்பாடு போன்றது. சமூகத்தின் ஒவ்வோர் அணுவிலும் பொருளாதாரத்தின் அலகு இயங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. அது உறவுகளை, நட்புகளை, சில நேரங்களில் சுயத்தையேகூட முட்டுச்சந்தில் நிறுத்திவிடும். உச்சபட்சமாக, பெற்ற மகளிடம் ஒரு தகப்பனின் பிரச்னைகள் பொருளாதார ரீதியாகத் தரம் கெடும்போது, அந்தச் சூழலில் அவருக்கு ஏற்படும் சுயபச்சாதாப எண்ணம் பள்ளிக் குழந்தைகளின் தற்கொலைச் சிந்தனைக்கு ஒப்பானது. தனது கூர்மையான, எதார்த்த நடையில் இந்தப் பிரச்னையை ஒரு கதையாக எழுதிச்செல்கிறார் கோபி.

இயல்பான வாழ்வு என்பது எப்போதும் துல்லியமற்ற / சமரசமற்ற / எவ்விதத்திலும் நியாயமற்ற போட்டிகளால் ஆனது. பெரும்பாலான நேரங்களில் எதிராளிகள் நம்மைவிட அளவு கடந்த ஆற்றல் கொண்டவர்கள். அறத்திற்கும் பொருளாதாரத்திற்கும் இடையிலான சண்டையில், வரலாறு ஒருபோதும் அறத்தின் பக்கம் நிற்பதில்லை என்பதுபோன்ற சிந்தனைகளைத் தனது கதைகளின் மூலமாக, தனக்கேயான எள்ளல் மொழிநடையுடன் எழுதிச்செல்கிறார் கோபி.

தனது எழுத்துகளை - படைப்புகளின் அமைவை - மிகத் துல்லியமான விவரணைகளுடன், குறைந்த சொற்பிரயோகத்தில் காட்சிப்புலனை உருவாக்கி, வாசகருக்குள் படைப்பாற்றலை, சிந்தனை நுட்பத்தை, மொழியின் வளமையான அறிவை உட்புகுத்திவிடுகிறார். உளவியல், தொழில்நுட்பம், பொருளாதாரம், அழகியல் எனத் திறமையான வரிசையினைப் புனைவில் தொகுக்கும்போது, வாழ்வின் அடிநாதம் எனப்படுகின்ற அனைத்தும் தெளிந்த நீரின் அடியில் தெரியும் வண்ணமயமான கூழாங்கற்களைப் பார்ப்பதுபோலக் காணக் கிடைத்துவிடுகிறது.  ‘எழுத்தாளனின் நோக்கம்’ என்னவாக இருக்க வேண்டும் என்பதில் கோபிக்குத் தீர்மானமான சிந்தனை ஏதும் இருப்பதாகத் தெரியவில்லை. ஆனால், அவரது ஆழ்மனதில் அது ஒருவிதக் கூர்மையான புரிதலுடன் இயங்கியிருக்கிறது என்பதை அவரது கதைகளின்மூலம் அறிய முடிகிறது.

 எளிய, சுரண்டல் செய்யாத, ஒரு பாந்தமான வாழ்வுமுறையை அவர் முயன்றிருக்கிறார் என்பதை, அவரின் மொத்தப் படைப்புகளின் வழியே அறிய முடிகிறது. அவருக்குள்ளும் அவர் சார்ந்த சூழலிலும் இருந்த மனபிறழ்வுச் சமுதாயத்தின் ஊடாகத் தன்னால் இயன்ற நேர்மையை, அவர் நம்பிய அறத்தை, முழுவதுமாக முயன்றிருக்கிறார் எனவும் தோன்றுகிறது. ‘தேவை’ என்பது பொருளாதாரத்தின் முதல் பாடம் என்பதையும் - அரசியலின் முதல் வேலை பொருளாதாரத்தின் முதல் பாடத்தை அலட்சியம் செய்வது என்பதையும் புரிந்துகொண்ட, ஒரு நெகிழ்வுகூடிய மனம் படைத்த படைப்பாளியின் அபத்த உணர்வுகளின் வெளிப்பாடுதான் அவரின் கதைகள்.

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

அருளென்னும் அன்பீன் குழவி பொருளென்னும்

செல்வச் செவிலியால் உண்டு.


சமுதாயத்தின் வளர்ச்சியைக் கணக்கிட, அந்தச் சமுதாயத்தின் பெண் மக்களின் நிலையைக் கணக்கில்கொள்ள வேண்டும் என்பார் மார்க்ஸ். காமம் என்பதிலும் அப்படித்தான். பாலுணர்வின் வளர்நிலைச் செயலில் பெண்ணின் மனநிலை அதிகப் பங்கு வகிக்கிறது. பொதுவாக, பாலுறவின் நிலைகள் மற்றும் வகைமைகள் குறித்துக் காலந்தோறும் உளவியலாளர்கள் பிரித்து மேய்ந்திருக்கிறார்கள். ஆனாலும், ஓர் ஆணுக்குப் பெண்ணின் உடல் என்னவாக இருக்கிறது... மனிதனின் பார்வையில் முதலில் படுவது பெண்ணின் உடல்தான். அதற்குப் பிறகே உறவுமுறைகள் என்கிறது உளவியல் விஞ்ஞானம். ஆண் மையவாத நீதி நூலான திருக்குறள், கண்ணுக்கு, காதுக்கு, நாக்குக்கு, மூக்குக்கு மற்றும் தோலுக்கு என ஐம்புலன்களுக்கும் இன்பம் தருவது பெண்ணுடல் என்கிறது. அதிகாரம் செலுத்துவது முதல், அடங்கிப்போவது வரையிலான இரு துருவங்களுக்கிடையேயான அனைத்து முயல்வுகளிலும் தீராமல் பேருருவாய் நிற்கிறது, ஆழ்கடல் அமைதியோடு பெண்ணுடல். வரலாற்றில் பாலுணர்வின் செயல்பாட்டு வகிபாகம் கணிசமான விகிதத்தைக்கொண்டது. காமத்தையும் காதலையும் எவ்வாறு வேறுபடுத்துவது அல்லது இரண்டையும் எவ்வாறு ஒற்றுமைப்படுத்துவது. காமத்தை முள் என்றும் காதலை மலரென்றும் தொடங்கி, காமத்துக்கும் காதலுக்கும் ஏன் லட்சக்கணக்கான விளக்கங்கள், போதனைகள் காணக் கிடைக்கின்றன. தனக்கெனும்போது கணக்கிடாமல் மற்றவர்களுக்கு எனும்போது தீவிரமாகக் கணக்கிடும் காமத்தின் உளவியல் என்ன. விருப்பம் எனும் அர்த்தத்தில் தமிழ்ச் சமூகத்தில் புழங்கிய காமம் என்கிற சொல் பாலுணர்வுக்கு மட்டுமே எப்படி மருவி வந்தது என்றெல்லாம் காமத்தை உளவியல் அடிப்படையில் கூறுபோடாமல், இயல்பாக ஓர் ஆணின் காமத்தை, அது ஏற்படுத்தும் அதிர்வினை மிகுந்த உற்சாகத்தோடு தனது கதைகளில் எழுதிச்செல்கிறார் கோபி கிருஷ்ணன்.

ஒரு பெண்ணுடைய மூக்கின் மீது ஏற்படும் ஆர்வம், உட்சபட்சக் காதல் – அது வெறும் காதல்தானா – வாழ்நாளுக்கும் போதுமென ஒருவனுக்குத் தோன்றினால், அது கோபியின் ஒரு கதைபோலத்தான் ஆகிவிடும். ஆம், ஒரு மூக்குக்காகத் தனது வாழ்நாளைக் கழிக்கும் ஒரு கதையை எழுதியிருக்கிறார் கோபி. ‘ஞானமடைந் தவருக்குப் பயமில்லை’ என்பது புத்தனின் சொல். ஆனால், காமம் கொண்டவனுக்கு, அது 200 மடங்கு பொருந்தும். எத்தனை எத்தனை வரலாற்று நிகழ்வுகள் அல்லது எத்தனை எத்தனை தினசரி நிகழ்வுகள்.

கோபியின் ‘டேபிள் டென்னிஸ்’ குறுநாவல் ஒரு மூலச் சிறப்புள்ள தமிழ்ப் புனைவு. அதை வெள்ளிவீதியாருக்குப் பின்னான சிறந்த காமச் சிந்தனையென்றால் மிகையென்று தோன்றவில்லை. மொத்தக் கதையும் காமத்தின் உவமை. ஒரு பெண்ணின் – அவள் மார்புகளின் – அருகில் இல்லாத ஆணின் துயரத்தினை 26 உணர்வுகளாக எண்ணிக்கை செய்கிறார், ஒரு புனைவில். மொத்தக் கதையும் காமமாக மட்டுமில்லாமல், வன்முறையற்ற வார்த்தைகளில் காமத்தின் வன்முறையை விவரித்துச்செல்கிறது. ஈரமண்ணின் நெகிழ்வுபோல தனது அதிகார மையத்திலிருந்து மருவிப் பெண்ணுடல் முன் குழைவுடன் மன்றாடுகிறது. காமம் ஒரு பிரார்த்தனைபோலத் தன்னைப் பாவித்துத் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொள்கிறது. சிறு உடம்பில் பனையளவு காமத்தினைத் தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொள்ள முனைப்புடன் தொடர்ந்து செயல்படுகிறது.

கண்டனங்களின் பிரதிநிதி: கோபி கிருஷ்ணனின் படைப்புகளை முன்வைத்து சில சிந்தனைகள் - ஆதிரன்

கோபியின் ‘ஒவ்வாத உணர்வுகள்’– தொகுப்பில் மொத்தம் ஆறு கதைகள். முதல் கதை ‘காணி நிலம் வேண்டும்’. தனக்கு ஏன் காணி நிலம் வேண்டும் என்பதைத் தெளிவுசெய்ய கதையாசிரியரின் தற்போதைய ’வாடகை வீட்டுச்’ சூழல், நிறுத்தமில்லாத எள்ளல் மொழியில் விவரிக்கப்படுகிறது. வீட்டுக்காரம்மாளின் அடக்குமுறை மற்றும் கையாலாகாத்தனமான வாடகையாளர்களின் செயல்பாடுகள் பற்றிய விவரணைகள் என ஒரு குடித்தனத்தின் குறுக்குவெட்டு. இரண்டாவதாக வரும் கதை ‘குற்றமும் தண்டனையும்’ சுயபச்சாதாபத்தை, எண்ணங்களுக்கும் செயல்பாடுகளுக்குமான கழிசடையான உறவு நிலையை, கணவன் மனைவி உறவில் ஏற்படும் ஆண் மைய இறுக்க நிலையை, அதனால் ஏற்படும் நியாயமான குற்றவுணர்வை விவாதிக்கிறது. பாறைதட்டிப்போன - நிலையான ஒழுங்குமுறைக்குட்பட்ட -  தினசரி வாழ்வை என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் ஏற்படும் ஒரு நிகழ்வுப்போக்கை ஒரு காகிதப் பொட்டலத்தில் வார்த்தையாக்கி இருக்கிறார்.

‘மக்கள் தினசரி – ஒரு தேசிய நாளேடு’ என்பது மூன்றாவது கதை. சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்தக் குறுக்குவெட்டு. உளவியல் பார்வையில் ஒரு நாளேடு சமுதாயக் காட்சிகளைச் செய்திகளாகச் சொல்வதுபோல இக்கதை எழுதப் பட்டிருக்கிறது. பொதுநிகழ்ச்சிகள், பயணம், வைபவங்கள் எனத் தொடங்கி, மொத்தம் 44 தலைப்புகளில் சமூகம் பிரதியாக்கம் செய்யப்பட்டிருக்கிறது. ஒரு சுவாரஸ்யத்திற்கு ‘சமயம்’ என்கிற தலைப்பில், “மதுரை. 4-4-85. முஹமது ஹனீபா என்ற 25 வயது வாலிபர் பிள்ளையார் எறும்பு ஒன்றை பேனாக் கத்தியால் குத்தி அறுத்துக் கொலை செய்திருக்கிறார். மதத் துவேஷத்தை வளர்க்கும் வகையில் இந்த அராஜகச் செயல் அமைந்துள்ளதால் தேசிய ஒருமைப்பாட்டுச் சட்டத்தின்கீழ் இவர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளார்.” என்கிற வரிகளை நான் மேற்கோள்செய்கிறேன்.

நான்காவதாக ‘உரிமை’ எனும் கதை. அசட்டுத்தனமான ஒரு காதல் அபத்தமாவதை ஓர் இனிய விவரணையில் சொல்லிச் செல்கிறது. சமூகக் கட்டுமானத்தில் ஏற்கெனவே உள்ள ஆண்-பெண் ‘மன உருவாக்கத்தை’ உண்மை என நம்பும் அசடன்/அசடி பற்றிய இக்கதையைப் புனைவென்று சொல்வது அறமாகாது.  ‘இனிமையான வக்ரம்’ மற்றும் ‘ஒவ்வாத உணர்வுகள்’ ஆகியவை அடுத்தடுத்த கதைகள். இத்தொகுப்பின் அதி உச்சங்கள். குடும்பம் என்கிற ஒரு நிறுவனத்தின் உள்மப் (transparency) பிரதியாக்கம். மொத்தத்தில் ‘ஒவ்வாத உணர்வுகள்’ தொகுப்பில் இருக்கும் ஆறு கதைகளின்மூலம் நம் முன் வைக்கப்படுவது ஓர் ஆணின், ஒரு பெண்ணின், ஒரு குழந்தையின், சக ஜீவராசிகளின், ஒரு நகரத்தின், ஒரு சமூகத்தின், ஒரு மொத்த அரசியல் பொருளாதாரத்தின் அசல் வடிவங்கள்.

ஒரு மனிதனின் உளவியல் பிரச்னைப்பாடுகளை மற்றும் அவற்றின் வளர்நிலையைக் கற்பனை, குறியீடு மற்றும் அசல் என மூன்று நிலைகளாக நிறுவித் தனது வாழ்நாள் முழுவதும் பேசித் திரிந்தவர் தத்துவவியலாளர் லகான். இவ்வகையான மூன்று நிலைகளை இந்தப் புனைவுளில் உருவகப்படுத்துகிறார் கோபி கிருஷ்ணன். அதாவது, யதார்த்த நிலையைக் கற்பனை அல்லது புனைவுக் கூறுகளாக்கி ஒவ்வொரு வாழ்வியல் நிலையையும் எள்ளலான குறியீட்டுருவமாய் மீட்டெடுத்து மீண்டும் புனைவு என்பது போன்ற அசல் வடிவங்களைப் பின்னிக்கொண்டுபோகிறார். படிப்பவர்களின் மனநிலையைப் பொறுத்து கற்பனைச் சொற்சித்திரமாக அல்லது குறியீட்டுப் படிமமாக அல்லது அசல் வடிவங்களாகத் தன்னை இருத்திக்கொள்ளும் புனைவுகள் இவை. ஒருவகையான பன்–ஆளுமைத் (Multiple Personality) தன்மையை வாசிக்கிற ஒவ்வொருவரும் தனக்குள் உணரக்கூடும். அதாவது தங்களுக்குள்ளான ஒரு பைத்தியக்கார நிலையை ஒருவர் துல்லியமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

‘உண்மையாகச் சிரிப்பதற்கு, ஒருவர் தனது வலிகளை ஒப்புக்கொண்டு அதனுடன் விளையாட வேண்டும்’ என்பார் சார்லி சாப்ளின். ஒருவரின் ஒவ்வொரு செயலுக்கும் அவரிடம் அதற்கான – அவருக்கே உரிய நியாயமான – காரணம் உண்டு என்பதன் அடிப்படையில், ஒரு படைப்பை விமர்சனம் செய்ய மிகவும் தயக்கம்கொள்வார் கோபி. பொதுவாக, அவர் மற்ற படைப்புகள் மீதான விமர்சனங்களை வைப்பதில்லை. அவரது மனநிலையும் அதன் போக்கும் அவ்வாறே இருந்தன. ஆனால், விமர்சனம் என்பதும் அவசியம் அல்லவா. ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் ஒரு கதை இருக்கும். அவருக்கென்று ஓர் உணர்விருக்கும், பகலில் ஒருவிதமாகவும் இரவில் ஒருவிதமாகவும் அவருக்குக் கனவுகள் இருக்கும். அவற்றின் மூலம் அவர்களுக்கு ஒரு வலியும் இருக்கும். இன்னும் சொல்லப்போனால் உலகில் இருக்கும் எல்லா உயிரினத்திற்கும் – மரங்கள் உட்பட – இது பொருந்தும். கோபியின் கதைகள் அவர் தனது வலியை ஒப்புக்கொண்டு, அதில் விளையாடியதால் கிடைத்தவை. சுவாரஸ்யமான விளையாட்டு. ஆழமான வலி.

தன் போக்கில் புறக்காரணிகளால், சூழலால் ஆன வாழ்வில், நடப்பவற்றை நாம் கட்டுப்படுத்த முடியாது. ஆனால், நடப்பவற்றை எவ்வாறு எதிர்கொள்ள வேண்டும் என்பதையும் எப்படி நமது செயல்பாடுகளைக் நடப்பவற்றுக்கு எதிராகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும் என்பதையும் சொல்லித்தரும் கதைகள் அவருடையவை. தனிமை என்ற சொல்லுக்கு இரண்டு அர்த்தத்தை மொழிதான் உருவாக்குகிறது என்று படித்திருக்கிறேன். துயரமான தனிமைக்கும் இனிமையான, சுகமனுபவிக்கும் தனிமைக்கும் உள்ள வித்தியாசத்தை உணர்த்த முயலும் சொற்கள்கொண்ட கதைகள் கோபியினுடையவை. ‘மழை’ இதழில் வெளிவந்த கோபியின் பேட்டி மூலமாக, அவரது பிம்பத்தை நாம் குறிப்பிடத்தகுந்த அளவுக்குப் புரிந்துகொள்ளலாம். கற்பனைக்கும் உண்மைக்கும் இடையில் மனிதர்கள் ஒரு குறியீடு என்பது அவர் வாதம். கற்பனை – ஆழ்மனம் – உண்மை ஆகிய மூன்று புள்ளிகளில் நேர்கோட்டு வகைமையில் பயணம் செய்யும் கதைகள், உடைந்துபோன மனிதர்கள்மீது ஒரு தேவதையைப்போலச் செயல்படுகிறது. அவர்களின் வலிக்கு மருந்து அளிக்கிறது. மிகச் சரியாக வலிகளிலிருந்து மீள்வதற்கு வழிகாட்டுகிறது.

‘நமக்கு எதுவும் தெரியாது என்பதைத்தான் மனிதன் தெரிந்துவைத்திருக்கிறான். அதுதான் மனித ஞானத்தின் உச்ச அளவு’ என்கிற லியோ டால்ஸ்டாயின் மேற்கோளோடு முடித்துக்கொள்கிறேன்.