Published:Updated:

அம்மாவின் விரதம்

அம்மாவின் விரதம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அம்மாவின் விரதம்

இமையம் - ஓவியங்கள்: மணிவண்ணன்

அம்மாவின் விரதம்

இமையம் - ஓவியங்கள்: மணிவண்ணன்

Published:Updated:
அம்மாவின் விரதம்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
அம்மாவின் விரதம்

டி இடிக்கிற சத்தம் தொடர்ந்து கேட்டுக் கொண்டேயிருந்ததால் எனக்குத் தூக்கம் கலைந்தது. கழிவறைக்குப் போகலாம் என்று எழுந்து விளக்கைப் போட்டேன். அம்மாவினுடைய படுக்கை காலியாகக் கிடந்தது. கழிவறைக்குப் போவதற்காகப் பின்வாசல் கதவிடம் வந்தபோது, கதவு திறந்திருந்தது. அம்மாவின் பேச்சுக் குரல் கேட்டது. இந்த நேரத்தில் அம்மா யாருடன் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று யோசித்தேன். விடிந்துவிட்டதா, கழிவறைக்குப் போவதா வேண்டாமா என்று குழப்பத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தேன். பின்வாசலுக்குப் போகவும் முடியவில்லை. திரும்பிப் போய்ப் படுக்கையில் படுக்கவும் முடியவில்லை. கழிவறைக்குப் போயே தீரவேண்டும் என்ற அவசரமுமிருந்தது. வீட்டில் எரிந்து கொண்டிருந்த விளக்கை அணைத்துவிட்டு படுத்துக்கொள்ளலாம் என்று நினைத்தபோது, “எந்தத் தைரியத்தில வீட்டவிட்டுப் போன, எந்தத் தைரியத்தில திரும்பி இந்த வீட்டுக்கு வந்த? பீய அள்ளி நடுவீட்டுல வச்சி சாமினு யாரும் கும்பிட மாட்டாங்க. பின்வாசக் கதவு வழியா போனவ, பின்வாச கதவு வழியா வந்து நிக்குற? மான வெக்கத்த வித்திட்டு போன நீ, புடவை கட்டிக்கிட்டு வந்திருக்க? ஒனக்கு நான் இன்னும் கருமகாரியம் மட்டும்தான் செய்யல.” அம்மா சொன்னது லேசாகக் கேட்டது. ஆனால் அம்மாவின் கேள்விக்குப் பதில் சொன்ன குரல் கேட்கவில்லை. உடனே பின்வாசல் கதவுக்கு அருகில் சென்று நின்றேன்.

அம்மாவின் விரதம்

“நான்தான் ஊருக்கே பத்தினின்னு காட்டுறதுக்கு வந்திருக்கியா? இந்த வீடு வாணாமின்னுதான போன? திரும்பி எதுக்கு வந்த? வெளிச்சத்தில ஒருத்தன்கூட போறதுக்கும், இருட்டுல ஒருத்தன்கூட போறதுக்கும் வித்தியாசம் இருக்கு. தேவிடியாளுக்கெல்லாம் இருட்டுல தான் வேல இருக்கும். என் வயித்தில தேவிடியா வந்து பொறந்திருக்கன்னு தெரியாம ஒனக்கு தங்க ரத்தினம்னு பேரு வச்சன் பாரு” என்று சொன்னதோடு நிற்காமல் பலமாக காறித்துப்பிய சத்தம் கேட்டது.

அம்மாவினுடைய பேச்சிலிருந்து எனக்கு எல்லா விஷயமும் சட்டென்று புரிந்துவிட்டது. “அக்காதான்... அக்காதான்” என்று இரண்டு மூன்றுமுறை என்னை அறியாமலேயே என்னுடைய வாய் முணுமுணுத்தது. திகிலாக இருந்தது; பரபரப்பாக இருந்தது. ஏதோ தவறு செய்துவிட்ட மாதிரி பயம் உண்டானது; வியர்த்தது; அழுகை வந்தது. வேகமாகக் கதவைத் திறந்துவிட்டு பின்வாசலுக்குப் போனேன். இருட்டாக இருந்ததால் விளக்கைப் போட்டேன்.

“எதுக்குடி வௌக்கப் போட்ட?” என்று ஆங்காரத்தோடு அம்மா கேட்டதைப் பொருட்படுத்தாமல் தரையில் உட்கார்ந்திருந்த அக்காவையும் அவளுடைய மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த இரண்டு வயது குழந்தையையும், வலது பக்கத் தொடையில் தலையும் உடம்பு தரையிலுமாக தூங்கிக் கொண்டிருந்த நான்கைந்து வயதுள்ள குழந்தையையும் பார்த்ததும் எனக்கு அழுகை வந்தது. “அக்கா...” என்று சொன்னேன். நான் சொன்னது எனக்கே கேட்கவில்லை. எனக்கு உடம்பு சூடாகவும் இருந்தது குளிர்ந்துபோயும் இருந்தது. அக்கா எப்போது வந்திருப்பாள்? எவ்வளவு நேரமாக அக்காவுடன் அம்மா பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்பது தெரிய வில்லை.

“ரத்தப் பாசத்தில அழுவுறியாடி?” என்று கேட்டு பலமாக அம்மா என்னுடைய தலையில் கொட்டினாள். தலையில் கொட்டியதைப் பொருட்படுத்தாமல் நான் அக்காவின் மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தையைத் தூக்கிக்கொள்வதற்காகக் குனிந்தபோது, என்னுடைய சடையைப் பிடித்து இழுத்து, “என்னடி செய்யப்போற?” என்று கேட்டாள். பிறகு ஆத்திரத்துடன் “உள்ளாரப் போ” என்று சொன்னாள். கோபத்தில் அம்மாவினுடைய கன்னத்தசை துடித்துக்கொண்டிருந்தது தெரிந்தது. நான் வீட்டிற்குள் போகாமல் நின்றுகொண்டிருந்தது அம்மாவுக்குக் கோபத்தை அதிகரித்திருக்க வேண்டும்.

“தேவிடியா பெத்ததத் தொடக் கூடாது” என்று கரகரத்தக் குரலில் சொன்னாள். கோபத்தில் அம்மாவின் உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.

மாடு கட்டுகிற இடத்தில் உட்காரவைத்துப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறாளே என்று அம்மாவின் மேல் எரிச்சல் உண்டாயிற்று. வீட்டிற்குள் வராமல் அக்கா எதற்காக இந்த இடத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டிருக்கிறாள்? குழந்தைகளை வீட்டில் படுக்கவைத்துவிட்டு பேசிக்கொண்டிருந்தால் என்ன? இடி இடித்துக்கொண்டிருந்தது, லேசாகத் தூறல் போட்டுக்கொண்டிருந்தது. இந்த நேரத்தில் கொசு கடிக்கிற இடத்திலா, மாடுகளின் சிறுநீர் வாடையும், சாணி வாடையும் அடித்துக்கொண்டிருக்கிற இடத்திலா உட்கார வைத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்? எனக்கு அம்மாவின்மீது கடுமையான கோபம் உண்டாயிற்று. அதே நேரத்தில் அக்கா வீட்டிற்கு வந்திருக்கிற விஷயம் ஊருக்குத் தெரிந்தால் என்ன ஆகுமோ என்கிற பயம் உண்டானது. வீட்டில் அப்பா இல்லாத நேரமாகப் பார்த்து அக்கா வந்திருப்பது நல்லதென்று நினைத்தேன்.

“காணாமப்போன கன்னுமாடு இப்ப ரெண்டு குட்டியோட வந்திருக்கு” என்று சொன்ன அம்மாவின் குரலில் அவ்வளவு இளக்காரம் நிறைந்திருந்தது. கொஞ்ச நேரம் பேசாமல் இருந்துவிட்டு வன்மம் நிறைந்த குரலில், “ரெண்டயும் பொட்டயாதான் பெத்து வச்சியிருக்க? அதுவுளும் ஒன்னெ மாதிரி ஓடுகாலியாத்தான் ஓடும். அதுவும் ஒன்னெ மாதிரியே கீழ்ச்சாதிக்காரன் கூடத்தான் ஓடும்” என்று சொன்னாள், பிறகு காறித்துப்பினாள். அக்கா உட்கார்ந்திருந்த நிலையிலேயே அசையாமல் உட்கார்ந்திருந்தாள். கொசு கடிப்பது, தூறல் போடுவது, இடி இடிப்பது, அம்மா திட்டுவது எதுவுமே அவளுடைய கவனத்தில் இருந்த மாதிரி தெரியவில்லை.

“நீ ஓடிப்போனதால ஒன்றியச் செயலாளர் மகளே கீழ்ச்சாதிக்காரன்கூட ஓடுனா சாதாரணக் கட்சிக்காரன், சாதிக்காரன் மவ ஓடிப்போவாம என்ன செய்வான்னு கேட்டு ஊர்ல எம்மாம் பேசுனாங்கன்னு ஒனக்குத் தெரியுமா? ஊர்லயும் அசிங்கமாயிடிச்சி. கட்சியிலயும் அசிங்கமாயிடிச்சின்னு சொல்லி, ஒங்க அப்பா என்னெ எம்மாம் பேசுனாரு தெரியுமா? அந்த மானங்கெட்டப் பேச்சல்லாம் கேட்டுக்கிட்டுத்தான் இன்னும் உசுரோட இருக்கன்.” என்று சொன்ன அம்மாவினுடைய குரலும், முகமும், நின்றுகொண்டிருந்த விதமும் எந்த நேரத்திலும் மனம் உடைந்து அழுதுவிடுவாள் என்பது போலிருந்தது. ஆனால் அம்மா அழவில்லை. அவளுடைய கண்களிலிருந்து ஒரு சொட்டு கண்ணீர் வரவில்லை.

“ஓடிப்போனவ அப்படியே சாவ வேண்டியதுதான? எதுக்குத் திருப்பி வந்த, ஒன்னெ யாரு இங்கக் கூப்பிட்டா?” என்று அம்மா கேட்டாள். அம்மா கேட்ட விதம் ஜென்மவிரோதியிடம் கேட்டதுபோலிருந்தது. அவ்வளவு கோபம் அம்மாவினுடைய குரலில் நிறைந்திருந்தது.

சாதாரணமாக அம்மா சத்தமாக, கோபமாகப் பேச மாட்டாள். சுட்டுப் போட்டாலும் அவளுடைய வாயிலிருந்து கெட்ட வார்த்தை வராது. எதிர்த்த வீடு, பக்கத்து  வீடு, தெருவிலுள்ள வீட்டு சனங்களிடம் கோபமாகப் பேச மாட்டாள். முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு போகமாட்டாள். எதிர்வீடு, பக்கத்து வீடு, தெருவிலுள்ள வீடுகளில் ஏதாவது, சண்டை நடந்தாலும், புருஷன் பெண்டாட்டி சண்டையென்றாலும் “பேச்சவிடுங்க. கோபம் தணிஞ்சதும் எல்லாம் சரியாயிடும்” என்று சொல்வாள். எப்போது பேசினாலும் வார்த்தைகளை எண்ணி எண்ணிதான் பேசுவாள். ஆத்திரப்பட்டு, அவசரப்பட்டு ஒரு வார்த்தைப் பேச மாட்டாள். பிறர் மனம் நோகப் பேசமாட்டாள். அப்படிப்பட்ட அம்மாதான் பெற்ற மகளையே ‘தேவிடியா’ என்று சொல்கிறாள். ‘செத்துப்போ’ என்று சொல்கிறாள். மகளுக்கு மட்டுமல்ல பேரப்பிள்ளைகளையும் ஓடுகாலிகளாகத் தான் போகும் என்று சாபம்விடுகிறாள். வியப்புடன் அம்மாவைப் பார்த்தேன். அப்பாவைவிட ஊர்க்காரர்களைவிட, ஜாதிக்காரர்களைவிட அம்மா மோசமாக இருக்கிறாளே என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது.

“தோட்டத்துக்குப் போறன்னு போனவதான நீ?” என்று ஆத்திரம் பொங்க அம்மா கேட்டாள்.

ஆறு ஏழு மணிக்கு “தோட்டத்துக்குப்போறன்” என்று சொல்லிவிட்டு பித்தளை சொம்பு நிறைய தண்ணீரை எடுத்துக்கொண்டு போனாள் அக்கா. அப்போது லேசாகத் தூறல் பட்டுக்கொண்டிருந்தது. அவ்வப்போது இடியும் இடித்துக்கொண்டிருந்தது. மழைக்கு, இடிக்குப் பயந்துகொண்டு யாருடைய வீட்டிலாவது ஒதுங்கி நின்றுகொண்டிருக்கலாம் என்று முதலில் அம்மா அக்காவைத் தேடவே இல்லை. ஒரு மணிநேரம் கழித்த பிறகுதான் சந்தேகப்பட்டு எதிர்வீடு, பக்கத்துவீடு, தெருவிலுள்ள வீடுகளில் “கேட்டுட்டு வா” என்று சொல்லி என்னை அனுப்பினாள். நான் போய் விசாரித்த எல்லா வீடுகளிலும் சொன்ன இரண்டு வார்த்தைகள் “பாக்கல. தெரியல” என்பதுதான். நான் சொன்னதை நம்பாமல் அம்மாவே எதிர்வீடு, பக்கத்துவீடு, தெருவிலுள்ள வீடுகளுக்குத் தயக்கத்துடனும் கூச்சத்துடனும் சென்று விசாரித்தாள். பிறகு ஹரிக்கன் விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு பெண்கள் ஒதுங்குகிற கருவேலங்காட்டில் போய்த் தேடிப்பார்த்தாள். அக்கா கிடைக்கவில்லை. பிறகுதான் அப்பாவிடம் அம்மா விஷயத்தைச் சொன்னாள். விஷயத்தைக் கேட்டதும் “என்னெ தல குனிய வச்சிட்டாளா முண்டச்சி? ஏதாவது ஒண்ணுன்னா ஒன்னெ உசுரோட வுட மாட்டன்” என்று அம்மாவிடம் கத்திவிட்டு ஹரிக்கன் விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு பெண்கள் ஒதுங்குகிற இடத்திற்குப் போனார்.

அன்றிரவு முழுவதும் அப்பா தனியாகவும், அம்மாவும் நானும் சேர்ந்தும் ஊரிலுள்ள ஒவ்வொரு வீடாகப் போய் மீண்டும் விசாரித்தோம். ஊரிலுள்ள ஒவ்வொரு இடமாகத் தேடிப்பார்த்தோம். அக்கா இல்லை. “ஒனக்கு எதுவும் தெரியுமா?” என்று விடியவிடிய அம்மா என்னிடம் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தாள். “தெரியாது” என்று நான் சொன்னதை அம்மா கடைசிவரை நம்பவே இல்லை. “ஒனக்குத் தெரியாம அவ பச்சத் தண்ணிகூட குடிக்கமாட்டா. உண்மையச் சொல்லு. எவங்கூட ஓடிப்போனா?” என்று கேட்டு கன்னத்திலேயே அடித்தாள். ஆத்திரத்தில் கையில் கிடைத்த குழம்பு கரண்டியை எடுத்து காலிலேயே அடித்தாள். “உண்மையச் சொல்லுடி” என்று கேட்டு காலில் விழாத குறையாகக் கெஞ்சினாள். பிறகு விடியவிடிய அக்காவுக்குத் தெரிந்த வெளியூர் பிள்ளைகளிடமெல்லாம் போன்போட்டு விசாரித்தாள். சொந்தக்காரர்களிடம் விசாரித்தாள். எந்தத் தகவலும் இல்லை. விடிந்ததும், கருவேலங்காடு, ஏரி, குளம், கிணறு, ஊருக்கு வெளியே மரங்கள், புதர்க்காடுகள் என்று எல்லா இடத்திலும் தேடிப்பார்த்தும், அக்கா பற்றிய ஒரு தகவலும் கிடைக்கவில்லை. காதலர்கள் காவல்நிலையத்தில் தஞ்சம், ஓடிப்போய் பதிவு திருமணம் செய்துகொண்ட இளஞ்ஜோடி, லாட்ஜில் இளம்ஜோடி தற்கொலை என்று செய்திச் சேனல்களில், செய்தி வருகிறதா என்று பார்த்துக் கொண்டேயிருந்தோம். எந்தத் தகவலும் இல்லை. காலையில் எழுந்துபோனா, இரவு பத்து பன்னிரண்டு மணிக்குத்தான் வீட்டிற்கு வந்தார் அப்பா. மறு நாள் அப்பா வெளியே போய்விட்டு வீட்டிற்கு வந்ததும் அம்மாவிடம் “என்னா புள்ள பெத்த? தேவிடியாளா ஓடிப்போறதுக்கா பெத்த?” என்று ஒரு மணிநேரம் இரண்டு மணிநேரம் என்று கத்திக்கொண்டிருந்தார். அக்கா காணாமல்போன எட்டாம் நாள் விடியற்காலமே வெளியேபோன அப்பா மதியமே திரும்பி வீட்டிற்கு வந்துவிட்டார். என்றைக்கும் திட்டுவதுபோல் திட்டாமல், பழைய சாமான்கள் போட்டுவைத்திருந்த அறைக்குள் போனார். போன வேகத்தில் சாட்டையை எடுத்துக்கொண்டு வந்து “என்னாடி புள்ள பெத்து வளத்த?” என்று கேட்டு சாட்டையாலேயே விளாசினார். மறிக்கப்போன எனக்கும் சரியான அடி கிடைத்தது. “ஒம் மவ மாடு திங்கிற பயக்கூட ஓடிப்போயிருக்கா. புளியங்குடிக்காரப் பய” என்று அப்பா சொன்ன பிறகுதான் எந்த ஊர் பையனுடன் அக்கா ஓடிப்போனாள் என்பது எனக்கும் அம்மாவுக்கும் தெரிந்தது.

“என்னோட மானம் போச்சி. மரியாத போச்சி.” என்று சொல்லி அன்று முழுவதும் அம்மாவைத் திட்டிக்கொண்டே இருந்தார்.

எங்களுடைய ஊரில் ரகசியமாக ஒரு ஆணும் பெண்ணும் சந்தித்துக்கொள்கிற நேரம் சாயுங்காலம் ஏழெட்டு மணிக்கும், விடியற்காலம் நான்கைந்து மணிக்கும்தான். அதுவும் பெண்கள் ஒதுங்குகிற இடமான கருவேலங்காட்டில்தான். காதலிக்கிற, ஓடிப்போக முடிவு எடுக்கிற இடமாகவும், திருட்டுத்தனமாகச் சேருகிற இடமாகவும் இருந்தது கருவேலங்காடுதான். தோட்டத்திற்குப் போகிறேன் என்று வீட்டில் சொல்லிவிட்டுப்போன ஒரு பெண், ஒரு மணி நேரம் கழித்தும் வீட்டிற்கு வரவில்லை என்றால் அந்தப் பெண் யாருடனோ ஓடிப்போய்விட்டாள் என்று அர்த்தம். எங்களுடைய ஊரில் ஓடிப்போகிற பெண்கள் தோட்டத்திற்குப் போகும் போதுதான் ஓடிப்போவார்கள். அக்கா ஓடிப்போன பிறகுதான் எங்களுடைய வீட்டில் கழிப்பறை கட்டப்பட்டது. எங்களுடைய ஊரில் ஒருவர் வீட்டில் கழிப்பறை இருக்கிறதென்றால் அந்த வீட்டிலிருந்து ஒரு பெண் ஓடிப்போயிருக்கிறாள் என்று அர்த்தம். பெண்கள் திருட்டுத்தனமாக ஓடிப்போன பிறகுதான் ஆண்களுக்கு வீட்டிலேயே கழிப்பறை கட்டவேண்டும் என்ற எண்ணமே வரும். அந்த எண்ணம் ஒரு வாரம் பத்து நாள் வரைதான் இருக்கும். பிறகு மறைந்துபோகும். கழிப்பறை உள்ள வீடுகளிலிருந்தும் பெண்கள் ஓடிப்போகத்தான் செய்கிறார்கள் என்று தங்களைத் தாங்களே சமாதானம் செய்துகொள்வார்கள். சாதி மாறி ஓடிப்போய்விட்டால் ஊரே கூடி கருவேலங்காட்டைத் தீவைத்துக் கொளுத்தி அழிப்பார்கள். கொளுத்தப்பட்ட கருவேலங்காடு மீண்டும் துளிர்த்து காடாகும் வரை பெண்கள் ஒதுங்குவதற்காகப் படுகிற பாடு பெரும் பாடு. அக்கா கீழ்ச்சாதிக்காரனோடு ஓடிப்போனது தெரிந்ததும், ஒன்றியச் செயலாளர் மகள் என்பதால் கருவேலங்காட்டை ஆசிட் ஊற்றி ஊரே கூடி கொளுத்தியது. அக்கா ஓடிப்போனது பிரச்னையாக இல்லை. கீழ்ச்சாதிக் காரனோடு ஓடிப்போனதுதான் பிரச்னையாகிவிட்டது. அப்பாவுக்கு அக்கா ஓடிப்போனதைவிட பெரிய கஷ்டமாக இருந்தது கட்சியிலும் சாதியிலும் தன்னுடைய மரியாதை போய்விட்டது என்பதுதான். “சாதாரண கட்சிக்காரப் பயக்கூட இனிமே என்னெ மதிக்க மாட்டான். ஊர்லயும் ஒரு நாயும் மதிக்காது” என்பதைத்தான் அப்பா திரும்பத் திரும்பச் சொல்லிக் கத்திக்கொண்டிருந்தார்.

“குட்டிபோட்டதும் புளிச்சிப்போயிருக்கும். தொரத்தி வுட்டிருப்பான்” என்று அம்மா பல்லைக் கடித்தபடியே சொன்னாள். அம்மா என்ன இப்படியெல்லாம் பேசுகிறாள் என்று யோசித்தேன்.

“போனப்ப பப்பாளி பழமாட்டம் இருந்த. இப்ப காஞ்சிப்போன மாங்கா எல மாதிரி வந்திருக்க. கொளம் வத்திப்போச்சி. மேயறதுக்கு வர கொக்கும் நின்னுபோயிருக்கும். ஓடிப்போனவ எல்லாம் அவஅவ சாதிக்காரனா பாத்து ஓடிப்போனா. நீ என்னா செஞ்ச? நம்ப சாதிக்கார பய ஒருத்தனும் ஒனக்குக் கெடைக்கலியா? பண்ண வேல செய்யுறவன்கூட ஓடிப்போன. படிச்சிட்டா மட்டும் சாதி போயிடுமா?” என்று அம்மா கசந்துபோன குரலில் சொன்னாள்.

திருடிவிட்டு மாட்டிக்கொண்ட பெண் மாதிரி உட்கார்ந்துகொண்டிருந்த அக்காவின் முகத்தைப் பார்ப்பதற்கு முயன்றேன். தலையைக் கவிழ்த்தபடியே உட்கார்ந்து கொண்டிருந்ததால், முழுமையாகப் பார்க்க முடியவில்லை. முதல் பார்வையிலேயே பழைய அக்கா இல்லை என்பது தெரிந்துவிட்டது. எங்களுடைய ஊரான நல்ல தண்ணீர் குளத்தில் ஆயிரம் வீடுகளாவது இருக்கும். அக்கா வயதில் நூறு இருநூறு பெண் பிள்ளைகளாவது இருப்பார்கள். எத்தனை பேர் இருந்தாலும் “தில்லைநாதன் பெரிய மக தங்க ரத்தினம் மாதிரி வராது” என்றுதான் எல்லாரும் சொல்வார்கள். ஊரார்கள் சொல்வதுபோல்தான் அக்காவும் இருப்பாள். ஊரில் என்னையும் அக்காவையும் ஒப்பிட்டுப் பேசுபவர்கள் வயசுக்கு வந்ததிலிருந்து காணாமல் போகும்வரை “ஒங்க அக்காதான் டாப்” என்ற வார்த்தையைச் சொல்லாத ஆள் என்று ஒருவரையும் காட்டமுடியாது.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அம்மாவின் விரதம்

அக்காவின் இடதுகண் புருவத்தில் லேசாகக் கோடு இழுத்ததுபோல் ஒரு தழும்பு இருக்கும். வீட்டிற்குள் ஓடும்போது தடுக்கி விழுந்ததில் ஏற்பட்ட தழும்பு. அருகில் நின்று உற்றுப் பார்த்தால்தான் அதுகூட தெரியும். பப்பாளி பழத்தில் தோலை நீக்கிவிட்டால் எப்படி இருக்குமோ அப்படித்தான் இருக்கும் அக்காவின் நிறம். எப்போதும் வெளிர்மஞ்சள் நிறத்தில் தான் துணி கட்டுவாள். இடுப்புக்குக் கீழே வரை சடை தொங்கும். மூங்கில் சிம்பு மாதிரிதான் உடம்பு, எடுப்பான முகவெட்டு. செய்துவைத்ததுபோல் இருக்கும் பற்கள். வீட்டிலிருந்தாலும் வெளியே போனாலும் சத்தமாகப் பேசுவது, சத்தமாகச் சிரிப்பது என்ற வழக்கமே அவளிடம் கிடையாது. இரண்டு மாதத்திற்கு ஒருமுறை மருதாணி வைக்க மறக்க மாட்டாள். மருதாணி வைத்தால் ரத்தச் சிவப்பாக இருக்கும். அவள் அளவிற்கு நான் அவ்வளவு அழகில்லை. நிறமும் கொஞ்சம் கம்மிதான். அக்கா அம்மா மாதிரி, நான் அப்பா மாதிரி. எனக்கு இடுப்புக் கீழே தொங்குகிற சடை இல்லை. அக்கா அளவுக்கு எடுப்பான மார்பகங்களும் எனக்கில்லை. உள்ளுரில் படித்தவரையிலும், எந்தக் கெட்டப் பெயரும் கிடையாது. சிதம்பரத்தில் எம்.எஸ்ஸி படிக்கும்போது ஐந்தாண்டுகள் தினமும் பேருந்தில்தான் போய்வந்தாள். அப்போதும் எந்தக் கெட்டப் பெயரும் கிடையாது. “கண்ணியமான பொண்ணு” என்று ஊருக்குள் பெயர் இருந்தது. தெருவிலும் சரி, ஊரிலும் சரி பெண் பிள்ளைகளைத் திட்டும்போது “தங்க ரத்தினம் எப்பிடி இருக்கு? நீயும் இருக்கியே” என்று கேட்டுத்தான் முறைப்பார்கள். அப்படிப்பட்ட அக்காதான் ஆறு வருசத்திற்கு முன்பு எம்.ஃபில் படிக்கும்போது காணாமல் போனாள். காணாமல்போகும்போது இருந்ததில் பாதி உடம்புகூட இப்போது இல்லை. தலைமுடி சுத்தமாகக் கொட்டிப்போயிருந்தது. மார்பகங்கள் இருப்பதற்கான அடையாளமே தெரியவில்லை. கன்னத்தில், கைகளில், கால்களில் கிள்ளியெடுப்பதற்குக்கூட சதையற்றுப் போயிருந்தாள். அக்காவைப் பார்க்கப் பார்க்க என்னுடைய கண்களிலிருந்து ஊற்றுபோலக் கண்ணீர் வந்து கொண்டே யிருந்தது.

“பிள்ள பெக்குறதுக்கு ஆச வந்திடிச்சின்னா எங்கிட்ட சொல்ல வேண்டியதுதான? ஒலகத்தில உள்ள எல்லா அப்பா அம்மாவும் மவ பிள்ள பெக்கணும்னுதான செலவு பண்ணி கல்யாணம் கட்டிவைக்கிறாங்க? அப்பா அம்மாவுக்குத் தெரிஞ்சி, அண்ணன் தம்பிக்கு, அக்கா தங்கச்சிக்கி தெரிஞ்சி, ஊரு ஒலகத்துக்கே தெரிஞ்சித்தான எல்லா பொட்டச்சியும் பிள்ள பெத்துக்கிறாங்க? ஓடிப்போனாத்தான் பிள்ள பிறக்கும்னு ஒனக்கு யாரு சொன்னாங்க? அதுவும் கீழ்ச்சாதிக்காரன்கூட படுத்துப் புள்ள பெத்துருக்க. நீயெல்லாம் உசுரோட இருக்கணுமா?” என்று அம்மா கேட்டாள். அம்மாவின் பேச்சு சாக்கடையில் படுத்திருக்கும் பன்றியைப் பார்த்து கேட்பதுபோல் இருந்தது. அம்மா என்ன இப்படி அசிங்கமான கேள்வியெல்லாம் கேட்கிறாள் என்று எனக்குக் கோபம் உண்டாயிற்று.

“நீ எவன்கூட ஓடிப்போனங்கிறது தெரிஞ்சதுமே ஊரே கூடி எம் மூஞ்சில காறித் துப்புச்சி. போயும்போயும் பன்னி திங்கிற பயக்கூட ஓடிப் போயிருக்க. காறித் துப்பாம என்னா செய்வாங்க? ஊரும் துப்புச்சி. ஒலகமும் துப்புச்சி. போனவ ரவ விஷத்த வச்சிட்டுப்போயிருக்கக் கூடாது?”

அக்கா பேசவில்லை. அம்மாவைப் பார்க்கவில்லை. அக்கம்பக்கம் பார்க்கவில்லை. தூறல் விழுவதை, இடி இடிப்பதைக்கூட அவள் பார்க்கவில்லை. என்னை ஒருமுறைகூட ஏறெடுத்துப் பார்க்கவில்லை. இப்படி அப்படி என்று அசைந்து உட்காரவில்லை. கொசு கடிப்பதைக்கூட பொருட்படுத்தவில்லை. மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தையை நோக்கி மட்டுமே அவளுடைய பார்வை இருந்தது. அழுதுகொண்டிருந்தாள். ஆனால் சத்தம் கேட்கவில்லை. மூக்கை உறிஞ்சுகிற சத்தம்கூட கேட்கவில்லை. எனக்கு அக்காவைத் தொட்டுப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது.

சேர்ந்திருக்கிறாளா, பிரிந்து இருக்கிறாளா, பிடிக்கவில்லை என்று துரத்திவிட்டானா, இப்போது திடீரென்று எதற்காக வந்தாள் என்று கேட்பாள் என்றுதான் எதிர்பார்த்தேன். ஆனால் அம்மா கேட்டதெல்லாம் “ஏன் வந்த? எதுக்கு வந்த” என்பதுதான். அம்மா எவ்வளவு கோபமாகவும் ஆங்காரமாகவும் கேள்விகள் கேட்டாலும் அதிக சத்தம் இல்லாமல்தான் கேட்டாள். தன்னுடைய குரல் பக்கத்து வீடுகளுக்குக் கேட்டுவிடக் கூடாது என்ற அச்ச உணர்வோடுதான் கேள்விகளைக் கேட்டாள். எனக்கும் அம்மாவினுடைய குரல் யாருக்கும் கேட்டுவிடக் கூடாது என்ற கவலை இருந்தது.

அம்மா கேட்காத கேள்வி களையெல்லாம் அக்காவிடம் கேட்கவேண்டும் என்று தோன்றியது. புருஷன் பெயர் என்ன? பிள்ளைகளின் பெயர் என்ன? என்று கேட்பதற்கு வாய் துடித்தது. அக்கா பேசுவதைக் கேட்க வேண்டும், சிரிப்பதைப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை உண்டாயிற்று. அம்மா அங்கே இங்கே என்று போனால் கேட்கலாம் என்று காத்துக்கொண்டிருந்தேன்.

“நீ பிறந்த பின்னால ஒன்னெ விட்டுட்டு ஒரு பிடி சோறு சாப்பிட்டிருப்பனா, ஒரு வாய் தண்ணி குடிச்சிருப்பனா, ஒரு நிமிஷ நேரம் தூங்கியிருப்பனா, என்னெ விட்டுட்டுப் போறதுக்கு ஒனக்கு மனசு வந்திருக்கு. அத நெனச்சித்தான் ஆறு வருசமா அழுவுறன்” என்று சொன்ன அம்மா, அக்காவையே பார்த்தாள். பிறகு மிகவும் மட்டரகமான குரலில் “வாத்தக்கி வாத்த ‘அம்மா அம்மா’னு கூப்பிட்ட அப்பாவ, எம் பேச்சயும் மீறி அஞ்சு வருஷம் சிதம்பரத்தில படிக்க வச்ச ஆள, கட்டி கொடுத்திடலாம்னு நான் சொன்ன தையும் மீறி, பி.எச்டி. வர படிக்கட்டும்னு சொன்ன ஆள, நடுத்தெருவுல நிக்கவச்சி வேட்டிய உருவிவிடுற மாதிரி ஓடிப்போனியே. ஏழு நாள் ராவும் பகலும் தேடிப்பாத்திட்டு, நீ எவன்கூட ஓடிப்போனன்னு தகவல் தெரிஞ்சதும் ஒங்கப்பா வந்து என்னெ எம்மாம் சித்ரவத கட்டி அடிச்சாருன்னு தெரியுமா? எம்மாம் சங்கசங்கயா பேசுனாருன்னு தெரியுமா? என்னமோ நான் மட்டும தனியா ஒன்னெப் பெத்த மாதிரி. எங்கக் கண்ண மறச்சி நாலாம் சாதிக்காரப் பயகூட ஓடிப்போயி ஒலகத்தில எந்தப் பொட்டச்சியும் வாங்காத புதுபொருளா என்னாத்த வாங்குன? சண்டாளிய பிள்ளயா பெத்திருக்கன். பாலு கொடுத்து வளத்திருக்கன்.” என்று சொல்லும்போது அம்மாவின் குரல் உடைந்துபோயிற்று. அம்மா அழப்போகிறாள் என்று நினைத்தேன். இரண்டு மூன்று முறை பலமாக மூக்கை உறிஞ்சினாள், அவ்வளவுதான். ஒரு சொட்டுக் கண்ணீர்விடவில்லை. முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு மாடுகள் கட்டியிருந்த இடத்தைப் பார்த்தாள். பலமாக மூக்கை உறிஞ்சுகிற சத்தம் கேட்டது.

அக்கா காணாமல்போன பிறகு, அம்மா சொந்தக்காரர்களின் வீடுகளுக்குப் போவதைக் குறைத்துக்கொண்டாள். வெளியூர்களுக்கு மட்டுமல்ல, உள்ளூரிலும் நடக்கும் கல்யாணம், மஞ்சள் நீராட்டு விழா, சாவுக்குப் போவதைக்கூட குறைத்துக் கொண்டாள். பகல் நேரத்தில் தோட்டத்திற்குப் போகும்போதுகூட “ஒங்க அக்கா யாருகூட ஓடிப்போச்சி?” என்று ஊரிலுள்ளவர்கள் என்னிடம் கேட்பார்கள். அப்படிக் கேட்கும்போதெல்லாம் எனக்கு நெஞ்சு வெடித்துவிடுவதுபோல் இருக்கும், செத்துவிடலாம்போல் இருக்கும். பார்க்கிற எல்லாருமே ஒரே கேள்வியைத்தான் திரும்பத் திரும்பக் கேட்டார்கள். “உங்க அக்கா யாருகூட ஓடிப்போச்சி?” என்னிடமே இவ்வளவு கேள்விகள் கேட்டிருந்தால் அம்மாவிடம் எவ்வளவு பேர் எவ்வளவு கேள்விகள் கேட்டிருப்பார்கள்?

தோட்டத்திற்குப் போகிறேன் என்று சொல்லிவிட்டுப்போய் ஆறு வருஷம் கழித்து இரண்டு பிள்ளையுடன் வந்ததற்காக அம்மா அக்காவை அடிப்பாள் உதைப்பாள் தலையில் கொட்டுவாள். தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்து நெட்டித்தள்ளுவாள் என்று எதிர்பார்த்தேன். எதையுமே அம்மா செய்யவில்லை. தீட்டுக்காரிச்சியிடமிருந்து விலகி நிற்பதுபோல்தான் அம்மா நின்றுகொண்டிருந்தாள். தொடர்ந்து கேள்விகளாகக் கேட்டுக்கொண்டேயிருந்தாள். அம்மா கேட்ட கேள்விகளுக்கு “தப்புதான். தெரியாமப் பண்ணிட்டன்” என்று அக்கா ஒரு வார்த்தை சொல்லவில்லை. மன்னித்துக்கொள் என்று கெஞ்சி கேட்கவில்லை. கையைப் பிடித்துக் கொண்டு கால்களைப் பிடித்துக் கொண்டு அழவில்லை. தலையை நிமிர்த்தி ஒருமுறைகூட நேருக்கு நேராக அம்மாவைப் பார்க்கவில்லை.

“பேசு. பேசு.” என்று குசுகுசுப்பதுபோல் நான் சொன்னேன். அப்போதும் அக்கா வாயைத் திறக்கவில்லை.

“ஆறு வருஷமா சாப்பிட்டிருக்க. தூங்கியிருக்க. ரெண்டு பிள்ள பெத்திருக்க. இந்த வீட்டு நெனப்பு வல்ல. இந்த சிவமாலயோட நெனப்பு ஒனக்கு வல்ல. ரத்தப் பாசத்தில நின்னு ஒருத்தி அழுதுகிட்டிருக்காளே இவ நெனப்புகூட ஒனக்கு வல்ல?” என்று கேட்ட அம்மா பலமாக ஒருமுறை மூக்கை உறிஞ்சினாள். முந்தானையால் முகத்தைத் துடைப்பதுபோல் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்ட அம்மாவுக்குத் திடீரென்று என்ன தோன்றியதோ, கூரையின் முனைவரை போய் நின்று பார்த்தாள். பக்கத்து வீட்டு ஆள்கள், தெருவில் போகிற ஆள்களுடைய குரல் ஏதும் கேட்கிறதா என்று பார்த்தாள். பிறகு திரும்பி வந்து “நீ வந்த நேரம் இடியும் மழயுமா இருக்கு. விஷயம் தெரிஞ்சா ஊரே சேந்து வந்து ஒனக்கு பாட கட்டிடும். பாட கட்டுறதுக்குள்ள போயிரு” என்று அம்மா சொன்னாள். மழை பெய்யாவிட்டால் தெருவில் நாய்கள் குரைக்கிற சத்தம் கேட்கும். விடிகிற நேரமாக இருந்தால் ஆள்களின் நடமாட்டம் இருக்கும். மழை பெய்கிற நேரத்தில், இடி இடிக்கிற நேரத்தில் அக்கா வந்தது நல்லதுதான் என்று நினைத்தேன். அக்கா வந்திருக்கிற விஷயம் யாருக்குத் தெரிந்தாலும், எதிர்வீட்டு முத்துசாமிக்கு மட்டும் தெரியக் கூடாது என்று நினைத்தேன். அவருக்குத் தெரிந்தால் ஊருக்கே தெரிந்த மாதிரிதான். ஊரையே திரட்டிக்கொண்டு வந்துவிடுவார். “சாதி மானத்த கெடுத்தவளயெல்லாம் வீட்டுல எதுக்குச் சேத்திங்க? நெருப்ப வச்சிக் கொளுத்த வாணாமா?” என்று கேட்டு பெரிய போர்க்களத்தையே உண்டாக்கிவிடுவார்.

கேள்வி கேட்டுக்கொண்டிருந்த அம்மாவையும் உயிர்போனாலும் வாயைத் திறக்கக் கூடாது என்று உட்கார்ந்திருந்த அக்காவையும் மாறிமாறிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அக்காவுக்குப் பக்கத்தில் உட்கார்ந்துகொள்ள வேண்டும்போல் எனக்குத் தோன்றியது.

“இந்தா நிக்குறாளே. இவ வயசுக்கு வந்து பத்து வருசமாயிடிச்சி. இவள ஒருத்தன்கிட்ட புடிச்சி கொடுக்கணுமா, இல்லெ இவளும் ஒன்னெ மாதிரியே ஓடுகாலியா ஓடட்டும்னு விடணுமா? இவ படிப்பு எதனால நின்னுச்சினு ஒனக்குத் தெரியுமா?” ஆங்காரமாக அம்மா கேட்டாள்.

இரண்டாயிரத்துப் பதின்மூன்றில் நான் ப்ளஸ் டூ அரையாண்டு பரீட்சை எழுதிக் கொண்டிருக்கும்போதுதான் அக்கா காணாமல்போனாள். அதற்கடுத்த நாளிலிருந்து நான் பள்ளிக்கூடத்திற்குப் போகவில்லை. ப்ளஸ் டூ பரீட்சை மட்டும் எழுதட்டும் என்று தெருவிலுள்ளவர்கள் சொன்னதையெல்லாம் அம்மா கேட்கவில்லை. ஒரு வார்த்தைதான் சொன்னாள். “படிச்சது போதும்” மீறி கேட்டதற்கு “படிக்காதவங்கயெல்லாம் செத்தாப் போயிட்டாங்க?” என்று கேட்டாள். பள்ளிக்கூடத்திலிருந்து ஆசிரியர்கள் வந்து “பரீட்சைக்கி மட்டும் வரட்டும்” என்று சொன்னதற்கு “அவ பொட்டச்சிங்கிறதுக்காகத்தான் ஒருத்தன் வந்து பொண்ணு கேப்பான். ப்ளஸ் டூ படிச்சிருக்காங்கிறதுக்காக இல்ல” என்று சொல்லி விட்டாள். என்னுடைய அழுகை, ஆர்ப்பாட்டம் எதையும் அம்மா பொருட்படுத்தவில்லை. ரொம்பவும் அழுதபோதும், இரண்டு நாள் சாப்பிடாமல் பட்டினியாகக் கிடந்தபோதும் “ஒன்னோட அக்கா ஓடிப்போன மாதிரி நீயும் ஓடிப்போயிடு. சனியன் தொலஞ்சிதுன்னு தலய மூழ்கிடுறன்.” என்று ஒரே முடிவாகச் சொல்லிவிட்டாள். “ஒருத்திய படிக்கவச்சதால வந்த அசிங்கமே போதும். பொட்டச்சிய பெத்ததால என் மானம் போச்சி, மரியாத போச்சி. எவளும் வீட்டவிட்டு அடி வைக்கக் கூடாது” என்று அப்பா சொல்லிவிட்டார்.

அக்கா காணாமல்போன மறு வருசத்திலிருந்து எனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஒரு ஆள்கூட பெண் கேட்டு இதுவரை வரவில்லை. என்னைப் பெண் கேட்டு யாரும் வராததற்குக் காரணம்  அக்கா கீழ்ச்சாதிக்காரனோடு ஓடிப்போனதுதான். ‘என்னுடைய படிப்பு நின்றதற்கு, கல்யாணம் நடக்காததற்கு நீதான் காரணம்’ என்று அக்காவிடம் சாகும்வரை சொல்லக் கூடாது என்று நினைத்துக் கொண்டேன். என்ன காரணத்தினாலோ எனக்கு அழுகை வந்தது. அழுகையை மறைப்பதற்காக மாட்டுக்கொட்டகைக்கு வெளியே பார்த்தேன். இருட்டாக இருந்தது. இருட்டில் பலமாகத் தூரல் விழுந்து கொண்டிருந்தது.

காதலித்த விஷயத்தையும் ஓடிப்போக இருந்த விஷயத்தையும் அக்கா என்னிடமாவது சொல்லியிருக்கலாம். என்னைக்கூட நம்பாமல் இருந்திருக்கிறாளே என்று வருத்தமாக இருந்தது. அக்கா ஓடிப்போன ஐந்தாறு நாள்கள் வரை ஒவ்வொரு நாளும் “உண்மையச் சொல்லுடி” என்று கேட்டு அம்மா என்னுடைய கன்னத்தில் அடித்ததை, குழம்புக் கரண்டியால் அடித்ததை, தலையில் கொட்டியதை இப்போது நினைத்தாலும் வலிப்பதுபோல்தான் இருந்தது.

அக்கா ஓடிப்போன பிறகு பொங்கல் அன்றும் தீபாவளி அன்றும்தான் புதுத்துணி கட்டலாம், தலை சீவலாம், பவுடர் போட்டு பொட்டுவைக்கலாம், பூ வைக்கலாம். மற்ற நாட்களில் செய்தால், “எந்த மாப்பிள்ளைக்காக இந்த மேக்கப் எல்லாம்?” என்று கேட்பாள்.  “தங்கமணின்னு பேரு வச்சிருக்கன். இந்த மணி எப்போ பிச்சிக்கிட்டு போகப் போவுதோ. தெரியல” என்று சொல்வாள். அம்மா ஒவ்வொரு நாளும் சொல்கிற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் விஷ ஊசி போட்டதுபோல் இருக்கும். அப்பாவுடைய பேச்சு, அம்மாவினுடைய பேச்சைவிட மோசமாக இருக்கும். முன்பெல்லாம் “ரெண்டு தங்கத்த பெத்து வச்சிருக்கன்” என்று சொல்லுவார். அக்கா காணாமல் போனபிறகு “ரெண்டு தேவிடியாளப் பெத்து வச்சிருக்கன்” என்று பேச ஆரம்பித்துவிட்டார்.

“பத்தினி நாந்தான்னு ஒறவாட வந்து யாரோட தலயிலயும் கல்லத்தூக்கிப் போட வேணாம்.” அம்மாவினுடைய ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் கசப்பும் வெறுப்பும் நிறைந்திருந்தது.

“என்னம்மா பேசுற?” என்று கேட்டேன். நான் கேட்டது எனக்கே கேட்கவில்லை. மிரண்டுபோய் அம்மாவைப் பார்த்தேன்.

அம்மாவின் விரதம்

“இவள ஒருத்தன்கிட்ட புடிச்சிக் கொடுக்கணும். நான் புடவ கட்டணும்” என்று தீர்மானமான குரலில் சொன்னாள்.

“அம்மா” என்று நான் சொன்னேன். அம்மா என் பக்கம் திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

“என்னா பேசுற?” என்று கொஞ்சம் சத்தமாகக் கேட்டேன். அப்போதும் அம்மா என் பக்கம் பார்க்கவில்லை.

“நாய சேத்தா, ஊர்பேர் தெரியாத தெருவே போற நாயிக்குப் பொறந்த குட்டிவுளயும் சேக்கணும்.”

“நீ எழுந்திருக்கா. வீட்டுக்குள்ள வா” என்று கொஞ்சம் அழுத்தமான குரலில் சொன்னேன். நான் சொன்னதை அக்கா மட்டுமல்ல அம்மாவும் காதில் வாங்கிக்கொண்ட மாதிரி தெரியவில்லை.

“பெரிய கட்சிக்காரன்னு ஒன்றியச் செயலாளருன்னு பல ஊர்ல பேரு வாங்குன சொக்கலிங்கத் தோட வீடு. இது மனுசங்க வாழ்ந்த வீடு. இதுல நாயிகள சேக்க முடியாது. எப்பிடி வந்தியோ அப்பிடியே போயிடு. இன்னும் கோழி கூவல. சன நடமாட்டம் இல்ல. தூறல் நின்னுட்டா நடமாட்டம் ஆரம்பிச் சிடும். இப்பவே போயிடுறதுதான் நல்லது. இல்லனா நானே நாலு கட்சிக்காரனக் கூப்பிட்டு ஒன்ன மானபங்கம் பண்ணச் சொல் லிடுவன்.” அம்மாவுக்கு இவ்வளவு கல் நெஞ்சாக இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை.

“எழுந்திருக்கா வீட்டுக்குள்ள வா” என்று சொல்லி நான் அக்கா வின் கையைப் பிடித்துத் தூக்க முயன்றேன். பேய்பிடித்த பெண் மாதிரி அம்மா என்னுடைய சடையைப் பிடித்து இழுத்து ஓங்கி கன்னத்தில் அடித்து “நீயும் என்னெ கொல்லப்போறியா?” என்று கேட்டாள். சிறிது நேரம் நானும் பேசவில்லை. அம்மாவும் பேச வில்லை. ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக் கொள்ளவு மில்லை. அம்மா அமைதியாக இருந்ததால், நான் குனிந்து அக்காவின் மடியில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த குழந்தையைத் தூக்க முயன்றேன். அப்போது என்னுடைய முதுகிலேயே பட்பட்டென்று பத்திருபது அடிக்குமேல் அடித்து, என்னுடைய சடையைப் பிடித்து இழுத்து நெட்டித் தள்ளினாள். அப்போது அக்காவின் மடியில் தூங்கிக் கொண்டிருந்த குழந்தை லேசாகச் சிணுங்கி அழ ஆரம்பித்தது. சத்தம் கேட்கக் கூடாது என்பதற்காகக் குழந்தையின் வாயைக் கையால் மூடினாள். அக்காவைவிட எனக்கும் அம்மாவுக்கும்தான் அதிக பதற்றம் உண்டானது. குழந்தையின் அழுகுரல் கேட்டு யாராவது வந்துவிடுவார்களோ என்ற அச்சம் உண்டானது.

“பைத்தியம் பிடிச்சிடிச்சா?” என்று கேட்ட என்னுடைய வாயில் ஓங்கி அடித்த அம்மா, “உள்ளாரப் போ” என்று ஆங்காரத்துடன் சொன்னாள். நான் அசையாமல் நின்றுகொண்டிருப் பதைப் பார்த்த அம்மா, “ரத்தம் துடிக்குதாடி?” என்று கேட்டாள். ஆத்திரம் அடங்காத மாதிரி மீண்டும் கேட்டாள் “ஊர்பேர் தெரியாத கீச்சாதிக்கர நாயிக்குப் பொறந்ததயெல்லாம் தூக்குவியாடி?”

முதன்முதலாக எனக்கு அம்மாவின் மீது வெறுப்பு ஏற்பட்டது. இவ்வளவு மோசமானவளா என்று எண்ணவைத்தது. அம்மாவுக்குப் பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதோ என்ற சந்தேகம் எனக்கு உண்டாயிற்று.

“என்னம்மா செய்ற?” என்று நான் அம்மாவிடம் ஆத்திரத்துடன் கேட்டேன். நான் கேட்டதைக் காதில் வாங்காமல் அக்காவைப் பார்த்துச் சொன்னாள் “ஆறு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நீ என் நெஞ்சில வச்சிட்டுப்போன நெருப்பு இன்னும் எரிஞ்சிக்கிட்டுத்தான் இருக்கு, வந்தது மாதிரியே யாருக்கும் தெரியாமப் போயிடு. ஒன்னெ அடிச்சா, ஒதச்சா தீட்டாயிடும்னுதான் ஒன்னெத் தொடாம இருக்கன். ஒன்னெத் தொட்டா ஏழேழு ஜென்மத்துப் பாவம் என்னெப் புடிச்சிக்கும்.”

அம்மாவின் குரலில் நிதானம் கூடியிருந்தது.

“அம்மா” என்று கொஞ்சம் சத்தமாகச் சொன்னதும், “வாய மூடுறி திருட்டு முண்ட. நான் செத்த பிறகு ஒறவு கொண்டாடிக்க” என்று சொன்னாள்.

அக்கா ஏதோ முனகியதுபோல் கேட்டது. உடனே ஆங்காரத்தோடு பற்களை நரநரவென்று கடித்தபடி “என்னெ என்ன வேணுன்னாலும் சொல்லிக்க. ஆனா அம்மானு மட்டும் சொல்லாத. தேவிடியா வாயில இருந்து அந்த வாத்தய நான் கேக்க மாட்டன்.”

“எதுக்கு கிராக்கு மாதிரி செய்யுற?” என்று கேட்டேன். நான் கேட்டதைக் காதில் வாங்காத அம்மா, “ஒங்கப்பனுக்கே நீ பிறந்திருந்தா திரும்பி வராத. ஒன் பொணம் சுடுகாடு போறமுட்டும் இத மறக்காத. ஒங்கப்பன் மரக்காணத்தில நடக்கிற கட்சி மாநாட்டுக்குப் போயிருக்காரு. அவரு வர்றதுக்குள்ள போயிரு. போவலன்னா நானே பீயக் கரச்சி ஒம் மூஞ்சில ஊத்திடுவன்.” நிதானமாகச் சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குள் போனாள். ஒரு நிமிஷம்கூட இருக்காது. அக்காவின் மடியிலிருந்த குழந்தையை நான் தூக்கிக்கொள்ள முயன்றபோது, ஆவேசமாக வெளியே ஓடிவந்த அம்மா ஓங்கி என்னுடைய முதுகில் குத்தினாள். என்னுடைய சடையைப் பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு வீட்டிற்குள் போனாள். முடிந்த மட்டும் மல்லுக்கட்டினேன். என்னுடைய திமிறலை அம்மா பொருட்படுத்த வில்லை. அக்கா காணாமல்போன பிறகு அம்மா பெயருக்குத்தான் சாப்பிடுவாள். பழைய உடம்பு இல்லை. இளைத்து மெலிந்து போயிருந்த அம்மாவின் உடம்பிலா இவ்வளவு தெம்பிருந்தது என்று எனக்கே ஆச்சர்யமாக இருந்தது. பின்வாசல் கதவைப் பூட்டினாள். வேகமாகப்போய் முன்வாசல் கதவையும் பூட்டினாள். சாவியைக் கையுடன் எடுத்துக்கொண்டு, வீட்டிற்குள்ளேயே வெள்ளிக்கிழமை இல்லையென்றாலும் தலை குளிக்க ஆரம்பித்தாள்.

நான், பின் வாசல் கதவை ஒட்டி நின்றுகொண்டு பூட்டைத் திறக்க முடியுமா என்று பார்த்தேன். “அக்கா, அக்கா” என்று லேசான குரலில் கூப்பிட்டேன். அக்காவிடமிருந்து எந்தச் சத்தமும் வரவில்லை. ஆனால் வெளியேயிருந்து மழை பெய்கிற சத்தமும் இடி இடிக்கிற சத்தமும் பலமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. குழந்தைகள் அழுகிற சத்தம் லேசாகக் கேட்டது.

குளித்து முடித்து, துணியை மாற்றிக்கொண்டு, சாவியை மறக்காமல் கையில் எடுத்துக்கொண்டு சாமி அறைக்குள் போனாள். பத்திருபது நிமிஷம் கழித்து வெளியே வந்தாள்.

“அம்மா” என்று நான் சொன்னதும், வெறுப்புடன் என்னையே பார்த்தாள். பிறகு கையிலிருந்த சாவியைத் தூக்கி தரையில் அடிப்பதுபோல் விட்டெறிந்தாள்.

நான் அவசர அவசரமாகச் சாவியை எடுத்துக்கொண்டு ஓடிவந்து பின்வாசல் கதவைத் திறந்து பார்த்தேன். அக்கா இல்லை. கூரைக்கு வெளியே பார்த்தேன். மழை அடித்துப் பெய்துகொண்டிருந்தது. எனக்கு முதன்முதலாக அம்மாமீது அப்பாமீது, ஊரின்மீது, என்னுடைய சாதியின் மீது வெறுப்பு உண்டாயிற்று. 

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism