Published:Updated:

கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

Published:Updated:
கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது
கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

‘இரண்டு வார்த்தைகளுக்கு இடையிலுள்ள நிசப்தம் ஒருபோதும் ஒன்று போலிருப்பதில்லை’ என ராபர்டோ ஜுரெரோஸின் ஒரு கவிதை வரி தொடங்குகிறது. இதை வாசித்தவுடன் மனம் திகைத்துவிடுகிறது. அற்புதம் என வியப்புறும் அதே தருணத்தில் இரண்டு வார்த்தைகளின் இடையிலுள்ள மௌனம் ஒன்றுபோலானது என ஏன் நினைத்துக் கொண்டேன் என்ற சுயவிசாரணையும் தொடங்குகிறது. ஊதுவத்தியின் புகை, அறை முழுவதும் நிரம்புவதுபோலக் கவிதை, மனம் முழுவதும் நிரம்பத் தொடங்குகிறது. பின்பு, ஊதுவத்தி எரிந்து அடங்கினாலும், வாசனை அடங்காதது போலக் கவிதையின் வாசனை மனதை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டே யிருக்கிறது. அதுதான் உயர்வான கவிதையின் அடையாளம்.

வார்த்தைகளைப் பொருள் சார்ந்து மட்டுமே நாம் அணுகும்போது, ராபர்டோ அதை நிசப்தம் சார்ந்து அணுகுகிறார். அத்துடன் இரண்டு வார்த்தைகளுக்கு இடையேயுள்ள நிசப்தம் எவ்வளவு பெரியது. எவ்வளவு ஆழமானது என விசாரணை செய்கிறார். உண்மையில் இரண்டு சொற்களும் நிசப்தம் வழியாகவே ஒன்று சேர்ந்திருப்பதன் பிணைப்பை அடையாளம் காட்டுகிறார்.

ஒரே நிசப்தம்தான் உலகெங்குமிருக்கிறது என்பதற்கு மாற்றாக, பல்வகை நிசப்தங்களை அறிமுகம் செய்துவைக்கிறார் ராபர்டோ. திடீரென நாம் நிசப்தம் என்பதன் மாறுபட்ட நிலைகளை, ஆழங்களை அறியத் தொடங்குகிறோம். நீர்க்குமிழி ஒன்று காற்றில் பறப்பதைப்போல நிசப்தம் பறக்கத் தொடங்குகிறது. இதே கவிதையின் இன்னொரு வரியில், ‘நிசப்தத்திற்கும் ஓர் அரிச்சுவடி இருக்கிறது. அதன் வரிசைகளை நாம் கற்கவில்லை’ என்று குறிப்பிடுகிறார். அத்துடன் நிசப்தத்தை எப்படி வாசிப்பது என்றும் கேள்வி எழுப்புகிறார்.

சப்தம், நிசப்தம் என்பதை ஒன்றின் எதிர்நிலை மற்றொன்று என்றே நாம் அறிந்திருக்கிறோம். ஆனால் கவிஞர், ‘இரண்டும் தனிப்பட்ட நிலைகள். சப்தம்போலவே நிசப்தமும் தனித்துவமானது. நாம் சப்த உலகிற்குப் பழகியிருக்கிறோம். ஆனால், நிசப்த உலகிற்குப் பழகவில்லை’ என்றே கூறுகிறார்.

பௌத்த சமயம், நிசப்தம் குறித்து விரிவாக ஆராய்ந்திருக்கிறது. நிசப்தத்தில் எப்படி ஆழ்ந்திருப்பது என்று கற்றுத் தருகிறது.

கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

ர்ஜென்டினாவின் புகழ்பெற்ற கவிஞர் ராபர்டோ ஜுரெரோஸ். இவர் ப்யூனஸ் அயர்ஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் நூலக அறிவியல் துறை பேராசிரியராகப் பணியாற்றினார். மரபான ஸ்பானியக் கவிதைகளில் புதுப்பாய்ச்சலை உருவாக்கியவர் இவரென்றும் ஸ்பானிய மொழியின் பெருவெடிப்பு இவரது கவிதைகள் என்றும் வகைப்படுத்துகிறார்கள்.

ராபர்டோ ஜுரெரோஸ் தனது கவிதைகளைச் செங்குத்துக் கவிதைகள் (Vertical Poetry ) என்றே அழைக்கிறார். அது என்ன வெர்டிகல் பொயட்ரி எனக் கேட்டால், ‘அனுபவத்தின் கிடைமட்டத்தைவிடவும் அதன் செங்குத்து வேறுபட்டது. ஓடும் தண்ணீரைவிடவும் வான்நோக்கி உயரும் தண்ணீர் வேறுபட்டதில்லையா. அதுபோன்றே எனது கவிதைகளும் செங்குத்துத் தளத்தில் எழுதப்படுகின்றன’ என்கிறார். உண்மையில் இது ஒரு குறியீட்டு விளக்கம் என்றே கூற வேண்டும். ‘செங்குத்துத் தளம்’ என அவர் கூறுவதைத் தற்கணம் என்று எடுத்துக்கொள்ளலாம். கவிதை மற்றொரு பரிமாணத்தில் ஒரு காலமாகச் செயல்படுகிறது. அவரது கவிதைகள் இக்கணத்தை முதன்மையாகக்கொள்கின்றன. தற்கண மனிதனின் இருப்பை முதன்மைப்படுத்துகின்றன. ஆகவே, பௌத்தம்போலவே இந்தக் கவிதைகள் நிசப்தம் குறித்து ஆழமாகத் தேடுதலை முன்வைக்கின்றன.

நூதனமான காட்சிப் படிமங்களால் உருவாக்கப்படும் இவரது கவிதைகள், வாசிப்பில் புதிய அனுபவத்தைத் தருகின்றன. தனது வாழ்நாளில் 14 கவிதைத் தொகுதிகளை எழுதியிருக்கிறார். எல்லாக் கவிதைத் தொகுப்புகளும் செங்குத்துக் கவிதைத் தொகுதி 1, செங்குத்துக் கவிதைத் தொகுதி-2, செங்குத்துக் கவிதைத் தொகுதி-3 என்ற எண் வரிசையிலேயே வரிசைப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன. தனித் தலைப்புகள் கிடையாது. அவரது மறைவிற்குப் பிறகு, 15-வது தொகுதி வெளியானது. அதை எடிட் செய்திருப்பவர் அவரது மனைவி லாரா. அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற கவிஞர் வில்லியம் ஸ்டான்லி மெர்வின், இவரது கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார். அவர், ‘ராபர்டோ ஜுரெரோஸ், மொழியை ஒளிக்கற்றைபோல உருமாற்றியவர்’ எனப் புகழ்கிறார்.

விலங்குகளின் உடலமைப்பு கிடைமட்டமானது. ஆகவே, உலகை அவை கிடைமட்ட அளவிலேயே உணர்கின்றன. கிடைமட்ட அனுபவங்களைப் பிரதானமாகக்கொண்டே வாழுகின்றன. மனிதன் ஒரு செங்குத்து உடலைக்கொண்டவன். செங்குத்தாக உலகை அறிபவன். ஆகவே, அவனது உலக அனுபவம் செங்குத்தை முதன்மைப்படுத்தியதாகவே இருக்கிறது என்று சொல்லலாம். ஒருவகையில் ராபர்டோ ஜுரெரோஸ் கவிதைகள், இந்தச் செங்குத்து மனிதனின் தற்கண நிலைகளையே பாடுகின்றன.

பாரிஸின் சோர்போன் பல்கலைக்கழகத்தில் தத்துவம் படித்தவர் ராபர்டோ. ஆகவே, அவரது கவிதைகளில் தத்துவமே பிரதான விஷயமாக வெளிப்படுகிறது. 1958 - 1965 ஆண்டுகளுக்கு இடையில் ‘மரியோ மொரெல்ஸ் பொயட்ரி’ எனும் கவிதை இதழை நடத்தியிருக்கிறார். இதில், கவிதைகள் உருவாகும்விதம் மற்றும் முக்கியக் கவிஞர்களின் நேர்காணல்களை வெளியிட்டிருக்கிறார்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

தனது இலக்கிய முயற்சிகள் எப்படித் தொடங்கின என்பதைப் பற்றி விவரிக்கும் ராபர்டோ, “இயற்கையின் புதிர்களே என்னை அதிகம் ஈர்த்தன. காரணம், ஒரு கிராமத்தில் வயலின் விளிம்பில் இருந்த ஒரு வீட்டில்தான் நான் பிறந்தேன். என் கண்ணுக்கு முன்னால் தொடுவானம் விரிந்துகிடந்தது. அதன் அமைதி, இடைவிடாத அழைப்பு இவையே என்னைக் கவிதையை நோக்கிக் கொண்டுசென்றன. நட்சத்திரங்கள் நிரம்பிய முடிவில்லாத இரவுகளின் அதிசயமே நான் கவிதைகள் எழுதுவதற்கான தூண்டுதலாக இருந்தது.

அந்த நாள்களில் நான் நிறைய கவிதைகள் வாசித்தேன். அயல்மொழிக் கவிதைகளையும் தேடி வாசித்தேன். கவிதையின் கட்டுமானமும் மொழியின் அழகும் பிடிபடத் தொடங்கின. கவிதைகள் குறித்து நண்பர்களாகக் கூடி விவாதித்தோம். கவிதையின் பொருள் பற்றி நிறையச் சண்டையிட்டுக்கொண்டோம்.  ‘கவிதை, மொழியில் எழுதப்பட்ட விநோத மொழிவடிவம்’ என்று நான் சொன்னதை அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவேயில்லை. கவிதை, உணர்ச்சிகளைப் புலனாய்வு செய்வதை நான் உணர்ந்தேன். அதைத் தளமாகக் கொண்டு எழுதவும் ஆரம்பித்தேன். திறந்த தேடலுடன் இருந்த எனது கவிதைப் பயணம் மெள்ள விரிவுகொள்ள ஆரம்பித்தது. கஸ்டோன் பச்சிலார்ட் என்ற கவிஞர், ‘கவிதையில் காலம் என்பது செங்குத்துத் தளத்தை உருவாக்குகிறது’ என்று கூறியதை வாசித்தபோது, அது உண்மை என உணர்ந்தேன். ஒரு தரிசனத்தால் ஈர்க்கப்பட்டதுபோல அந்த எண்ணத்தால் வசீகரிக்கப் பட்டேன்.

வீழ்ச்சி என்பது மனிதர்களால் தவிர்க்க முடியாது என்பதை முழுமையாக உணர்ந்து கொண்டேன். வீழ்ச்சியே நம் காலத்தின் மையம். இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எல்லாவற்றிற்கும் வீழ்ச்சி ஏற்படுகிறது. புவியீர்ப்பு என்பதே வீழ்ச்சியின் அடையா ளம்தான் எனக் கருதினேன். அத்தோடு வீழ்ச்சியிலிருந்து மீட்சியை நோக்கியே இலக்கியம் செல்கிறது என்று நினைத்தேன். சொற்களாலும் அமைதியாலும் உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்த முயன்றேன். அப்படியே எனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு வெளியானது” என்கிறார்.

தாவோ கவிதை ஒன்றில் இப்படிக் குறிப்பிடப்படுகிறது .

பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்தும்
இருத்தலிலிருந்து வருகின்றன
இருத்தல்
இருத்தலின்மையிலிருந்து வருகிறது.


இருத்தலின்மையிலிருந்து வரும் இருத்தலைப் பேசுவதே ராபர்டோ ஜுரெரோஸ் கவிதைகள். அவை தன்னளவில் பௌத்தக் கவிதைகள் என்று அறியப்படுவதில்லை. ஆனால், சாராம்சமாக அவை பௌத்த சமயத்தின் சாற்றையே வெளிப்படுத்துகின்றன.

அர்ஜென்டினாவின் கவிதை மரபில் போர்ஹே சாதித்த விஷயங்களுக்கு நிகராக இவரும் சாதித்திருக்கிறார். அதன் பொருட்டே இன்றும் அவரது கவிதைகள் தனித்த வகைமையாகக் கொண்டாடப்
படுகின்றன.

ராபர்டோ ஜுரெரோஸின் ஒரு கவிதையில், ஒரு சிறுவன் எல்லாப் பொருள்களின் மீதும் ஒரு ஜன்னலை வரைகிறான். சுவர்கள், விளையாட்டு சாமான்கள், உடைகள், பண்டபாத்திரங்கள், கற்கள் என அத்தனை மீதும் அவன் ஒரு ஜன்னலை வரைகிறான். இதன்மூலம் அந்தப் பொருள் திறந்துகொள்ளும் என நம்புகிறான். திறக்க முடியாத கல் ஒன்றின் மீது ஒரு ஜன்னலை வரைவதன் வழியே அதைத் திறக்கவைத்துவிட முடியும் என நினைப்பவனே கவிஞன். ராபர்டோ ஜுரெரோஸின் கவிதைகள் உலகை இப்படித் திறக்கவே முயல்கின்றன.

யாரும் பார்க்காத நேரம், கண்ணாடி வெறுமையைப் பிரதிபலித்துக்கொண்டேயிருக்கிறது. வெற்றிடம் என்பது எதனாலும் உருவாக்கப்படுவதில்லை. பொருள் உருவாக்கப்பட்ட விதம்போல வெற்றிடம் உருவாக்கப்படுவதை விவரிக்க முடியாது. வெற்றிடத்தை உணரவே முடியும் என்று அரூபமான சிந்தனைகளைத் தனது கவிதைகளில் வெளிப்படுத்துகிறார் ஜுரெரோஸ்.

இன்னொரு கவிதையில், வானிலிருந்து திடீரெனக் கீழே விழும் பறவைகளைப் போலச் சொற்களும் நடந்துகொள்கின்றன. பறவைகள் எந்தப் பிடிமானம் தவறிப் பூமியில் விழுகின்றன என யாரால் சொல்ல முடியும். சொற்களும் அந்தப் பறவைகளைப் போலத் திடீரெனத் தன் எடையை, பிடிமானத்தை இழக்கின்றன. பித்தேறியதுபோல அவை வீழ்ச்சியடை கின்றன என்கிறார் ராபர்டோ.

கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

‘உடைந்த கவிதை என்பது, மின்னல் தாக்கி வெடித்த மரத்தைப் போன்றது. வெடித்த மரத்தின் பூக்கள் திடீரென அதிகப் பிரகாசம் கொள்கின்றன. வீழ்ச்சியை ஒத்துக்கொள்ள மறுப்பதைப்போல அதன் வண்ணம் ஒளிர்கிறது’ என்கிறார் ராபர்டோ. இதுதான் கவிஞனின் அடையாளம். உலகை அவன் கவிதைகளின் வழியாகவே அறிகிறான்; புரிந்துகொள்கிறான்.

‘ஒரு சொல் இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது; இன்னொரு சொல்லைக் கவர்ந்து இழுத்துக்கொள்கிறது காந்தத்தைப்போல’ என்றொரு கவிதை வரி தொடங்குகிறது. இத்தனை காலம் நாம் சொற்சேர்மானங்களைக் கண்டு வியந்ததே இல்லை. முதன்முறையாக இரண்டு சொற்கள் ஒன்று சேர்வதை, காந்தம் இழுப்பதுபோல இழுத்துக்கொள்கிறது என்கிறார் ராபர்டோ. சொல்லைத் தனித்த உயிரியாகக் கருதும் போக்கு அவரது கவிதைகளில் காணப்படுகிறது.

தனது கவிதைகள் குறித்து ராபர்டோவிடம் கேட்டபோது, “என்னால் கவிதைகள் எழுதுவது குறித்து விளக்க முடியாது. வேண்டுமானால் ஒரு கவிதை எழுதிக் காட்ட முடியும்” என்றார். கிட்டத்தட்ட இதே பதிலைத்தான் பாஷோவும் தனது கவிதை உருவாக்கம் குறித்துத் தெரிவித்திருந்தார். தன் கவிதை தண்ணீரிலிருந்து தாவிக் குதிக்கும் தவளையைப் போன்றது. எதற்காக, எப்போது, எவ்வாறு தவளை குதிக்கிறது என்று விளங்கிக்கொள்ளவே முடியாது. சில நேரங்களில் அது விளையாட்டாகக்கூட இருக்கக்கூடும் என்றார் பாஷோ. அதே நிலையைத்தான் ராபர்டோவும் அடைந்திருக்கிறார்.

கவிதையை விளக்குவதில் பாஷோவைப் போலிருக்கிறார் என்பதோடு, பாஷோவின் ஹைக்கூ கவிதைகளைப்போலவே சிறிய, எளிய, கச்சிதமான கவிதைகளை ராபர்டோவும் எழுதியிருக்கிறார். ஜென் கவிதைகளின் மையம் இயற்கை என்றால், ராபர்டோவின் மையம், மொழி. அதன் வழியேதான் நாம் இயற்கையையும் உள்வாங்கிக்கொள்கிறோம். இயற்கை குறித்தும் வெளிப்படுத்துகிறோம். ஆனால், மொழி குறித்து நாம் ஆழ்ந்து யோசிப்பதில்லை என்கிறார். அர்ஜென்டினாவிற்கு வெளியே இவரது கவிதைகள் குறித்து யாருக்கும் தெரியாது. 1970-களில் வில்லியம் ஸ்டான்லி மார்வின் இவரைத் தேடிப்பிடித்து வாசித்து, ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்து அமெரிக்க வாசகர்களுக்கு அறிமுகம் செய்துவைத்தார்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 8 - ஒரு சொல், இன்னொரு சொல்லை அழைக்கிறது

‘ஒரே மாதிரியான கவிதைகளைத் தொடர்ந்து எழுதுகிறார்’ என்ற குற்றச்சாட்டு ராபர்டோ மீது வைக்கப்பட்டது. அதற்கு அவர், “கவிதையின் கட்டுமானத்தைவைத்து இவ்வாறு மதிப்பிடுகிறீர்கள். ஒருபோதும் இரண்டு கவிதைகள் ஒன்று போல் இருப்பதில்லை” என்று பதில் தந்தார். சரி என்ற பாதைக்கும் தவறு என்ற பாதைக்கும் இடையில் ஒரு கண்ணாடி தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. அது இந்த இரண்டினையும் பிரதிபலிக்கவில்லை என்ற ராபர்டோவின் கவிதை, கவிதையினுள் சரி தவறுகள் நேரடியாகப் பிரதிபலிக்கப் படுவதில்லை. அவை உருமாற்றம் அடைகின்றன. தண்ணீரில் தெரியும் நாயின் நிழல்போல அவை நீரில் பட்டும் நனையாமல் இருக்கின்றன.

நம் சந்திப்பிற்கு முன்னும் பின்னும்
நம் பெயர் மாறுவதேயில்லை.
நாளை நாம் இல்லாதுபோனாலும்
நம் பெயர் மாறுவதேயில்லை


என ராபர்டோ ஜுரெரோஸ் ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கிறார். பெயர்கள் வெறும் அடையாளங்களில்லை. அவை நம் வாழ்வின் உருவமாக மாறிவிடுகின்றன. ஒரு சந்திப்பில் மனிதர்கள் மாறிவிடுகிறார்கள். அவர்களுக்குள் நெருக்கமோ விலகலோ ஏற்பட்டுவிடுகிறது. ஆனால், அவர்கள் பெயர்கள் மாறுவதேயில்லை.

ஆன்டனியோ போர்சியா, தனது கவிதைகளை வெளியிடுவதற்குப் பதிப்பாளர்கள் முன்வரவில்லை என்று தானே தனது கவிதைகளை வெளியிட்டுக்கொண்டவர். அவரது கவிதைகள் மினிமலிஸ வகையைச் சேர்ந்தவை. குறைந்த சொற்களைக்கொண்டு விரிவான பொருளைத் தரக்கூடியவை. அந்தக் கவிதைகளின் பாதிப்பை நாம் ராபர்டோவிடம் காணமுடிகிறது.  ‘போர்ஹே சிறுகதைகளில் எதைச் செய்ய முயன்றாரோ அதையே கவிதைகளில் செய்ய முயன்றவர் ராபர்டோ’ என்கிறார்கள் இலக்கிய விமர்சகர்கள். ‘காலம் மற்றும் வெளியின் கட்டுப்பாடுகள் ஒழுங்குகளுக்குள் அடங்காமல் கவிதை மீறுதலை மேற்கொள்கிறது. ஆகவே, எனது கவிதையானது வெர்டிகல் பொயட்ரி என அழைக்கப்பட வேண்டும்’ என்று ராபர்டோ ஜுரெரோஸ் கூறுகிறார்.

 மொழி வழியாகவே யதார்த்தம் உருவாக்கப்படுகிறது. உண்மையில் மொழி என்பது யதார்த்தமானதில்லை. அது சங்கேதங்களையும் குறியீடுகளையும் கொண்டது. கவிதை, மொழியினைக் கொண்டு மொழியின் இயல்பை, விசித்திரத்தை, புதிர்த்தன்மையை ஆராய்கிறது. மொழியின் பின்னாலுள்ள நிசப்தம் கவிதையால் கேள்விக்கு உள்ளாக்கப்படுகிறது. இசை கேட்கும்போது, நாம் மொழியில்லாமலே உணர்வுத்தளத்தின் உச்சநிலையை அடைகிறோம். ஓவியத்திலும் இதுபோன்ற அனுபவமே ஏற்படுகிறது. அதையேதான் கவிதையிலும் செய்து பார்க்க விரும்புவதாகச் சொல்கிறார் ராபர்டோ ஜுரெரோஸ்.

தமிழாக்கம்: சமயவேல்

ராபர்டோ ஜுரெரோஸ் கவிதைகள்

தை முதலில் அழிப்பது:
நிழலையா அல்லது உடலையா,
நேற்று எழுதப்பட்ட சொல்
அல்லது இன்று எழுதப்பட்ட சொல்,
மேகமூட்டமுள்ள நாளா
அல்லது தெளிவான நாளா?
ஓர் ஒழுங்கை ஒருவர் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்
உலகை அழிப்பதற்குக் கற்பது
நம்மையே நாம் அழிக்க விரைவில் உதவும்

னது சொந்தக் கையைத் தலையணையாகப் பயன்படுத்து.
அதை வானம் மேகங்களைக் கொண்டு செய்கிறது,
பூமி அதன் மண்ணாங்கட்டிகளைக் கொண்டு
மேலும் வீழும் மரம்
அதன் சொந்த இலைக் கொத்துகளைக் கொண்டு.
பிறகு மட்டுமே
தூரம் தொலைத்துப் பாடலைக் கேட்க முடியும்,
காதுக்குள் நுழைவதில்லை அந்தப் பாடல்
ஏனெனில் அது காதுக்குள்ளேயே இருக்கிறது,
தன்னைத் தானே ஒப்பிக்காத ஒரே பாடல் அது.
ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் தேவைப்படுகிறது
ஒரு மொழிபெயர்க்க முடியாத பாடல்.

சில நேரங்களில் இரவு மூடிக்கொள்கிறது
கற்பாளங்கள்போல
மேலும் நமக்கு இடமே இல்லாமல் விட்டுவிடுகிறது.
பிறகு ஒருபோதும் எனது கை உன்னைத் தொடவே முடியாது
மரணத்திடமிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள
மேலும் நான் என்னைக்கூடத் தொட முடியாது
இன்மையிடமிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றிக்கொள்ள.
அந்த அதே கல்லில் ஊற்றெடுக்கும் ஒரு நாளம்
என்னை எனது சொந்த எண்ணங்களிலிருந்தும் பிரித்துவிடுகிறது.
இவ்வாறாக இரவு மாற்றப்படுகிறது
நமது முதல் கல்லறையாக.

ந்தக் கணத்தில் நான் நினைப்பது,
பிரபஞ்சத்தில் யாருமே என்னைப் பற்றி நினைக்காமல் இருக்கலாம்,
என்னை நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் ஒரே  நபர் நான் மட்டுமே,
மேலும் இப்பொழுது நான் இறந்துவிடுவேன் என்றால்
யாருமே, நான்கூட, என்னை நினைக்க மாட்டேன்.
இங்குதான் அதலபாதாளம் தொடங்குகிறது,
நான் தூங்கச் செல்வதுபோலவே. 
நான் என் சொந்த ஆதரவில் இருக்கிறேன்
மேலும் அதை நான் என்னிடமிருந்து எடுத்துவிடுகிறேன் 
எல்லாவற்றையும் இன்மைகொண்டு மறைப்பதற்கு நான் உதவுகிறேன்.
அதன் காரணமாக தான் இருக்கும் 
நீங்கள் யாரையோ நினைக்கும்போது
அது அவர்களைக் காப்பாற்றுவதாக இருக்கிறது.

ல்லாமும் வேறு எங்கிருந்தோ தொடங்குகிறது.
சில பொருள்கள் இங்கே இன்னும் எஞ்சியிருக்கிறது
மேலும் இங்கே முடிந்தும்கூடப் போகிறது 
என்பது விஷயமில்லை
எதுவும் இங்கே தொடங்குவதில்லை.
எனவே இந்தச் சொல், இந்த மௌனம்,
இந்த மேஜை, மலர்க்குவளை, உனது காலடிச்சுவடுகள்
கறாராகப் பேசுவதானால், இங்கே ஒருபோதும் இருக்கவில்லை. 
எல்லாமும் எப்போதும் வேறு எங்கேயோ இருக்கிறது:
அங்கிருந்து அது தொடங்குகிறது.

ன்று சிந்தித்தல் என்னைக் காயப்படுத்துகிறது,
எனது எழுதும் கை என்னைக் காயப்படுத்துகிறது,
நேற்று நான் கூறிய சொல்லால் நான் காயமுறுகிறேன்,
மேலும் நான் கூறாத ஒன்றாலும்,
உலகம் என்னைக் காயப்படுத்துகிறது.
இடைவெளிகள்போல வடிவமைக்கப்பட்ட நால்கள் அங்கிருக்கின்றன
எல்லாவற்றையும் காயப்படுத்துவதற்கு.
இன்று கடவுள் மட்டும் என்னைக் காயப்படுத்தவில்லை,
இன்று அவர் இல்லை என்பது காரணமாக இருக்குமோ?

னிதன் எப்பொழுதும்
ஒரு சிறையைக் கட்டுபவனாக இருக்கிறான்.
மேலும், ஒரு மனிதனை நீங்கள் அறியமாட்டீர்கள்
அவன் எந்தச் சிறையைக் கட்டியிருக்கிறான் என்பதை அறியும்வரை.
சில சமயங்களில் அது உங்களுடையதாக மட்டுமே தெரிகிறது
ஆனால், அது எப்பொழுதுமே அடுத்தவர்களுடையதாகவும் இருக்கிறது.
மேலும், சிறையைக் கட்டுவது மட்டும் அவனுக்குப் போதுமானதாக இல்லை:
சிறைக் காவலரும்கூட பங்களிக்கிறார்.
 
மனிதன் போடாத ஒரே பொருள்
சிறையைக் கட்டுவதற்கான பொருள்கள் மட்டுமே,
ஏனெனில், அது எல்லா இடங்களிலும் கிடைக்கிறது.
ஆனால், அங்கு பிறிதொரு விஷயம் இருக்கிறது
யார் அதைப் போட்டார்கள் என்று நமக்குத் தெரியாது:
நெருப்புக்கான எரிபொருள்.
ஏனெனில், ஒவ்வொரு மனிதனும் அவனது சிறைகளின் வரலாறு என்றால்,ஒரு முன்னாள் கைதியின் சோகக்கதை
தனது சிறைக்குத் திரும்புபவன் அவன்
அல்லது இன்னொன்றைத் தொடங்கிவைக்கிறான்,
சில நேரங்களில் அது ஒருவர் தன்னையே கொளுத்தும் கதையாகவும் இருக்கிறது
அவர்களது சிறைகளில் மிகப் பெரியதற்கு தீவைப்பதால்.
அல்லது பெரிய ஒன்றுகூட இல்லை:
வரம்புக்குள் இருக்கும் அந்த ஒன்று.

மிக அழகிய நாள்
ஏதோ குறைகிறது:
அதன் இருண்ட பக்கம்.
ஒரு கிட்டப்பார்வைகொண்ட கடவுளுக்கு மட்டும்
தீபஒளி அதுவாகவே
அழகாகத் தெரிய முடியும்.
அருகில் ஏதேனும் அங்கே ஒளிரட்டும்!
அங்கே இருள் சூழட்டும்!
கூட கூறப்பட வேண்டும்.
நாங்கள் வரமாட்டோம்
தேவையான இரவில் விடுபடலால் மட்டுமே.
சொற்கள்கூடத் தரையில் வீழ்கின்றன,
தங்களது சொந்த நகர்வுகளால்
திடீரெனப் பித்துப்பிடித்த பறவைகள் போல,
திடீரென தங்கள் சமநிலை இழக்கும் பொருள்கள் போல,
அங்கு தடை எதுவும் இல்லாமலே தள்ளாடிவிழும் மனிதர்கள் போல,
தங்களது சொந்த விறைப்பினால் பிரிந்துபோன பொம்மைகள் போல.
பிறகு, சொற்கள் தாங்களாகவே ஒரு படிக்கட்டை அமைக்கின்றன
தரையிலிருந்து,
மனிதச் சொல்லாடலுக்கு ஏறிச் செல்ல
அதன் திக்கி நிற்றலுக்கு
அல்லது இறுதி வாக்கியத்திற்கு.
ஆனால், சில சொற்கள் என்றென்றும் விழுந்துகொண்டே இருக்கின்றன.
மேலும், சில சமயங்களில் அத்தகைய சொற்களை நாம் காண்கிறோம்
அநேகமாக ஒரு கூட்டுப்புழுப் பிரதியெடுப்பில்,
யாரோ ஒருவர் வரப் போகிறார் என்று அவை அறிந்ததைப் போல
அவை ஒன்றுகூடி ஒரு புதிய மொழியைக் கட்டுகின்றன,
முழுக்க வீழ்ந்த சொற்களால் ஆகிய ஒரு மொழியை.

யிரோடு இருப்பதால் நாம் இறக்கிறோம்.
கூடுதலாக உயிர்த்திருந்தால், கூடுதலாக நாம் சாகிறோம்.
இறந்திருப்பதிலிருந்து யாரொருவரும் இறப்பதில்லை.
எனவே, சில மனிதர்கள், இறந்துவிடாமல் இருப்பதற்காக,
இறந்திருப்பதையே விரும்புகிறார்கள்.
இவ்வாறாக இரண்டு எதிர்க்கதைகள் எழுதப்படுகின்றன:
சில வாழ்க்கை வரலாற்றுக் காலவரிசைக் கதைகள்,
எண்ணற்ற மரண விவரணைக் குறிப்புகள்
என்ன உயிரோடிருக்கிறது பற்றிய ஒரு சில சுருக்கக் குறிப்புகளுடன்.
வெளிப்படையான ஒற்றைக் கற்சிற்ப உறவுகள்
வாழ்வுக்கும் மரணத்துக்கும் இடையில்
பிறகு பல சலனமுறும் ஓவியங்கள்கொண்ட
ஒரு பன்னிறத் திட்டுகளின் திண்ணையாக ஆகிறது.
மேலும் அந்தத் திண்ணையில் ஒரு குழந்தை விளையாடுகிறது
அது ஓவியங்களைப் பார்ப்பதுகூட இல்லை.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism