பிரீமியம் ஸ்டோரி
“தும்பி, இன்னும் சொல்லப்படாத கதைகள் இருக்கின்றனவா?” “இன்னும் எழுதப்படாத கதைகள் ஏராளம். எழுதப்பட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் எழுதப்பட வேண்டிய கதைகள் ஏராளம்.” “சரி, உனக்கு எட்டு கதைகள் அனுமதிக்கப்படுகின்றன.”

சிறகசைப்பு 1: “கொங்குதேர் வாழ்க்கை அஞ்சிறைத்தும்பி, காமம் செப்பாது கண்டது உரை. பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கை மணமா, செயற்கை மணமா?”

“அரசர்களின் ஆய்வுகள் எப்போதுமே இப்படி மக்களுக்கு அப்பாற்பட்டுதான் இருக்கின்றன. உனக்குப்பின்னும் வரப்போகும் மன்னர்களும் மக்களைப் பற்றிக்கவலைப்படாமல் மங்கை கூந்தல் மணத்தை ஆராய்ச்சி செய்பவர்களாகவோ மயில்களிடம் கருணை காட்டுவதுபோல் பாவனை செய்யவோதான்போகிறார்கள்.”

“அதிகம் பேச அவகாசமில்லை அஞ்சிறைத்தும்பி. பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கை மணமா, செயற்கை மணமா?”

“பெண் இருட்டை அள்ளித் தன் கூந்தலாய் முடிந்தவள். இருட்டுக்கு என்ன மணமிருக்கிறதோ அதுதான் அவள் கூந்தலுக்குமான மணம். ஆதிகாலத்தில் வேட்டையாடப்பட்ட விலங்குகளின் குருதியை அள்ளித் தன் கூந்தலில் தடவிக்கொண்டாள். அப்போது ரத்தக்கவுச்சியின் வாடைதான் அவள் கூந்தல் மணமாக இருந்தது. கீழே உதிர்ந்த கனிகளையும் வேட்டையாடப்பட்ட இறைச்சியையும் சமமாகப் பங்கிட்டவரை அவள் கூந்தல் மணமுள்ளதாகத்தான் இருந்தது. ஆண் எப்போது வேட்டை மிருகமாக மாறினானோ அப்போது பெண்ணின் குருதியே அவளது கூந்தலில் தடவப்பட்டது. அவள் ரத்தத்தின் வாடையே அவள் கூந்தல் மணமானது.

குழந்தைகளுக்கும் ஆண்களுக்கும் தொடர்பில்லாதவரை குழந்தைகள் குழந்தைகளாகவும் பெண் பெண்ணாகவும் இருந்தார்கள். எப்போது குழந்தைகள் ஆண்களுடையதானதோ அப்போது அது ஆண் குழந்தையாகவும் ஆண்களுக்கான பெண் குழந்தையாகவும் மாறிப்போனது. பெண் பெண்ணாக இல்லை. அவள் கூந்தலின் ஒவ்வொரு இழையிலும் புனிதத்தின் பெயரால் வழிபாட்டின் பெயரால் பண்பாட்டின் பெயரால் கயிறுகள் கட்டப்பட்டன. நூற்றாண்டுக்காலம் அழுக்கடைந்த அந்தக் கயிறுகளின் சிக்குப்பிடித்த மணமே பெண்களின் கூந்தல் மணமானது. பிறகு அவள் பிரசவிக்கும்போதெல்லாம் குழந்தைகள் அவளுக்கான விலங்குகளையும் சங்கிலிகளையும் கருப்பைக்குள்ளிருந்து இழுத்துவந்தார்கள். அந்தச் சங்கிலி ஆயிரம் ஆண்டுகளைத் தாண்டியும் அறுபடாமல் நீள்கிறது.”

Follow @ Google News: கூகுள் செய்திகள் பக்கத்தில் விகடன் இணையதளத்தை இங்கே கிளிக் செய்து ஃபாலோ செய்யுங்கள்... செய்திகளை உடனுக்குடன் பெறுங்கள்.

சிறகசைப்பு 2: “எவ்வளவு காலம் நீங்கள் உங்கள் நாக்குகள் வழியாகவே பேசுவீர்கள்? அவை புனிதமான நாக்குகளும் அல்ல. மனிதர்களின் எச்சிலால் நனைந்தவை. நாங்கள் சில புனிதமான நாக்குகளைக் கொண்டுவந்திருக்கிறோம். இந்த நாக்குகளை நீங்கள் பொருத்திக்கொண்டால் புனிதச்சொற்கள் உங்கள் வசப்படும்.”

“நாங்கள் இந்த நாக்குகளால்தான் பலநூற்றாண்டுக்காலம் பேசியிருக்கிறோம். இது எங்கள் தாய்முலை, பிறந்தபோது அசைந்த காலுதைப்பு. இதை எப்படி அகற்ற முடியும்?”

“அகற்றும் பணியை நாங்கள் பார்த்துக்கொள்கிறோம். அது எங்களுக்கு எளிதானதும்கூட. உங்கள் நாக்குகளைவிட எங்கள் நாக்குகள் இன்னும் பழைமையானவை என்று நாங்கள் சொல்லிக்கொள்கிறோம். ஆனால் அவற்றை மனிதர்கள் பயன்படுத்தாமலிருந்ததால் துருப்பிடித்துவிட்டன. இப்போது நீங்கள் எங்கள் நாக்குகளைப் பொருத்திக்கொண்டால் வெகுவிரைவில் உங்கள் மூளைகளையும் அகற்றிவிட்டு எங்கள் மூளைகளைப் பொருத்திக்கொள்ளும் பாக்கியம் கிடைக்கும்.”

அகற்றப்பட்ட நாக்கு ஒரு விலாங்குமீனைப்போல் துடித்துக்கொண்டிருக்கிறது. அது எப்போதும் தன் துடிப்பை நிறுத்தாது.

அஞ்சிறைத்தும்பி - 54 - இது முடிகிற கதையில்லை!

சிறகசைப்பு 3: “ஆணையும் பெண்ணையும் பற்றிய கதைகளைக்கூடப் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது. ஆனால் நீ யார்?”

“பெண்ணைப்பற்றிய கதையை உன்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறதா? புதுக்கதையாக இருக்கிறதே?”

“அது இருக்கட்டும். நீ ஆணுமில்லாமல் பெண்ணுமில்லாமல் இருட்டுக்கும் வெளிச்சத்துக்கும் இடையில், இரு கரைகளுக்கு நடுவில் அல்லாடும் ஓடமென, நீ யார்? உனக்கு நான் என்ன பெயர் வைப்பது?”

“அந்தச் சிரமம் உனக்கு வேண்டாம். எனக்கான பெயரை, எனக்கான அடையாளத்தை நானே உருவாக்கிக்கொள்கிறேன். ஆண்களுக்கான உன் மொழி வளைந்திருக்கிறது. பெண்ணுக்கான சொற்களை உருவாக்கும்போது அது முழுமையடையாமல் அந்தரத்தில் நின்றுவிட்டது பார், முதலில் அதை நிறைவுசெய். எங்களுக்கான சொற்களை நாங்கள் உருவாக்கிக்கொள்கிறோம்.”

“என்ன செய்கிறாய் நீ?”

“ஆண்களின் உடைகளைக் களைகிறேன். வைத்துக்கொள். இவை அதிகாரத்தின் உடைகள். இன்னும் அகற்றப்பட வேண்டிய ஒன்று இருக்கிறது.”

சிறகசைப்பு 4 : 320 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தோன்றிய கரப்பான் பூச்சி, மனிதர்கள் தோன்றிய காலத்திலிருந்து உலகத்தையும் மனிதர்களையும் கவனித்துவருகிறது. மனிதர்கள் தங்களால் சாத்தியப்பட்டவரை உலகத்தை அழிக்க முயல்கிறார்கள். கரப்பான்பூச்சி தான் தோன்றிய காலத்திலிருந்து எத்தனையோ உயிரினங்களைப் பார்த்துவிட்டது. எந்த உயிரினமும் முழுதாக இன்னொரு உயிரினத்தை அழித்துவிடவில்லை, மனிதர்களைத் தவிர.

‘இவர்களுக்கு மூத்த எம்போன்ற உயிரினங்கள் இருக்கும்போது இந்த மனிதர்கள் ஏதோ பூமி தனக்கு மட்டும்தான் சொந்தம் என்பதுபோல் இப்படி நடந்துகொள்கிறார்களே’ என்று கரப்பான்பூச்சி உரக்கச் சிரிக்கும்போதெல்லாம் அதன் உணர்கொம்புகள் அசைகின்றன. உடனே சமையலறையிலும் குளியறையிலும் நடுக்கூடத்திலும் மனிதர்கள் கரப்பான் பூச்சிகளைத் துரத்த ஆரம்பித்துவிடுகிறார்கள். என்ன செய்தும் அவர்களால் கரப்பான் பூச்சிகளை அழிக்க முடியவில்லை. கட்டிலுக்கு அடியில் ஒளிந்திருக்கும் கரப்பான் பூச்சியை அவர்கள் குனிந்து தேடும்போதெல்லாம், மனிதர்கள் தங்கள் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்டு மண்டியிடுவதாகத்தான் கரப்பான்பூச்சிகளுக்குத் தோன்றும்.

உலகின் மிகச்சிறிய திகில்கதையின்மீது இப்போது ஒரு கரப்பான் பூச்சி ஊர்கிறது. ஊர்ந்து ஊர்ந்தே அது கதைக்குள் நுழைந்தும்விட்டது.

உலகின் கடைசி மனிதனின் வீட்டுக்கதவு தட்டப்பட்டது. அவன் கதவைத் திறந்தபோது லட்சக்கணக்கான கரப்பான்பூச்சிகள் வீட்டுக்குள் நுழைந்ததில் அவன் மூழ்கிக்கொண்டிருந்தான்.

சிறகசைப்பு 5: ரசாயனக் குண்டுகள் வீசப்பட்ட நெடி இன்னமும் அமிழவில்லை. காற்று போர்வையைப் போல் அந்த நெடியைச் சுமந்துகொண்டிருந்தது. முகக்கவசத்துடன் துவராடை அணிந்த புத்தர் நடந்துகொண்டிருந்தார். குண்டுவீச்சால் கிழிந்த உடல்கள் மலைமலையாய்க் குவிந்துகிடந்தன. ஆனால் இன்னமும் சொற்ப மனிதர்கள் இருக்கத்தான் செய்கிறார்கள். அவர்களிடம் தேசத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய மகத்துவம் குறித்தும் அதற்காக எந்தத் தியாகத்தையும் செய்ய வேண்டிய தேவை குறித்தும் உரையாற்றுவதற்காகவும் இன்னும் சிலர் இருக்கிறார்கள்.

தன் நான்கு குழந்தைகளையும் கணவனையும் இழந்த பெண் புத்தரின் முன் கைகூப்பி வணங்கினாள்.

“ததாகதராம் புத்தரே, சாவைக் கண்டு நீங்கள் புத்தி பெற்று புத்தரானீர்கள். இப்போது என் வீட்டில் எல்லோரும் பிணமாகிவிட எஞ்சி நிற்கிறேன் நான். எப்படி இந்த துக்கத்தை வெல்வது?” என்று சொல்லும்போது அவளிடமிருந்து ஒரு மரத்தைச் சாய்க்குமளவு வலிமையான பெருமூச்சு வெளிப்பட்டது.

“சாவு நிகழாத வீட்டில் கடுகு வாங்கி வா தாயே” என்று சொன்ன புத்தர், பிறகு அது ஏற்கெனவே தன்னால் சொல்லப்பட்டதுதான் என்பதை உணர்ந்து “ராணுவம் இல்லாத நாட்டிலிருந்து ஒருகையளவு உப்பு கொண்டு வா” என்றார்.

எப்படியும் அந்தப் பெண்மணி திரும்பப்போவதில்லை என்பது அவருக்குத் தெரியும். மிஞ்சியிருந்த குழந்தைகளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்த புத்தர், வெடித்துக்கிடந்த ஆயுதங்களின் இரும்பை உருக்கி அவர்கள் விளையாடுவதற்காக சின்னஞ்சிறு ஊஞ்சல்களைச் செய்தார். பிறகு சிதறிக்கிடந்த கரிமருந்துகளைத் திரட்டி ஒரு பென்சில் செய்து குழந்தைக்கு நீட்டினார். அது ஆர்வத்துடன் பிணமாய்க் கிடந்த தன் தந்தையின் விரல்களை விடுவித்து புத்தரை நோக்கிவந்தது.

அஞ்சிறைத்தும்பி - 54 - இது முடிகிற கதையில்லை!

சிறகசைப்பு 6: ஒரு புதிய மொபைலை வாங்கித் தன் சட்டைப்பையில் அவன் வைத்துக்கொண்டான். அன்றிலிருந்து ஒரு நிழல் அவன் சட்டைப்பைக்குள் நுழைந்துகொண்டது. ஆனால் அது அவன் நிழல் அல்ல. இப்போது அவனுக்கு எப்போதும் தன் பின்னங்கழுத்து அருகில் யாரோ மூச்சிரைக்கும் ஓசை கேட்கிறது.

சிறகைசப்பு 7: இணையத்தின் வழியாக வாங்கிக்குவித்த பொருள்கள் வீட்டை நிறைத்திருந்ததால் தன் வீட்டின் வெளியே படுத்திருந்த அவன் கனவுக்குள் முதுமையின் தடுமாற்றமின்றி ஒரு முதிய மனிதர் நுழைந்திருந்தார்.

“நீங்கள் விளம்பரத்தில் வரும் நகைக்கடை முதலாளியா? இளைத்திருக்கிறீர்களே!” என்றான்.

“இல்லை. நான் காந்தி. மரணத்துக்குப் பின்னாலும் என்னால் நடையை நிறுத்த முடியவில்லை. இப்போது பலரின் கனவுகள் வழியே நுழைந்து வெளியேறி நடந்துகொண்டிருக்கிறேன்.”

“உங்களைப் பாடப்புத்தகத்திலும் சில திரைப்படங்களிலும் பார்த்தது. அதற்குப்பிறகு இப்போதுதான் கனவில் உங்களைப் பார்க்கிறேன்.”

“நான் பொய்களை விரும்புவதில்லை. தினந்தோறும் உங்கள் கைகளில் தவழும் அச்சடிக்கப்பட்ட காகிதங்களில்தான் இருக்கிறேனே, 2016 நவம்பர் 8 அன்றுகூட என் புகைப்படம் கொண்ட இரண்டு தாள்கள் தடை செய்யப்பட்டபோது இந்தியாவுக்கு இரண்டாவது சுதந்திரம் கிடைத்தது என்று ட்வீட் இட்டிருந்தீர்களே?”

“உண்மைதான் காந்தி. ஏன் அந்தக் கொடிய நாள்களை நினைவுபடுத்துகிறீர்கள்? ஆனால் நீங்கள் இவ்வளவு நினைவு வைத்திருப்பீர்கள் என்று நாங்கள் நினைக்கவில்லை. நாங்கள் அவ்வப்போதைய விஷயங்களை அவ்வப்போது மறந்துவிடுவோம். மதுக்கடைகள் மூடப்படும்போது உங்கள் பிறந்தநாளை உணர்வோம். என்ன இருந்தாலும் நீங்கள் தேசத்தந்தையில்லையா?”

“தேசம் என்பது எல்லைக்கோடுகளுக்கு இடையிலான நிலப்பகுதியல்ல. அது ஆற்றல்மிக்க மக்களின் ஆன்மாவாக இருக்கவேண்டும். ஒருவர் தான் தேசத்தின் குழந்தையாக இருப்பதற்குப் பெருமைப்பட்டால்தான் அது பெருமைமிகு தேசம். புறக்கணிப்படுவதாக ஒருவர் நினைக்கும்வரை அது முழுமையான தேசமாகாது. பிறகு திணிக்கப்படும் தேசபக்தி பொருந்தாத மேற்சட்டைதான்”

“ஆடையைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியாததா காந்தி ஜி? மதவெறியனால் உங்களை நோக்கிச் சுடப்பட்டவை இரண்டு தோட்டாக்கள் என்றும் மூன்று தோட்டாக்கள் என்றும் ஒரு சர்ச்சை ஓடுகிறதே” என்று கேட்டபோது, அவர் தன் மார்பிலிருந்து பிய்த்து தோட்டாக்களைக் கையளித்தார்.

“ஆனால் அவை கடைசித் தோட்டாக்கள் அல்ல” என்றார் காந்தி.

சிறகசைப்பு 8 : பிணங்களைத் துக்க வீட்டுக்கும் உணவுப்பொட்டலங்களை இளைஞர்களின் அறைக்கும் டெலிவரி செய்ய தொழிலாளர்கள் உலகமெங்கும் விரைந்துகொண்டிருக்கிறார்கள். பூமியின் சுழற்சியில் எப்போதெல்லாம் பழுது ஏற்படுகிறதோ அப்போதெல்லாம் அதன் சின்னச் சின்ன மறைகளைச் சுழற்றி சரிசெய்கிறார்கள். ஒருநாள் உலகமெங்கும் தொழிலாளர்கள் எந்த வேலையும் செய்யாமல் மூன்று நிமிடங்கள் தங்கள் கைகளை உயர்த்தினார்கள். பேனாக்கள், சுத்தியல்கள், கலப்பைகள், மண்வெட்டிகள், மீன்பிடித் தூண்டில்கள் என்று அத்தனையையும் தூர வீசிவிட்டு தங்கள் கைகளை வெறுமனே உயர்த்தினார்கள். அப்போது பூமி மறை கழன்று பால்வீதியில் நழுவி ஓடத்தொடங்கியது.

“எதைக்கொண்டு வந்தாய் இழப்பதற்கு?”

“இழப்பதற்கு எதுவுமில்லை, கைவிலங்குகளைத் தவிர.”

அஞ்சிறைத்தும்பி - 54 - இது முடிகிற கதையில்லை!

இடையீடு: “தும்பி, உனக்கான அவகாசம் முடிந்துவிட்டது. நீ விடைபெற வேண்டிய நேரமிது.”

“இல்லை. நான் இன்னும் ஒரு கதையைச் சொல்லவேண்டும். விதிகளை உருவாக்குபவர்களைவிட விதிகளை மீறுபவர்களால்தான் உலகம் இயங்குகிறது.”

ம் என்ற குரல்களுக்கு நடுவே ஏன் என்ற குரலே உயிர்ப்பானது.

சிறகசைப்பு 9: “இருவருமே குழந்தைகளை இழந்திருக்கிறோம். நீங்கள் ஒரு மேல்கோட்டை விற்று உங்கள் குழந்தையைப் புதைத்திருக்கிறீர்கள். வேண்டுமானால் என்னிடமிருக்கும் இன்னொரு கோட்டை நீங்கள் அணிந்துகொள்ளுங்கள்” என்றபடி அம்பேத்கர் நீட்டிய கோட்டை வாங்கிப் புன்னகைத்தபடி அதை அணிந்துகொண்டார் கார்ல் மார்க்ஸ்.

“உடைமைகளைப் பகிர்தல் என்பதை மரணங்கள் வழியே உணர்ந்திருக்கிறோம்.”

“நல்லவேளை நான் குழந்தை பெத்துக்கலை. பொண்ணுங்களும் பிள்ளை பெத்துக்கிற இயந்திரமா இருக்க வேணாம்னும் சொன்னேன். பொண்ணுங்க குழந்தை பெத்துக்கலைன்னா மனித சமூகம் எப்படி விருத்தியடையும்னு கேட்டாங்க. மனித சமூகம் விருத்தியடையலைன்னா என்ன, மத்த ஜீவராசிகள் விருத்தியடையட்டுமே? மனித சமூகம் விருத்தி அடையறதைவிட பொண்ணுங்க சுதந்திரமா இருக்கிறதுதான் முக்கியம்” என்று தாடியைத் தடவியபடியே சிரித்தார் பெரியார்.

உலகமெங்கும் பிறக்கும் குழந்தைகள் அவர்களின் நினைவுகளிலும் சொற்களிலும் இருந்து மேல்கோட்டையும் புத்தகங்களையும் தடிகளையும் எடுத்துப் பகிர்ந்துகொள்கிறார்கள். இப்போது உலகம் அந்தக் குழந்தைகளால் நிறைந்துகொண்டிருக்கிறது. தும்பி அடுத்தடுத்த கதைகளின் உலகத்துக்குப் பறக்கிறது. விடுதலையின் வண்ணங்கள் மகரந்தத்தூள்களாய் அதன் கால்களில் ஒட்டியிருக்கின்றன.

- தும்பி பறந்துகொண்டிருக்கிறது

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு