Published:Updated:

பேய் வருது பேய் !

ஜெயக்குமாரி தணிகாசலம், ஹரன்

##~##

ஓடுகிறான் மஹேந்தர். இல்லை... அவன் ஓடவில்லை. பறக்கிறான். ஆனால், அவனுக்கு இறக்கைகள் இல்லையே. பறப்பதற்கு இறக்கைகள் வேண்டும். ஓடுவது என்றால், தரை வேண்டும். இங்கே தரையும் இல்லை.

'கால்களால் பறப்பது எப்படி?’ என்று எண்ணியபடியே ஓடுவதை நிறுத்தினான் மஹேந்தர். 'தொபீல்’ என விழுகிறான். வலிக்கவே இல்லை. 'நான் விழவே இல்லை. இது கனவு’ என்ற எண்ணம் எழுந்த அதே தருணம் 'ஹ... ஹ்... ம்... ம்... ம்’ என்ற சத்தம். பயத்தில் உறைந்துபோகிறான்.

'இந்தச் சத்தமும் கனவா?’ இல்லை. மீண்டும் அதே சத்தம் 'ஹம்ம்ம்ம்... ம்ம்ம்.’

அச்சத்தில் காதுகளைப் பொத்திக்கொண்ட மஹேந்தர், ஒரு கண்ணை மட்டும் திறந்து பார்க்கிறான். அவன் கால்மாட்டில் நின்ற 'பெரிய உருவான’ அது 'சரக்'கென விலகிவிட்டது. தெருவில் ஏதோ வாகனம் செல்லும் சத்தம். ஆடாது, அசங்காது கண்களைக் கெட்டியாக மூடிக்கொண்டான். பின் எப்படியோ தூங்கியும்போனான்.

மறுநாள். அம்மா, அப்பா, அண்ணன் மூவரும் இருந்தபோது மெதுவாக ''அம்மா'' என்றான்.

''என்ன கண்ணு?'' என்றாள் அம்மா.

பேய் வருது பேய் !

''வந்து... பேய்னு ஒண்ணு இருக்கா?''

அண்ணன் விக்னேஷ் சிரித்தான். அம்மாவின் கைவிரல்கள் அவன் தலைமுடியைக் கோதிவிட்டன. ''ஏன் கேட்கிறே? என்ன ஆச்சு?''

''ராத்திரி ஒரு சத்தம் கேட்டுச்சு. அப்புறம் என் கால்கிட்டே ஒசரமா ஒண்ணு நின்னுச்சு. கண் முழுச்சுப் பார்த்ததும் ஓடிப்போய்ருச்சு.''

மஹேந்தர் குரலில் இருந்த பயத்தைக் கவனித்த அம்மா, கொஞ்ச நேரம் யோசித்தாள். ''சரி வா. மஹேந்தர்'' என்று அழைத்துச்சென்றாள்.

''நீ படுக்கும் இடம் இதுதானே?'' மஹேந்தர் படுக்கையின் தலைப் பக்கம் கண்ணாடி ஜன்னல்களும், அவன் கால்மாட்டில் சற்று தூரத்தில் அந்த அறையின் சுவரும் இருந்தது.

''ஆமாம்'' என்றான் மஹேந்தர். ''இந்த ஜன்னலைப் பாரு மஹேந்தர். கண்ணாடி ஜன்னல். அப்புறம் நம்ம வீட்டுக்குப் பக்கத்தில் காலிமனை. அதில் முள்வேலி மரங்கள். சாலையில் ஏதாவது வாகனம் போகும்போது, அதன் முகப்பு விளக்கு வெளிச்சம், கண்ணாடி ஜன்னலில் பட்டுத் தெரிஞ்ச ஒளிக் காட்சி மற்றும் நிழல் அசைவுகளை உருவம்னு நினைச்சுக்கிட்டே.'

''ஓ... அப்படியா?'' என்ற மஹேந்தர் முகத்தில் சிரிப்பு. ''ஆமாம். அந்த உருவம் ஓடினப்போ, வெளியே வாகனம் போகிற ஓசை கேட்டுச்சு. ஆனா, அந்த 'ஹ்ம்ம்ம்ம்ம்’ சத்தம் வண்டி சத்தம் இல்லையேம்மா. அந்தச் சத்தம் கேட்டு நிறைய நேரம் கழிச்சுதான் உருவத்தைப் பார்த்தேன்'' என்றான் மஹேந்தர்.

உடனே பக்கத்தில் இருந்த அப்பா, மஹேந்தர் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு சொன்னார், ''இதோ இங்கே பாரு மஹேந்தர். நம்ம வீட்டுக்கு முன்னாடி பெரிய நந்தவனம், நிறைய மரங்கள், வீடுகள் அற்ற காலி இடம் இருக்குதானே? அதுதான். காற்று சுழன்று அடிக்கும் ஓசைதான் அந்த ஹ்ம்ம்ம்ம் சத்தம்''

''அப்படியா?'' என்றவன் முதுகில் செல்லமாகத் தட்டிய அண்ணன் புன்சிரிப்புடன் கூறினான், ''நேற்று இரவு நானும் அதே சத்தத்தைக் கேட்டேன். அதே உருவம் அசைஞ்ச மாதிரியான மாயக் காட்சியையும் பார்த்தேன்'' என்றான்.

ஆமாம். மஹேந்தர் அருகில்தானே அம்மா, அப்பா, அண்ணனும் படுத்து இருந்தனர்.

''அப்போ பேய் இல்லையா?'' என்று கேட்டான் மஹேந்தர்.

''ம்... ஆனா பேய்க்குப் பதிலா ஒண்ணு இருக்கு'' என்றான் அண்ணன்.

''என்ன அது?'' என்றனர் மற்ற மூவரும்.

''பயம் என்ற உணர்வு. அதுகிட்டே உண்மையான காரணத்தைச் சொல்லிட்டா, பயந்துகிட்டு ஓடிரும்'' என்றான் விக்னேஷ்.

அடுத்த கட்டுரைக்கு