Published:Updated:

ஒண்ணா இருக்க கத்துக்கணும் !

கருப்பு

ஆர்.பத்மா ,ஹாசிப்கான்

##~##

சிங்க ராஜாவுக்கு அன்று நல்ல வேட்டை. ஒரு மானை அடித்துத் தின்றுவிட்டு, குகையின் முன் படுத்து இருந்தது. சில்லென்று சுகமான காற்று. சிங்க ராஜா பலமாக உண்ட மயக்கத்தில், காற்றை அனுபவித்துக்கொண்டு அரைத் தூக்கத்தில் கண்களை மூடித் திறந்து கொண்டு இருந்தது.

திடீரென்று 'தொபுக்கடீர்’ என்ற சத்தத்தோடு ஏதோ ஒன்று சிங்கத்தின் தலை மீது விழுந்தது. திடுக்கிட்டுப்போன சிங்கம் துள்ளி எழுந்தது. அதன் அருகில் ஒரு பாம்பு உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டு இருந்தது. சிங்கம் கோபத்தோடு தலையை அண்ணாந்து பார்த்தது. அங்கே மரத்தின் மீது ஒரு கழுகு. அந்தக் கழுகுதான் பாம்பைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்து கீழே தவறவிட்டுவிட்டது எனப் புரிந்தது. கழுகு, இறக்கையைப் படபடவென அடித்துக்கொண்டு கீழே பறந்துவந்து, பாம்பை மறுபடியும் தன் அலகால் கொத்திக்கொண்டு சென்றது. சிங்கத்துக்குக் கடும்கோபம். அது பக்கத்தில் இருந்த கரடியைப் பார்த்து, ''இந்தக் கழுகின் திமிரைப் பார்த்தாயா? என்னிடம் ஒரு வார்த்தைகூடப் பேசாமல், என் தூக்கம் கெட்டுப்போனதைப் பற்றி அலட்டிக்கொள்ளாமல் போய்விட்டது பார்!'' என்று கர்ஜித்தது.

''ஆமாம் சிங்க ராஜா! இந்தப் பறவைகளே இப்படித்தான்'' என்று தூபம் போட்டது கரடி.

அந்த நேரம் பார்த்து ஓர் அணில் ஓடி வந்தது. ''சிங்க ராஜா, எனக்கு ஒரு பிரச்னை. நீங்கள்தான் தீர்வு சொல்ல வேண்டும்'' என்றது.

''என்ன பிரச்னை?'' எனச் சிங்கம் கேட்டது.

ஒண்ணா இருக்க கத்துக்கணும் !

அணில், ''ராஜா, எனக்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன் இரண்டு குஞ்சுகள் பிறந்தன. நான் அவற்றை ஒரு மரப் பொந்தில் வைத்து இருக்கிறேன். அந்த மரத்தில் தினமும் ஒரு மரங்கொத்திப் பறவை வந்து 'டொக்... டொக்...’ என்று கொத்திக்கொண்டே இருக்கிறது. அதனால் என் குஞ்சுகள் பயத்தில் அழுதுகொண்டே இருக்கின்றன. எனக்கு என்ன செய்வது என்றே புரியவில்லை!'' என்றது.

அணில் சொன்னதைக் கேட்ட சிங்கம், கண்களை மூடி யோசித்தது. சோம்பேறியான கரடிக்கு வானில் சிறகடித்துப் பறக்கும் பறவைகளைப் பார்த்தாலே பொறாமையாக இருக்கும். எனவே, கரடி மிகவும் மகிழ்ச்சியோடு 'ஆஹா! நல்ல வாய்ப்பு. இதைப் பயன்படுத்தி பறவைகளைக் காட்டை விட்டே துரத்திவிடலாம்’ எனத் திட்டம் போட்டது.

கரடி பாவம்போல் முகத்தை வைத்துக்கொண்டு, ''ராஜா, இந்தப் பறவைகளால் பெரும் தொல்லைதான். நாம் காட்டில் அமைதியாக வாழவே முடியவில்லை. எப்போது பார்த்தாலும் கீச்கீச் எனக் கத்திக்கொண்டே இருக்கின்றன'' என்றது.

ஏற்கெனவே கழுகு தன் தூக்கத்தைக் கெடுத்துவிட்ட கோபத்தில் இருந்த சிங்க ராஜாவுக்கு அணிலும், கரடியும் பேசிய விஷயங்கள் கோபத்தை அதிகரித்தன. பறவைகளைக் காட்டைவிட்டு விரட்டிவிட வேண்டும் என முடிவு செய்தது.

மாலை நேரத்தில் எல்லா விலங்குகளும் சிங்கத்தின் குகையின் முன் கூடின. அப்போது சிங்க ராஜா, ''நண்பர்களே! நான் ஒரு முடிவு எடுத்து இருக்கிறேன். பறவைகள் நமக்குப் பல விதங்களிலும் தொல்லைகள் தருகின்றன. எனவே, பறவைகளைக் காட்டைவிட்டு வெளியே விரட்டிவிட வேண்டும்'' என்றது.

இதைக் கேட்ட முயல், ''ராஜா, நீங்கள் நினைப்பது தவறு. பறவைகள் காட்டில் இருக்கும் சிறு புழுப் பூச்சிகளைக் கொத்தித் தின்றுவிடும். அதனால்தான்  காட்டில் நாம் நிம்மதியாக வாழ முடிகிறது. பறவைகள் இல்லாவிட்டால், பூச்சிகள் அதிகரித்து நமக்குப் பெரும் பிரச்னையாக இருக்கும்'' என்று சொன்னது.

இதைக் கேட்ட சிங்கம், ''முயலே! நீ எனக்கு ஆலோசனை சொல்லத் தேவை இல்லை. ஓடிப் போ!'' என்றது. மற்ற விலங்குகளைப் பார்த்து, ''நீங்கள் இன்று இரவுக்குள் பறவைகளைக் காட்டில் இருந்து விரட்டி அடிக்க வேண்டும்'' என உத்தரவிட்டது.

ராஜாவின் உத்தரவை ஏற்றுக்கொண்ட மிருகங்கள் எல்லாம் பறவைகளை விரட்டி அடித்தன.

பறவைகள் காட்டைவிட்டுச் சென்று நான்கு நாட்கள் ஆகிவிட்டன. பறவைகளின் சத்தமே இல்லாமல் காடு அமைதியாக இருந்தது. ஆனால், நாளுக்கு நாள் பூச்சிகளின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கத் துவங்கியது.

சிறுசிறு பூச்சிகளும் புழுக்களும் விலங்குகளின் காதுகளுக்குள்ளும் மூக்குக்குள்ளும் சென்று தொல்லை செய்தன. பலசாலியான யானையைக்கூட அவை விட்டுவைக்கவில்லை. நூற்றுக்கணக்கான பூச்சிகள் யானையின் தும்பிக்கையில் நெளிய ஆரம்பித்தன. யானை ஒரு மரத்தருகே சென்று தன் தும்பிக்கையைத் தேய்த்துப் புழுக்களை விரட்ட முயற்சி செய்துகொண்டு இருந்தது. மற்றொரு பக்கம் கரடி தன் கால்களால் முகத்தைச் சுற்றிப் பறந்த பூச்சிகளை விரட்டிக்கொண்டு இருந்தது.

இதை எல்லாம் கவனித்த முயல், ''நன்றாகக் கஷ்டப்படட்டும். நாம் எடுத்துச் சொன்னபோது கேட்கவில்லையே!'' என்று நினைத்தது.

சிங்க ராஜாவுக்குத் தான் தவறு செய்துவிட்டோம் எனப் புரிந்தது. அது முயலை அழைத்து,''என்னை மன்னித்துக்கொள். நான் அவசரப்பட்டு பறவைகளை விரட்டிவிட்டேன். நீ சொன்னதுபோல் புழுக்களும் பூச்சிகளும் பெருகிவிட்டன. என்ன செய்யலாம்?'' எனக் கேட்டது.

''பறவைகள் எல்லாம் பக்கத்துக் காட்டில்தான் இருக்கின்றன. நான் பறவைகளின் தலைவனான கழுகு அண்ணாவிடம் பேசி, அழைத்து வருகிறேன்'' என்றது முயல்.

''சரி, நீ போய்ப் பறவைகளைச் சமாதானம் செய்து கூட்டிக்கொண்டு வா, நான் அவற்றிடம் மன்னிப்புக் கேட்கிறேன்'' என்றது.

முயலும் துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு பறவைகளிடம் ஓடியது. நடந்த விஷயத்தைக் கூறியது. பறவைகளும் மகிழ்ச்சியோடு காட்டை நோக்கிப் பறந்தோடி வந்தன.

சிங்க ராஜா, ''பறவைகளே! எங்களை மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள். பறவை இனமும் விலங்கு இனமும் ஒன்றாக வாழ்ந்தால்தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும் என்பதை இந்த நான்கு நாட்களிலேயே புரிந்துக்கொண்டோம். இனி நாம் அனைவரும் ஒன்றாக வசிக்கலாம்'' என நெகிழ்ச்சியுடன் கூறியது.

இதைக் கேட்ட பறவைகளும், விலங்குகளும் ''ஒண்ணா இருக்கக் கத்துக்கணும், இந்த உண்மையைச் சொன்னா ஒத்துக்கணும்'' என மகிழ்ச்சியோடு ஆடிப் பாடின.