Published:Updated:

பெட்டியைத் திறந்த பண்டோரா !

யூமா வாசுகி படங்கள் : ஹரன்

##~##

கிரேக்கத்தில் பண்டோரா என்ற பெண்ணும் எபிமேத்யூஸ் என்ற அவளது கணவனும் இருந்தார்கள். அவர்கள் ஒருவர் மீது ஒருவர் மிகவும் அன்பு செலுத்தினார்கள். அவர்களது வாழ்க்கை யில் துயரமோ, வேதனையோ எதுவும் இல்லை.

ஓர் அழகான பகல் பொழுது, கணவனும் மனைவியும் மலைச்சரிவில் நடந்துகொண்டு இருந்தார்கள். அப்போது, தொலைவில் இருந்து ஹெர்மெஸ் எனும் கடவுள் வந்தார். அவரது தோளில் ஒரு பெரிய பெட்டி இருந்தது. பார்த்தாலே, அது மிகவும் கனம் உடையதாகத் தோன்றியது.

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz

அவர்களுக்குப் பக்கத்தில் வந்த ஹெர்மஸ் கடவுள் மெதுவாகத் தோளில் இருந்து பெட்டியை இறக்கிவைத்தார். பசும்புல் தரையில் ஓய்வாக அமர்ந்தவர், ''நீங்கள் பண்டோராவும் எபிமேத்யூஸும்தானே?'' என்று கேட்டார்.

''ஆமாம் கடவுளே!'' என்றபடி அவர்கள் கடவுளை வணங்கினார்கள்.

''எனக்கு ஒரு உதவி செய்வீர்களா?''

''என்ன உதவி வேண்டும் கடவுளே? எதுவாக இருந்தாலும் செய்யத் தயார்'' என்றான் எபிமேத்யூஸ்.

''நான் மிக முக்கியமான ஒரு பயணம் மேற் கொண்டு இருக்கிறேன். என்னுடைய இந்தப் பெட்டியை உங்கள் வீட்டில் பத்திரமாக வைத்து இருப்பீர்களா? பயணம் முடிந்து திரும்பிய பிறகு எடுத்துக்கொள்கிறேன்'' என்றார் கடவுள்.

பெட்டியைத் திறந்த பண்டோரா !

''கடவுளே, இந்தப் பெட்டிக்குள் என்ன இருக்கிறது?'' -ஆர்வத்தை அடக்க முடியாமல் கேட்டாள் பண்டோரா.

''மகளே, அது உனக்குத் தெரியவேண்டிய அவசியம் இல்லை. நீங்கள் இதைப் பத்திரமாக வைத்து இருப்பீர்கள் என்று சொன்னால் போதும்'' என்றார் கடவுள்.

''நீங்கள் திரும்பி வரும் வரை, இதைப் பத்திரமாக வைத்து இருப்போம்'' என்றான் எபிமேத்யூஸ்.

''மிகவும் நன்றி'' என்று சொன்ன ஹெர்மெஸ் கடவுள், எழுந்து போக முற்பட்டார். பிறகு, ஒரு நொடி யோசித்துவிட்டுச் சொன்னார், ''ஒரு விஷயம் சொல்ல மறந்துவிட்டேன். எக்காரணம் கொண்டும் நீங்கள் இந்தப் பெட்டியைத் திறந்து பார்க்காதீர்கள். திறந்தால், உங்களுக்குப் பெரிய சிரமம் ஏற்படும்.''

''அய்யோ! எங்கள் மீது சந்தேகப்படாதீர்கள். பெட்டியைத் திறக்கவே மாட்டோம்.'' என்று உறுதி கூறினாள் பண்டோரா.

ஹெர்மஸ் கடவுள் மகிழ்வுடன் புறப்பட்டார். பண்டோராவும் எபிமேத்யூஸும் அந்தப் பெரிய பெட்டியைச் சுமந்துகொண்டு வீட்டுக்கு வந்தார்கள். பண்டோராவின் அறை மூலையில்தான் அவர்கள் பெட்டியை வைத்து இருந்தார்கள்.

நாட்கள் சென்றன. ஒரு நாள் பண்டோரா யோசனையில் இருந்தாள். எபிமேத்யூஸ் காரணம் கேட்டான்.

''ஒன்றும் இல்லை. ஹெர்மெஸ் கடவுள் கொடுத்த பெட்டிக்குள் என்ன இருக்கும் என்று யோசித்துக் கொண்டு இருந்தேன்.'' தயங்கித் தயங்கி உண்மையைச் சொன்னாள் பண்டோரா.

''நீ ஏன் அதைப் பற்றி கவலைப்படுகிறாய்? அதை நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்றுதானே கடவுள் கூறினார். நீ அதை மறந்துவிடு'' என்று எபிமேத்யூஸ் ஆறுதல் சொன்னான்.

ஆனால், பண்டோராவால் அந்தப் பெட்டியை மறக்க முடியவில்லை. உண்பதற்கோ உறங்குவதற்கோகூட அவளுக்குப் பிடிக்கவில்லை. 'அந்தப் பெட்டிக்குள் என்னதான் இருக்கும்?’ என்றே யோசித்துக்கொண்டு இருந்தாள். 'யாருக்கும் தெரியாமல் மெதுவாகத் திறந்து பார்த்தால் என்ன? அதன் உள்ளே என்ன இருக்கிறது என்று பார்த்ததுமே மூடிவிடலாம். இது எப்படி ஹெர்மெஸ் கடவுளுக்குத் தெரியப்போகிறது?’ என்றும் நினைத்தாள் அவள்.

பெட்டியைத் திறந்த பண்டோரா !

அவள் எதிர்பார்த்த ஒரு நாள் வந்தது. வீட்டில் வேறு யாரும் இல்லை. அறை மூலையில் இருந்த பெட்டியை பண்டோரா வெளிச்சத்துக்கு இழுத்துக்கொண்டு வந்தாள். யாராவது பார்க்கிறார்களா என்று சுற்றிலும் கவனித்தாள். இல்லை. யாரும் பார்க்கவில்லை. அவள் இதயம் அதி வேகமாகத் துடித்தது. பெட்டியைச் சுற்றிக் கட்டப்பட்டு இருந்த கட்டுகளை விரைவாக அவிழ்த்தாள்.

''பண்டோரா, எங்களைச் சீக்கிரம் திறந்து விடு.'' பெட்டியின் உள்ளே இருந்து குரல் வந்தது. அவள் திடுக்கிட்டாள்.

''பண்டோரா, பண்டோரா சீக்கிரம் திறந்து விடேன்.'' அவளால் தன் ஆவலைக் கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. பெட்டியின் மூடியை விரைவாகத் திறந்தாள்.

திடீரென்று பெட்டிக்கு உள்ளே இருந்து, கூட்டம் கூட்டமாகப் பறந்து வந்தன வண்டுகள். அவை கருப்பு நிறத்தில் இருந்தன. அவற்றின் ரீங்காரம் பயங்கரமாக இருந்தது. அவை பண்டோராவின் உடல் முழுவதும் கடித்தன. ''அய்யோ! அய்யோ... ஓடி வாங்களேன்'' என்று கதறினாள்.

எபிமேத்யூஸ் ஓடி வந்தான். அவனையும் அந்த வண்டுகள் கடித்தன. அவர்களின் ஓசையைக் கேட்டு, பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் வந்தார்கள். அத்தனை பேரையும் வண்டுகள் கடித்துக் குதறின. அந்த இடமே ஒரே கூச்சலும் குழப்பமுமாக இருந்தது.

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு, வண்டுகள் எல்லாம் எங்கோ பறந்துவிட்டன. தனக்கு ஏற்பட்ட கோபத்தையும் கவலையையும் எபிமேத்யூஸால் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை. ''அட, முட்டாள் பெண்ணே! நீ தேவையில்லாத விஷயத்தில் தலையிட்டதால்தானே இப்படி நடந்தது?'' என்று திட்டியபடியே, அவளை அடிக்கத் தொடங்கினான்.

''அது என் தவறல்ல. அந்தப் பெட்டியை வாங்கி வீட்டில் வைத்தது நீங்கள்தானே?''-பண்டோராவும் விட்டுக்கொடுக்கவில்லை. மிகவும் அன்பாக இருந்த கணவன், மனைவி முதன் முறையாக சண்டையிட்டுக் கொண்டார்கள்.

''பண்டோரா, எபிமேத்யூஸ்... வாருங்கள். என்னையும் திறந்துவிடுங்கள்.'' என்று பெட்டிக்கு உள்ளே இருந்து மீண்டும் மெல்லிய குரல் கேட்டது.

எபிமேத்யூஸ் பெட்டிக்கு அருகே ஓடிச் சென்றான். ''திறக்காதீர்கள். அதற்குள் எந்தப் பிசாசு இருக்கிறதோ தெரியவில்லை'' என்று தடுத்தாள் பண்டோரா.

''உங்களுக்கு நான் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன். என்னையும் திறந்துவிடுங்கள்'' என்று தொடர்ந்து கேட்டது அந்தக் குரல். அன்பான அந்தக் குரலைக் கேட்டு இரக்கப்பட்ட பண்டோரா சற்று யோசித்தாள். பிறகு, பெட்டியைத் திறக்க முற்பட்டாள்.

பெட்டியைத் திறந்த பண்டோரா !

''வேண்டாம், வேண்டாம். திறக்காதே!''-அஞ்சி நடுங்கியபடிச் சொன்னான் எபிமேத்யூஸ்.

''வரக்கூடியது எல்லாம் வந்துவிட்டது. இனி என்ன நடந்தாலும் பரவாயில்லை. திறந்துப் பார்த்துவிடுவோம்'' என்ற பண்டோரா, பெட்டியைத் திறந்தாள். பெட்டிக்கு உள்ளே இருந்து, தங்கச் சிறகுகள் கொண்ட ஒரு வண்ணத்துப் பூச்சி பறந்து வந்தது. வண்டுகள் கடித்ததால் கணவன், மனைவிக்கு ஏற்பட்டு இருந்த காயங்களின் மீது தன் சிறகுகளால் தடவியது. என்ன அதிசயம்! காயங்களும் வலியும் பட்டென்று மறைந்தன.

''என்ன இது? யார் நீ?'' என்று கேட்டார்கள்.

வண்ணத்துப் பூச்சி சொன்னது. ''பண்டோரா முதலில் திறந்துவிட்டது தீமைகளைத்தான். கோபம், அச்சம், கர்வம், பொறாமை, பகை முதலான தீமைகள். அதனால், உலகம் முழுவதும் இனி தீமைகள் பரவும்.''

''அய்யோ! நான் அறியாமல் தவறு செய்துவிட்டேனே'' பச்சாதாபப்பட்டு பண்டோரா அழுதாள்.

வண்ணத்துப் பூச்சியைப் பார்த்து எபிமேத்யூஸ் கேட்டான் '' அப்படி எனில் நீ யார்?''

''என் பெயர்தான் நம்பிக்கை. இரண்டாவது முறையாக பண்டோரா பெட்டியைத் திறந்து இருக்காவிட்டால், நான் இந்த உலகத்துக்கு வந்து இருக்க மாட்டேன். அச்சமும், கோபமும், பகைமையும் நிறைந்த இந்த உலகத்தில், மக்களுக்கு ஆறுதலையும் மகிழ்ச்சியையும் தர என்னால் முடியும். அன்பு எனும் அமிழ்தத்தால் நான் அனைவருக்கும் நிம்மதி அளிப்பேன். இப்போது, வண்டு கடித்த உங்கள் வலி மறைந்தது அல்லவா? நீங்கள் திறந்துவிட்ட வண்டுகளால் துன்பப்படுகின்ற எண்ணற்ற மக்கள் இப்போது பூமியில் இருக்கிறார்கள். நான் சென்று அவர்களுக்கு எல்லாம் ஆறுதல் அளிக்கிறேன்.''

தங்கச் சிறகுகள்கொண்ட வண்ணத்துப் பூச்சி, மென்மையான இனிய குரலில் பாடியவாறே பறந்தது. கணவனும் மனைவியும் அன்புடன், நன்றியுடன், வியப்புடன் அதைப் பார்த்துக்கொண்டு இருந்தார்கள்.