Published:Updated:

"நேர்மையற்றவர்கள் இருப்பதால்தான் Sahitya Akademi மதிப்பை இழக்கிறது" - ஜெயமோகன்

ஜெயமோகன்

விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம் என்பது என்னுடைய வாசகர்கள் நண்பர்கள் அடங்கிய ஒரு அமைப்பு. ஆனால் அது ஒரு பதிவு செய்யப்பட்ட அமைப்பு கிடையாது. யாருக்கும் எந்தவொரு பொறுப்பும் கிடையாது. அது ஒரு புரிதலால் மட்டுமே இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அமைப்பு.

"நேர்மையற்றவர்கள் இருப்பதால்தான் Sahitya Akademi மதிப்பை இழக்கிறது" - ஜெயமோகன்

விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம் என்பது என்னுடைய வாசகர்கள் நண்பர்கள் அடங்கிய ஒரு அமைப்பு. ஆனால் அது ஒரு பதிவு செய்யப்பட்ட அமைப்பு கிடையாது. யாருக்கும் எந்தவொரு பொறுப்பும் கிடையாது. அது ஒரு புரிதலால் மட்டுமே இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அமைப்பு.

Published:Updated:
ஜெயமோகன்

உங்களுக்கு அளித்த பத்மஸ்ரீ விருதை மறுத்துள்ளீர்கள். சாகித்திய அகாதமி குறித்தும் தொடர்ந்து விமர்சனம் எழுப்பிக் கொண்டு வருகிறீர்கள். இந்த விருதுகளைப் பற்றி உங்கள் கருத்து தான் என்ன?

தமிழில் முதன்முதலில் சாகித்திய அகாதமி பொறுப்பிற்கு வந்தவர்கள், இலக்கிய மதிப்பீட்டை முன்வைப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்களுடைய நட்பு வட்டத்தை முன் வைத்துக்கொண்டார்கள். இதில் முதன்மை குற்றவாளியாகச் சொல்லப்படுவது ராஜகோபாலாச்சாரியார். அவர் சாகித்திய அகாதமி பொறுப்பில் இருப்பவர்களுடைய நெருங்கிய நண்பர் என்பதால், அவருடைய மிக அசட்டுதனமான புத்தகத்துக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது கொடுக்கப்படும்போது, அவர் அதை மறுத்திருக்க வேண்டும். அவர் இராமாயணத்தைத் திருப்பி எழுதியதற்காக அவருக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது கொடுத்தார்கள். அவருக்குப் பின்னால் சாகித்திய அகாதமி வாங்கியவர்கள் எல்லாம் அவர்களின் நட்பு வட்டத்தைச் சார்ந்தவர்கள் தான். இங்கு ரா.பி.சேதுப்பிள்ளையின் ‘ஊரும் பேரும்’ எனும் அசட்டுதனமான புத்தகத்துக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது கொடுக்கப்படும்போது, அவர் வாழ்ந்த அதே காலகட்டத்தில் மௌனி உயிரோடு இருக்கிறார், தமிழ் இலக்கியத்தின் தலைமகன் என்று சொல்லப்படக்கூடிய ந.பிச்சமூர்த்தி உயிரோடு இருக்கிறார், லா.ச.ரா உயிரோடு இருக்கிறார். அவர்கள் யாருக்கும் அந்த விருது கொடுக்கப்படவில்லை.

சாகித்ய அகாதமி  விருது!
சாகித்ய அகாதமி விருது!

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அப்போது ஒரு கட்டத்தில் என்னுடைய முன்னோடிகளான, சுந்தர ராமசாமி போன்றோர் இந்த விருதைக் கடுமையாக கண்டித்தனர். ‘எனக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது அறிவிக்கப்படும் என்றால், என்னுடைய முன்னோர்களை அவமதித்து, அவர்களைக் கௌவுரமின்றி இறக்கவிட்ட காரணத்துக்காக, அதை ஏற்க மறுப்பது என்னுடைய கடமையாகிறது’ என்று சுந்தர ராமசாமி தெரிவித்தார். நான் சுந்தர ராமசாமியின் குரலின் ஒரு தொடர்ச்சியாகத்தான் என்னைப் பார்க்கிறேன். நான் தகுதியற்றவர்களுக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது வழங்கப்படும்போது, அதைக் கடுமையாக விமர்சித்துத் தகுதியானவர்களைச் சுட்டிக்காட்டியும் இருக்கிறேன். ஆகவே இந்த விமர்சன உரிமையைத் தக்கவைத்துக் கொள்ள வேண்டுமென்றால் நான் சாகித்திய அகாதமி விருது வாங்கக்கூடாது. சாகித்திய அகாதமி என்பது எழுத்தாளர்களே ஒரு எழுத்தாளர்களுக்கு விருது கொடுக்கும் ஒரு அமைப்பாகும். ஆனால் இந்த அமைப்பிலேயே தங்களுக்குத் தெரிந்த எழுத்தாளர்களை மட்டுமே தேர்ந்தெடுத்து விருது கொடுக்கும் போக்கு தமிழில் நிகழ்ந்து வருகிறது. எனக்குத் தெரிந்து மலையாளத்திலோ, வங்கத்திலோ, கன்னடத்திலோ தகுதியற்ற ஒருவருக்கும் விருது கொடுக்கப்பட்டது கிடையாது.

விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

அகிலன் குறித்து எழில் முதல்வன் என்பவர் ஒரு முனைவர் கட்டுரை எழுதுகிறார். இதற்காக அகிலன் அவருக்குச் சாகித்திய அகாதமி விருது வாங்கிக்கொடுத்தார். அப்போது அதே சமயத்தில் லா.ச.ரா, பிச்சமூர்த்தி, சுந்தர ராமசாமி போன்றோர் உயிரோடு இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களை விட்டுவிட்டு அகிலன் குறித்து எழுகிய ஒரு ஆய்வு மாணவனுக்கு விருது கொடுக்கிறீர்கள். இதுதான் விமர்சனத்திற்கு உள்ளாகிறது. சாகித்திய அகாதமி விருதின் வாயிலாக நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளரைத் தமிழ்ச் சமூகத்திற்கு முன்பு நிறுத்துகிறீர்கள். அப்போது நாங்கள் அவருடைய தகுதி என்னவென்று சொல்லவேண்டிய நிலையில் உள்ளோம். அதுதான் விமர்சகர்களுடைய பணி. அதைதான் சுந்தர ராமசாமி, ஜெயகாந்தன் போன்றோர் செய்தார்கள். இப்போது நாங்கள் செய்து வருகிறோம்.

சுந்தர ராமசாமி
சுந்தர ராமசாமி

பத்மஸ்ரீ விருது என்பது சாகித்திய அகாதமி போல் அல்லாது அது ஒரு அரசாங்க விருது. அது பல்வேறு பரிந்துரைகளின் மூலம் கொடுக்கப்படும் விருது. இந்தப் பரிந்துரைகளை அங்குள்ள அரசியல்வாதிகள் தான் செய்கிறார்கள். அப்போது இன்றைய காலகட்டத்தில் பாஜக கட்சிக்கு நெருக்கமானவர்கள் தான் விருதுகளை வாங்க முடியும். அப்படி இல்லாவிட்டாலும், பாஜகவில் உள்ள அரசியல்வாதிகள் வேண்டாமென்று சொல்லாது இருப்பவர்கள் தான் அந்த விருதுகளை வாங்க முடியும். அதில் ஒரு சிலருக்கு அவர்கள் தகுதிகளைப் பொறுத்தே பதம்ஸ்ரீ விருது வழங்கப்படும். ஆனால் பலருக்கு அப்படி கிடைப்பதில்லை. இந்திரா பார்த்தசாரதிக்கு பத்மஸ்ரீ விருது வழங்கப்பட்டது. ஆனால் அவர் அப்போதுள்ள ஒன்றிய அமைச்சர் ப. சிதம்பரத்திற்கு நெருக்கமானவர் என்பதால் விருது வழங்கப்பட்டது. ஆனால் இதையெல்லாம் விமர்சனம் பண்ணக்கூடிய இடத்திலிருப்பவர்கள் இதை வாங்கக்கூடாது. அப்போது நீங்கள் விமர்சகராக இருக்க விரும்புகிறீர்களா அல்லது விருது வாங்கும் வரிசையில் நிற்கப் போகிறீர்களா என்பது இருக்கிறது. அதனால் நான் அரசுத் தரப்பில் வழங்கும் எந்தவொரு விருதையும் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன்.

விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டத்தில் உள்ள எழுத்தாளர்களை மட்டும் நீங்கள் கொண்டாடுகிறீர்கள் என்று உங்கள் மீதும் ஒரு விமர்சனம் உண்டு. அதை எப்படி பார்க்கிறீர்கள்?

விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம் என்பது என்னுடைய வாசகர்கள், நண்பர்கள் அடங்கிய ஒரு அமைப்பு. ஆனால் அது ஒரு பதிவு செய்யப்பட்ட அமைப்பு கிடையாது. யாருக்கும் எந்தவொரு பொறுப்பும் கிடையாது. அது ஒரு புரிதலால் மட்டுமே இயங்கிக் கொண்டிருக்கும் அமைப்பு. பல ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் பல சிறந்த தமிழ் எழுத்தாளர்களெல்லாம் ஒரு விருதுகூட வாங்காமல் இறந்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் என்று ஆவேசமாக நான் ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அதன்பிறகு என்னுடைய மதிப்பிற்குரிய நண்பர்கள் எல்லாம் சேர்ந்து கனடாவில் ஒரு விருது உருவாக்கினார். அதுதான் இயல் விருது. சுந்தர ராமசாமிக்கு கொடுக்கப்பட்ட ஒரே விருது அதுதான். அப்படி தமிழில் இருக்கக்கூடிய முறையாக கவுரவிக்கப்படாத படைப்பாளிகளுக்காகக் கொடுக்கப்பட்டதுதான் இந்த விருது. பின்னர் அதிலுமே பேராசிரியர்கள் நிறைய நுழைந்து, பேராசிரியர்கள் நிறைய பேருக்கு இந்த விருது கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள். அப்போது நான் 'இயல் விருதுகளின் மரணம்' என்ற தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதினேன். அதன்பிறகு, அந்த இயல் விருதே பேராசிரியர்களுக்கு கொடுக்கும் போக்கினை மாற்றியமைத்து இலக்கியவாதிகளுக்குக் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்கள்.

விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம்
விஷ்ணுபுரம் வாசகர் வட்டம்

அப்போதுதான் தகுதியானவர்களுக்கு ஏன் நாம் விருது கொடுக்கக்கூடாது என்று எண்ணி, என் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து ஆரம்பித்தது தான் விஷ்ணுபுரம் விருதுகள். இதுவரை கொடுக்கப்பட்ட விருதுகள் அனைத்தும் மூத்த சாதனையாள இலக்கியவாதிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டிருக்கிறதே ஒழிய, விஷ்ணுபுர நண்பர்களுக்கு யாருக்குமே கொடுக்கப்பட்டது கிடையாது. முதல் விருது மூத்த இலக்கியவாதியான ஆ.மாதவனுக்குக் கொடுத்தோம். அதற்கு அடுத்த வருடமே அவருக்கு சாகித்திய அகாதமி விருது வழங்கப்பட்டது. அன்றிலிருந்து ஆரம்பித்து இன்று வரை மொத்தம் 12 விருதுகள் கொடுத்துள்ளோம். அதில் இரண்டு விருதுகள் வெளிநாட்டில் இருக்கும் இலக்கியவாதிகளான இலங்கையைச் சேர்ந்த தெலிவத்தை ஜோசபிற்கும், மற்றொன்று மலேசியாவைச் சேர்ந்த சீ.முத்துசாமிக்கும் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது. மற்ற அத்தனை விருதுகளும் தமிழகத்திலுள்ள மதிப்பிற்குரிய ஐயத்திற்கு இடமற்ற சாதனையாளர்களுக்கு தான் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

தலித் இலக்கியங்கள் மீதும், அதன் எழுத்தாளர்களின் மீதும் உங்கள் கருத்து என்ன?

தலித் இலக்கியம் பற்றிய பேச்சு, தமிழில் 80களில் தான் ஆரம்பமாகிறது. அதன்பிறகு எழுத்தாளர்கள் பரவலாக வருகிறார்கள். இதில் சுவாரசியம் என்னவென்றால் தலித் இலக்கியம் சம்பந்தப்பட்ட பேச்சுக்களை ஆரம்பித்தது இங்கு தலித் எழுத்தாளர்கள் கிடையாது. அவர்கள் கன்னடத்திலும், மராத்தியிலும் வெளியான படைப்புகளை படித்துவிட்டு இங்கு இதுபோன்ற படைப்புகள் வர வேண்டும் என்று நினைத்தவர்கள் தான். அந்த முதல் கட்டத்தில் இருந்த எழுத்தாளர் யாரென்றால், அது ராஜ்கௌதமன் மட்டும்தான். பிறகு அடுத்த தலைமுறையில் தான் தலித் எழுத்தாளர்களான இமையம், சோ.தர்மன் போன்றவர்கள் வருகிறார்கள். ஆனால் இன்றைக்கு வரக்கூடிய தலித் எழுத்தாளர்கள், அந்த தலித் அடையாளத்தை விரும்புவதில்லை. இப்போது இமையமும், சோ.தர்மனும் கூட தலித் எழுத்தாளர்கள் என்று தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதில்லை. இன்றைக்கு தலித் பின்புலத்தில் வரும் எழுத்தாளர்கள் பலர் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் தங்களை தலித் எழுத்தாளர்கள் என்று முன்வைக்காதபோது, நீங்கள் அவர்களை தலித் எழுத்தாளர்கள் என்று சொல்லக்கூடாது. புனைவு இலக்கிய தளங்களில் தலித் எழுத்துக்கள் என்பது 2010க்கு பிறகு இல்லை என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் தலித் சம்பந்தப்பட்ட ஆய்வுகளில் கடந்த 15 ஆண்டுகளில் மிக முக்கியமான பெரும் எழுத்தாளர்கள் வந்திருக்கிறார்கள். தலித் நூல்களை பதிப்பித்தல், தலித் வரலாற்றினை மீட்டெடுத்து பதிப்பித்தல் போன்ற மிக முக்கியமான வேலைகளை அவர்கள் செய்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். ஆனால் புனைவு இலக்கியத்தில் மூன்றாம் தலைமுறை தலித் எழுத்தாளர்கள் என்று சொல்லக்கூடியவர்கள் யாரும் தற்போது இல்லை.

ராஜ் கௌதமன்
ராஜ் கௌதமன்

வாசகர்கள் ரசிக மனோபாவத்தோடு இருப்பது சரியா?

ஒரு எழுத்தாளன்மீது ஒரு வாசகனுக்கு வரக்கூடிய நீடித்த பற்று எனும் வார்த்தையை ரசிக மனோநிலை என்று நாம் கூறக்கூடாது. எனக்கு டால்ஸ்டாய், அசோகமித்திரன் மீது அந்தப் பற்று உண்டு. என்னுடைய வீட்டில் என் அப்பா படம் கிடையாது. ஆனால் நான் அசோகமித்திரன் படம் வைத்திருக்கிறேன். ஏனென்றால் எனக்கு அவர்மீதுள்ள பற்று அப்படிப்பட்டது. இந்தப் பற்று தான் என்னை அவரை அணுஅணுவாய் வாசிக்க வைக்கிறது. அவரை முழுவதுமாகத் தெரிந்துக்கொள்ள வைக்கிறது. அவருடைய தொடர்ச்சியாக என்னை உருவகிக்க வைக்கிறது. இந்தப் பற்று எனக்கு இல்லையென்றால் நான் அவர்களை அறிந்துகொள்ள முடியாது. நீங்கள் ஒரு ஆய்வாளராக இருந்தால் உங்களுக்குப் பற்று இருக்கக்கூடாது. அங்கு தொழில்பட வேண்டியது உங்களுடைய தர்க்க புத்தி மட்டும்தான். ஆனால் நீங்கள் ஒரு எழுத்தாளனுடைய புனைவுலகத்திற்குப் போவதற்கு அவனை மாதிரி நீங்கள் மாற வேண்டியுள்ளது. அதற்கு அந்த தீவிரமான நீடித்த பெரும்பற்று இல்லையென்றால் உங்களால் அந்த இலக்கியவாதியை அறிய முடியாது.

உங்களை மிகவும் கோபப்படுத்தும் விஷயம் எது? நாம் இங்கு இப்படி பேசியிருக்க வேண்டாம் என்று எப்போதாவது நீங்கள் நினைத்ததுண்டா?

எழுத்தாளர் என்பவர் சான்றோர் எனும் கருத்து சமுதாயத்தில் பரவி வருகிறது. தன்னுடைய புலன்கள்மீது, சொற்கள்மீது முழுமையாக கட்டுப்பாடு கொண்ட ஒரு சான்றோனாக ஒரு எழுத்தாளன் இருக்க முடியாது. எழுத்தாளர்கள் பெரும்பாலும் உணர்ச்சி மிகுந்த, கொந்தளிப்பான ஆட்களாக தான் இருக்கின்றனர். அதில் மற்றவர்களைக் காட்டிலும் மிகவும் கட்டுபாடு மிகுந்த எழுத்தாளன் நானென்று சொல்வேன். இந்த உணர்ச்சிகரமான விஷயம் தான் அவனை ஒரு எழுத்தாளனாக வைத்திருக்கிறது.

ஜெயமோகன்
ஜெயமோகன்

நான் ஒருநாள் சாலையில் என் நண்பர்களுடன் சென்று கொண்டிருந்தபோது, அங்கு ஒரு பிச்சையெடுக்கும் தாய் தன் குழந்தைக்கு மற்றவர்கள் கண் பட்டுவிடக்கூடாது என்பதற்காக ஆராத்தி எடுக்கும் நிகழ்வை கண்டேன். அதன்பிறகு கிட்டத்தட்ட ஒரு வாரம் முழுவதும் அந்த நினைவு என்னைவிட்டு அகலவில்லை. இதுகுறித்து என் பதிப்பாளர் சொன்னார், 'அது ஒரு சாதாரண நிகழ்வு தானே. அதை சாதாரணமாகக் கடந்துவிட வேண்டியது தானே' என்று. அதற்கு நான் 'இதை எளிதில் என்னால் கடந்துவிட முடியாததால் தான், நான் ஒரு எழுத்தாளனாக இருக்கிறேன்' என்று கூறினேன். அது போல தான் பாரதியின் வாழ்விலும், சுந்தர ராமசாமியின் வாழ்விலும் அவர்கள் மிகவும் உணர்ச்சிகரமான அணுகிய நிறைய விஷயங்கள் நிகழ்ந்துள்ளன. அதுதான் ஒரு எழுத்தாளனுக்கும், மற்றவர்களுக்கும் உள்ள வேறுபாடு. மற்றப்படி எனக்கு தனிப்பட்ட கோபம் என்பது யார்மீதும் இல்லை. என் மீது கோபப்படுகிறவர்கள்கூட என்னைப் பார்த்தால் நேரில் இயல்பாகத்தான் பழகுகிறார்கள்.