Published:Updated:

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

எஸ்.ராமகிருஷ்ணன்

Published:Updated:
கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்
கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

Every great poet lives between two worlds. One of these is the real, tangible world of history, private for some and public for others. The other world is a dense layer of dreams, imagination, fantasms.

-ADAM ZAGAJEWSKI

1998-ல், தனது மரணத்திற்கு முன்பாக, ஸ்பிக்நியூ ஹெர்பெர்ட் (Zbigniew Herbert) என்ற போலந்துக் கவிஞர், தனது கவிதைகளிலிருந்து 99 கவிதைகளைத் தேர்வுசெய்து அவற்றைத் தனது விருப்பத்திற்குரிய கவிதைகளாக வெளியிட்டார். அந்தக் கவிதைத் தொகுப்பின் கடைசிக் கவிதை கூழாங்கல்லைப் பற்றியது. ஒரு கை, கூழாங்கல்லைத் தொடும் தருணம் பற்றிய அக்கவிதை ஒரு மனிதனுக்கும் இயற்கைக்குமான உறவை, நெருக்கத்தை, புதிரை விளக்குவதாக அமைந்திருந்தது.

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

கவிதையில், கூழாங்கல்லைத் தொடும் மனிதன் முழுமையை உணர்கிறான். கூழாங்கல் தன் திறந்த விழியோடு அமைதியாக இருப்பதாக அறிகிறான். உண்மையில் அந்த மனிதன் கூழாங்கல்லின் முன்பாகத் தன்னைப் பற்றிய சுயவிசாரணையை மேற்கொள்கிறான். தனது தனிமையையும் கூழாங்கல்லின் தனிமையையும் ஒப்பீடு செய்கிறான். ஒருபோதும் திறந்துகொள்ளாத அதன் அகத்தை அடையாளப்படுத்துகிறான். கவிதையின் பணி, பொருள்களை அடையாளப்படுத்துவதில்லை. மாறாக, பொருள்கள் எவ்விதமாக அடையாளப்படுத்தப்பட்டிருக்கின்றன என்பதை அறிந்து அதை மாற்றம் செய்வதே. பயன்பாடு என்ற ஒற்றை அளவுகோலால் உலகம் எல்லாப் பொருள்களையும் அணுகுகிறது; மதிப்பிடுகிறது. உலகின் பார்வையில் கூழாங்கல் பெருமதிப்பில்லாத ஒரு கல். விளையாட்டுப் பொருள் அவ்வளவே. ஆனால், கவிஞன் அதை முழுமையானதொரு கலைப்படைப்பாகக் கருதுகிறான். கூழாங்கல்லின் மௌனத்தை உணர்கிறான். உலகம் அளிக்காத முக்கியத்துவத்தை அவன் வழங்குகிறான். கவிதை, கூழாங்கல்லை உயிர்பெறச் செய்கிறது. மனிதன் சதா தன்னை உருமாற்றிக்கொண்டேயிருக்கிறான். அதேநேரம் அந்த மாற்றத்தை விரும்பாதவனாகவும் இருக்கிறான். சில வேளைகளில் அது குறித்துப் புலம்புகிறவனாகவும் ஆகிறான். மாறும் தன் இருப்பைக் கூழாங்கல்லின் மாறாத இருப்போடு ஒப்பிட்டு, தன் வாழ்வை விசாரணை செய்கிறான்.

ஹெர்பெர்ட்டின் கவிதையை வாசிப்பது என்பது, திறந்த இரண்டு கண்களை நேர்கொள்வதைப் போன்றது. அந்தக் கண்கள் எதையோ சொல்கின்றன; எதையோ புரியவைக்கின்றன; ஏதோ மர்மத்தை அவிழ்க்கின்றன.

போலந்துக் கவிதையுலகில் தனிப்பெரும் கவியாகக் கொண்டாடப்படுகிறார் ஹெர்பெர்ட். இருத்தலின் மதிப்பையும் மதிப்பின்மையையும் பேசும் இவரது கவிதைகள், தினசரி வாழ்வின் அனுபவங்களில் வேர்கொண்டு உருவானவை. ஆனால், தினசரி வாழ்வின் எல்லைகளுக்குள் அடங்கிவிடாதவை.

போலந்தில், Czesław Miłosz, Wisława Szymborska என இரண்டு கவிஞர்கள் நோபல் பரிசு பெற்றிருக்கிறார்கள். சமகால உலகக் கவிதைகளில் போலந்துக் கவிதைகள் தனித்துவமானவை. 200 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக போலந்து இலக்கியத்தில் கவிதைகள் ஒரு சிறப்பு இடத்தை வகிக்கின்றன. கவிதையே தேசிய அடையாளமாகக் கருதப்படுகிறது. போலந்தில் எப்போதுமே கவிஞர்கள் கொண்டாடப் பட்டார்கள். கவிதையின் வழியாகவே சமூக, தத்துவ மற்றும் இருத்தலியல் விஷயங்கள் காத்திரமாக வெளிப்படுத்தப்பட்டன. பிரான்ஸில் நாவல்கள் கொண்டாடப்படுவதற்கு நிகரானது இந்தச் செயல்பாடு.

போலந்தில் 1960-களின் பிற்பகுதியில், புதிய தலைமுறைக் கவிஞர்கள் உருவாகத் தொடங்கினார்கள். அரசியல் மற்றும் சமூகப் பிரச்னைகள் குறித்து வெளிப்படையாக எழுதவும் பேசவும் தொடங்கினார்கள். கம்யூனிஸ அரசின் கெடுபிடிகளைத் தாண்டி, தங்கள் படைப்புகளை வெளியிட்டார்கள். அதிகாரத்தைக் கேள்வி கேட்கவும் சுதந்திரம் குறித்து உரத்து ஒலிக்கவும் செய்தார்கள்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்



‘செஸ்லாவ் மிலாஸிற்கான நோபல் பரிசு, சமகாலப் போலீஷ் கவிதைகளுக்குக் கிடைத்த உயரிய அங்கீகாரம்’ என உலகமே கொண்டாடியது. மற்றொரு நோபல் பரிசு பெற்ற கவிஞரான விஸ்லாவா சிம்போர்ஸ்கா, போர் மற்றும் தீவிரவாதத்தை மையக் கருத்தாகக்கொண்ட கவிதைகளைத் தொடர்ந்து எழுதிவந்தார். இந்த இருவருக்கும் இடையில் நோபல் பரிசு பெறத் தகுதியான கவிஞராகக் கருதப்பட்டவர் ஹெர்பெர்ட்.

மேற்குலகில் இந்த இருவரையும்விட அதிகப் புகழ்பெற்றவர் ஹெர்பெர்ட். காரணம், இவரது கவிதைகளை ஆங்கிலத்தில் மொழியாக்கம் செய்திருப்பவர் நோபல் பரிசு பெற்ற கவிஞர் மிலாஸ்.

மிலாஸ் மற்றும் சிம்போர்ஸ்கா இருவரது பாணிக் கவிதைகளையும் தாண்டி, ஹெர்பெர்ட் தனக்கெனத் தனித்துவமான கவிதை மொழியையும் கருப்பொருளையும் கொண்டிருந்தார். ஹெர்பெர்ட்டின் தந்தை ஒரு வழக்கறிஞர். இவரது தந்தைவழி முப்பாட்டன்களில் ஒருவர், புகழ்பெற்ற மெய்யியல் கவிஞர் ஜார்ஜ் ஹெர்பெர்ட். ஆகவே, கவிதையின் மீதான ஈடுபாடு குடும்பத்தில் காலம் காலமாகத் தொடர்ந்துவந்தது.

போலந்தில் நாஜிகளால் ஆரம்பப் பள்ளிகள் மூடப்பட்ட நிலையில், பெரும்பான்மைச் சிறார்களுக்குக் கல்வி மறுக்கப்பட்டது. ஹெர்பெர்ட் தனிக்கல்வி மூலமே ஆரம்பக் கல்வியை முடித்தார். பின்பு தந்தையைப்போலவே சட்டமும் பொருளாதாரமும் படித்தார். சில ஆண்டுகள் பத்திரிகை யாளராகப் பணியாற்றினார்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

Henryk Elzenberg என்ற பேராசிரியரைத் தன் ஆசானாகக் கொண்டவர் ஹெர்பெர்ட். அவரிடமிருந்தே கலை, இலக்கியம், தத்துவம் குறித்த புரிதல்களைப் பெற்றிருக்கிறார். இருவருக்குமான கடித உறவு தனி நூலாக வெளியாகியுள்ளது.

அரசியல் மற்றும் பண்பாட்டுத் தளத்தில் கம்யூனிஸ அரசு மிகவும் கெடுபிடியாக நடந்து கொள்வதையும் சுதந்திரம் பறிக்கப்படுவதையும் உணர்ந்த ஹெர்பெர்ட், அதற்கு எதிராகப் பேசவும் எழுதவும் தொடங்கினார். தனது சக படைப்பாளிகளில் சிலர் அரசை ஆதரித்து எழுதவும் துதிபாடிகளாகத் தங்களை உருமாற்றிக் கொள்ளவும் முயன்ற காலத்தில், அப்படி எழுதத் தேவையில்லை என்று முடிவுசெய்து எழுத்தைக் கைவிட்டு, அமைதியாக ஒதுங்கி வாழ முற்பட்டார் ஹெர்பெர்ட்.

1957-ல் தனது மௌனத்தைக் கலைத்துவிட்டு, 101 கவிதைகள் கொண்ட  ‘Hermes, Dog and Star’ என்ற கவிதைத் தொகுப்பினை வெளியிட்டார். அவரது கவிதைகளின் குரலும் வெளிப்பாட்டு முறையும் பெரிதும் மாறியிருந்தன. கடவுள் நம்பிக்கையற்றவரான ஹெர்பெர்ட், ‘நான் ஒரு ரோமன் கத்தோலிக்கச் சமயத்தைச் சேர்ந்தவன். எனக்கு ரோமனாக இருக்கவே அதிகம் பிடித்திருந்தது. கத்தோலிக்கனாக அல்ல’ என்று ஒரு குறிப்பில் எழுதியிருக்கிறார்.

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்



இத்தாலி, பிரான்ஸ், கிரீஸ், நெதர்லாந்து என்று நீண்ட பயணங்களை மேற்கொண்ட ஹெர்பெர்ட், அந்த அனுபவங்களைத் தனி நூலாகவும் எழுதியிருக்கிறார்.

கவிதை எழுதுவதென்பது உலகை எதிர்கொள்வதற்கான ஒரு தேர்வு, அதுவும் பொறுப்பான தேர்வு. தத்துவம் உலகை நோக்கி நிறைய கேள்விகளை எழுப்புகிறது. கவிதையோ அதற்கான பதில்களை எளிதாக அடையாளம் காட்டிவிடுகிறது. அதை ஹெர்பெர்ட்டின் கவிதைகளை வாசிக்கையில் நம்மால் உணரமுடிகிறது.

‘நமது பயம்’ என்றொரு கவிதையை ஹெர்பெர்ட் எழுதியிருக்கிறார். அதில், ‘நமது பயம் எதைப்போல இருக்கிறது?’ என்ற கேள்வியைக் கேட்டு, ‘அது எதைப்போல இல்லை’ என்ற நீண்ட பட்டியலைத் தருகிறார்.

பய உணர்ச்சி என்பது பொதுவானதாக இருக்கலாம். ஆனால், அது காலத்திற்கு ஏற்ப ஒரு வடிவம்கொள்கிறது. இரண்டாம் உலகப்போரின்போது இருந்த பயமும் இன்று இருக்கும் பயமும் ஒன்றல்ல. அந்தப் பயத்தின் உருவமும் அழுத்தமும் வேறுவிதமானவைதானே.

‘நமது பயம் இரவு அங்கி அணிந்திருக்கவில்லை’ என்ற வரி, வீடு திரும்பி ஓய்விலிருக்கும் மனிதனின் சாயலைப் பொருத்திப் பார்க்கிறது.

‘நமது பயத்திற்கு இறந்த மனிதனைப் போன்ற முகமில்லை’ என்றொரு வரி வருகிறது. பயம் உறைந்துவிடவில்லை, உயிர்ப்புடன் இருக்கிறது. அதன் சலனமும் எழுச்சியும் நம்மைத் தாக்க முற்படுகின்றன என்ற உணர்வு எழுகிறது.

‘நமது பயம் பாக்கெட்டில் கிடக்கும் தேவையற்ற கிழிந்த காகிதம்போலிருப்பதாக’ இன்னொரு வரி வந்துபோகிறது. தேவையற்ற ஒன்றை ஏன் பாக்கெட்டில் வைத்திருக் கிறோம். தற்செயலாகவா அல்லது ரகசியம் என்பதாலா. ‘நாம் பயத்தைச் சுமந்து அலைகிறோம், பயத்துடன் உறங்குகிறோம்’ எனக் கவிதை நீள்கிறது. பயத்தை எதிர்கொள்வதும் கடந்துபோவதும் எளிய விஷயமில்லை. அதைக் கவிஞர் மெல்லிய பகடியோடும் ஆழ்ந்த வருத்தத்தோடும் எதிர்கொள்கிறார். நுண்ணுணர்வின் வெளிப்பாடாக அமையும் இக்கவிதை, வாழ்வியல் படிமங்களுக்கூடாக உணர்ச்சிகளின் கொந்தளிப்பைத் தெளிவாகக் காட்சிப்படுத்துகிறது.  

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

இன்னொரு கவிதையில், இயற்கையின் குரலைக் கைப்பற்றுவதற்காக ஒருவன் கடற்கரையில் நடக்கிறான். கடலின் குரலை அவனால் கேட்க முடிகிறது. ஆனால், தனதாக்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. இதுபோலவே அவன் காட்டில், வயலில் அலைந்து திரிந்தாலும் இயற்கையின் குரலைத் தன்வசப்படுத்திக்கொள்ள முடியவில்லை. எங்கிருந்து இந்தக் குரல் வெளிப்படுகிறது என்ற புதிருக்கு உட்படுகிறான். கடலில் எழும் குரல் தண்ணீரின் குரலா அல்லது அலைகள் ஒன்றை ஒன்று அழைக்கின்றனவா எனக் குழப்பமடைகிறான். கவிதை இயற்கையின் மாய வசீகரத்தைக் குரலின் வழியாக நமக்கு அடையாளப்படுத்துகிறது.

‘பொய்க்கண்ணீர்’ என்ற உரைநடைக் கவிதை, நம் காலத்தில் நிஜக் கண்ணீரை விடவும் பொய்க்கண்ணீரே தேவையானது என்கிறது. காரணம்,  ‘நிஜக்கண்ணீர் வெம்மையாக இருக்கிறது, எளிதில் உலர்வதில்லை. ஆனால், பொய்க்கண்ணீரை உருவாக்குவதும் விற்பதும் எளிது, உறையவைப்பதும் எளிது. பொய்க்கண்ணீரை உருவாக்கும் தொழில்நுட்பம் எளிதானது’ என்கிறார் ஹெர்பெர்ட்.

இன்னோர் உரைநடைக் கவிதையில் ஒரு யானை, பூவில் தேன் குடிக்கும் ரீங்காரச் சிட்டு என்ற சின்னஞ்சிறு பறவையைக் காதலிக்கிறது. அதன் நினைவிலேயே உடல் மெலிந்துபோகிறது. சிட்டினை நினைத்து நினைத்து ஏங்கி தூக்கமில்லாமலும் போகிறது. முடிவில் ஒருநாள் மாரடைப்பில் இறந்தும்போகிறது. ‘யானையின் இயல்பு பற்றித் தெரியாதவர்கள் அது ஒரு சோம்பேறி என்று பேசிக்கொண்டார்கள்’ என்று கவிதை முடிகிறது. ‘யானைக்குத் தன் உடலைப் பற்றித் தெரியாது. அது தண்ணீருக்குள் செல்லும்போதுதான் தன் உடலின் பிரமாண்டத்தை உணர்கிறது’ என்று கவிதையின் முந்தைய வரிகளில் அதன் இயல்பைச் சுட்டிக்காட்டும் கவிஞர், அது ரீங்காரச் சிட்டு ஒன்றைக் காதலிப்பதன் வழியாகத் தன் உடலை மறந்து பறக்க விரும்புவதை மறைமுகமாகச் சுட்டிக் காட்டுகிறார். யானை, சிட்டினை காதலிப்பது முட்டாள்தனமில்லை. காதல் அப்படிப்பட்டதுதான்.

ஸ்டீபன் மில்லர் என்ற கவிதை விமர்சகர், ஹெர்பெர்ட்டை ஓர் அரசியல் கவிஞர் என்று அடையாளப்படுத்துகிறார். ‘அரசியல் கவிஞர் என்றாலும் அவர் பிரசாரம் செய்பவரில்லை. உரத்து முழக்கம் செய்பவரில்லை. அரசியல் கவிதை என்பதை நாம் தவறாகப் புரிந்துவைத்திருக்கிறோம். தைரியமாக, உண்மையாக, சமூகப் பிரச்னைகளை, அதற்குக் காரணமான விஷயங்களை ஒலிக்கும் குரலே அரசியல் கவிதையாகக் கருதப்படுகிறது. அது உண்மையில் அதிகாரத்திற்கு எதிரான குரல். ஹெர்பெர்ட்டின் கவிதைகள் அப்படித்தான் இருக்கின்றன’ என்கிறார்.

இரண்டாம் உலகப்போருக்குப் பிந்தைய போலந்தின் துயர வரலாற்றை, துர்க்கனவைத் தனது கவிதைகளில் தொடர்ந்து வெளிப்படுத்துகிறார் ஹெர்பெர்ட். அதில் கொந்தளிப்பும் ஆற்றாமையும் எதிர்ப்புணர்வும் ஒன்றுசேர வெளிப்படு கின்றன. பொய்கள் அணிதிரண்டு உரத்துச் சப்தமிட்டபடி வரும்போது, அவற்றை எதிர்க்க, தன்னிடம் கவிதைகள் மட்டுமே இருப்பதாக ஒரு நேர்காணலில் கூறுகிறார். குறைந்த சொற்களைக்கொண்டு வலிமையான கவிதைகளை உருவாக்குகிறார் என்பதே அவரது தனித்துவமாக இருக்கிறது.

அவரது கவிதைகளில் பைபிள் மற்றும் கிரேக்கப் புராணங்களின் பாதிப்பைக் காணமுடிகிறது. யோனாவைப் பற்றிய அவரது நீள்கவிதை, பைபிளின் மறுஉருவாக்கம் என்றே கூற வேண்டும். கவிதைகள் மட்டுமின்றி, இவர் எழுதிய உரைநடைக் கவிதைகளிலும் இந்தப் பாதிப்பினைக் காணமுடியும்.

கவிதைகள் மட்டுமின்றி, கட்டுரைகள் நாடகங்களையும் ஹெர்பெர்ட் எழுதியிருக்கிறார். ‘Barbarian in the Garden’ என்ற அவரது பயண நூல் மிகுந்த கவித்துவமாக எழுதப்பட்டது. பேருந்துப் பயணத்தின் மூலமாகச் சுற்றியலைந்து கண்ட இத்தாலி மற்றும் பிரான்ஸின் நிலப்பரப்பை அதில் விவரிக்கிறார்.

கையில் வெறும் ஐந்து டாலரை வைத்துக்கொண்டு பயணம் கிளம்பிய ஹெர்பெர்ட், ஆறு மாதங்கள் பயணம்செய்து சுற்றி, வீடு திரும்பும்போது கையில் மூன்று டாலர் வைத்திருந்தார். அந்த அதிசயம் எப்படிச் சாத்தியமானது என்பதை இந்நூல் விவரிக்கிறது. ‘கையில் காசில்லாத நேரத்தில் ஒரு காபி குடிப்பதுகூட ஆடம்பரமானது. பசிக்கு ஒரு ரொட்டித்துண்டு போதும் எனச் சமாதானம் செய்துகொண்டு, மீதப் பணத்தில் கட்டணம் செலுத்தி கலைக்கூடங்களையும் அரிய இடங்களையும் பார்க்க வேண்டியதாக இருந்தது’ என்கிறார் ஹெர்பெர்ட்.

‘கலையும் வரலாறும் பிரிக்க முடியாதவை. பயணத்தின் வழியே அதை நான் முழுமையாக உணர்ந்திருக்கிறேன்’ என்கிறார். ஒரு சுற்றுலாப் பயணியைப் போலின்றி, கலை ஆய்வாளரைப்போல அவர் சிற்பங்களையும் ஓவியங்களையும் ரசித்திருக்கிறார். காலத்தின் குரல் கலையின் வழியாக மட்டுமே ஒலிக்கிறது என்பதை உணர்ந்திருக்கிறார். கலைப்பொருள்களை மட்டுமின்றி விதவிதமான சுவர் விளம்பரங்களையும் தபால்பெட்டிகளையும் ரசித்து தனது பயணக்குறிப்பில் பதிவுசெய்திருக்கிறார் ஹெர்பெர்ட்.  ‘பயணத்தில் ஒருவனுக்கு இரண்டு கண்கள் போதுமானதில்லை’ என்ற அவரது வரி மறக்க முடியாதது. ‘காடு தீப்பற்றி எரிந்து கொண்டிருக்கும்போது, ஒருவன் ரோஜாப்பூக்கள் கருகுவதற்காக மட்டும் வருத்தப்பட முடியாது’ என்றொரு போலீஷ் கவிதை வரி இருக்கிறது. காடு, ரோஜா இரண்டினையும் ஒரு சேரப் பேசுவதே ஹெர்பெர்ட் கவிதைகளின் சிறப்பம்சம்.  

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

நான் விவரிக்க விரும்புவேன்

நான் மிக எளிய உணர்ச்சியை
விவரிக்க விரும்புவேன்
ஆனந்தம் அல்லது துக்கம்
ஆனால் மற்றவர்கள் செய்வதுபோல அல்ல
மழை அல்லது சூரியனின் அச்சை அடைதல்

நான் ஓர் ஒளியை விவரிக்க விரும்புவேன்
அது எனக்குள் பிறந்துகொண்டிருக்கிறது
ஆனால், நான் அறிவேன்
அது எந்த விண்மீனையும்
ஒத்திருப்பதில்லை
அது மிகப் பிரகாசமானதுகூட இல்லை
மிகப் பரிசுத்தமானதும் இல்லை
மேலும் நிச்சயமற்றது

நான் தைரியத்தை விவரிக்க விரும்புவேன்
எனக்குப் பின்னால் ஒரு தூசி படிந்த சிங்கத்தை
இழுத்துக்கொண்டு வராமல்
மேலும் அத்துடன் பதற்றம்
நீர் நிரம்பிய ஒரு தம்ளரைக் குலுங்கவிடாமல்

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்



இன்னொரு வழியில் சொன்னால்
எனது எல்லா உருவகங்களையும்
கொடுத்துவிட விரும்புவேன்
ஒரு சொல்லுக்குப் பதிலாக
எனது மார்பிலிருந்து உருவப்பட்ட
ஒரு விலா எலும்புபோல
எனது தோலின்
எல்லைகளுக்குள் உள்ளடங்கிய
ஒரு சொல்லுக்காக

ஆனால், வெளிப்படையாக இது சாத்தியமற்றது
வெறுமெனே சொல்லுதல் – நான் காதலிக்கிறேன்
பைத்தியம்போல நான் சுற்றி ஓடுகிறேன்
கை நிறையப் பறவைகளை அள்ளிக்கொண்டு
மேலும் எனது மென்மை
அது எப்படியிருப்பினும் நீரால் ஆகியது அல்ல
நீர் வேண்டுமெனக் கேட்கிறது ஒரு முகம்
மேலும் கோபம்
நெருப்பிலிருந்து வேறுபட்டது
அதனிடமிருந்து ஒரு வாயாடி நாக்கைக்
கடன் வாங்குகிறது

அவ்விதமாக மங்கலாகிறது
அவ்விதமாக மங்கலாகிறது
எனக்குள்
வெள்ளைமுடிக் கனவான்
எப்போதைக்குமாகப் பிரித்துவிட்டு
என்ன கூறினான்
இதுதான் எழுவாய்
இதுதான் பயனிலை

நாம் தூக்கத்தில் விழுகிறோம்
ஒரு கையை நமது தலைக்கடியில் வைத்து
மேலும் அடுத்த கை ஒரு கோள்களின் குவிமேட்டில்

நமது பாதங்கள் நம்மைக் கைவிடுகின்றன
மேலும் பூமியை ருசிக்கின்றன
தங்களது சல்லி வேர்களைக்கொண்டு
அடுத்த காலைப்பொழுதில் அவற்றை
நாம் வலியுடன் கிழித்தெடுக்கிறோம் 

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

நமது பயம்

ஓர் இரவுச் சட்டையை அணியவில்லை
ஆந்தையின் கண்களைக்கொண்டிருக்கவில்லை
ஒரு கலசத்தின் மூடியைத் தூக்கவில்லை
ஒரு மெழுகுவத்தியை அணைக்கவில்லை
ஓர் இறந்த மனிதனின் முகத்தையும்கொண்டிருக்கவில்லை
நமது பயம் ஒரு பைக்குள் கண்டெடுக்கப்பட்ட
ஒரு காகிதத்துண்டு
‘வோஜிக்கை எச்சரியுங்கள்
தலுஹா வீதி உஷ்ணமாக இருக்கிறது’
நமது பயம்
புயலின் சிறகுகள் மேல் எழும்புவதில்லை
ஒரு தேவாலயக் கோபுரத்தின்மேல் அமரவில்லை
அது மிக யதார்த்தமானது
அவசரத்தில் கட்டப்பட்ட  ஒரு பொட்டலத்தின்
வடிவம் அதற்கு இருக்கிறது
கதகதப்பான உடைகளுடன்
பலசரக்குகள் 
மற்றும் ஆயுதங்கள்  
நமது பயத்துக்கு ஓர் இறந்த மனிதனின் முகம் இல்லை
இறந்தவர்கள் நமக்குக் கனிவாக இருக்கிறார்கள்
நாம் அவர்களை நமது தோளில் தூக்கிச் சுமக்கிறோம் 
அதே போர்வைக்கடியில் தூங்குகிறோம்
அவர்களது கண்களை மூடுகிறோம்
அவர்களது உதடுகளைச் சீர்செய்கிறோம்
ஓர் உலர்ந்த இடத்தைத் தேர்ந்து
அவர்களைப் புதைக்கிறோம்
மிக ஆழத்திலும் இல்லை
மிக ஆழமில்லாமலும் இல்லை.  

ருஷ்யக் குடியேறிகளின் நீதிக்கதைகள் 

அது இருபதாம் ஆண்டு
அல்லது இருபத்து ஒன்றாக இருக்கலாம்
ருஷ்யக் குடியேறிகள்
எங்களிடம் வந்தார்கள்
உயர்ந்த பொன்னிறமான மக்கள்
தீர்க்கதரிசனக் கண்களுடன்
ஒரு கனவைப்போன்ற பெண்களுடன்
அவர்கள் சந்தையைக் கடக்கும்போது
நாங்கள் கூறுவது வழக்கம் – வலசை போகும் பறவைகள்
உயர்குடிகளின் கொண்டாட்டங்களில் அவர்கள் கலந்துகொள்வது வழக்கம்
ஒவ்வொருவரும் கிசுகிசுப்பார்கள் – என்ன முத்துகள் பார்
ஆனால், நடன விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டபோது
மக்கள் ஏமாந்துபோய் இருப்பார்கள்
நடுநிலை நாளிதழ்கள் தொடர்ந்து மௌனமாக இருந்தன
சாலிட்டர் மட்டும் இரக்கம் காட்டியது
ஜன்னல்களுக்கு அப்பால் இருந்த கிட்டார்கள் இசைப்பதை நிறுத்தின
கறுத்த கண்கள்கூட மங்கிப்போயின
மாலை வேளைகளில் ஒரு விசிலோடு ஒரு தேநீர் செப்புப்பானை
அவர்களது குடும்ப ரயில்-நிலையங்களுக்கு அவர்களைக் கொண்டுசெல்லும்
ஒரு ஜோடி ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு
அவர்களில் மூன்று பேர் மட்டும் பேசினார்கள்
பைத்தியமாகிப்போன ஒருவர்
தானே தூக்கிலிட்டுக்கொண்ட ஒருவர்
ஆண்கள் வழக்கமாகத் தேடி வரும் அவள்
மீதமிருந்தவர்கள் வழியற்று வாழ்ந்தார்கள்
மெள்ள தூசியாக மாறியவாறு
இந்த நீதிக்கதை நிக்கோலஸ்ஸால் கூறப்படுகிறது
வரலாற்றின் தேவைகளைப் புரிந்துகொள்பவர் அவர்
என்னை பயமுறுத்துவதற்காக அதாவது என்னை சமாதானப்படுத்த. 

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

ரோஜாக் காது

நான் நினைத்தேன்
ஆனால், அவளை எனக்கு மிக நன்றாகத் தெரியும்
பல ஆண்டுகளாக நாங்கள் ஒன்றாக வசிக்கிறோம்

எனக்குத் தெரியும்
அவளது பறவைத் தலை
வெள்ளைத் தோள்கள்
மேலும் வயிறு

ஒரு சமயம்
ஒரு குளிர்கால மாலையில்
அவள் எனக்குப் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்
எனக்குப் பின்னாலிருந்து விழும்
விளக்கொளியில்
நான் ஒரு ரோஜாக் காதைப் பார்த்தேன்

தோலின் ஒரு விசித்திர இதழ்
ஒரு சங்கு
அதற்குள் உயிருள்ள ரத்தம்

பிறகு நான் எதையும் கூறவில்லை—

அதை எழுதுவதுதான் நல்லது
ரோஜாக் காது பற்றிய ஒரு கவிதை
ஆனால், என்ன ஒரு விஷயத்தை இவர் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறார்
விசித்திரமானவராக இருக்க இவர் முயற்சிக்கிறார்
என்று மக்கள் சொல்வதற்காக இல்லை

அதனால் ஒருவரும் புன்னகைக்கக்கூட மாட்டார்கள்
அதனால் நான் ஒரு மர்மத்தைப் பறைசாற்றுவதாக அவர்கள்
புரிந்துகொள்ளக்கூடும்

பிறகு நான் எதையும் சொல்லவில்லை
ஆனால், அன்று இரவு நாங்கள் இருவரும் சேர்ந்து படுக்கையில் இருக்கையில்
ஒரு ரோஜாக் காதின்
மயக்கும் சுவையை
நான் நேர்த்தியாய்ப் பரிசோதித்தேன்  

ஒரு கட்டுக்கதை 

பறவைகளின் குரல்களைக் கவிஞன், போலச் செய்கிறான்
அவனது நீண்ட கழுத்தை நீட்டுகிறான்
அவனது துருத்திக்கொண்டிருக்கும் குரல்வளை 
இன்னிசையின் ஒரு சிறகின்மேல் ஒரு அருவருப்பான விரல்போல இருக்கிறது
சூரிய உதயத்தை முன்கூட்டி நிகழச் செய்வதாக
அவன் பாடும்போது ஆழமாக நம்புகிறான்
இதைப் பொறுத்தே இருக்கிறது அவனது பாடலின் வெதுமை
அவனது உச்ச ஸ்தாயியின் தூய்மை செய்வதுபோல
  
கவிஞன் கற்களின் தூக்கத்தை, போலச் செய்கிறான்
அவனது தலை அவனது தோள்களுக்குத் திரும்புகிறது
அவன் ஒரு சிற்பத்துண்டுபோல இருக்கிறான் 
அரிதாகவும் வலியுடனும் சுவாசிக்கிறான்
அவன் மட்டுமே இருத்தலின் மர்மத்துள்
ஊடுருவ முடியும் என்றும்
இறையியலாளர்களின் உதவி இல்லாமலே
அவனது பேராசை வாய்க்குள் நித்தியம் அகப்பட்டுவிடும்
என்றும் அவன் தூங்கும்போது நம்புகிறான்

உலகம் என்னவாக இருந்திருக்கும்
பறவைகளுக்கும் கற்களுக்கும் மத்தியில்
கவிஞனின் இடைவிடாத சுறுசுறுப்பான சக்தியால்
அது நிரம்பியிருக்காவிட்டால்  

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

கூழாங்கல்

கூழாங்கல்
ஒரு முழுநிறைவான உயிரினம்
தனக்குத் தானே சமமானது
அதன் எல்லைகள் பற்றிய கவனமுடையது
மிகச்சரியாக நிரம்பியது
ஒரு கூழாங்கல்லின் அர்த்தத்துடன்
ஏதாவது ஒன்றை ஞாபகப்படுத்தாத ஒரு வாசனை
எதையும் பயமூட்டி விரட்டுவதில்லை ஆசையைத் தூண்டுவதில்லை
அதன் தீவிரமும் குளிர்மையும்
நேர்மையானவை மற்றும் கண்ணியமானவை
இதை என் கையில் வைத்திருக்கும்போது
ஒரு கனத்த பச்சாதாபத்தை நான் உணர்கிறேன்
மேலும் இதன் உன்னதமான உடல்
பொய்யான வெதுமையால் ஊடுருவப்பட்டிருக்கிறது
--கூழாங்கற்களைப் பழக்கப்படுத்த முடியாது
அவை இறுதிவரை நம்மைப் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும்
ஒரு சாந்தமான மிகத் தெளிவான கண்ணுடன் 

பேரரசர்

முன்னொரு காலத்தில் ஒரு பேரரசர் இருந்தார். அவருக்கு மஞ்சள் கண்களும் பிராணிகளை உண்ணும் தாடையும் இருந்தன. சிலைகளும் போலீஸ்காரர்களும் நிறைந்த ஓர் அரண்மனையில் அவர் வசித்து வந்தார். தனியாக. இரவில் அவர் விழித்தெழுந்து வீறிட்டு அலறுவார். யாரும் அவரை நேசிக்கவில்லை. பெரும்பாலும் அவர் வேட்டையாடுதல் விளையாட்டையும் பயங்கரத்தையும் விரும்பினார். ஆனால், அவர் குழந்தைகளோடும் மலர்களோடும் புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொண்டார். அவர் இறந்தபோது அவரது உருவப்படங்களை எடுத்துவிட ஒருவருக்கும் தைரியம் இல்லை. ஒருமுறை கவனித்துப் பாருங்கள், ஒருவேளை இன்னும் உங்களது வீட்டில் அவரது முகமூடி இருக்கலாம். 

காற்றும் ரோஜாவும்

ஒரு முறை ஒரு தோட்டத்தில் ஒரு ரோஜா வளர்ந்தது. ஒரு காற்று அவளிடம் காதலில் விழுந்தது. அவர்கள் முற்றிலும் வித்தியாசமானவர்களாக இருந்தார்கள், அவன்-லேசானவன் மற்றும் அழகானவன்; அவள்- நகரமுடியாதவள் மற்றும்
ரத்தம்போலக் கனமானவள்.

அங்கே மரக் காலணிகள் அணிந்த ஒரு மனிதன் வந்தான். அவனது கனத்த கைகளைக்கொண்டு அவன் ரோஜாவைப் பறித்தான். காற்று அவன் மேல் பாய்ந்தது, ஆனால், மனிதன் கதவை காற்றின் முகத்தில் அறைந்து மூடினான்.

-ஓ நான் அந்தக் கல்லாக மாற மாட்டேனா – துரதிர்ஷ்டம் பிடித்த அது அழுதது - 

முழு உலகையும் என்னால் சுற்றிவர முடியும், ஒரு சமயத்தில் ஆண்டுக்கணக்கில் நான் அவளைவிட்டு வெளியே இருக்க முடிந்தது, ஆனால், அவள் எப்போதும் அங்கே காத்துக்கொண்டிருந்தாள்.
 
காற்று அதைப் புரிந்துகொண்டது, உண்மையில் துயரப்படுவதற்காக ஒருவர் நம்பிக்கையுடன் இருக்க வேண்டும்.
 
ஒரு நூலகத்தில் ஓர் அத்தியாயம்

ஒரு பொன்னிறமான பெண் ஒரு கவிதை மீது குனிந்திருக்கிறாள். ஒரு குறுவாளைப்போலக் கூர்மையான ஒரு பென்சிலைக்கொண்டு அவள் சொற்களை ஒரு வெற்றுப் பக்கத்துக்கு பரிமாற்றம் செய்கிறாள், அவற்றைக் கீறி, அழுத்தம் கொடுத்து அசைகளாக மாற்றினாள். ஒரு வீழ்ந்த கவியின் புலம்பல் இப்பொழுது எறும்புகளால் தின்னப்படும் சாலமண்டர் என்னும் புராணிகப் பல்லியைப்போல இருக்கிறது.

எந்திரத் துப்பாக்கிச்சூட்டுக்கு அடியில் அவரை வெளியே தூக்கிச் சென்றபோது, அவரது இன்னும் வெதுவெதுப்பான உடல், சொல்லில் புத்துயிர்ப்பு அடைந்துவிடும் என்று நான் நம்பினேன். இப்பொழுது நான் சொற்களின் மரணத்தைக் கவனிக்கும்போது நான் அறிகிறேன், அழுகுவதற்கு இங்கு எல்லையில்லை. கறுப்பு பூமியில் நாம் விட்டுச் செல்லப் போகும் எல்லாமும் ஒலியசைகளாகச் சிதறிப் போகும். ஒன்றுமின்மை மற்றும் தூசியின் மீதான உச்சரிப்புகள். 

கவிதையின் கையசைப்பு - 11 - போலந்தின் தனிக்குரல்

அத்தியாயம்

கடற்கரையோரம் நாம் நடக்கிறோம்
நமது கைகளை நாம் இறுகப் பற்றிக்கொண்டு
ஒரு பழங்கால உரையாடலின் இரு முனைகள்
-நீ என்னைக் காதலிக்கிறாயா?
-நான் உன்னைக் காதலிக்கிறேன்

உழப்பட்ட கண்ணிமைகளுடன்
இரண்டு விவிலிய ஏற்பாடுகள்,
ஜோதிடர்கள் தீர்க்கதரிசிகள்
தோட்டங்களின் தத்துவவாதிகள்
துறவு மடங்களின் தத்துவவாதிகள்   
எல்லா ஞானங்களையும் நான் சுருக்கிக் கூட்டிப் பார்க்கிறேன் 

மேலும் அது இதைப்போல ஒலிக்கிறது:
-அழாதே
-தைரியமாக இரு
-ஒவ்வொருவரும் எவ்வாறெனப் பார்  

நீ உனது உதடுகளைப் பிதுக்கிக் கூறு
-நீ ஒரு மதகுருவாக இருக்க வேண்டும்
நீ வெறுப்புற்று நடந்து மறைகிறாய்
ஒழுக்கவாதிகளை ஒருவரும் நேசிப்பதில்லை

ஒரு சிறிய மரணக் கடலின்
கரையின் மீது நான் என்ன கூற வேண்டும்

மெள்ள நீர் நிரம்புகிறது
மறைந்துபோன பாதங்களின் தடங்களில்.