கட்டுரைகள்
Published:Updated:

வீட்டுக்குள் முடங்கும் வெளி

 தமிழ் எழுத்தாளர்கள்
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
தமிழ் எழுத்தாளர்கள்

இந்த உணவுக்கு நான் இன்னும் நாலு திட்டு வாங்கச் சம்மதித்திருப்பேனே.

இலக்கியம் என்பது காலத்தின் சாட்சியம். இலக்கியவாதிகள் தான் வாழும் காலத்தின் எல்லா நிகழ்வுகளையும் படைப்புகளாக மாற்றிவிடும் ரசவாதம் தெரிந்தவர்கள். உலகம் முழுவதையும் தனிமையிலும் சோர்விலும் தள்ளும் இந்தக் கொரோனா காலத்தை, புலம் பெயர்ந்து வாழும் நம் தமிழ் எழுத்தாளர்கள் எப்படிக் கழிக்கிறார்கள்?

அ.முத்துலிங்கம் - கனடா

சில நாள்களுக்கு முன் என்னைத் திட்டி ஒரு வாசகியிடமிருந்து மின்னஞ்சல் வந்தது. திட்டு ஒன்றும் எனக்குப் புதிதல்ல. ரொறொன்ரோவில் ஒரு கூட்டத்தில் என்னிடம் பேசவந்தாராம். அவரை உதாசீனம் செய்துவிட்டு வேறு ஒருவருடன் நான் பேசினேனாம். அதுதான் குற்றச்சாட்டு. வாசகரைப் பகைப்பதுபோல ஒரு மூடத்தனம் வேறு என்ன இருக்கிறது? மன்னிப்புக் கடிதம் எழுதினேன். அந்த வாசகி என்னை விட்டு விலகினால் என் வாசகர் திரள் 25 வீதம் குறைந்துவிடும் என்பது எனக்கு மட்டுமே தெரியும்.

அ.முத்துலிங்கம்
அ.முத்துலிங்கம்

கொரோனா சமயத்தில் என்ன படிக்கிறீர்கள், என்ன எழுதுகிறீர்கள் என்று கடிதங்கள் வருகின்றன. வீட்டுச் சிறையில் இருப்பதால் நிறைய எழுதலாம் என்று நினைக்கிறார்கள். அடுத்த நேர உணவுக்கு ஒரு திட்டம் வைத்திருக்க வேண்டும். கைகள் கழுவுவதற்குக் கிருமி நாசினி வேண்டும். கையுறையும் முகக்கவசமும் அவசியம் என பயமுறுத்துகிறார்கள். கடை கடையாக ஏறி இறங்கினேன். முகக்கவசம் கிடையாது. கையுறை கிடையாது. உணவு வாங்குவதற்கு தூரம் செல்லவேண்டும். வரிசையில் ஆறடி விலகி நிற்பது அவசியம். காசைத் தொடமாட்டார்கள். கடன் அட்டையில் பணத்தைச் செலுத்தவேண்டும். வாசல் கதவைத் திறந்து பார்த்தபோது உணவு இருந்தது. என்னைத் திட்டிக் கடிதம் எழுதிய வாசகி தமிழரசி உணவை வைத்துவிட்டுப் போயிருந்தார். இந்த உணவுக்கு நான் இன்னும் நாலு திட்டு வாங்கச் சம்மதித்திருப்பேனே.

வீட்டுக்குள் முடங்கும் வெளி

ஒரு செய்தி வந்தது. அஜய் தவயோகராசா என்பவரிடம் முகக்கவசம் இருக்கிறது. அவரை எனக்குத் தெரியாது. என்னை அவருக்குத் தெரியாது. எனினும் கடிதம் எழுதினேன். உடனேயே முகக்கவசங்கள் அனுப்பியிருந்தார். பணம் வாங்க மறுத்துவிட்டார். இவர்களால்தான் உலகம் இயங்குகிறது. ‘உண்டாலம்ம இவ்வுலகம்’ என்னும் புறநானூற்றுப் பாடல் நினைவுக்கு வந்தது. கோவிட் 19 கடந்துபோகும். ஆனால், சமயமறிந்து உதவிய இந்த இருவரும் என் நினைவில் கடந்து போகமாட்டார்கள்.

தீபச்செல்வன் - இலங்கை

“ஈழத்தைப் பொறுத்தவரையில் ஊரடங்கு என்பதும் தனிமைப்படுத்தலும் புதிய விஷயமல்ல. முப்பது வருஷங்களாய் ஊரடங்கில் வாழ்ந்தவர்கள் நாம். காரணமின்றிச் சிறைவைப்புக்களுக்கு உள்ளானவர்கள் நாம். இந்த ஊரடங்கில் வெறித்துப்போன நகரத்தில் ஊடகப் பணிக்காகச் செல்லும்போது போர்க்காலம்தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

வீட்டுக்குள் முடங்கும் வெளி

கடுமையாக சண்டை நடந்த சமயத்தில், யாழ்ப்பாணத் தெருக்களில் நாயைச் சுடுவதைப் போல மனிதர்களைச் சுட்டுப் போட்டிருக்கும் பொழுதுகளிலும், நான் உலாவியிருக்கிறேன். ஊடரங்கு வாழ்வில் ராணுவத் துப்பாக்கிகளின் குறிகளுக்குள் ஒரு கிண்ணம் தேநீருக்கு அலைந்திருக்கிறேன். அந்த நாள்கள் நினைவுக்கு வருகின்றன. ஈழத்தவர் எவருக்கும் வரக்கூடிய நினைவுதான்.

ஒருமுறை கிளிநொச்சியிலிருந்து யாழ்ப்பாணம் சென்றபோது திடீரென யுத்தம் தொடங்கிவிட்டது. 45 நாள்கள் தொடர்ச்சியான ஊரடங்கு. இரு பகுதிகளுக்கும் இடையிலான தரைவழிப்பாதை மூடப்பட, 45 நாள்களின் பின்னர் வீட்டுக்கு வந்தேன். எனக்கு என்ன ஆனது என்று அம்மாவுக்குச் சில நாள்களாக எதுவுமே தெரியாது. அப்படியொரு சமயத்தில்தான் யாழ் நகரம் என்ற கவிதையை எழுதினேன்.

தீபச்செல்வன்
தீபச்செல்வன்

போர்க்காலத்தில் ஊரடங்கு கொடிய வாழ்வை எழுத்தாலும் வாசிப்பாலும் கடந்தேன். ஆனால் இப்போதைய சூழலில் பெரிதாக எழுதவோ, வாசிக்கவோ முடியாதபடி இருக்கிறது என்றாலும், புதிதாக வரவிருக்கும் ‘நான் லங்கன் இல்லை’ என்ற என் கவிதைத் தொகுப்பையும் ‘பயங்கரவாதி’ என்ற புதிய நாவலையும் செம்மைப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். சில சிறுகதைகளையும் எழுதியபடி இக்காலத்தைக் கடக்கிறேன். எப்படியேனும் நம்மை முடக்கி இந்த அனர்த்தத்தை எதிர்கொண்டுதான் ஆகவேண்டும்.”

யமுனா ராஜேந்திரன் - இங்கிலாந்து

அதிகாலை 3 மணிக்கு விழிசெருகிய பின்புதான் தூங்கப்போவேன். 10 மணிக்கு விழித்து, தபால் வாசல்படியில் இருக்கிறதா என முன்கதவு திறந்து பார்ப்பேன். குழந்தைகளையும் துணைவியாரையும் எழுப்புவேன். கறுப்புக் காபியுடன் முகநூலில் அரைமணிநேரம் இருப்பேன். 125-150 மின்னஞ்சல்களிலிருந்து வடிகட்டி வாசிக்க வேண்டியவற்றை முறைப்படுத்திக்கொள்வேன். 4-5 மணிநேரம் இணைய சஞ்சிகைக் கட்டுரைகளையும் நூல்களையும் வாசிப்பேன். உணவு வேளைகளில் மனைவி குழந்தைகளுடன் கார்ட்டூன், அனிமே பார்ப்பேன். முன்மாலை நேரத்தில் நண்பர்களுடன் பேசுவேன். நிறைய தண்ணீர் குடிப்பது, கொஞ்சமாக உண்பது, மாடிப்படியில் நடப்பது, புழக்கடைப் புல்லில் நடப்பது அன்றாட உடல்சார் வாழ்வு. இரண்டு படங்கள் பார்ப்பேன். ஒரு உலகமொழிப்படம்.

யமுனா ராஜேந்திரன்
யமுனா ராஜேந்திரன்

ஒரு இந்திய மொழிப்படம். புனைவு, கோட்பாடு, உலக அரசியல் என 100-150 பக்கங்கள் அளவு நூல்களை, குறிப்பாகக் கியூப அனுபவங்கள் பற்றி வாசிக்கிறேன். எனது 4 நூல்களை இறுதிப்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறேன். மனைவி, குழந்தைகளின் குரல்களினிடையில் 24 மணிநேரமும் வாழ்வது மகிழ்வளிக்கிறது. திரட்டிக் கொள்ளப்படாத மக்களின் வாழ்வோடு ஒப்பிடுகிறபோது, பேரழிவு நாள்களில் எழுதுவதற்கும் வாழ்வதற்கும் உள்ள மத்தியதரவர்க்க வாழ்வின் இடைவெளியிலான சலுகையை முன்னெப்போதையும்விட இப்போது தீராத துயராக உணர்கிறேன்.

ஷோபாசக்தி - பிரான்ஸ்

என்னைத் தனிமைப்படுத்திக்கொண்டு வீட்டிலேயே இருக்கிறேன். வீட்டின் அருகிலிருக்கும் ஆற்றங்கரைக்கு உடற்பயிற்சி செய்யப் போவதில்லை. லா சப்பல் கடைத்தெருவில் உலாப் போகவில்லை. நண்பர்கள் யாரையும் சந்திக்கவில்லை. மாலை நேர மதுக் கொண்டாட்டங்கள் இல்லை. படப்பிடிப்புகள் இல்லை. தோழர் ஒருவரின் தன்வரலாற்றுப் பிரதியின் பதிப்பாசிரியர் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டிருப்பதால் அதை ‘எடிட்’ செய்வதில் நேரம் பயனாகவே கழிந்துகொண்டிருக்கிறது என்றாலும், மனதில் வெறுமை படரத் தொடங்கிவிட்டது. இன்னும் எத்தனை நாள்களுக்கு இந்தத் தற்சிறை நீடிக்கும் எனத் தெரியவில்லை. இப்போது உள்ள ஒரே ஆறுதல் இரவு எட்டுமணிக்காகக் காத்திருப்பதே.

ஷோபாசக்தி
ஷோபாசக்தி

கடந்த சில நாள்களாக, இரவு எட்டு மணியானதும், எங்களது குடியிருப்புப் பகுதியிலுள்ள மக்கள் எல்லோரும் அவரவர் பால்கனியில் வந்து நின்று கைகளைத் தட்டியும் வாழ்த்துகள் சொல்லியும் ஒலியெழுப்புகிறோம். இந்த இக்கட்டான காலத்திலும், தொடர்ந்து சேவையை வழங்கிவரும் தூய்மைப் பணியாளர்கள், மருத்துவர்கள், அவசரவூர்திச் சாரதிகள் போன்ற மக்கள் பணியாளர்களுக்கு நன்றியும் வாழ்த்தும் தெரிவிப்பதற்காக இதைச் செய்கிறோம். அதேவேளையில் அயலவர்களின் முகங்களைச் சில நிமிடங்கள் பார்ப்பதும் கூட்டுக் குரல்களைக் கேட்பதும் உற்சாகத்தையே அளிக்கிறது.

சேரன் - கனடா

மார்ச் 12 எங்கள் நகரின் பொது மருத்துவமனையிலிருந்து ஓர் அழைப்பு. மூன்று மாதங்களுக்கு ஒரு முறை அங்குதான் சிறப்பு மருத்துவர் ஒருவரைச் சந்திப்பது வழமை. முன்பு நடந்த சிறுநீரக மாற்று அறுவை சிகிச்சையின் பின் என் நோயெதிர்ப்பு வலுவை நன்றாகக் குறைத்து விட்டார்கள். அதனை ஒழுங்காக உரிய முறையில் கண்காணிப்பதே அந்த மருத்துவரின் வேலை. வேலை நேரம் சிரிக்கக் கூடாது என்பது அவர் கொள்கை. அதனால் அவரது முகத்தில் எப்போதும் ஒரு வைரஸ் இருப்பதான பிரமை. “நீங்கள் இனி வீட்டை விட்டு எங்கும் போக முடியாது. கொரோனா வைரஸை உங்கள் உடல் தாங்காது. மிகக் கவனம்” என்றார்.

சேரன்
சேரன்

அன்றிலிருந்து ஊரடங்கு வாழ்வு. வேறு வகையான ஊரடங்கு வாழ்க்கைக்கு நான் முன்பே பழக்கப்பட்டிருந்தேன். ஆனால் அவை துணிச்சலும் இயலாமையும் நிறைந்தவை. இது வேறு. நாள் கணக்கில் வெளியே போகாமல் வாசிப்பு, எழுத்து என இருப்பது எனது இயல்பெனினும் இந்த ஊரடங்கின் ஆரம்பத்தில் மனது எதிலும் நிலைக்க மறுத்தது. எனினும் நீண்ட காலத்துக்குப்பின் நாவல்கள் வாசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். சை.பீர்முகம்மது அனுப்பி வைத்த அக்கினி வளையங்கள். பிரித்தானியருக்கெதிராக மலாய், சீன, தமிழ்க் கம்யூனிஸ்டுகளின் போராட்டத்தைச் சித்திரிக்கும் அந்த நாவலில் ஊரடங்கு வாழ்வும் ஒரு பாத்திரம்!

தமிழ்நதி - இலங்கை

“இலங்கையில் இருக்கிறேன். இங்கு முழு ஊரடங்கு. இங்கு வந்த நாள் முதலாக வீட்டு வேலைகளுள் வலிந்து என்னை மூழ்கடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வாராமல் வந்த இந்தக் கட்டாய ஓய்வில், என்னால் ஒரு வரியைக்கூட எழுதவோ வாசிக்கவோ முடியவில்லை. மனதை ஒருமுகப்படுத்தி அமர்ந்து ஒரு திரைப்படத்தைத்தானும் பார்க்க முடியவில்லை. என்ன முயற்சி செய்தும் இந்த அந்தர மனநிலையை மாற்ற இயலவில்லை. என்னால் செய்ய முடிந்ததெல்லாம் மூன்று வேளையும் சமையல், பூனைகள்-நாய்கள் பராமரிப்பு, வீட்டைத் துப்புரவு செய்தல், காய்கறித் தோட்டம் போடுவதற்கான முன்தயாரிப்பு வேலைகள், தோட்டத்தில் அமர்ந்து, கண்ணிற்குப் புலப்படாத பறவைகளது கதம்பக் குரலைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பது மட்டுமே. பெரும்பாலான இரவுகள், ‘கொரோனா’ பற்றிய செய்திகளைத் தேடித் தேடி வாசிப்பதிலும் அவை தொடர்பான காணொலிகளைப் பார்ப்பதிலுமே கழிகின்றன.

தமிழ்நதி
தமிழ்நதி

வாழ்வு குறித்த நிச்சயம் ஆட்டங்காணும்போது, கலைசார் விழைதல் உள்ளடங்கலாக எல்லாமும் கலகலத்துப்போய்விடுகின்றன என்று உணர்கிறேன். இந்த வீட்டுச் சிறையிருப்பு நாள்கள் வெகு விரைவில் முடிவுக்கு வந்துவிடும், எழுத்தும் வாசிப்புமான எனது இயல்பான உலகுக்கு மீண்டுவிடுவேன் என்று நம்பியபடி காத்திருக்கிறேன்.”