Published:Updated:

துரத்தி வந்த சூரியன்

ஹரன் யூமா வாசுகி

துரத்தி வந்த சூரியன்

ஹரன் யூமா வாசுகி

Published:Updated:
 ##~##

நீண்ட நெடுங்காலத்துக்கு முன்பு பூமியில் எல்லா இடங்களிலும் கடுமையான இருட்டுதான். அப்போது ஆகாயத்தில் சூரியன், சந்திரன், நட்சத்திரங்கள் கிடையாது. பிறகு எப்படி வந்தன? அதைப் பற்றிய சுவையான கதை...

பூமியில் வெளிச்சம் இல்லாததால் மனிதர்களும், விலங்குகளும், பறவைகளும் நடமாடுவதே சிரமமாக இருந்தது. அதனால், மனிதர்களும் மற்ற உயிரினங்களும் மின்மினிகளைப் பிடித்து வெளிச்சத்துக்குப் பயன்படுத்தினார்கள்.

அதனால், மின்மினிகளுக்கு மிகப் பெரிய நெருக்கடி ஏற்பட்டது. அவை காட்டில் ஓர் இடத்தில் கூட்டம் போட்டு என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தன. அப்போது அந்த வழியாக வனதேவதை உலா வந்தாள். அந்த வனதேவதை மின்மினிகளின் துயரமான நிலையைத் தெரிந்துகொண்டு உடனே மனிதர்களையும், விலங்குகளையும், பறவைகளையும் அழைத்துப் பேசினாள்.

''இங்கே இருந்து வெகு தொலைவுக்கு அப்பால் வெளிச்சம் தரக்கூடிய ஒரு சூரியனும், ஒரு சந்திரனும், நிறைய நட்சத்திரங்களும் உள்ளன. அவற்றை இங்கே அழைத்து வந்தால் உங்களுக்கு வெளிச்சம் கிடைக்கும்!'' என்றாள் தேவதை.

துரத்தி வந்த சூரியன்

இதைக் கேட்டதும் மனிதர்களுக்கும் மற்ற பிராணிகளுக்கும் உற்சாகம் ஏற்பட்டது. எல்லோரும் வனதேவதை குறிப்பிட்ட இடத்தை நோக்கிப் புறப்பட்டார்கள். நீண்ட தூரம் சென்ற பிறகு மேற்கொண்டு நடக்க முடியாமல் மனிதர்கள் களைத்துப்போய் அமர்ந்துவிட்டார்கள். விலங்குகள் தொடர்ந்து சென்றன. சற்று நேரத்தில் அவையும் சோர்ந்துபோய்ப் பின்வாங்கின. பறவைகள் தொடர்ந்து பறந்தன.

துரத்தி வந்த சூரியன்

சிறிது நேரத்துக்குப் பிறகு அவற்றுக்கும் களைப்பு ஏற்பட்டது.

''நாம் திரும்பிச் சென்றுவிடலாம்!'' என்று சொன்னது கழுகு. அதுதான் பறவைகளின் தலைவன். எனவே, மற்ற பறவைகளும் அதை ஏற்றுக்கொண்டன.

ஆந்தை மட்டும் பிடிவாதமாக ''நான் சூரியனையும், நிலவையும், நட்சத்திரங்களையும் அழைத்துக் கொண்டுதான் திரும்பி வருவேன்!'' என்றது.

மற்ற பறவைகள் திரும்பிவிட, ஆந்தை மட்டும் நீண்ட தூரம் பறந்து பறந்து வெப்பமும் வெளிச்சமும் உள்ள ஓர் இடத்துக்கு வந்தது. அங்கே நட்சத்திரங்களைப் பார்த்தது. நிலவையும் பார்த்தது. தொலைவில் ஓர் இடத்தில் உறங்குகிற சூரியனையும் பார்த்தது.

''நிலவே, நட்சத்திரங்களே... பூமிக்கு வெளிச்சம் கொடுப்பதற்கு வருவீர்களா?'' என்று கேட்டது ஆந்தை.

நட்சத்திரங்கள் எதுவும் பேசவில்லை. அப்போது நிலவு சொன்னது: ''பூமிக்கு வருவதற்கு எங்களுக்கு விருப்பமே. ஆனால், சூரியன் எங்களை எங்கும் விடுவதே இல்லை.''

''சூரியன் இப்போது உறங்கிக்கொண்டு இருக்கிறது. நீங்கள் ஆகாயம் வரை வந்தால் போதும். சூரியன் விழிப்பதற்கு முன்பு திரும்பிவிடலாம்'' என்றது ஆந்தை.

சந்திரனும், நட்சத்திரங்களும் புறப்பட்டன. நீண்ட தூரம் பயணம்செய்து  பூமியை நெருங்கின. மனிதர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும், பறவைகளுக்கும் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சி. சந்திரனையும், நட்சத்திரங்களையும் போற்றிப் புகழ்ந்து பாடும் பாடல்கள் எங்கும் ஒலித்தன. அதைப் பார்த்த நிலவும், நட்சத்திரங்களும் தங்களையே மறந்து நீண்ட நேரம் இருந்தன.

வெகு நேரத்துக்குப் பிறகு கிழக்கில் ஒரு சிவப்பு வெளிச்சம் தெரிந்தது. மிகவும் கோபத்துடன் வந்துகொண்டு இருந்தது சூரியன். அதைப் பார்த்துப் பயந்த நிலவும், நட்சத்திரங்களும் ஓடி ஒளிந்தன. ஆந்தையும் ஒரு மரக் கிளையில் பதுங்கியது.

துரத்தி வந்த சூரியன்

நிலவையும், நட்சத்திரங்களையும் காணாமல் ஆகாயத்தில் பயணித்த சூரியன், கடலில் சென்று இறங்கியது. அப்போது மீண்டும் இருட்டு பரவியது. உடனே நிலவும், நட்சத்திரங்களும் ஆகாயத்துக்கு வந்தன. ஆந்தையும் தனது மரப் பொந்தில் இருந்து வெளியே வந்தது. கடல் அடியில் தேடிவிட்டு சூரியன் மீண்டும் கிழக்கு வானில் உதித்தது. நிலவும், நட்சத்திரங்களும் மீண்டும் பதுங்கின. ஆந்தையும்தான்.

இந்தத் துரத்தல்கள் இன்றும் நடக்கின்றன. ஆந்தை பகலில் வெளியே வராமல் இருப்பதற்கு இதுதான் காரணம்.