Published:Updated:

இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்

இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்


ராஜேஷ்குமார் ஓவியங்கள் : அரஸ்.ஸ்யாம்
இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்
இனி,மின்மினி
.கோவை

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz
இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்
இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்

பெல்லாரி மல்லய்யா செல்போனின் மறுமுனையில் அதிர்ந்து போனவராக மின்மினியிடம் கேட்டார்...

"எதுக்காகம்மா... அந்த அல்போன்ஸைப்பத்திக் கேக்கறே?"

"அல்போன்ஸ் கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி போன் பண்ணியிருந்தான்யா!"

"யாருக்கு... உனக்கா..?"

"எனக்குத்தான் பண்ணியிருப்பான்னு நினைக்கிறேன். போன் வந்தது. நான்தான் அட்டெண்ட் பண்ணேன். அவருக்குத் தெரிஞ்ச க்ளோஸ் ஃப்ரெண்ட்ஸ் யாராவது இருக்கலாம்னு நினைச்சேன். ஆனா, பேசினது அல்போன்ஸ்."

"உன்கிட்டே என்ன கேட்டான்?"

"பேசினது நான்தான்னு அவனுக்குத் தெரியாது. நான் போன் எடுத்ததுமே அது கலெக்டர் பங்களாவான்னு கேட்டான். நான் ஆமான்னு சொல்லிட்டு, நீங்க யார்னு கேட்டேன். அவன் அல்போன்ஸ்னு சொன்னான். நான் அப்படியே ஆடிப்போயிட்டேன். பக்கத்துல என்னோட கணவர், க்ரைம் பிராஞ்ச் ஆபீஸர் விவேக், அவரோட அசிஸ்டென்ட் விஷ்ணு எல்லோரும் இருந்தாங்க."

இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்

"அ... அப்புறம்?"

"அல்போன்ஸ்னு தெரிஞ்சதுமே நான் அதிர்ச்சியைக் காட்டாம இயல்பா பேசினேன். பேர் சரியா காதுல விழலை... இன்னொரு தடவை சொல்லுங்கன்னு நான் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கும்போதே, தெய்வாதீனமாக அவன் பேசிட்டிருந்த பி.சி.ஓ. போனும் சரியா வேலை செய்யாம சத்தம் போட்டது. அதே நேரத்துல என்னோட கணவரும் பக்கத்துல வந்து, போன்ல யார்னு கேட்டு வாங்கிப் பேசினார். போன் போட்ட சத்தத்துல அவராலேயும் பேச முடியலை. ரிஸீவரை வெச்சுட்டார். மறுபடியும் போன் வருமோன்னு பயந்துட்டே இருந்தேன். நல்லவேளையா வரலை."

பெல்லாரி மல்லய்யா மறுமுனையில் பதற்றப்பட்டார்.

"என்னம்மா இது... பொங்கி வழியிற பால்குடம் மாதிரி இருக்கிற உன்னோட வாழ்க்கையில் இப்படியரு பிரச்னை முளைவிட்டு இருக்கு. அந்த அல்போன்ஸ§ம் அவனோட அப்பா மைக்கேல் எர்னஸ்ட்டும்..."

"அ... ஐயா! நான் அப்புறமா பேசறேன்... வேலைக்காரி என்னைப் பார்த்து வந்துட்டு

இருக்கா."

"அம்மா! நீ ஒரு காரியம் செய்..."

"சொல்லுங்கய்யா..."

"இன்னிக்குப் பதினோரு மணி சுமாருக்கு ராஜவீதியில் இருக்கிற ராமலிங்க சௌடேஸ்வரி அம்மன் கோயிலுக்கு வா. அந்த நேரத்துக்குக் கோயில்ல கூட்டம் இருக்காது. அந்த அம்பாளைத் தரிசனம் பண்ணிட்டு, அவ சந்நிதியில் உட்கார்ந்து அல்போன்ஸ் பிரச்னையைப்பத்திப் பேசுவோம். உனக்கு ஒரு நல்ல தீர்வு கிடைக்கும்."

"ஐயா! அவருக்குத் தெரியாமே..."

இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்

"எதாவது ஒரு காரணம் சொல்லிட்டு வாம்மா... இந்த விஷயத்தை எல்லாம் நீ இப்படிப் போன்ல பேசக் கூடாது."

"ச... ச... சரிங்கய்யா. கோயிலுக்கு
வர்றேன்..."

வேகவேகமாகப் பேசிவிட்டு செல்போனை அணைத்தாள் மின்மினி. வேலைக்காரி எதிரில் வந்து நின்றாள்.

"அம்மா... ஐயா உங்களைக் கூப்பிட்டார்மா..."

"தோசை வார்த்தியா?"

"பெரிய கல்லையேவெச்சு வார்த்துட்டேம்மா."

‘எதுக்குக் கூப்பிட்டிருப்பார்?’ மின்மினி யோசித்துக் கொண்டே வேக நடை போட்டு, சமையல்கட்டைக் கடந்து டைனிங் ரூமை நோக்கிப் போனாள். லேசாக சிரிப்புச் சத்தம், காற்றில் சாம்பார் வாசனை.

விஷ்ணு கவிதை சொல்லிக்கொண்டு இருந்தான்.

"அவனும் இல்லை

அவளும் இல்லை

நிற்கிறது காதல் காவியமாக
தாஜ்மகால்!"

டைனிங் டேபிளில் ஓர் இறுக்கமான சூழ்நிலை நிலவிக்கொண்டு இருக்கும் என்ற நினைப்பில் உள்ளே நுழைந்த மின்மினிக்கு, மூன்று பேரும் உற்சாகமாக இருப்பதைப் பார்த்ததும் அடிவயிற்றில் உறைந்து போயிருந்த பயம் சட்டென்று காணாமல் போயிற்று. அவளும் அந்த உற்சாகத்தில் கலந்துகொண்டாள்.

"என்ன விஷ்ணு... உங்களுக்குக் கவிதைகூட வருமா?"

"என்ன மேடம் இப்படிக் கேட்டுட்டீங்க... நான் போலீஸ் டிபார்ட்மென்ட்டுக்கு வர்றதுக்கு முன்னாடி ‘ரஜ்னிஷ் பித்தன்’ என்கிற பெயர்ல கவிதைகள் எழுதி ரெண்டு தொகுப்பு போட்டிருக்கேன்."

"அப்படியா... என்ன தலைப்புல?"

"ஒண்ணு, ‘கற்கண்டு ஆயுதம்.’ ரெண்டாவது, ‘மோனலிசாவின் அழகை’..."

"ப்ளீஸ் விஷ்ணு! எனக்கு அதைக் கொண்டுவந்து கொடுங்களேன்... படிச்சுப் பார்க்கலாம்."

"தேடிப்பிடிச்சு வாங்கித்தர்றேன் மேடம்..."

"தேடிப்பிடிச்சு வாங்கித் தர்றீங்களா... ஏன்?"

"பழைய பேப்பர் கடையில் விசாரிச்சுப் பார்த்து வாங்கறதுன்னா சும்மாவா?"

எல்லோரும் சிரித்ததில் சூழ்நிலையின் கனம் இலவம் பஞ்சாக மாறியிருக்க, மின்மினி பங்கஜ்குமாரிடம் திரும்பினாள்.

"நீங்க கூப்பிட்டதாக வேலைக்காரி வந்து சொன்னா..."

"அது ஒண்ணுமில்லை... ஒரு நாலஞ்சு நாளைக்கு நான் கேம்ப் போக வேண்டியிருக்கும் போலத் தெரியுது. நீ வீட்டுல தனியா இருக்கணும், இருப்பியா மின்மினி?"

"கேம்ப் எங்கே?"

"வெள்ளியங்கிரி ஃபாரஸ்ட்... டெரரிஸ்ட் பதுங்கிஇருக்கலாம்னு உளவுத் துறை சொல்லுது. போய் ஆய்வு பண்ணி சி.எம். செல்லுக்கு ரிப்போர்ட் அனுப்பணும். மிஸ்டர் விவேக் அண்ட் விஷ்ணு ரெண்டு பேரும் என்னோடுதான் ஸ்டே பண்ணப்போறாங்க. நீ வீட்ல தனியா இருக்கணும். உன்னால இருக்க முடியுமா?"

மின்மினி புன்னகைத்தாள்.

"என்னங்க இது, நிழலையும் இருட்டையும் பார்த்துப் பயப்படறதுக்கு நான் என்ன எல்.கே.ஜி. படிக்கிற குழந்தையா? நீங்க இந்த டிஸ்ட்ரிக் கலெக்டர். நான் உங்க ஒய்ஃப். இந்த வீட்டோட பாதுகாப்புக்கு செக்யூரிட்டி கார்ட்ஸ் இருக்காங்க. நான் எதுக்காகப் பயப்படணும்? ஸ்ரீலங்காவில் நான் என் அப்பா - அம்மாவோடு மட்டக்களப்பு சின்ன வீட்ல இருக்கும்போது துப்பாக்கி வெடிக்கிற சத்தங்களுக்கு நடுவே சாப்பிட்டு, தூங்கி, வாழ்ந்து பழக்கப்பட்டவ. பயம் என்னைப் பார்த்து பயந்து ஓடிப்போய் ரொம்ப நாளாகுது."

விவேக் வியப்பாக மின்மினியைப் பார்த்தான்.

"மேடம்... நீங்க ஸ்ரீலங்காவா?"

"ம்... நான் பிறந்தது, வளர்ந்தது, படித்தது எல்லாமே ஸ்ரீலங்காதான். என்னோட பேரைப் பார்த்தாலே தெரியுமே... காமினி, மாலினி, சந்திரவதனி, மதியாழினி... இந்த வரிசையில் மின்மினியும் ஸ்ரீலங்கா வாசனை அடிக்கிற தமிழ்ப் பெயர்."

"ஓ! இப்படியரு சேஃப்டி லாக்கர் விஷயம் உங்க பேருக்குப் பின்னாடி இருக்கிறதை சார் சொல்லவே இல்லை."

மின்மினி சிரித்தாள், "நேத்திக்கு மத்தியானத்திலிருந்து சார் நார்மலாவே இல்லை. இப்போ அவரோட மனசுக்குள்ளே டெரரிஸ்ட்ஸ் மட்டுந்தான் இருக்காங்க. நான் தொடர்பு எல்லைக்கு அப்பால் இருக்கேன். அவரைப் பழையபடி நார்மலுக்குக் கொண்டு வர வேண்டியது உங்க பொறுப்பு."

விஷ்ணு குறுக்கிட்டான்...

"மேடம்... பிரேக் ஃபாஸ்ட் சாம்பார் வடையோடு நிக்குது. அதுக்கு மேல நகரலை. எதோ தேங்காய்ப் பால், அப்பம், அடை, தோசைன்னு சொன்னீங்க! நானும் நெற்றியில் கையைவெச்சுப் பார்க்கிறேன். கண்ணுக்கெட்டின தூரம் வரைக்கும் எதுவும் தட்டுப்படலையே..."

"ஓ! ஸாரி... பேச்சு சுவாரஸ்யத்துல மறந்துட்டேன்." மின்மினி கிச்சனைப் பார்த்து ஓட, விவேக் பங்கஜ்குமாரிடம் குரலைத் தாழ்த்தினான். "பார்த்தீங்களா சார்! சூழ்நிலை இறுக்கமா இல்லாதபோது வீடு எப்படி இருக்குன்னு! மனசுக்குள்ள புயலே அடிச்சிட்டு இருந்தாலும், உதட்டுக்குப் புன்னகையைக் கொடுத்தா நிறைய விஷயங்களில் நாம ஜெயிக்கலாம். நீங்க கேம்ப் போறேன்னு சொன்னதுமே மிஸஸ் மின்மினியோட முகத்துல ஒரு மைக்ரோ செகண்டுக்கு வெளிச்சம் அடிச்சதை நான் க்ளிக் செய்தேன். நீங்க வீட்ல இல்லாதபோது அவங்களோட செயல்பாடுகள் எப்படியிருக்குன்னு அப்சர்வ் பண்ணாலே போதும்... பூனைக்குட்டி வெளியே வந்துடும்."

"பாஸ்! மேடம் வர்றாங்க..."

"விஷ்ணு ஏதாவது ஜோக் சொல்லு?"

மின்மினி ஹாட்பேக்கோடு பக்கத்தில் வந்ததும் விஷ்ணு பேச்சை ஆரம்பித்தான்.

"பாஸ்! எனக்கும் பில்கேட்ஸ§க்கும் ஒரு ஒற்றுமை இருக்கு... அது என்னான்னு உங்களுக்குத் தெரியுமா?"

"தெரியாதே!"

"நான் அவருக்கு எஸ்.எம்.எஸ். பண்ண மாட்டேன். அவரும் எனக்கு எஸ்.எம்.எஸ். பண்ண மாட்டார். காரணம், எங்க ரெண்டு பேருக்குமே ஒரே மாதிரியான ஈகோ பிராப்ளம்தான்!

அறையில் சிரிப்பலைகள் பரவிய விநாடி-

பக்கத்து ஹாலில் இருந்த லேண்ட்லைன் டெலிபோன் ரிங்டோனை வெளியிட்டது. பங்கஜ்குமார், மின்மினி இரண்டு பேருமே போனை அட்டெண்ட் செய்ய நகர்ந்த விநாடி - விவேக் கைஅமர்த்தினான்.

"சார்... ப்ளீஸ்..."

நின்றார்கள்.

"விஷ்ணு! நீ போய் அட்டெண்ட் பண்ணு..."

விஷ்ணு எழுந்தான்...

நியூயார்க்

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்துக்குள் தாம்ஸனுக்கும் ஸ்மித்துக்கும் தகவல் போய் நியூயார்க்கின் DOWN Town ஏரியாவில் இருந்த போலீஸ் நிலையத்துக்கு வந்து சேர்ந்தபோது குளிரை தாஜா செய்வதற்காக ஜெர்கின் கோட் அணிந்த விஜேஷ் அவர்களை எதிர்கொண்டான். கம்ப்யூட்டரில் எதையோ பதிவு செய்துகொண்டு இருந்த போலீஸ் சார்ஜென்ட் எழுந்து வந்தார். க்ளவுஸ் அணிந்த கைகளோடு குலுக்கிக்கொண்டார்கள்.

தாம்ஸன் கேட்டார்,

"யார் அந்தப் பெண்?"

இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்

"அவள் பெயர் நிவியா... நியூஜெர்ஸியில் இருக்கும் ‘லிட்டில் ஹெவன்’ அவென்யூவைச் சேர்ந்தவள். இரவு விடுதிகளில் நடனமாடும் பெண். உப தொழில் விபசாரம். அவளுடைய சோஷியல் செக்யூரிட்டி எண்ணைவைத்து பூர்வாசிரமத்தைக் கிளறிப் பார்த்ததில் இரண்டு முறை கோர்ட்டுக்குப் போயிருக்கிறாள். ஒரு தடவை அபராதம். இரண்டாவது தடவை மூன்று மாதச் சிறை. செய்த குற்றம் ஆண்களை வலிய அழைத்து செக்ஸ§வல் ஹராஸ்மென்ட் கொடுத்தது."

"வேறு ஏதாவது சொன்னாளா?"

"சொல்லவில்லை... சுலபத்தில் வாயைத் திறக்க மாட்டேன் என்கிறாள்."

"இனி திறந்து விடுவோம்" தாம்ஸனும் ஸ்மித்தும் உள்ளே போனார்கள். இரண்டு செல்கள் கடந்த பிறகு, நிவியா அடைக்கப்பட்டு இருந்த செல் வந்தது. காப் ஒருவர் கதவின் தாழ்ப்பாளைத் திறந்துவிட, நுழைந்தார்கள்.

செல்லில் மெலிதான வெளிச்சம். செல்லின் நடுவில் ஒரு ஸ்டூலின் மேல் அசௌகரியமாக உட்கார வைக்கப்பட்டு இருந்தாள் நிவியா. அதே அரைகுறை ஆடை. கண்களில் போலீஸ் பயம் துளியும் இல்லை.

தாம்ஸனும் ஸ்மித்தும் அவளுக்கு முன்பாகப் போய் நின்றார்கள்.

தாம்ஸன் அவளருகே குனிந்தார்.

"இதே செல்லில் நீ உண்மையைச் சொல்லி விட்டால் உன்னுடைய உடல் ஆரோக்கியம் நீ சந்தோஷப்படும்படியாக இருக்கும். இல்லாவிட்டால் நீ எழுந்து நடக்கவே மூன்று மாதங்களாகிவிடும்."

நிவியா தன் சாயப்பூச்சு உதடுகளை ஒரு புன்னகையால் விரித்தாள், "நான் உண்மையைச் சொல்ல மாட்டேன் என்று உங்களுக்கு யார் சொன்னது?"

"இந்த சார்ஜென்ட் கேட்டு நீ பதில் சொல்லவில்லையாமே?"

"அவர் கேட்ட கேள்வியில் உண்மையில்லை. அதனால் அந்தக் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல விரும்பவில்லை."

"அவர் அப்படி என்ன உண்மையில்லாத கேள்வியைக் கேட்டார்?"

"ஹோட்டலில் தங்கியிருந்த விஜேஷ் என்ற இந்தியரைக் கொலை செய்ய முயன்றதற்குக் காரணம் என்ன என்று கேட்டார்."

"அது உண்மையில்லை..."

"பிறகு..."

"அந்த விஜேஷ் என்ற இந்தியரை நான் கொலை செய்ய வரவில்லை..."

"அப்புறம் எதற்காக... செக்ஸ் தொடர்புக்காகவா?"

"அதுவும் இல்லை..."

"பின்..."

"அவரைப் பயமுறுத்துவதற்காக! அவர் உயிருக்குப் பயந்து நியூயார்க்கை விட்டு உடனடியாகப் புறப்பட்டுப் போவதற்காக..."

"என்ன காரணம்?"

"காரணம் எனக்குத் தெரியாது. விஜேஷ் யார்? அவர் எதற்காக நியூயார்க் வந்தார்? அவர் யாருக்கு என்ன பரிசு? இந்தக் கேள்விகளுக்கெல்லாம் எனக்கு சர்வ நிச்சயமாகப் பதில் தெரியாது. நேற்று இரவு எனக்கு ஒரு போன்கால் வந்தது. பப்ளிக் பூத்திலிருந்து ஒரு பெண் பேசினாள். விஜேஷ் நியூயார்க்குக்கு வரப் போவதைப் பற்றியும், தங்கப் போகும் ஹோட்டல், அறை எண் பற்றியும் சொல்லிவிட்டு அசைன்மென்ட் ஒன்றைக் கொடுத்தாள்.

அந்த அசைன்மென்ட்படி நான் விஜேஷைக் கொலை செய்ய முயல்வது போல் பயமுறுத்த வேண்டும். இந்த வேலையை மட்டும் செய்வதற்கு எனக்குப் பேசப்பட்ட தொகை இருபதாயிரம் டாலர். பத்தாயிரம் டாலர் தொகை எனக்கு முன் பணமாக என்னுடைய வீட்டில் உள்ள லெட்டர் பாக்ஸில் போடப்பட்டது. மீதிப் பணம் வேலை முடிந்ததும் அதே லெட்டர் பாக்ஸில் போடப்படும் என்றும் உறுதியளிக்கப்பட்டது!"

"பேசியது பெண்ணா... ஆணா?"

"பெண்..."

"அந்தப் பெண் யார் என்று உனக்குத் தெரியாது?"

"தெரியாது."

"பப்ளிக் பூத்திலிருந்து பேசினாளா?"

"ஆமாம்."

"சரி! உன்னுடைய செல்போனைக் கொடு..."

"என்னிடம் செல்போன் இல்லை. நேற்றைக்கு எதிர்பாராத விதமாக தண்ணீரில் விழுந்து கெட்டுப் போய்விட்டது. இனி புதிதாக வாங்க வேண்டும்."

தாம்ஸன் அருகில் இருந்த சார்ஜென்ட்டிடம் திரும்பினார். "இவளை டிடெக்டர்வைத்து முழுமையாகச் சோதனை போட்டீர்களா?"

"இல்லை..."

"சோதனை போடுங்கள். இவளைப் போன்ற பெண்கள் மைக்ரோ சிப் செல்போன்களை உடம்பின் அந்தரங்கமான பகுதிகளில் மறைத்துவைத்து இருப்பார்கள். டிடெக்டர் இவளை முகர்ந்து பார்த்தால் அது எங்கே இருக்கிறது என்று காட்டிக் கொடுத்துவிடும்."

சார்ஜென்ட் டிவைஸ் அண்ட் இன்ஸ்ட்ரூமென்ட் அறைக்குள் நுழைந்து கையடக்க டிடெக்டர் ஒன்றைக் கொண்டுவந்து நிவியாவின் உடம்பு மேல் மேயவிட்டார். அவளுடைய வலது தொடைப் பகுதிக்கு வந்ததும் டிடெக்டர் சிரித்தது.

தாம்ஸன் கையை நீட்டினார்.

"எடுத்துக் கொடுத்துவிடுகிறாயா... இல்லை பெண் சார்ஜென்ட்டை அழைக்கட்டுமா?"

"எமகாதகர்கள்!" எரிச்சலோடு முனகிக்கொண்டே ஸ்கர்ட்டை உயர்த்தி ஸ்கர்ட்டின் உட்புறம் தைத்து இருந்த சிறிய பைக்குள் கையை நுழைத்து, மெலிதான தகட்டைப்போல் இருந்த செல்போனை எடுத்துக் கொடுத்தாள்.

தாம்ஸன் அந்த செல்போனை வாங்கி மெமரிபாக்ஸைத் திறந்து, அதில் ஷிகிக்ஷிணி செய்யப்பட்டிருந்த எண்களையும் பெயர்களையும் பார்க்க ஆரம்பித்தார். ஆல்ஃபடிகல் வரிசையில் கிஙிசிஞிணி முடித்து ‘தி’ வரிசை ஆரம்பமாகி முதல் பெயராக ஃப்ளோரா பெயரும் செல்போன் எண்ணும் டிஸ்ப்ளேயில் பளிச்சிட்டதும் அதிர்ந்தார்.

"மிஸ்டர் விஜேஷ்..."

"சார்..."

"இதைப் பாருங்கள்..."

விஜேஷ் பார்த்துவிட்டுத் திகைத்தான். "ச... சார் இது..." என்று பேச்சு வராமல் வாய் உலர்ந்தான்.

"ஃப்ளோரா என்பது இங்கே பொதுப்பெயர். இருந்தாலும் இந்த ஃப்ளோரா யார் என்று இவளிடமே கேட்டு விடுவோம்"- விஜேஷின் காதில் முணுமுணுத்துவிட்டு நிவியாவிடம் திரும்பினார் தாம்ஸன்.

"யார் இந்த ஃப்ளோரா?"

"என்னுடைய லாயர்" என்றாள் நிவியா.

- பறக்கும்...

இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்


 
இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்
-
இனி, மின்மினி : ராஜேஷ்குமார்