Published:Updated:

ஆம்... முகமழிந்துதான் போனது!

கவிதை: டேவிட் எக்ஸிம் - ஓவியம்: வேலு

பிரீமியம் ஸ்டோரி

வெளியில் பேய்மழை.
உள்ளிருப்பவர்கள் குடைகளை
மடக்கி வைத்திருக்கிறார்கள்.
இரவல் கேட்பவர்களின் குரல்கள் கேட்காவண்ணம்
கதவுகளை இறுக மூடிக்கொள்கிறார்கள்.

முகமூடி அணிந்திருப்பவர்கள்
தெறித்துவிழும் திவலைகளை வெறிக்கிறார்கள்.
அவர்கள் கண்களில் நனைதலின் பீதி.

ஆம்... முகமழிந்துதான் போனது!

முக்காடிட்டுக் கடக்கும் மனிதர்களுக்கு
முகங்கள் இருந்தனவா என்று உற்றுப்பார்க்கிறார்கள்.
வாழ்வாதாரக் கவலைகள் அற்றவர்கள் முகங்களை
வண்ணங்கள் பூசி மறைத்துக்கொள்கின்றனர்.
என்றோ இறந்தவர்களின் முகங்கள்
கல்லறைகளில் நனைந்தபடி கரைந்துபோகின்றன.

தொடர்ச்சியாய் வரைந்துகொண்டிருக்கும் அந்த ஓவியன்
முகம் வரையும்முன் நிதானித்து
பிராந்தியை ஒரு மிடறு பருகிக்கொள்கிறான்.
வீடு நுழைந்து முகமூடி களைபவர்கள்
நிலைக்கண்ணாடியில் முகம் காணாமல் பதைத்துப் பின்
படுக்கையறையில் கண்டெடுத்துப் பொருத்திக்கொள்கின்றனர்.​

​அதோ அந்தப் பெட்டிக்கடையின் பின் நின்று
அழுக்காய் வானம் பார்த்துப் புகைப்பவனைப்போல்
மூடிகள் அவசியமில்லாத
ஒழுங்காய் சவரம் செய்யப்படாத
முகமுடையவர்கள் அரிதாய்த் தென்படுகின்றனர்.
அநேகமாய் அவர்கள்
அருகிவரும் இனத்தின்
பிரதிநிதிகளாய் இருக்கக்கூடும்.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு