Published:Updated:

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

Published:Updated:
கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

‘Stone is the symbol of the self because it is completed,
unchangeable and eternal’ - Milan Djordjevic

சமகால செர்பியக் கவிஞர்களில் முதன்மையானவர் மிலான் ஜோர்ட்ஜெவிக் (Milan Djordjevic). இவரது கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்திருப்பவர் அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற கவிஞர் சார்லஸ் சிமிக். இவரும் ஒரு செர்பியரே. தேசியக்கவியாகக் கொண்டாடப்படும் சிமிக், ‘The Horse Has Six Legs’ என்ற சமகால செர்பியக் கவிதைகளின் தொகுப்பை வெளியிட்டுள்ளார். அந்தத் தொகுப்பு, மிகச்சிறந்த கவிதைகளைக் கொண்டிருக்கிறது.

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

உலகக் கவிதைகளில் ஐரோப்பியக் கவிதைகள் தனி வகைமையைச் சேர்ந்தவை. கவிதையில் ஒலிக்கும் குரலும், படிமங்களும், மொழியும், அமெரிக்க மற்றும் ஆசியக் கவிதைகளிலிருந்து வேறுபட்டவை. இறகுப் பந்திற்கும் கிரிக்கெட் பந்திற்குமான எடை மாறுபாட்டினைப் போன்றவை. பொதுவாக இந்தியக் கவிதைகள் அடர்த்தியானவை. இந்தியக் கவிதைகளில் சுயஇரக்கத்தின் குரலை அதிகம் கேட்கமுடியும். வாழ்வின் வீழ்ச்சியைப் பாடும் கவிதைகளே அதிகம் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஆனால், ஐரோப்பியக் கவிதைகள், பட்டம் காற்றில் பறப்பதுபோல எடையற்று ஆனால், வானின் உயரம் வரை பறக்கக்கூடியவையாக உள்ளன.

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

ஐரோப்பியக் கவிஞர்கள் எதையெல்லாம் எழுதுகிறார்கள் என்று பார்த்தால் வியப்பாக இருக்கும். தக்காளியைப் பற்றி, பெர்ரி பழங்களைப் பற்றி, மாமிசம் வாட்டுவதைப் பற்றி, பல் துலக்குவதைப் பற்றி எனப் பொதுவாகக் கவிதை தொடாத விஷயங்களை மிக அழகாகக் கையாளுகிறார்கள். ஐரோப்பியக் கவிதைகள் உடனடித்தன்மை கொண்டவையாகக் காணப்படுகின்றன. குறிப்பாக இந்தியக் கவிதைகளைப்போலத் தத்துவச் சாயல் அவர்களிடம் இல்லை.  சுருக்கெழுத்தாளர்கள்போல வார்த்தைகளைச் சமிக்ஞைகளாகக் கையாளுகிறார்கள். ‘தூரத்து வாகனத்தை அடையாளம் காட்டும் காரின் கண்ணாடி போன்றவை ஐரோப்பியக் கவிதைகள்’ என்கிறார் அமெரிக்கக் கவி மெர்வின். போலீஷ் கவிஞர் செஸ்லாவ் மிலோஸ், நோபல் பரிசு பெற்றவர். நம் காலத்தின் மிகச்சிறந்த கவிஞர்களில் ஒருவர். கவிதை எப்போதும் வரலாற்றுடனும் வரலாற்று அனுபவங்களுடனும் தொடர்புகொண்டது என்கிறார் மிலாஸ். உலகக் கவிதைகளைத் தேடிப் படித்து, மொழியாக்கம் செய்து தனித் தொகுதிகளாக வெளியிட்டதில் இவரே முன்னோடி. மிலாஸ் தந்த உத்வேகமே சிமிக்கை அறியப்படாத பிறமொழிக் கவிதைகளை நோக்கிக் கவனத்தைத் திருப்பியது.

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

சார்லஸ் சிமிக் 1938-ல் பெல்கிரேடில் பிறந்தவர். சிமிக்கின் பதினாறாவது வயதில் குடும்பம் அமெரிக்காவில் குடியமர்ந்தது.  ‘புலம் பெயர்க்கப்பட்ட லட்சக்கணக்கானவர்களில் ஒருவனாக இருக்க நேர்ந்தது என்னை மிகவும் பாதித்தது’ என்கிறார் சிமிக்.

சிமிக்கின் உரைநடைக் கவிதைகள் தர்க்கத்தை மீறிய விந்தையை உருவாக்குகின்றன. குறிப்பாக, சிமிக்கின் ‘ஜிப்ஸிகள் தூக்கிப்போனதைப் பற்றிய’ உரைநடைக் கவிதை ஆறே வரிகளால் ஆனது. ஆனால், அதற்குள் வியப்பளிக்கும் ஓர் அனுபவத்தைத் தருகிறது.

ஜிப்ஸிகள் என்னைத் திருடிப்போனார்கள். உடனடியாகப் பெற்றோர் என்னைத் திரும்ப மீட்டனர். மீண்டும் என்னை ஜிப்ஸிகள் திருடிப்போனார்கள். அப்போதும் பெற்றோர்கள் மீட்டனர். இப்படியே கொஞ்சநாள் நடந்துவந்தது. ஒரு நிமிடம் ஜிப்ஸிகளின் வண்டிக்குள் இருப்பேன் - என் புதிய தாயின் கரிய முலைக்காம்பைச் சப்பியபடி; மறுநிமிடம் பெரிய உணவு மேசையில் வெள்ளிக் கரண்டியால் என் காலையுணவை உண்டபடியிருப்பேன்.

இந்த உரைநடைக் கவிதையை நேரடியாகப் பொருள் புரிந்துகொண்டால் புரியாமையே மேலிடும். ஆனால், ஜிப்ஸிகளைக் குறியீடாகக்கொண்டால், பால்ய வயது கற்பனைக்கும் நிஜத்திற்கும் இடையில் ஊசலாடக்கூடியது என்பது புரியும். கதை கேட்கும் சிறுவன் இப்படித்தானே மாய உலகிற்குள் பிரவேசிக்கிறான்! மறுநிமிடம் நிஜ உலகம் அவனை மீட்டுக்கொள்கிறது. தனது வீடு, கெடுபிடிகள், கட்டுபாடுகள் என்று சுருங்கிப்போய்விடுகிறான். கற்பனைதான் அந்த நாடோடிக் கூட்டம். அவர்கள்தான் பால்யத்தில் சிறார்களைத் திருடிப் போகிறவர்கள். கதைகள் கேட்ட இரவுகளில், இப்படி மாய உலகிற்குள் அலைந்துதிரிந்த அனுபவம் யாருக்குத்தான் இல்லை. அதை நேரடியாகச் சிமிக் கவிதையாக்கவில்லை. மாறாக நிகழ்வை உருவகப்படுத்துகிறார்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

சிமிக்கின் கவிதைகள் கனவுநிலைப்பட்ட யதார்த்தத்தை முன்வைப்பவை. அதன் காரணமாகவே அவர் தேர்வுசெய்யும் கவிதைகளும் இத்தகைய தன்மையைக் கொண்டிருக்கின்றன.

‘Oranges and Snow’ என்ற மிலான் ஜோர்ட்ஜெவிக்கின் கவிதைத் தொகுப்பை சார்லஸ் சிமிக்தான் மொழியாக்கம் செய்திருக்கிறார். இந்தத் தொகுப்பு விமர்சகர்களின் பாராட்டினையும் விருதுகளையும் பெற்றுள்ளது.

1954-ல் பெல்கிரேடில் பிறந்தவர் ஜோர்ட்ஜெவிக். இவரது அம்மா ஒரு கம்யூனிஸ்ட், அப்பா ஒரு கம்யூனிஸ எதிர்ப்பாளர். ஆகவே, இருமுனைக்குள் வளர்ந்தார் மிலான். அம்மா புகழ்பெற்ற பதிப்பகம் ஒன்றில் நிர்வாகியாகப் பணியாற்றி வந்தார். பின்னாளில் கம்யூனிஸக் கொள்கைகொண்டவர் என்பதற்காக அவரது வேலை பறிபோனது. அத்துடன் விசாரணைக்கும் உட்படுத்தப் பட்டார். அப்பா முதலாளித்துவச் சிந்தனைகள் கொண்டிருந்தார். அவர் ஒரு கட்டடக்கலை நிபுணர். சில காலம் பிரிட்டிஷ் தூதரகம் ஒன்றிலும் பணியாற்றி வந்தார்.

சிறுவயதில் ஓவியராக வேண்டும் என்றே ஜோர்ட்ஜெவிக் ஆசைகொண்டிருந்தார். ஆனால், புத்தகங்கள் அவரை உள்ளிழுத்துக் கொண்டன. தந்தையின் வேலை காரணமாக அவர்கள் வேறுவேறு ஊர்களில் வசித்தனர். அந்த நாள்களில் தனக்குப் புத்தகம் மட்டுமே நண்பனாக இருந்தது என்கிறார் மிலான்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

கம்யூனிஸ ஆட்சியின் கெடுபிடிக்குள் வளர்ந்தேன். ஹிட்லரும் ஸ்டாலினும் ஐரோப்பியர்களுக்கு நிறையவே கற்றுக் கொடுத்துவிட்டார்கள். இரண்டின் நெருக்கடிகளுமே படைப்பிலக்கிய வாதிகளை உருவாக்கின. அந்த மரபில் வந்தவன் நான் என்கிறார் ஜோர்ட்ஜோவிச். இவரது கவிதைகள் தனிமை பீடித்த மனிதனின் குரலையே வெளிப்படுத்து கின்றன.

‘நீண்டகாலத்தின் முன்பே
கடவுள் உலகைக் கைவிட்டுப்போனார்
வரலாறு மற்றும் ஒழுக்க மதிப்பீடுகளின்
கருணையில்
நம்மை வாழவிட்டு’

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்



என்கிறது ஜோர்ட்ஜெவிக்கின் ஒரு கவிதை. இதில் ஒலிப்பது ஒழுக்க மதிப்பீடுகளால் நெருக்கடிக்குள்ளான இளைஞனின் குரல். அவன் அவநம்பிக்கை கொண்டிருக்கிறான். பற்றிக்கொள்ள எதுவுமற்றவனாகத் தன்னை உணருகிறான். இரண்டாம் உலகப்போரின் பின்பு, போரின் விளைவாகவும் அரசு ஒடுக்குமுறையாலும் அவதியுற்ற இளைஞர்களின் மனநிலையைத்தான் இந்தக் கவிதை வெளிப்படுத்துகிறது.

‘மரணம் என்னை
பெயரற்ற வீதியின் வழியாக
அழைத்துப் போகிறது’


என்று இன்னொரு கவிதை தொடங்குகிறது. இக்கவிதை வெளிப்படுத்துகிற உறுத்தக்கூடிய உண்மைகளை ஏற்றுக்கொள்வது எளிதானதில்லை. ஆனால், அதை மறுத்து எவராலும் ஒதுக்கிவிடவும் முடியாது என்று ஜோர்ட்ஜெவிக் கூறுகிறார்.

இவரது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு ‘On Both Sides of Skin’ 1979-ல் வெளியானது. அதன்பிறகு ஐந்து கவிதைத் தொகுப்புகளையும் மூன்று சிறுகதைத் தொகுப்புகளையும் ஒரு கட்டுரைத் தொகுப்பையும் வெளியிட்டுள்ளார்.

சுழலும் மின்விசிறியின் இறக்கைகள் காற்றைத் துண்டிப்பது போன்றதுதான் கவிதை எழுதுவதும் என்றும் கவிதை வாழ்வை முன்னுணர்வுகொள்ளவைக்கிறது. ஆகவே, துயரங்களை முன்னதாகவே அறிந்துவிடுகிறேன் என்றும் ஜோர்ட்ஜெவிக் தெரிவிக்கிறார்.

2007-ல் அவருக்கு ஒரு சாலைவிபத்து நடந்தது. சாலையில் நடந்து சென்றுகொண்டிருந்த அவர்மீது ஒரு கார் மோதியது. அதில் உயிருக்கு ஆபத்தான நிலையில் மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்
பட்டார். தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் போராடி உயிர்பிழைத்தபோதும், முதுகுத்தண்டு பாதிக்கப்பட்டு நடக்க முடியாமல் படுக்கையில் கிடந்தார். அந்த நாள்களில், தனது வாழ்க்கை தனக்கு அளிக்கப்பட்ட மீள்வாய்ப்பு என்றே கருதினார்.

‘இதற்கு முன்புவரை
விதியை நம்பியது கிடையாது
இப்போது நடந்த செயல்கள்
விதியை நம்பச் செய்கின்றன
யாவும் ஒரு காரணம் கருதியே
நடப்பதாகத் தோன்றுகிறது
கைகால்கள் இயங்கவில்லை
எதையும் விழுங்க முடியவில்லை
கண்முன்னே தெரிவதை வெறித்துப் பார்க்கிறேன்
பனிக்காலத்தின் காலை நேரம்போல
தெளிவற்றதாக உள்ளன.
அவ்வளவுதான் என்னால் செய்யமுடியும்.’


என ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கிறார். இவர் குறிப்பிடும் விதி என்பது, இந்தியர்கள் குறிப்பிடும் விதி என்ற பொருள் கொண்டதில்லை. இந்தியாவில் விதி சமயத்தோடு தொடர்பு கொண்டது. பாவபுண்ணியத்தால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ஆனால், ஜோர்ட்ஜெவிக் குறிப்பிடும் விதி என்பது, மீறமுடியாத செயல். நடந்தே தீரக்கூடிய விஷயங்கள். அவற்றின் பின்புலத்தை நாம் எவ்வளவு முயன்றும் புரிந்துகொள்ள முடியாது. அதையே ஜோர்ட்ஜெவிக் விதியாகக் கருதுகிறார்.

‘மரணப்படுக்கையில் கிடந்து மீண்டுவந்த நாள்களில் தன்னை மீண்டும் எழுதவைத்தது, வாழ்வின் சின்னஞ்சிறு சந்தோஷங்களே’ எனக் கூறும் ஜோர்ட்ஜெவிக், சுவைமிக்க ஒரு ரொட்டித்துண்டு, ஒரு டம்ளர் குளிர்ந்த பால், ஒரு ஆரஞ்சு பழம் தரும் சந்தோஷம்தான் தன்னிடம் மிச்சமிருக்கிறது. அவையே என்னைத் தொடர்ந்து எழுதத் தூண்டுகின்றன எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

ஜோர்ட்ஜெவிக்கின் கவிதை ஒன்றில், மீன் காட்சியகத்திற்குள் செல்கிறான் ஒரு சிறுவன். அங்கே கண்ணாடித் தொட்டியில் இருந்த மீன்கள் அந்தப் பையனை நோக்கித் தன்னை விடுவிக்கும்படி கூக்குரலிடுகின்றன. வெளிப்படையாக எல்லாமும் தெரியும் இந்தக் கண்ணாடிச் சுவர்களுக்குள் அடைபட்டுக் கிடக்கமுடியாது. எங்களை எப்படியாவது விடுவித்துவிடு என்று குரலிடுகின்றன. அந்தச் சிறுவன், மீன்களை விடுதலை செய்யக் கண்ணாடித் தொட்டியை உடைக்கிறான். தரையில் விழுந்த மீன்கள் துடிதுடித்து இறந்துபோய்விடுகின்றன. தான் நல்லதுதானே செய்தோம். ஏன் மீன்கள் உயிர்வாழவில்லை என்று சிறுவன் திகைத்துப்போகிறான்.

இக்கவிதை, சமகாலக் கவிஞனின் குற்றவுணர்வைப் பேசுகின்றன. வெளிப்படையாகத் தெரியும் கண்ணாடிச் சுவர்களுக்குள்தான் நாம் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கிறோம். இதிலிருந்து விடுதலை என்பது சுவரை உடைப்பதில்லை. இன்னொரு நீர்நிலையை நாடிச் செல்வதே. மீன்களுக்குத் தேவை கடல். அது தரையில் வாழ விரும்பவில்லை. அதை அறியாமல், பல நேரங்களில் சுதந்திரத்தை ஏற்படுத்தித் தருவதாக நம்பிக்கொண்டு மரணத்தைப் பரிசளித்துவிடுகிறோம் என்று ஜோர்ட்ஜெவிக் சுட்டிக்காட்டுகிறார்.

இளங்கவிஞனுக்கு அறிவுரை சொல்லும் கட்டுரையில் கவிஞர் ரில்கே இப்படிக் கூறுகிறார்.

‘உலகின் எந்தவொரு சப்தமும் நுழையமுடியாத கொடுஞ்சிறை ஒன்றுக்குள் நீ இருந்தாலும்கூடக் கவலைப்படாதே, உன்னிடம், விலைமதிக்க முடியாத குழந்தைப் பருவ நினைவுகளின் பெட்டகம் இருக்கிறது. அதன் பக்கம் உன் கவனத்தைத் திருப்பு. பால்ய காலத்தின் உறைந்த உணர்வோட்டங்களை எழுப்பிட முயன்றால், உன் ஆளுமை தானே வலுவடையும், உன் தனிமை விரிவுகொள்ளும்.’ -இதை முழுமையாக உணர்ந்தவர் ஜோர்ட்ஜெவிக். விபத்தில் சிக்கி மரணப்படுக்கையில் இருந்தவருக்கு வெளியுலக நடவடிக்கைகள் கிடையாது. ஆகவே, நினைவுகளின் முடிவற்ற பெருவெளியில் உலவிக்கொண்டிருந்தார். தனது நினைவுகளையும் நடப்பு உலகையும் ஒன்றிணைத்துக் கவிதைகளாக்கினார்.

ஒரு குளிர்கால இரவில், பனியின் கடுமை தாங்கமுடியாமல் போகவே சூடு உண்டாக்கிக்கொள்ளத் தனது முதல் கவிதைப் புத்தகம் மற்றும் சில இலக்கிய இதழ்களை நெருப்பிலிட்டுச் சூட்டை உண்டாக்கினார் ஜோர்ட்ஜெவிக். அந்த நிகழ்வைப் பற்றி ஒரு கவிதை எழுதியிருக்கிறார். அதில் தனது சொற்கள், வாக்கியங்கள் யாவும் தீக்கிரையாகின. மிஞ்சியது சாம்பல் மட்டுமே. சொற்கள் எரியும்போது கூக்குரலிடுவதில்லை என்று விவரிக்கிறார்.

‘இனி பயன்படாது என
வீசி எறியப்பட்ட
ஒரு சமையற் பாத்திரமாக
உணருகிறேன் என்னை’


கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

என்று ஒரு கவிதையில் தன் இருப்பைப் பற்றிக் கூறுகிறார் ஜோர்ட்ஜெவிக்.  ‘எதிர்பாரமையால் நான் தொடர்ந்து துரத்தப்படுகிறேன். அதைச் சந்திக்க என்னிடம் மனதைரியம் மட்டுமே உள்ளது. அந்த ஒன்றைக்கொண்டு எந்த மாற்றத்தையும் நான் எதிர்கொள்வேன்’

ஜோர்ட்ஜெவிக்கின் ஆதர்சம், செர்பியக் கவிஞர் வாஸ்கோ போபா. இவர் யுகோஸ்லோவியாவில் கிரெபெனக்கில் பிறந்தவர். தத்துவத் துறையில் முதுகலைப் பட்டம் பெற்றவர். இந்த நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த செர்பியக் கவிஞராக மதிப்பிடப்படும் வாஸ்கோ போபாவின் கவிதைகள் பழங்கதைகள், தொன்மங்கள், மீமாயநிகழ்வுகளை உள்ளடக்கியதாக உள்ளன.

 ‘ஒரு காலத்தில் ஒரு கதை இருந்தது’ என்ற அவரது கவிதை இப்படித் தொடங்குகிறது,

‘முன்னொரு காலத்தில் ஒரு கதை இருந்தது
அதன் முடிவு, கதை
தொடங்குவதற்கு முன்பே வந்துவிட்டது.
அதன் தொடக்கம் கதையின் முடிவுக்குப்
பின்பே வந்தது.
தங்கள் சாவிற்குப் பிறகு
கதையின் நாயகர்கள்
கதைக்குள் வந்தார்கள்
தங்கள் பிறப்பிற்குப்
பிறகு வெளியேறிப் போய்விட்டார்கள்’


என நீள்கிறது. கதையுலகின் நியதிகள் நம் வாழ்வுலகின் நியதிகளைப் போன்றவை இல்லை. கதைகள் இன்னோர் உலகைச் சார்ந்தவை. அவற்றின் பிறப்பு, இறப்பு, துவக்கம், முடிவுகள் நம் உலகைப்போன்று வரிசையாக இடம்பெறுவதில்லை என்று வாஸ்கோ போபோ கூறுவது கதைகளைப் பற்றி மட்டுமில்லை கற்பனைக்கெனத் தனியொரு ஒழுங்கும் விதிகளும் இருப்பதையே காட்டுகின்றன.
“உடலிலிருந்து வெளியேறிய குருதி நமக்குச் சொந்தமற்றதே. அது போன்றது எனது கவிதைகளுக்கும் எனக்குமான உறவு’’ என்கிறார் மிலான் ஜோர்ட்ஜெவிக். குருதி எதற்காகச் சிந்தப்படுகிறது என்பதைப் பொறுத்தே அதன் வலிமை முடிவுசெய்யப்படுகிறது. கவிதைகளும் அப்படியானவைதானே!

மிலான் ஜோர்ட்ஜெவிக் கவிதைகள்

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

மகாபெரியதும் சிறியதும்
 
கவி பாஷோ கற்பிக்கிறார் ராணுவத் தலைவர்களின்
ரத்தக்கறை படிந்த புகழ்பெற்ற வீரச்செயல்கள் ஒன்றுமில்லாமல் ஆகிறது
அதேசமயம் ஒரு தவளையின் தாவல் பல நூற்றாண்டுகள் நீடிக்கலாம்.

கருப்பு மேகங்களும் மழையும் அட்லாண்டிக்கிலிருந்து வருகின்றன.
சூரியன் உதித்துவிட்டது, ஆனால் இப்பொழுது புனித-நசேர் நகரம்மீது
ஆகாயத்திலிருந்து பனிக்கட்டித் தானியங்கள் கருப்பு அரிசிகள்போல் விழுகின்றன.

கவிகள் அடிக்கடி விஷயம் இல்லாத ஜந்துகளாக ஆகிறார்கள்,
ஆண்கள் மடத்தனமான உண்மையற்ற விஷயங்களைக் கூறுபவர்கள்,
பைத்தியங்களும் உளறுவாயர்களும் அவர்கள் என்னவாகலாம் எனக் கற்பனை செய்பவர்கள்.
 
எனினும், எனினும், அவர்கள் அற்புதங்கள் பற்றி குசுகுசுக்கிறார்கள்,
பிறர் சந்தேகிக்கக்கூட முடியாதவை பற்றி உளறுகிறார்கள்,
ஆகவே அவர்களது சொற்கள் இருட்டில் பாஸ்பரஸ்போல ஜ்வலிக்கிறது.
 
ஜப்பானியக் கவி பாஷோ எனக்குக் கற்பிக்கிறார்
எது அருகில் இருக்கிறதோ அது அச்சமூட்டும் தூரத்தில் இருக்கலாம், ஒரு தூரத்து இடத்திற்கான பயணம் ஒருவரை அவரிடமே அருகில் கொண்டுவரலாம்.
 
அட்லாண்டிக்கின் மேல், ஆகாயம் இருண்டுவிட்டது,
ஒரு க்ஷணத்திற்கு முன்புதான் ஆலங்கட்டி மழை விழுந்தது, இப்போது நகரம் மிளிர்கிறது
சூரிய ஒளியிலும் தெளிவான ஆகாயத்திற்குக் கீழும்.

காதல் கவிதை
       
எனது ப்ரிய ஒன்றுமின்மையே,
காதலுடனும் சொற்களுடனும்
நான் முயற்சித்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்
உனக்குள் உயிரைச் சுவாசிப்பதற்கு.
மிக அதிக சரசமாடுதலுடன்,
உன்னின் ஒரு பகுதியாய் நான் ஆகிக்கொண்டிருக்கிறேன்
எனது கனவுமயமான ஒன்றுமின்மையே,
மானுட ஒன்றுமின்மையின் மகளே,
நீ இறக்கவும் போய்விடவும் நான் விரும்புகிறேன்,
ஆனால் நீ அழிக்க முடியாதது,
உண்மையில் தொட முடியாதது
எல்லாமும் கற்பனை செய்யப்பட்டதுபோல.
ஒருவேளை உன்னிடமிருந்து ஒரு நாளாவது
நான் சுதந்திரமாக இருக்க முடியுமா?
அல்லது எனக்குள் உன்னை ஆழத்தில் ஒளித்துவைப்பேனா?
நீ என்னைச் சுற்றிலும் எல்லா இடத்திலும்  
அரக்கர்களையும் பிசாசுகளையும் பெற்றெடுத்துக்கொண்டிருக்கையில்?
நீ அதே கதைகளைக் கிசுகிசுப்பாய்,
என் மேல் ஊற்றுவாய்
அதே கருப்பு சாம்பல்கள்
மேலும் பாலைவன மழைகள்
எனது குழந்தைப் பருவத்தின்
ரத்தக் கறைகளை அழிக்காமல்.
எனது இனிய, வடிவமற்ற,
ரத்தமற்ற, நிறமற்ற,
நன்கு-நேசிக்கப்பட்ட ஒன்றுமின்மையே,
எந்தக் கண்களைக்கொண்டு நான் உன்னைப் பார்ப்பேன்
உண்மையாகவே உன்னைப் பார்ப்பதற்கு
மேலும் உனது முகத்தை என்றென்றைக்கும் ஞாபகம் வைத்திருப்பதற்கு?

புத்தகம் எரித்தல்

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்



வீட்டை வெப்பமூட்டுவதற்கு நம்மிடம் விறகு காலியாகிவிட்டது,
இன்னும் வானிலை குளிராக இருக்கிறது.
என்னை மகிழ்ச்சிப்படுத்தாத ஏதோ ஒன்றை நான் செய்துவிட்டேன்.
எனது முதல் கவிதைத் தொகுப்பு,
‘தோலின் இரண்டு பக்கங்களின் மேல்’
ஆம், நிலவறையிலிருந்து நாம் பிரதிகளைக் கொண்டுவந்தோம்,
அவற்றைச் சுற்றியிருந்த கட்டுகளில் இருந்து அவற்றை வெளியே எடுத்தோம்,
அவற்றை மஞ்சள் ஓட்டடுப்பில் வீசினோம்
மேலும் கருப்பு உலோகம் ஒன்றையும். ஒரு நீண்ட காலம் முன்பு
நான் எழுதிய புத்தகங்களை எரிக்கிறேன், மேலும் அவ்வாறு செய்வது மூலம்
பிற எரிப்புகளையும் ஞாபகப்படுத்தினேன், வரலாற்றில் நிகழ்ந்த பல குரூரங்கள்,
மேலும் குறிப்பாக இருபதாம் நூற்றாண்டில் நடந்த ஒன்று.
எனது புத்தகங்களுடன் நான் இலக்கிய இதழ்களைச் சேர்க்கிறேன்.
கேளுங்கள், மக்களே, நான் எனது நூல்களைத்தான் எரிக்கிறேன்!
சொற்களால் பரப்பப்பட்ட காகிதத்திலிருந்து நிறைய சாம்பல் மீந்திருக்கிறது.
தீப்பிழம்புகளில் உள்ள பக்கங்களில் இருந்து அடுப்பு எரிகிறது.
நாம் வெதுமையை உணர்கிறோம் மேலும் வசந்தத்துக்கு அருகில் இருக்கிறோம்,
சூரியன் ஒளிர்கிறது, இதமான வானிலை, தெளிவான ஆகாயம்.
ஒருவேளை, இந்த நெருப்புக்காக நாங்கள் மன்னிக்கப்படுவோமா
நாங்கள் மன்னிப்பைக் கோரும் அந்த இரக்கமற்ற நீதிபதிகளால்?
ஒருபோதும் இல்லை, நான் என்னையே கேட்டுக்கொள்கிறேன், இதற்கு ஒரு மன்னிப்பு
இங்கு இருக்கிறதா,
நான் என்ன செய்தேனோ அதன் காரணமாக எனது மனசாட்சி என்னை உறுத்துமா?
உயர்ந்த விஷயங்களுக்காக ஒருவர் எல்லாவற்றிலும் தியாகம் செய்ய வேண்டுமா?
ஒருவேளை, நண்பர்களே... ஒரு குளிர்ந்த வீட்டில் உறைதல்
இந்த வழியில் ஒருவர் எதிர்ப்பைக் காட்டுவது போன்ற ஒன்றில்லையா
மேலும் எரியூட்டுங்கள் புத்தகங்களை, சொற்களை, வாக்கியங்களை, வெள்ளைக் காகிதத்தை
அவற்றிடம் கருப்பு மற்றும் பழுப்பு நிற சாம்பல்களையும் கொஞ்சம் வெதுமையையும்
பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்

மழை தன்னைக் கொல்ல விரும்புகிறது

மழை தனது விரல்களால் உனது ஜன்னலில் கறை உண்டாக்குகிறது, முணுமுணுக்கிறது
அது உள்ளே வந்து தன்னைக் கொல்ல விரும்புகிறது.
நீ படுக்கையில் இருப்பதை நான் பார்க்கிறேன் மேலும்
நீ கொஞ்சமும் கவலைப்பட முடியாது.
இருட்டில். நிர்வாணமாக. கொஞ்சமும் கவலைப்பட முடியாது.
உனது முடி தளர்ந்திருக்கிறது. உனது தொடைகள் விரிந்து திறந்திருக்கிறது.
மேலும் அங்கே, வெறும் பார்வையில், கறுப்புப் பாசிகள்!
உனது இடது நடுவிரல் சுறுசுறுப்பு! சுறுசுறுப்பு!
வில்லன், சிவப்புக் கொண்டையைத் தேடுகிறான்,
தங்கத் தேன் ஏற்கெனவே கசிந்துகொண்டிருக்கையில்.
உனது சித்தப்பிரமைக் குழப்பத்திலிருந்து நீ என்னை அழைக்கிறாய்.
நான் ஏற்கெனவே ஒரு காக்கையாக மாறிவிட்டேன்.
நான் கீழே பறந்துவந்து உனது மடிக்குள் கொத்துகிறேன், கொத்துகிறேன்.
பிறகு, பிடித்த மீனை எனது அலகில் எடுத்துக்கொண்டு வெளியேறுகிறேன்
குடிக்கவும் சீட்டு விளையாடவும்.
மழை தனது விரல்களைக்கொண்டு
உனது ஜன்னல் கண்ணாடியில் கறை உண்டாக்கவும் முணுமுணுக்கவும் செய்கையில்,
அதன் மணிகளை எண்ணுகிறது, உள்ளே வந்து தன்னைக் கொல்ல விரும்புகிறது.

குட்டி ஆனந்தம்

ஆமாம், நீயும், கூட, இறுதியில் வந்துவிடுவாய்.
ஒரு சிறிய, சாதாரண, தினசரி ஆனந்தம்.
ரை ரொட்டியின் ஒரு துண்டாக நீ இருப்பாய்,
அல்லது குளிர்ந்த பால் நிரம்பிய ஒரு தம்ளர்.
மேலும் இருண்ட மேகங்கள் ஆகாயத்தில் பறக்கையில்,
நேசத்துக்குரிய சூரியன் அதன் மூக்கை நீட்டுகையில், நான் உன்னை உணர்வேன்
எனது நாக்கின், எனது அண்ணத்தின் மேல்கூட,
எனவே, நீ எனக்கொரு அழகிய ஸ்தனங்கள் கொண்ட பெண்ணாகிவிடுகிறாய்.
ஓ குட்டி, சிவந்த, திருவிழா மகிழ்ச்சியே,
உனது நிர்வாண உடலின் ஒவ்வொரு பகுதியையும் முத்தமிடுவேன்,
உன்னைப் படுக்கைக்குத் தூக்கிச் செல்வேன், உன்னை வருடிக் கொஞ்சுவேன்
ஒரு வசந்தத்துக்கு அருகில் பூமி தூங்குவதுபோல நான் தூங்குவேன்.

மேல்கோட்டு கிடக்கிறது

கவிதையின் கையசைப்பு - 9 - நானொரு சிறு கல்



மேல்கோட்டு கிடக்கிறது. தரை மேல்.
அதன் மேல் ஒரு சொட்டு ரத்தம்கூட இல்லாமல்,
மேல்கோட்டு கிடக்கிறது. களைப்புற்று.
சிதைந்து, கைவிடப்பட்டு, மேலும் கருப்பாக.
—மேல்கோட்டு! மேல்கோட்டு! மேல்கோட்டு!
—அன்பு சகோதரா! எழுமின்! எழுமின்!

திபெத்திலிருந்தும் இமய மலைகளிலிருந்தும் மூலிகைகள்:

மருத்துவ மூலிகைகள், காட்டுப் புற்கள்: அவற்றிலிருந்து பச்சை ரஸம் ரத்தம்போலப்
பாய்கிறது,
கட்டுப் புல் நாம் மெல்லுகிறோம் அல்லது நமது விலங்குகளுக்கு தீவனமளிக்கிறோம்
வால்ட் விட்மனின் புற்கள், குழந்தைப் பருவப் புற்கள், கடல் புற்கள்,
பூமியின் மிருதுவான ரோமம் அந்த மடி அதன் நகங்கள் மண்ணில்.
காற்று நகர்வதைப்போல, மெல்லிய புகை கலைந்து செல்தல்போல.
எது நடுங்குகிறது, அடர்ந்து முளைக்கிறது, கனவுகளில் செழித்து வளர்கிறது
எனவே அவைபோல நாம் நமது ஆத்மாக்களுக்கு உணவளிக்கிறோம்,
கனவுகளைக்கொண்டு,
அதில் நாம் நீருக்கடியில் கிடக்கும் சின்னஞ் சிறிய கற்கள்.

- எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், ஓவியம் : பாரதிராஜா