Published:Updated:

தாலிச்சரண் ~ நாஞ்சில் நாடன்

நாஞ்சில் நாடன்
நாஞ்சில் நாடன் ( ரூத் ஜான் )

பாலம்மாள் என்ற பதினைந்து வயது சிறுமி சுமந்து நின்ற மூன்று மாத குழந்தையின் கணம் தொங்கியது அடிவயிற்றுப் பரப்பிலா, முலைக்குவடுகளிலா, மனதின் ஆழ்கடல் சலனங்களிலா என்று தெரியவில்லை.

நாகமாகச் சீறியது இரு கைவிரல்கள். பிடித்துத் தொங்கிய பொன்னில் தாலி. உலகில் மிகக் குறைந்த நபர்கள் பங்கேற்ற தாலி கட்டுக்கள் அதற்கு முன்பும் நடந்திருக்கும். பின்பும் நடக்குமாக இருக்கும்.

கிழக்குப் பார்த்து விளக்கேற்றி வைக்கப்பட்டிருந்தது. கிழக்கு என்பது அனுமானம் தீர்மானித்தது. கான்கிரீட் அடுக்கு பெட்டிகளுக்கு கிழக்கும் - மேற்கும் என்பது உழக்கில் கிழக்கும் - மேற்கும் போல. ஆனால் வாஸ்து புரோகிதர்கள் ஈசான மூலை அக்னி மூலை அக்னி மூலை என வாய்ப்பாடு சொல்வார்கள்.

பிள்ளையார் பிடிக்க பசுமாட்டு வேண்டும். கிடேரியானால் சாலவும் நன்று. வேண்டுமானால் மும்பை நகரெங்கும் கேட்பார் கேள்வி இன்றியும், ஓட்டுவாரும் மேய்ப்பாரும் இன்றியும் சேணமும் கடிவாளமும் இன்றியும் தள்ளாடித்திரியும் கிழட்டு குதிரைகளின் லொத்திகள் கிடக்கும் ஆங்காங்கே.

எருமை தொழுவங்களில் - கோரேகாவ் லோகேஸ்வரி தாண்டிப் போனால் - மழை பெய்யும் ஜூன் - ஜூலை - ஆகஸ்ட் - செப்டம்பர் மாதங்கள் அன்றி குளிக்காத எருமைகளின் சாணம் கிடைக்கலாம். கிராமத்து பசுமாடுகளின் அரைத்து உருட்டிய எள்ளுத் துவையல் போல கெட்டிச்சாணமாக இராது அது.

ஓட்டல் கழிவு இலைகள், சந்தைக் குப்பைகள், பாலிதீன் பைகள், சாக்கு படுதாக்கள், வால் போஸ்டர்கள், மக்காச்சோளக் தாள்கள், முட்டைகோஸ், பூக்கோசு கழிவு இலைகள் தின்று செறித்தும் செரியாமலும் கெட்டியாக கரைத்த கம்மங்கூழ் போல கழியும் எருமைகள். உருட்டி வார முடியாது. அகப்பையால் கோரி வாரலாம். அதற்கும் மாட்டுக்கார பையாக்கள் தயவு வேண்டும்.

பிள்ளையார் பிடிக்கும் அளவுக்கு வீட்டில் மஞ்சள் பொடி இருக்காது. எந்த மாவானால் என்ன என்று மௌனாத் பஞ்சன் வீர் ஹனுமான் சக்கி'யில் அரைத்த கோதம்பு மாவு கணிசமாக இருந்தது. வெல்லப் பிள்ளையார், படிக பிள்ளையார், கற்கண்டு பிள்ளையார் போல அது கோதம்பு மாவு பிள்ளையார்.

தும்பு வாழை இலையின் ஓரத்தில் உட்கார்ந்து இருந்தார். ஒரு சீப்பு மோரீஸ் வாழைப்பழம், ஊதுவத்தி, சின்ன அலுமினியத் தட்டில் எரிந்துகொண்டிருந்த சூட சதுரங்கள். உடைத்து மலர்ந்து கிடந்த தேங்காயில் ஊதுவத்தி சாம்பல் கனிந்து விழுந்தது.

தலைகுனிந்து தாலி ஏற்க நின்றிருந்த பாலம்மாள், அதிக விலை இல்லாத முகூர்த்த பட்டு சுற்றி இருந்தாள். புல்லுப் போல ஒரு சங்கிலி. காதில் பழைய மங்கல் கம்மல்கள். கைகள் இரண்டிலும் கண்ணாடி வளையல்கள். தலையில் கனகாம்பரமும் ஜாதி மல்லியும். விளக்கைத் தூண்டி நிமிர்ந்த பாலம்மாளின் அம்மாவின் கண்களில் தாலி சர்ப்பம், பிளந்த நாக்கை நீட்டி துழாவியது.

கட்டுத் தம்பி நேரமாகுல்லா....?

நேரம் பொழுதடைந்து சாயாகீத் ஓடிக்கொண்டிருந்தது தொலைக்காட்சி டப்பாக்களில். கொட்டில்லை, முழக்கில்லை, குரவையில்லை, மஞ்சள் மங்கல அரிசியும் உதிரிப் பூவிதழ்களும் தூவி சொரிழவாரில்லை. மாங்கல்யம் தந்துனானே இல்லை. கெட்டி மேளம் கெட்டி மேளம் இல்லை. கலைந்த சிகையை ஒதுக்குவாரில்லை. வியர்வை ஒற்றியெடுக்க பூங்கைக்குட்டை பிடித்த பொன் வளைக்கரங்கள் இல்லை. புத்தாடைகளில் கல்யாணப் பந்தலை சுற்றி அலையும் சிறுவர் சிறுமியர் இல்லை.

பாலம்மாள் என்ற பதினைந்து வயது சிறுமி சுமந்து நின்ற மூன்று மாத குழந்தையின் கணம் தொங்கியது அடிவயிற்றுப் பரப்பிலா, முலைக்குவடுகளிலா, மனதின் ஆழ்கடல் சலனங்களிலா என்று தெரியவில்லை.

தாலியேந்தி நின்ற புலவர் முத்தனேந்தல். அவர் முகத்தில் ஒளியோ களையோ இல்லை. உள்ளுறை உவமமாக ஒரு தவிப்பு. அணிந்திருந்த பட்டு வேட்டியும் சட்டையும் தோளில் கிடந்த சால்வையும் கணக்கற்ற கவியரங்குகள் கண்டவை. கையிலிருந்த கைக்குட்டைக்குப் பதில் இருந்தால் ,
'தாயைப் பாடித் தமிழ்பாடி தானைத்தலைவன் அடிபாடி
சேயைப் பாடச் சொல்கின்றீர் செய்தாலும் சிங்கங்காள்'

என்று தொடங்குவதற்கோர் ஒலிவாங்கி வேண்டும் முன்னால்.

கவிக்

களம் பல கண்ட புலவர் முத்தனேந்தல் மனதில், நுங்கும் நுரையுமாக உணர்ச்சிப் பேராறு சீறிப் பாய்ந்து கொண்டிருக்கலாம் தான்.

பாலம்மாளின் அம்மாவின் கண்கள் எந்த நேரமும் பொங்கிவிடும் போல கலங்கி சிவந்த வண்ணம், யார் முகத்தையும் கூர்ந்து பார்க்க முடியவில்லை. கார்த்திகை மாத குளிரிலும் உள்ளிருந்து கிளர்ந்து சீறியது வெப்பம். மணப்பெண்ணை அருகணைந்து தாலிக்கொடியின் முடிச்சுகளை போட்டார் புலவர்.

ரத்தம் செத்துப்போன கிழவர்கள் கடைசிக் காலத்தில் தன்னை பார்க்க ஆளில்லை என்றோ, மருமக்கள்மாரின் உதாசீனம் தாங்காமலோ, பதினாறு வயது பாவப்பட்ட குமருகளை வயலும் தோப்பும் எழுதிக் கொடுத்து, அடுக்களைத் தாலி கட்டி இரவோடு இரவாக கூட்டிக் கொண்டு வருவார்கள் வில்வண்டிகளில்.

விழுந்து கும்மிடம்மா மாமாவை...

மஞ்சள் நூலில் கோக்கப்பட்டிருந்த தாலி, மஞ்சள் குங்குமப் பொட்டு களும் சூடிய பூவுமாகப் பொலிவாக தொங்கியது. இரண்டு தோள்களையும் பற்றி தூக்கி நிறுத்திய புலவர், கண்கள் கலங்கி குலுங்கி அழ ஆரம்பித்தார்.

போட்டும் தம்பி...இனிமே அவளை பொண்ணுப் போல வெச்சுக் காப்பாத்து என்றாள் புலவரின் அக்களாகிய பாலம்மாளின் தாய்.

அண்ணன் காலையும் தொட்டு கும்பிடம்மா என்றாள்.

எரிந்தவிதிருந்த சிதையின் சாம்பல் போல திருநீறு காந்தியது.

இலைபோட்டுப் பரிமாறினார்கள். புலவரும் அவனும் அருகமர்ந்து புலவர் வீட்டில் உண்பது அது முதல் முறை அல்ல. பதினைந்து வயது சிறுமிக்கு என்ன ஆக்கி அரைக்க தெரியும்? குழம்பு தோதில் ஒன்றிருக்கும் உப்பும் புளியும் உறைப்புமாக. எப்போதாவது புலவரைப் பார்க்க போய்விட்டு சாப்பாட்டு நேரம் கடந்துவிடுமே எனப் புறப்பட்டால், பாலம்மாள் என்ற சிறுமி சொல்வாள் -

" இருந்து சாப்பிட்டு போங்கண்ணே..."

உனக்கென்னம்மா வைக்கத் தெரியும்...? நான் போறேன் மெஸ்ஸுக்கு..."

"அட, சாப்பிட்டுத்தான் பாருங்கண்ணே... மாமாவே சாப்பிடுது பேசாம..."

நிறைய புளிக் கரைத்து புளியின் நிறத்தில் ரசம். புடலங்காயோ, முட்டைகோஸோ பொரியல். வடித்த சோறு சுடச்சுட இருக்கும்.

புலவர் சங்ககாலக் கனவுகளில் முறத்தை வைத்து புலியை துரத்திய வீரக்கடல்களில் ஆடிக் கொண்டிருப்பார். அது புலி தானா எனக்கேட்க சண்டை வந்துவிட்டது ஒருநாள். புலியை அடித்துத் துரத்தினாளா இல்லையா என்பதல்ல முக்கியம். அடித்து விரட்ட முடியும் என்கிற மனோபாவம் முக்கியம் என்பார்.

சற்றுத் தீவிரமான நீண்ட முகம். வீரத்தமிழ் மீசை. பழைய காலத்தூண் கிருதா. கைப்பையில் படிக்க தீவிரமான புத்தகம். ஆழ்ந்த பெரியாரிய வாசிப்பும்தோய்வும் உண்டு. மதுரை தமிழ் சங்கம் தென்னிந்திய கல்வி கழகம் நடத்திய உயர்நிலைப் பள்ளியில் தமிழாசிரியர். தமிழாசிரியர் என்றால் சட்டியிலும் இல்லை அகப்பையிலும் இல்லை எனும் கடனுக்கு மாரடிக்கிற கூட்டமல்ல. அவர் அடிக்கடி சொல்லும் கவிதை வரிகள் -

சாவில் தமிழ் படித்துச் சாகவேண்டும் என்
சாம்பல் தமிழ் மணந்து வேகவேண்டும்...

நகரம் சுற்றும் வேலை அவனுக்கு. எப்போதாவது புலவர் வேலை பார்க்கும் பள்ளி அருகில் போனால், தோழர், இங்கேயொரு மலையாளத்தான் மெஸ் இருக்கு சாப்பிட்டுவிட்டு போகலாம் என்பார்...

அவருக்கு கல்யாணமாகியும் பிரம்மச்சாரி வாழ்க்கையாக இருந்தது. புலவருக்கு படித்த பெண்ணைத்தான் கல்யாணம் செய்து கொள்வேன் என்று அக்காள் எவ்வளவு சொல்லியும் தட்டிவிட்டு உறவு விட்டு சாதி விட்டு கட்டிக்கொண்டார். புலவருக்கு படித்த பெண்ணுக்கு நல்ல சம்பளமும் இருந்தது புலவரை விடவும் முதிர்ந்த கன்னி.

அவருக்கும் எவ்வளவோ கனவுகள் இருந்திருக்கும். அரசு வேலையை விட்டு விட்டு மும்பைக்கு வர மனைவிக்கு பிரியமில்லை. கணவன் என்பதே சிறுவர் விளையாட்டின் 'தாச்சி' தானோ என்னவோ பொருள்வயிற் பிரிந்து ஆண்டுக்கு ஒருமுறை விடிப்பில் வந்து வயிற்றில் பிள்ளை கொடுத்துவிட்டு போய்விடுவானோ என்ற கவலை மாமனாருக்கும் மைதீதுனன்மாருக்கும். சொல்வார்களல்லவா மனைவியை புணர மாமனாருக்கு சும்பனம் செய்ய வேண்டும் முதலில் என்று. அதுபோல, புலவர் காற்றோட்டமாக முன்னறையில் மைத்துனன்மாருடன் படுத்திருந்தார் தினமும்.

பையாக்கடை சாயும், மலையாளத்தான் கடை சாப்பாடுமாக காலம் கழிந்ததில் நெஞ்சுக் கூடுமுட்ட இரும ஆரம்பித்தார்.

தோழர் வாங்க டாக்டரை பார்த்து வரலாம். இருமித் துப்பினால் ரத்தம் வருது சில நாளாக என்றார் ஒரு நாள்.

அந்த ஆண்டு தமிழ் மன்றக் கவியரங்கத்தலைமைக்கு புலவர் தாம்பரம் டி.பி சானிடோரியத்தில் இருந்தார் என்றாலும் வாழ்த்துக்கவிதை தபாலில் வந்தது. புலவருக்கு பிடித்த பத்தினி போய் பார்த்தாளா அல்லது நோய் தொற்றிக் கொள்ளும் என்று ஒளிந்து கொண்டாளா என்று தெரியவில்லை.

ஆறு மாதங்கள் பொறுத்து தாம்பரத்திலிருந்து குணமாகி வந்தபோது, பொங்கல் வீட்டிலிருந்து மாறி மாகிம் லேபர் கேம்பில் ஒன் ரூம் கிச்சன்' வீடு பார்த்து குடியேறினார். தபாலில் சேர்க்கச் சொல்லி ஒரு நாள் அவர் கொடுத்த உள்நாட்டு கடிதம் உமிழ்நீரில் ஒட்டியதால் சரியாக ஒட்டப்படாமல் இருந்தது. மனம் வழக்காடிய தர்மங்களை மீறி படித்தபோது அடி! காந்தா! நான் புழுத்து சாகிறேன். நீ கொழுத்துத் திரிகிறாய்' எனும் பாங்கில் வரிகள் ஓடின. ஏன் படித்தோம் என்றிருந்தது அவனுக்கு.

பத்து நாட்களில் ஊரிலிருந்து அக்காள் பெண் பாலம்மாளை கூட்டிக்கொண்டு வந்தார். பெருக்கி துடைக்க துவைக்க சமைக்க தண்ணீர் பிடிக்க பாத்திரம் கழுவ பால் வரிசையில் நிற்க...

முதன் முறையாக அவளை வீட்டுக்கு கூட்டி கொண்டு போனபோது பாலம்மாள் கண்களில் ஊர்க்கிணற்றில் ஊறிய நீர். அது பெரு நகர தூசி பட்டுக் கலங்கியது.

வாரந்தோறும் ஞாயிறுகளில் புலவரைத் தமிழ்மன்றப் படிக்கட்டுகளில் காணுவது தவறாது.உளுத்து பொடிகள் உதிரும் சங்கப் பலகை.

ஒரு ஞாயிறு மாலையில் வழக்கமான நான்கு மணி சந்திப்பில் சொன்னார்.

தோழர் முக்கியமான வேலை ஏதும் இருக்கா?

இல்லை புலவரே

வாங்க போகலாம்

நடந்து மாதுங்கா வந்து தென்னிந்திய பொற்கொல்லர் கடை ஒன்றில் ஏறி அமர்ந்து, தாலி ஒன்று வேண்டும் என்றார்.

அவனுக்கு பரபரப்பாக இருந்தது. பலவும் பார்ப்பன தாலிகளாகஇருந்தன. சில மராத்திய தாலிகள், கொங்கணி தாலிகள். புலவர் என்ன சாதியென்று அவனுக்கு ஊகம் ஒன்றுமில்லை. அவர் மனதில் இருந்த தாலியை தட்டான் கண்டுகொள்ள முடியாத திரை அடர்ந்திருந்தது. பென்சிலால் உத்தேசமாக வரைந்து காட்டினார்.

ஓ... நீங்க ராமநாதபுரம் ஜில்லாக்....ங்களா? அது இங்க கிடையாதுங்க.... உங்க ஆளுங்க மும்பையில் குறைவு. ஆர்டர் கொடுத்தா ஊரிலே சொல்லி செய்து கொண்டு வரலாம். அட்வான்ஸ் கொடுத்தா ரெண்டு வாரம் ஆகும்.

புலவரின் அவசரம் பதினைந்து நாட்கள் பொறுக்காதெனத் தோன்றியது. குப்பை போல கண்ணாடி மேஜை மீது தாலிகள் கிடந்தன. விற்ற தாலிகள், அடமாமான தாலிகள் அறுத்த தாலிகள் கள்ளத் தாலிகள் ஆர்டர் கொடுத்து பெற்றுக் கொள்ளப்படாத தாலிகள்.

எதை தெரிவு செய்வதென்று தெரியவில்லை. கவியரங்க சொற்களில் எதுகையும் - மோனையும் உவமையும் - உருவகமும் தேர்வது போலிருந்தது. ஒப்புதலின்றி தலையசைத்தார். அடமான கடை ஒன்றில் இருந்து மேலும் தாலிகள் வந்தன.

'தமிழர் திருமணத்தில் தாலி' என்ற புத்தகத்தின் தலைப்பு ஒன்று அவசியமற்று நினைவில் ஓடியது அவனுக்கு. புலவரிடம் ஒன்றும் பரிந்து சொல்ல இயலவில்லை.
தன் சாதி தாலியேதும் தென்படுகிறதா என்று பார்த்தான். கணக்கெடுத்தால் இந்திய நாட்டில் இருபது முப்பதினாயிரம் வகைக்தாலிகள் இருக்கக்கூடும். தாலி வகைக்கென்றோர் அரசியல் கட்சியும் இருக்கக்கூடும். மாம்பழங்களே ஆறாயிரம் வகைகள் இருக்கும்போது தாலிகள் இருக்கக்கூடாதா?

முழுத்திருப்தி இல்லாமல் வேறு வழியும் இல்லாமல் கிடந்தவற்றில் கிட்டத்தட்ட சொந்த சாதித் தாலி போல தோன்றிய ஒன்றை எடுத்து விலை போடச் சொன்னார்.

குங்குமம் வைத்து ரோஸ் காகிதத்தில் பொதிந்து எழுந்து நின்று சாமி படங்களை நோக்கி தொழுது எடுத்துக் கொடுத்தார் பொற்கொல்லர். வாங்கி சட்டைப் பையில் வைத்துக் கொண்டார் புலவர். காட்டுமிராண்டி வெங்காயம் என உள்மனது ஊளையிட்டது.

பிறகு கொஞ்சம் பூ, மோரிஸ் வாழைப்பழம் வாழை இலை மஞ்சள் கயிறு சூடம் சாம்பிராணி வெற்றிலை பாக்கு...
கொஞ்சம் கொஞ்சமாக துலங்கி வந்தது.

பாலாபிஷேகம் கொள்ளும் அம்மன் சிலையில் முகமும் மூக்கும் கண்களும் நாடிக் குமிழும் தோள்களும் முலைகளும் இடுப்பும் அடிவயிறும் நாபிக் குழியும் துலங்கி வருவதைப்போல...

புலவரிடம் கலகலப்பில்லை. அவனுள் வெறுப்பு நிராசை இரக்கம் சங்கடம் குற்றம் எல்லாம் குமிழியிட்டு பொங்கிப் பொங்கி வந்தன.

எப்போதும் புலவர் வீடு நாடி நடக்கும் பாதைதான். வழியெங்கும் மௌனத்தின் முட்கள் கீறிய நீண்ட பயணம்.

கூச்சப்படாம வவுத்துக்கு சாப்பாடு தம்பி என்றாள் அக்காள்.

நிமிர்ந்து பார்த்தான் சிரிக்க தோன்றவில்லை. சேமியா பாயாசம் இனிப்பு பெய்த சுடுகஞ்சி போலிருந்தது..புறப்படுகையில் சொன்னாள்.

நான் ரெண்டு நாள்ளே ஊருக்கு புறப்படுவேன் தம்பி. நாலஞ்சு மாசம் செண்ணு வாரேன். கூடப் பொறப்பா இருந்து பார்த்துக்கிடனும். உன்னை நம்பித்தான் விட்டுட்டு போறேன்.

கண்களின் அன்றைய முக்கியமான வேலை கலங்குவதென்றூயிற்று. பெண்கள் சாப்பிடட்டும் என்று புறப்பட்டவன் கூடப் புலவரும் கீழிறங்கி நடந்து வந்தார். வழக்கமான கடையில் சிகரெட் பொருத்திக்கொண்டார். சற்று தயங்கி கையைப் பிடித்து உடைந்து அழுதபடி சொன்னார்.

எல்லாம் நடந்து போச்சு... ரொம்ப வெட்கமா இருக்கு... நீங்கள் யாருகிட்டேயும் சொல்ல வேண்டாம் தோழர்... என்ன?

மாகிம் லேபர் கேம்பில் இருந்து கோலிவாடா சி.ஜி.எஸ். காலனிக்கு நெடுந்தூரம் நடக்க வேண்டியது இருந்தது. சுயவெறுப்பு சீமைக்கருவை போல கலியலுற்றது. நுரைத்துப் பொங்கியும் வந்தது. பாலம்மாள் சுலபமாக உண்மை பேசியிருக்க முடியும். ஆனால், அவளுக்கும் இரண்டு உண்மைகள் இருந்திருக்கும் போல.

அடுத்த கட்டுரைக்கு