Published:Updated:

விண்ணைத் தாண்டி வந்தவனே !

விஷ்ணுபுரம் சரவணன் ஓவியம் : பாலு

பிரீமியம் ஸ்டோரி

''வேணு... வேணு...'' என்று கூப்பிட்டுக்கொண்டே ஓடிவந்தான் ஆகாஷ்.

அம்மா தந்த காபியைக் குடித்துக்கொண்டிருந்த வேணு, ''என்னடா, பேயைப் பார்த்த மாதிரி ஓடி வர்றே?'' என்றான்.

ஆகாஷ் சொன்னதைக் கேட்டு வேணு முகம் விரிந்தது. ''நிஜமாத்தான் சொல்றியா?'

''நானே பார்த்தேன். நம்ம ஃப்ரெண்ட்ஸையும் கூட்டிட்டுப் போவோம்'' என்றான் ஆகாஷ்.

வேணு, ஆகாஷ், கீர்த்தனா, பரமு ஆகியோர் அந்த ஊர்ப் பள்ளியில் ஐந்தாவது படிக்கிறார்கள்.  வீதியில் வாலிபாலை கீர்த்தனா எட்டி உதைக்க, பரமு அதைத் திருப்பி உதைத்து, கீர்த்தனாவிடம் அனுப்பினாள்.

இருவரும் அங்கே வந்தார்கள். கீர்த்தனா காதில் ஆகாஷ§ம், பரமு காதில் வேணுவும் அந்த ரகசியத்தைச் சொன்னார்கள். அதைக் கேட்டதும், 'ஏய் டூப் விடாதே' என்றாள் கீர்த்தனா.

'பிராமிஸா... நம்ம கிரவுண்டுல பார்த்தேன். இப்பவே போகலாம்'' என்றான் ஆகாஷ்.

நான்கு பேரும் பாலத்தைத் தாண்டி இருக்கும் பள்ளி மைதானத்துக்குச்  செல்லும்போது கீர்த்தனா கேட்டாள். ''ஏன் ஆகாஷ் அது கறுப்பா இருந்துச்சா?''

''ஆமாம். ரொம்பப் பெரிசாவும் இருந்துச்சு'' என்றான் ஆகாஷ்.

''அதைப் பார்த்து உனக்கு பயமா இல்லையா?''

''பயம்தான். கிட்டப் போகாமல் வேணுவைக் கூப்பிட வந்துட்டேன்' என்றான் ஆகாஷ்.

''கிரவுண்டு எந்த இடத்திலே இருக்கு?''

விண்ணைத் தாண்டி வந்தவனே !

''பெரிய பசங்க வாலிபால் விளையாட ரெண்டு பைப் நட்டிருப்பாங்களே... அதுக்கு நடுவுல'' என்றான் ஆகாஷ்.

பேசிக்கொண்டே மைதானத்துக்கு வந்துவிட்டார்கள். மைதானத்தில் ஒரேயொரு மரம்தான் இருக்கிறது. ஆடுகளை மேய விட்டுவிட்டு, மரத்து நிழலில் கண்ணம்மா பாட்டி படுத்திருந்தார். இன்னும் கொஞ்ச நேரத்தில் நிழல் போய்விடும். வெயில் சுட ஆரம்பிச்சதும், பாட்டி வேற இடத்தில் படுத்துக்கொள்வார்.

பாட்டியைத் தவிர மைதானத்தில் யாருமே இல்லை. நான்கு பேரும் தூரத்தில் இருந்த அதைப் பார்த்ததும் அப்படியே நின்றுவிட்டனர். அவர்கள் பள்ளியில் இருக்கும் ஆட்டோ அளவுக்கு கறுப்பாக இருந்தது அது.

''கொஞ்சம் கிட்டப்போய் பார்ப்போமா?' ஏற்கெனவே பார்த்த தைரியத்தில் ஆகாஷ் கேட்டான்.

'ஏதாவது செய்துட்டா?'' கீர்த்தனா பயந்தாள்.

'ஒண்ணும் செய்யாதுன்னு நினைக்கிறேன். நான் வந்தபோதும் இந்த இடத்திலதான் இருந்துச்சு. அதனால நகர முடியலை போல' என்றான் ஆகாஷ்.

நான்கு பேரும் அதன் அருகே சென்றனர். அது,  பெரிய கறுப்புப் பாறை மாதிரி இருந்தது. நேற்றுவரை அந்தப் பாறை அங்கே இல்லை. ஆகாஷ் மெதுவாக அதைத் தொட்டான். கீர்த்தனாவை மெதுவாகப் பாறை அருகே அழைத்துச்சென்று, அவள் கன்னத்தை அந்தப் பாறையில் அழுத்தினான். அவள் சிரித்தாள்.

''ஐஸ் கட்டியை வைத்த மாதிரி இது ஜில்லுனு இருக்கு. எல்லோரும் தொட்டுப் பாருங்க' என்றாள்.

வேணுவும் பரமுவும் தொட்டுப்பார்த்துச் சிரித்தார்கள். 'இது எப்படி இங்கே வந்துச்சு?'

'நானே சொல்றேன்' என்ற குரல் கேட்டு, நான்கு பேரும் அதிர்ந்துபோனார்கள். அந்தக் குரல், பாறையில் இருந்து கேட்டது. பாறையைவிட்டு ஓடுவதற்குத் தயாரானபோது அந்தக் குரல் மீண்டும் கேட்டது.

'பயப்படாதீங்க... நான் எதுவும் செய்ய மாட்டேன்' என்றது.

கொஞ்சம் தைரியம் வந்தது. ''நீ யார்? எப்படி இங்கே வந்தே?'' என்று கேட்டாள் கீர்த்தனா.

விண்ணைத் தாண்டி வந்தவனே !

'நான் மழை தரும் கறுப்பு மேகம். ரொம்ப நாளா மழையாக மாறாமல் மேகமாகவே இருந்து, நேற்று இரவு இங்கே விழுந்துட்டேன். பாறையாக மாறிட்டேன். அதான் இங்கேயே இருக்கேன். வாங்க, என் மேல சாய்ஞ்சுக்கங்க' என்றது ஜில் மேகம்.

நான்கு பேரும் அதன் மேல் சாய்ந்துகொள்ள, குளுகுளு என்று இருந்தது. ரொம்ப நேரம் அதன் அருகில் விளையாடினார்கள்.

''பெரிய கிளாஸ் பசங்க வந்து, இந்தப் பாறையை விளையாட இடைஞ்சலா இருக்குனு உடைச்சாலும் உடைச்சிடுவாங்க'' என்றான் ஆகாஷ்.

''ஐடியா... ஒற்றை மரத்து நிழல் பத்தாம கண்ணம்மா பாட்டி கஷ்டப்படுறாங்க. அந்த இடத்தில் இந்தப் பாறையை வெச்சுருவோம். பாட்டிக்கும் குளுகுளுனு இருக்கும்'' என்றான் வேணு.

அந்த ஜில் பாறையை ஒற்றை மரத்தின் அருகில் கொண்டுபோனார்கள். தினமும் அதன் அருகில் விளையாடினார்கள். மழையாக மாற முடியாவிட்டாலும், குழந்தைகள் விளையாடி மகிழ உதவுகிறோமே என்ற உற்சாகத்தில் சிரித்தது, அந்த ஜில் பாறை.

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு