Published:Updated:

மூன்றாம் உலகப் போர்

கவிப்பேரரசு வைரமுத்து :: ஓவியங்கள் ஸ்யாம்

மூன்றாம் உலகப் போர்

கவிப்பேரரசு வைரமுத்து :: ஓவியங்கள் ஸ்யாம்

Published:Updated:

மேற்க வெத்தல போட்டுத் துப்பிக்கிட்டேஇருக்கு ஆகாயம். மலையில மேஞ்சு மடி கனத்து, கன்டுகள நெனச்சு நெனச்சுக் காம்பு கசிய நடந்துவருதுக பசு மாடுக. வீடு திரும்புற வழியில வேலிக் கட்டாப்புகள்ல ஏறி, எக்கி எக்கி எதையாச்சும் கடிச்சுவருதுக காட்டையே தின்னு தீத்தாலும் வயிறு நெறையாத வெள்ளாடுக. பஞ்சாரத்துக்குத் தப்புன கோழிக் குஞ்சுகள வெரட்டி வெரட்டிப் புடிக்குதுக வீட்டுக்குள்ள சின்னஞ்சிறுசுக.

மூன்றாம் உலகப் போர்

அரச மரத்தடி மந்தையில ஊரு விவசாயிகளை எல்லாம் ஒண்ணு சேத்துக் கூட்டம்போட்டு அம்பலக் கல்லு மேல ஏறி நின்னு சத்தமாப் பேசுறான் சின்னப்பாண்டி.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

''அய்யா! நீங்கள் எல்லோரும் பெரியவர்கள்; நான் சிறுவன். இந்தக் கூட்டத்திலுள்ள சில பேர் என்னைத் தோளில்கூடத் தூக்கிவைத்து வளர்த்திருக்கலாம். ஆனாலும், நான் கும்பிட்டுக் கூப்பிட்டதற்காக வந்திருக்கிறீர்கள்.

##~##

உங்களுக்கும் ஊருக்கும் நல்லது சொல்லவே வந்திருக்கிறேன். தன்னை விற்க நேர்ந்தாலும் மண்ணை விற்காதீர்கள். விவசாய நிலங்களின் மீது விரிக்கப்பட்டிருப்பது உள்ளூர் வலை அல்ல; உலக வலை. இது சின்ன மீன்களைப் பிடிக்க திமிங்கிலங்கள் விரித்த வலை.

வர்த்தகச் சூதாடிகளின் ஏகபோகச் சூறையாடலில் உருத் தெரியாமல் நொறுங்கிக் கொண்டிருக்கிறது உலக விவசாயம். தீ வைத்துக் கலைக்கப்படும் தேனீக்களைப் போல, தங்கள் வாழ்விடங்களைவிட்டு விரட்டப்படுகிறார்கள் விவசாயிகள். தாயிடமிருந்த குழந்தையைக் குரங்குகள் பறித்துக்கொண்டு ஓடுவது மாதிரி, விவசாயமே அறியாதவர்கள் பறித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் விளைநிலங்களை.

விற்று விரட்டப்பட்டவன் எங்கு போவான்? பாலைவனத்தில் விசிறியடிக்கப்பட்ட பட்டாம்பூச்சிகள் எங்கு போய் இரை தேடும்? வர்த்தகச் சக்கரவர்த்திகளுக்கும் நிலக் கொள்ளை நிறுவனங்களுக்கும் உங்கள் நிலம் இல்லையென்றால், வேறு முதலீடு உண்டு. ஆனால், விற்றுவிட்டால் உங்களுக்கு வேறு நிலம் உண்டா? நிலம் இல்லாதவனும் நிலம் பெற வேண்டும் என்ற வாதம் வலுப்பெற வேண்டிய காலகட்டத்தில், இருக்கும் நிலத்தை இழப்பது என்ன நியாயம்?

நிலம்தான் உங்களுக்கு ஆதாரம். நிலம்தான் உங்கள் பிறப்புக்கும் இருப்புக்குமான காரணம். உங்களை அறியாமல் நீங்கள் செய்யும் தர்மம்தான் விவசாயம். உங்கள் குடும்பத்தின் ஐந்தாறு வயிறுகளுக்காக மட்டுமா நீங்கள் உழைக்கிறீர்கள்? உங்கள் உழைப்பின் எச்சத்தில் உலகம் பசியாறுகிறது. நீங்கள் இல்லையென்றால், வயிற்றுக்குப் பசையுமில்லை; பூமிக்குப் பசப்பும் இல்லை. நீங்கள் நிலத்தை விற்றுவிட்டு ஊரைவிட்டு வெளியேறினால், உங்களை நம்பியிருக்கும் கொக்குகளும், குருவிகளும், நாரைகளும், காக்கைகளும் உங்களுக்கு முன்னால் இந்த ஊரைவிட்டு வெளியேறிவிடக் கூடும்.

இன்னொன்றும் சொல்லுவேன் - நீங்கள் உழுத நிலம் விற்கப்பட்டால், அந்த நிலத்தை இன்னொரு கலப்பை உழும் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமுமில்லை. கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களின் கான்கிரீட் கல்லறைகளுக்குள் உங்கள் பூமி புதைக்கப்படலாம். வாழை விளைந்த மண்ணில் குரோட்டன்ஸ்; நெல் விளைந்த நிலத்தில் கொரியன் புல். உங்கள் வம்சாவளிகள் இருக்கலாம் காம் பவுண்டுக்கு வெளியே காக்கிச் சட்டைக் காவலாளிகளாய். உங்களைக் கையெடுத்துக் கும்பிடுகிறேன்; தயவுசெய்து விளைநிலங்களை மட்டும்...'' - கண்ணுல தண்ணி கட்டிக் குரல் கரகரக்குது சின்னப் பாண்டிக்கு.

''சின்னப்பாண்டி... நீ நல்லவனப்பா. சொல்றதும் நல்ல வார்த்தைதான். ஆனா, பொழப்புக்குப் பொருந்தலையே. எல்லா ருக்கும் சோறு போட்டுட்டு ஈரத் துணிய வகுத்துல போட்டுப் படுத்திருக்கானப்பா இத்துப்போன விவசாயி!''

பரமனாண்டி கேட்ட கேள்விக்குக் கண்ணைத் துடைச்சுட்டுச் சிரிச்சுட்டான் சின்னப்பாண்டி.

''ஈரத் துணிய எடுக்கப் போராடணுமே தவிர, அது மேல ஒரு சவத் துணியும் பொத்திட்டுப் போயிடக் கூடாது மாமு!''

''அந்தக் காலத்துலயே பஞ்சம் பொழைக்க ஊருவிட்டு ஊரு போன கதை இருக்கா இல்லையா தம்பி?'' - ஒத்த வீட்டு மூளி சடைச்சுப் பேசிட்டா.

''உழுக நிலம் இருக்கு
ஒண்ட நிழல் இருக்கு
எருமைத் தயிரு இருக்கு
ஏண்டி போற ரங்கூனுக்கு?

இப்படி ஒரு நாட்டுப் பாட்டும் அந்தக் காலத்துல இருந்தே இருக்கா இல்லையா மூளியக்கா?''

'கெத்து’ன்னு சிரிச்சிருச்சு கூட்டமே.

''அஞ்சாயிரத்துக்கோ ஆறாயிரத்துக்கோ வாங்குன நெலத்த, ஆறு லட்சத்துக்குக் கேக்கிறான் மில்லுக்காரன். வித்துக் கடனைக் கட்டிட்டுப் பட்டணம் போயிப் பொழைக்கலாமுன்னு பாத்தா - கருத்தமாயி மகனே... குறுக்குச் சாலு ஓட்டுறியேப்பா'' - கெடா வீரன் கேக்கவும் ஒட்டியிருந்த சிரிப்பு ஓடியேபோயிருச்சு சின்னப்பாண்டி

மூஞ்சியவிட்டு.

''இந்த மண்ணு - இந்தத் தண்ணி - இந்தக் காத்த விட்டுட்டு பொழப்பு தேடிப் போன கூட்டம்தான் பட்டணங்கள்ல சாக்கடை ஓரமா சேரிகள உண்டாக்கிச் செத்துக்கிட்டு இருக்கு. உங்களுக்கு ஒரு விவரம் சொல்றேன் கேளுங்க. ஆசியாவிலேயே பெரிய சேரி மும்பைதானாம். அதுக்குள்ள ஐந்நூறு பேருக்கு ஒரு கக்கூஸாம். ஆப்பிரிக்காச் சேரி இன்னும் மோசமாம். தண்ணி அங்க கடவுள் மாதிரியாம்; பாக்கவே முடியாதாம். பிளாஸ்டிக் பையில மலம் கழிச்சு அதுக்குண்டான பொட்டியில அஞ்சல் பண்ணணுமாம். நீங்களுமா அப்படி ஒரு துன்பத்துக்கு ஆளாகப்போறீக? வேணாம் பெருசு வேணாம்.''

''ஏப்பா சின்னப்பாண்டி! நாய் கடிக்கக்கூட எலும்பு இல்ல என் ஒடம்புல. விவசாயம் பண்ணியே விடியாமக்கெடக்கு எம் பொழப்பு. இன்ஜினீயருக்குப் படிக்கணுங்கிறான் என் பய. நெலத்த விக்காம என்ன பண்ணச் சொல்ற?'' - பொன்னுமுத்துப் பிள்ளை கேட்ட கேள்வி ஊருக்கே நியாயமாப்பட்டுச்சு.

அது வரைக்கும் பொறுமையாயிருந்த சின்னப்பாண்டி சிலீர்னு கோவிச்சுட்டான்.

''உங்க பயல நீங்க படிக்கவச்சா, ஒரு வேலைஇல்லாத பட்டதாரி நாலு வருசம் கழிச்சு உண்டாவான். நீங்க நெலத்த வித்துட்டா, ஒரு வேலையில்லாத குடும்பம் இன்னைக்கே உருவாயிரும். பரவாயில்லையா?''

கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் கட்சி மாறுது கூட்டம். மதில் மேல் பூனையெல்லாம் சின்னப்பாண்டி பக்கமே தாவுதுக.

''படிச்ச பய சொல்றதுல நியாயம் இருக்கப்பா. குளம் போனாக் கெணறு தோண்டலாம்... நெலம் போனா என்ன பண்றது?''

''எல்லாப் பொழப்புலயும் கஷ்டநஷ்டம் இருக்கு. நம்ம பொழப்புலயும் இருக்கு. அதுக்குப் பயந்தா முடியுமா? மூட்டைப்பூச்சிக்குப் பயந்து வீட்டைக் கொளுத்தறதா?''

''ஊரெல்லாம் கூடி ஒண்ணா முடிவு எடுப்போம். விக்க வேணாம் நெலத்த!''

எல்லாரும் பேசி முடிக்க, ''அதுல ஒரு சிக்கல் இருக்கே''ன்னு இழுத்தாரு பரமனாண்டி. என்னான்னு திரும்புனாக எல்லாரும்.

''ஒரு அஞ்சாறு பேரு கை நீட்டி முன்பணம் வாங்கிப்புட்டோம். அதான் ஒரு இழுவையா இருக்கு...''

''முன்பணம்தான... கிரயம் இல்லையே?''

''இல்ல; கிரயம் இல்ல.''

''அப்ப திருப்பிக் குடுத்துட்டாப்போச்சு.''

''கொடுப்பீங்கடி கொடுப்பீங்க'' - நாக்க மடிச்சுத் துருத்திக்கிட்டே வெள்ளாட்டங் கிடையில வெறி நாய் புகுந்த மாதிரி கூட்டத்தை வெலக்கி வாரான் முத்துமணி.

சலசலன்னு ஓடி வந்த தண்ணி, மதகுல முட்டி நின்னுபோன மாதிரி கலகலன்னு இருந்த சபை, கம்முன்னு ஆகிப்போச்சு. தடுமாறி அம்பலக் கல்லுல தானும் ஏறி நின்னுட்டான் முத்துமணி. கை கழுவியும் போகாத மீன் வாசனை மாதிரி அவன் அன்னைக்கு அடிச்ச சாராயம் லேசா வீசுது அவன் மேல.

''பெரிய மனுசன் கூட்டுன கூட்டத்துக்குப் பெருசுக கூடி வந்துருக்கீகளாக்கும். என்னியக் கூப்புட வேணாமா? நானும் ஒரு பெரிய மனுசன் இல்லையா இந்த ஊருல? அது யாருய்யா அது? குடுத்த காசத் திரும்பித் தாரேங்கிற குபேரன்.''

தொண்டையச் செருமிக்கிட்டுக் கெடா வீரன் பேச ஆரம்பிச்சாரு...

''யப்பா முத்துமணி... நான் மட்டுமில்ல; ஊரே ஒண்ணு கூடி முடிவெடுத்துருக்கமப்பா. நிலத்த விக்கிறதில்ல; முன்பணத்தத் திருப்பிக் குடுத்துறப்போறோம்!''

''அய்யா கெடா வீரரே! கருவாடு மீனாகிப்போச்சுன்னு சொன்னா, மூணு கிலோ போடுங்கற முட்டாப்பய

நானுன்னு நெனச்சுட்டீகளா? வார்த்த மாறாதீங்க; மரியாதை கெட்டுரும்.''

''நிலத்த வித்தாத்தானண்ணே மரியாதை போயிரும்; பணத்தத் திரும்பக் கொடுத்தா மரியாதை போயிராது!'' - சின்னப்பாண்டி சீறிட்டான்.

அண்ணன் தம்பி ரெண்டு பேரும் ஊர் மந்தையில உரசவும் கூன் விழுந்துகிடந்த கூட்டம் நிமிந்து உக்காந்துச்சு.

''வாடா என்கூடப் பெறந்த கோடாலி. நீதான் இந்த மொட்டை மாட்டுக்குஎல்லாம் கொம்பு சீவிவிட்டவனா? ஏய் வேணாம்டா; அவுக பொழப்புல மண்ணடிக்கப் பாக்காத. என்னமோ அவுக யோகம்... விக்காத பூமிக்கு வெல கூடி வந்திருக்கு. விக்கவிட மாட்டீங்கறியே...''

''வித்துட்டா அவுக எங்க போவாக?''

''வட்டிக்குவிடச் சொல்லி. நகத்துல அழுக்கு ஒட்டாம உக்காந்து திங்கச் சொல்லு!''

''வட்டிக்குவிடறதும் வட்டிக்கு வாங்குற தும் ஒரு பொழப்பாண்ணே? வட்டிக்கு வாங்குன நம்ம தாத்தன இதே மந்தையில வேட்டிய உருவுன கதைய நீ மறந்துட்டியா? அந்த அசிங்கம் நம்ம ஊருல இன்னொரு குடும்பத்துக்கு ஏற்படணுமா?''

''இவுக கடன் வாங்கி மட்டும் அவமானப்படலாம்; வட்டிக்குவிட்டு வாழக் கூடாதா? சொல்றான் பாரு மானம் காக்க வந்த மருதுபாண்டி. நீ பேசலடா. வெள்ளைக்காரி பேய் புடிச்சு ஒன்னிய இந்த ஆட்டு ஆட்டுது!''

''ஏய் நிறுத்துங்கப்பா... எங்க பொழப்புக்காக அண்ணந்தம்பிக முட்டிக்கிறாதீக!'' - கட்டைத் தொண்டையில கணீர்னு

பேசுனாரு நாயக்கரு.

''ஏ பெருசு! முன்பணம் கொடுத்துட்டேன்; நெலத்த விக்கலேன்னு வச்சுக்க... மானத்த விக்க வேண்டி வரும் பாத்துக்க!''

''அவங்க மானம் போனா, நம்ம மானமும் சேந்துதாண்ணே போகும். நம்ம ஊருக்கு முன்னாலயே விவசாயம் உண்டாயிருச்சு. சொல்லப்போனா ஒவ்வொரு ஊரையும் உண்டாக்குனதே விவசாயம்தான். விவசாயத்தையும் அழியவிட மாட்டோம்; நிலத்தையும் விக்க விட மாட்டோம்!''

''சொல்றேன் கேளுங்கய்யா. பருத்தி விளையாத காட்டுக்குப் பவுன் விலை கெடைச்சிருக்கு. வித்துருங்க. இப்படி ஒரு சந்தர்ப்பம் இனிமே வராது!''

''வேணாம்; இப்பிடி ஒரு சந்தர்ப்பம் வரவே வேணாம். அவங்கள விக்கவிட மாட்டேன். போ; உன் வேலையப் பாரு போ.''

''ஒன்னக் கொல்றதுதாண்டா என் வேல.''

சின்னப்பாண்டி மேல மளார்னு தவ்வி, அவன் நெஞ்சுச் சட்டையப் புடிச்சுக்

கசகசன்னு கசக்கி முறுக்கிட்டான் முத்துமணி.

''ஏ... ஏ... ஏய்... விடுங்கப்பா...''

கூட்டமே எந்திரிச்சுக் கத்தவும் கசமுசா ஆகிப்போச்சு. சின்னப்பாண்டி சட்டைய இடது கையில புடிச்சு இறுக்கி, வலது கையத் தூக்கி அஞ்சு வெரலயும் உள்ளங்கைக்குள்ள உருட்டித் தெரட்டி, சின்னப்பாண்டி மூஞ்சி யில முத்துமணி ஓங்கிக் குத்தப்போகவும், அம்பு மாதிரி ஓடிவந்து அம்பலக் கல்லுல விழுந்து, முறுக்கி நின்ன முத்துமணி கையத் தடுத்து சின்னப்பாண்டிக்கும் முத்துமணிக்கும் மத்தியில நெடுஞ்சுவர் மாதிரி நின்னுட்டான் சொள்ளையன்.

அண்ணன் தம்பி ரெண்டு பேரையும் நிறுத்தி, கூட்டத்தையும் அமத்திச் சொள்ளையன் பேச ஆரம்பிச்சான்:

மூன்றாம் உலகப் போர்

''அய்யா... கூட்டம் கும்பல்ல பேசற யோக்கியதை எனக்குக் கெடயாது. ஆனா, அடிபட்ட அனுபவம் இருக்கு. நிலத்த வித்துட்டு லோகமெல்லாம் சுத்தி லோல் பட்டு வந்த பராரி நாயி நானு. படிச்சவனும் தொழில் தெரிஞ்சவனும்தான் ஊருவிட்டு ஊரு போயிப் பொழைக்கலாம். நம்மள மாதிரி விவசாயக் குடும்பத்துக்கு அது லாயக்கு இல்ல.

நிலத்த விக்காம இருந்திருந்தா, நான் ஊரைவிட்டுப் போயிருக்க மாட்டேன். அங்க நான் பொழச்ச பொழப்பு இருக்கே... நாய் பொழைச்ச பொழப்புக்கும் கொஞ்சம் கீழ. ஏனம் நெறையாமப் போனாலும் மானம் நெறைஞ்சிருந்துச்சு நம்ம ஊருல. அந்த ஊருல ரெண்டும் நெறையல. பொண்டாட்டி பிள்ளைகள பிளாட்ஃபாரத்துல படுக்கப்போட்டேன். பொண்டு புள்ளைக உறங்குதுக; நான் உறங்கல. லாரி வெளிச்சத்துக்குப் பயந்து - பொண்டாட் டிக்கு வெலகுன சீலையப் பொத்திவிட்டுக் கிட்டே விடிய விடிய முழிச்சுக்கிட்டு

இருந்தேன்!

சாக்கடை ஓரமா ஒரு ஒட்டுத்திண்ணையில குடியிருந்தேன். என் ரெண்டாவது மக நாண்டுகிட்டுச் செத்துப்போனா. காரணம் கேக்காதீங்க. உங்க கண்ணீரே உங்களக் கொன்டுபுடும். பொணத்த எறக்க நாதியில்ல. அவள எறக்கப்பட்ட பாட்டைவிட எரிக் கப்பட்ட பாடுதான் பெரும்பாடு. நம்ம ஊர்ல ஒரு எழவுன்னா, தண்ணி பொழங்காத வீட்டுக்காரன்கூடக் கண்ணீரோட வந்து சேருவான். அங்க நடந்த கதையே வேற. டீவி பாக்க எங்க ஒப்பாரி இடைஞ்சலாப் போகுமின்னு கதவச் சாத்திக் 'களுக்’குன்னு தாப்பாப் போட்டுக்கிட்டாக அக்கம்பக்கத்து வீட்டாளுக.

பொழப்பு எந்த ஊர்லயும் பொழைக்கலாம்யா; சாகறதுக்கு மனுசன் உள்ளூருக்கு வந்துறணும். நிலமும் வீடும் இல்லாதவனுக்கு, உள்ளூர் சுடுகாட்டுல ஏதய்யா இடம்? வேணாமுய்யா... நொந்து நூலாப்போனவன் வெந்து வெதும்பிச் சொல்றேன்... நிலத்த வித்துராதீக. நான் சின்னப்பாண்டி கட்சி.

யப்பா முத்துமணி! காசு பணத்தக் காட்டி இவுக பொழப்பப் புடுங்கிராதப்பா. ஒன்னிய ஒண்ணே ஒண்ணு கேக்குறேன் தம்பி. ஊரு நெலத்தையெல்லாம் வாங்கறதுக்கு இந்தப் பறபறக்கிறியே... உங்கப்பன் நிலத்த வாங்கிருவியா? இல்ல... அவருதான் வித்துருவாரா?''

''ஏலே சொள்ளையா...'' மளார்னு தவ்வி அவன் மேல பாஞ்சான் முத்துமணி.

கழுத்துல வைக்க வந்த கையத்

தடுத்துக் கெட்டியாப் புடிச்சுக்கிட்டான் சொள்ளையன்.

''நான் ஒண்ணும் உன் தம்பி இல்ல தம்பி. என் கழுத்துல யாராவது கை வெச்சுட்டா அப்பறம் அந்தக் கை அவுகளுக்குச் சொந்தமில்ல. போ... ஒச்சமில்லாம வீடு போயிச் சேரு!''

மந்தையில அவமானப்பட்ட பய அடி பட்ட நாய் மாதிரி ஓடிப் பெருஞ்சத்தத்துல காரைச் செலுத்திப் போயிட்டான்.

நிலத்த விக்கிறதில்லேங்கற கனத்த முடிவோட கலையுது கூட்டம்.

மட்டப் பாறை ஓடை.

கண்டேத்தியா வளந்திருக்குக் காட்டாமணக்கு ரெண்டு பக்கமும். கெட்டி இருட்டு; புழிஞ்சா எண்ணெயெடுக்கலாம். றெக்கை முளைச்ச வைரங்களா அங்கங்க ஒண்ணு ரெண்டு மின்னுட்டான் பூச்சிக புடிச்சாப் புடிச்சுக்கன்னு பறக்குதுக. குடுசுக்குப் படல் போட மூங்கில் குச்சிகள வெட்டிக் கட்டி தலைச்சுமையாச் சொமந்து போயிக்கிட்டிருக்கான் சொள்ளையன்.

'சரக்பரக்... சரக்பரக்...’

அவன் டயர் செருப்புல மிதிபடற மணல் சத்தம் மட்டும் ஒடைக்கரைகள முட்டி ஓடைக்குள்ளேயே அழியுது. கழுதைப் புலி வந்து அடிச்சாலும் கேக்க நாதி இல்ல நாலு திசையிலயும்.

அப்ப... இருட்டையே மிரட்டுது ஒரு குரலு.

''ஏலேய் நில்றா!''

பேய் பிசாசா இருக்குமோ?

நிக்கல; சொள்ளையன் வெரசா நடந்தான்.

''ஏலேய் வெண்ணெ... நில்றா.''

மனுசக் குரல்தான். நின்னு திரும்புனான் சொள்ளையன்.

மூஞ்சியில துண்டு கட்டி மூணு பேரு சுத்தி நின்னாக.

''ஏய்! யாரப்பா நீங்க?''

தலைச் சுமைய இழுத்துத் தரையில எறிஞ்சான் ஒருத்தன். ஓங்கி எத்துனான் நெஞ்சுல ஒருத்தன். 'யாத்தே’ன்னு சரிஞ்சு சாஞ்சவன, கால் முட்டிய மடக்கி முதுகுல முட்டுனான் ஒருத்தன்.

ஆபத்துங்கற சேதி முதுகுத் தண்டு வழியா மூளைக்குப் போய்ச் சேர்றதுக்குள்ள சுதாரிச்சு எந்திரிச்சுட்டான் சொள்ளையன். காலைக்கொண்டு கால எத்தி விழுகவச்சான் ஒருத்தன. ரெண்டு கையக்கொண்டு ரெண்டு தாடையிலயும் அறைஞ்சு அமுக்கிக் கடவாய நசுக்கிக் கழுத்தைத் திருகிவிட்டான் ஒருத்தன.

ரெண்டடி பின்னுக்குப் போயி மாடு மாதிரி தலைய முன்னுக்கு நீட்டி நெஞ்சுல முட்டி நிலைகுலையவச்சு, விசுக்குன்னு தலையத் தூக்கிக் கீழ்த்தாடையில ஒரு முட்டு முட்டிப் பல்லுலயே நாக்கக் கடிக்கவெச்சு ரத்தம் ஒழுகவிட்டான் ஒருத்தன.

எதிரி ஏப்பை சாப்பை இல்லேன்னு தெரிஞ்சுக்கிட்டு, ஒண்ணு கூடி அடிக்க முடிவு பண்ணிட்டாக மூணு பேரும்.

''ஏலே வெட்டிப் பயலே... அருவா எங்கடா அருவா?''

''நீ கொண்டாருவன்னு நான் வெறுங்கையோட வந்துட்டேன்!''

மூணு பேரும் சேந்து அவன முன்னும் முட்டிப் பொடணியில ஒரு அடி அடிக்கவும் சுருண்டு விழுந்துபோனான் சொள்ளையன்.

ரெண்டு தொடைக்கு மத்தியில கையவிட்டு அவன் உயிர் தலத்த நசுக்க நோங்குறான் ஒருத்தன்.

அவன் கைவிடற நோக்கத்தப் புரிஞ்சுக்கிட்டுத் தொடைய இறுக்கி அவன் கைய மிசுங்கவிடாமச் சிக்கவெச்சுக்கிட்டு எதிரி மூஞ்சி சப்பழிஞ்சு போற மாதிரி ஓங்கி ஒரு எத்துவிட்டான் சொள்ளையன்.

எத்தும்போது வெரலுக மடங்குனதுல கட்டைவிரல் நகம் புகுந்து பேத்துருச்சு எதிரியோட எடது முழிய.

டப்பாக்குள்ள செலுத்தி எடுத்தா வெறலோடு வெளிய வந்து ஒழுகும் பாருங்க சுண்ணாம்பு... அப்படிக் கண்ணைவிட்டு வெளிய வந்து ஒழுகுது வெள்ள முழி.

''யாத்தே... என் கண்ணக் கெடுத்துப்புட்டாண்டா'' - கண்ணு முழி போனவன் கதறவும் மூங்கிக் கட்டுக்குள்ள இருந்த அருவாள உருவி எடுத்துட்டான் ஒருத்தன்.

எடுக்கிறான் அருவாளன்னு தெரிஞ்சதும் தரையில கெடந்து சட்டுன்னு படம் எடுக்கிற பாம்பு மாதிரி ஓடை மணலவிட்டுத் துள்ளி எந்திரிச்சுட்டான் சொள்ளையன்.

ஓடுறான் - தவ்வுறான் - உருள்றான் - பெரள்றான். உடம்புல இருக்குற எல்லா உறுப்பையும் கத்தியா - கவசமாப் பயன்படுத்துறான். அருவா அவன வெட்டுதுன்னு தெரியுது; ஆனா, போராடாம இருந்தாப் பொழைக்க முடியாதுங்கறதும் புரியுது.

கண்ணு முழி கழண்டவன் ஓடிட்டான். இப்ப ரெண்டு பேரு சேந்து அடிக்கிறாய்ங்க. திருப்பி அடிக்கணுமே... இல்ல கொன்டேபுடுவாங்களே...

கட்டை கிட்டை ஏதாச்சும் கிடைக்குமான்னு தரையத் தடவுனவன் கையில் என்னமோ ஒண்ணு சிக்குச்சு.

அடிச்சான் அத எடுத்து.

சும்மா சாட்டை விழுகுற மாதிரி விழுகுது அடி, விழுந்து விழுந்து அடிக்கிறான்; வெரட்டி வெரட்டி அடிக்கிறான்.

''ஆம்பளைன்னா ஒத்தைக்கொத்தை வாங்கடா பொண்டுகப் பயலுகளா...''

அடி தாங்க மாட்டாதவங்க அருவாளயும் தவறவிட்டு ஓடுறாங்க.

நிதானம் திரும்புது.

இப்பத்தான் வலிக்குது.

பிசுபிசுன்னு என்னமோ ஒழுகுது.

யாத்தே... இது என்னாது? எடது பக்கம் தோள்பட்டையிலிருந்து ரத்தம் சொட்டிக்கிட்டேயிருக்கு. தோள்பட்டைக்குக் கீழ கையக் காணோம்.

இப்பத்தான் - எடுத்து அடிச்ச பொருள் என்னன்னு பார்க்கிறான். வெட்டுப்பட்டுத் துண்டா விழுந்த எடது கையி அவன் வலது கையில இருக்கு. அந்த எடது கைய வலது கையில எடுத்துத்தான் இந்த அடி அடிச்சிருக்கான்.

'அய்யய்யோ’ன்னு பயந்து பதறி உதறவும் வலது கையவிட்டு நழுவி விழுந்துபோச்சு எடது கையி.

'யாத்தே... யப்பே...’ன்னு புலம்புனான்; வலி பொறுக்கல; அழுதான்; ஓடை மணல்ல உருண்டான்.

என்னா ஏதுன்னு கேக்கக் கடவுளோ மனுசங்களோ யாரும் வரல.

வலியும் கண்ணீரும் தானா நிக்கவும் ஒத்தக்கையில கண்ணீரத் துடைச்சான்.

அப்புறம் என்ன பண்றது?

விழுந்துகெடந்த எடது கைய வலது கையால எடுத்து மூங்கில் கட்டுமேல குச்சியோட குச்சியா வச்சுக் கட்டித் தலையில வச்சு நடந்துட்டான்.

ஓடை மணல் மேல ஒழுகிக்கிட்டே போகுது ரத்தம் சொட்டுச் சொட்டா... சொட்டுச் சொட்டா...

- மூளும்

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism