Published:Updated:

வானமே எல்லை !

நாடோடிக் கதைகள் சீனா மணிவண்ணன் யூமாவாசுகி

வானமே எல்லை !

நாடோடிக் கதைகள் சீனா மணிவண்ணன் யூமாவாசுகி

Published:Updated:
##~##

சீனத்தில் கர்வம்கொண்ட ஒரு பணக்காரன் இருந்தான். ''நான்தான் மிகவும் உயர்ந்தவன், ஏனென்றால் என்னிடம் நிறையப் பணம் இருக்கிறது'' என்று அவன் எல்லோரிடமும் பெருமை பேசிக்கொண்டு இருப்பான்.

பணக்காரனுக்கு ஒரு மகன். அவன் பெயர் கிம். அன்பும் அறிவும்கொண்ட சிறுவன். பணக்காரன், அரண்மனை போன்ற தன் வீட்டில் மகனைக் கண்ணும் கருத்துமாகப் போற்றி வளர்த்தான்.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

பணக்காரனுக்கு ஒரு நாள் ஓர் ஆசை ஏற்பட்டது. 'நாம் எவ்வளவு பெரிய பணக்காரன் என்பதை கிம்முக்குப் புரியவைக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவனுக்கு என் மீதான அன்பும் மரியாதையும் அதிகரிக்கும்’ என்று நினைத்தான்.

மகனை அழைத்துக் கொண்டு பயணம் சென்றான். ஏழைத் தொழிலாளிகள் நெருக்கமாக வாழும்  இடத்திற்கு வந்து சேர்ந்தார்கள்.

அந்த இடத்தைச் சுற்றிலும் பெரிய கோதுமை வயல்கள் இருந்தன. அருகே நதி ஓடிக்கொண்டு இருந்தது. நாய்களும் பூனைகளும்... கோழிகளும், அங்கும் இங்கும் திரிந்தன. வயல்களில் மக்கள்  உழைத்துக்கொண்டு இருந்தார்கள்.

அன்று இரவு இருவரும் ஒரு குடிசையில் தங்கினார்கள். மறுநாள் தங்கள் ஊருக்குத் திரும்பினார்கள். அப்போது பணக்காரன் பெருமையுடன் மகனிடம் சொன்னான்... ''மகனே கிம், நீ அந்த ஏழைகளைப் பார்க்கும்போது, நமது  நிலையையும் மதிப்பையும் உணர்ந்தாய் அல்லவா?''

வானமே எல்லை !

''ஆமாம் அப்பா.  இப்போது தான் நம்மைக் குறித்து எனக்கு அதிகமாகப் புரிந்தது!'' என்று பணிவுடன் சொன்னான் கிம்.

அதைக் கேட்டு பணக்காரன் மகிழ்ச்சியடைந்தான். தன்னிடம் உள்ள செல்வத்தைக் குறித்து கிம்மின் முழுமையான கருத்தை அறிந்துகொள்ள விரும்பினான். அவன் கேட்டான், ''சொல் மகனே, நீ என்ன தெரிந்துகொண்டாய்?''

கிம் சொன்னான், ''அப்பா, நம்மிடம் சில வளர்ப்பு நாய்கள்தான் உள்ளன. ஆனால், அந்த ஏழைகளிடம் நிறைய நாய்களும் பூனைகளும் இருக்கின்றன. நம்மிடம் இருப்பது ஒரே ஒரு சிறிய நீச்சல் குளம்தான்.  அவர்களுக்குச் சொந்தமாக ஒரு நதியே இருக்கிறது. இரவில் நமக்கு விலை உயர்ந்த விளக்குகள் வெளிச்சம் தருகின்றன. அவர்களுக்கு வெளிச்சம் தருவதோ நிலவும் நட்சத்திரங்களும். நம் வீட்டு வாசலின் எல்லையாக பெரிய சுவரை எழுப்பி உள்ளோம். வீட்டையும் இரண்டு அடுக்கு மாடியாக கட்டி இருக்கிறோம். ஆனால், அவர்களின் வீடுகளைச் சுற்றிலும் எல்லையற்று விரிந்த வயல்கள் இருக்கின்றன. வானமே எல்லையாக இருக்கிறது.''

கிம் ஒரு நொடி பேச்சை நிறுத்தினான். திகைப் படைந்த அப்பாவைப் பார்த்துப் புன்னகையுடன் தொடர்ந்து சொன்னான்... ''நமது எல்லாச் செயல்களுக்கும் வேலையாட்களின் உதவி வேண்டும். அந்தத் தொழிலாளிகள் எல்லாவற்றையும் தாங்களே செய்துகொள்ளும் திறமை பெற்று இருக்கிறார்கள். உணவுப் பொருட்களை நாம் பணம் கொடுத்து வாங்குகிறோம். அவர்கள் சொந்தமாகப் பாடுபட்டு விளைவிக்கிறார்கள்!''

மகனின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு வாய் பிளந்து நின்றுவிட்டான் பணக்காரன். அப்பாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு மேலும் சொன்னான் கிம்... ''நன்றி அப்பா, உண்மையில் நாம் எவ்வளவு ஏழைகளாக இருக்கிறோம் என்று புரியவைத்ததற்கு மிக்க நன்றி!''

கிம்மின் பேச்சு, பணக்காரனுக்குப் புத்தி புகட்டியது. பின்பு, ஒருபோதும் அவன் தன் செல்வத்தைக் குறித்து பெருமைகொள்ளவில்லை!