Published:Updated:

சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

Short Story
பிரீமியம் ஸ்டோரி
Short Story

கமாறாவைப் பற்றிச் சொல்லாமல் என்னால் இருக்கமுடியாது.

சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

கமாறாவைப் பற்றிச் சொல்லாமல் என்னால் இருக்கமுடியாது.

Published:Updated:
Short Story
பிரீமியம் ஸ்டோரி
Short Story

ல ஆண்டுகள் கழிந்தபின்னர் திடீரென அவன் நினைவு எழுந்தது. சில விதைகள் ஒரு நாளில் முளைவிடும். மூங்கிலுக்கு ஐந்து வருடங்கள் தேவை. பேரீச்சம்பழ விதைகள் ஆயிரம் வருடங்கள்கூட எடுக்குமாம். அப்படி வைத்துக்கொள்வோம். கமாறாவிடமிருந்து கற்றுக்கொண்டதே அதிகம். ஆப்பிரிக்காவில் எல்லோருமே கறுப்பானாலும் இவன் மாத்திரம் உயரமாக மினுங்கியபடி இருப்பான். அவனை முதன்முதல் காணும்போதே `கரிய செம்மல்’ என மனதிற்குள் நினைத்துக்கொண்டேன். கதவைச் சாத்தி அடித்ததுபோல முகம். எந்த இக்கட்டான சமயத்திலும் சிரிப்புத்தான். பற்கள் வரிசையாக பளிச்சென்று நடுவிலே ஓட்டையுடன் இருக்கும். இன்னொரு சின்னப் பல்லை அங்கே நுழைத்துவிடலாம்.

விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer
சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

ஸ்வீடனுக்கு மரம் ஏற்றுமதி செய்யும் கம்பனியில் கமாறா 20 வருடமாக வேலை செய்கிறான். நான் கம்பனியில் சேர்ந்து ஆறுமாதம் இருக்கும். நீ ஏன் இரண்டு நாளாக வேலைக்கு வரவில்லை என்று கேட்டேன். இந்தச் சாதாரண கேள்விக்கு விடை தேடுவதுபோல அங்குமிங்கும் பார்த்தான். தலையிலே இருந்த வலைப்பின்னல் தொப்பியை எடுத்துக் கையிலே பிடித்து அதை உற்றுநோக்கினான். அதிலே பதில் இல்லை. முகத்திலே ஆரம்பித்த சிரிப்பு இன்னும் அங்கேயே இருந்தது. என்னுடைய கேள்விக்கு வழக்கமான பதில்கள் கிடைக்கும் என எதிர்பார்த்தேன். கூரை காற்றுக்குப் பறந்துபோனது. மலேரியாக் காய்ச்சல் தாக்கிவிட்டது. அல்லது தாத்தா இறந்துபோனார். இவன் பேசியபோது பல்நீக்கலால் காற்று வந்தது அல்லது துப்பல் வந்தது. ‘ஏன், எங்கள் ஊருக்குள் காட்டுப்பன்றி வந்துவிட்டது. அதைச் சுற்றி வளைத்துப் பிடித்து, கொன்று இறைச்சியைப் பங்குபோட்டு இரண்டு நாள்கள் கொண்டாடி னோம். சுவையான இறைச்சி. அதனால் வேலைக்கு வரமுடியவில்லை.’

மீதியை மற்றவர்கள் சொல்லித் தெரிந்து கொண்டேன். இவன் எந்தவிதமான பாவ காரியங்களும் செய்யத் தயங்கான். ஆனால் பொய் மாத்திரம் சொல்ல மாட்டான். அவனிடமே ஒரு நாள் கேட்டேன். `நீ பொய் பேசமாட்டியாமே?’ அவனே சொன்னான், ‘ஏன் ஐயா, அது சாவான பாவம் அல்லவா?’ இன்னொரு விநோதமான பழக்கமும் அவனிடம் இருந்தது. ஏன் என்ற கேள்வியோடுதான் பேச ஆரம்பிப்பான். அவனுக்கு 50 பவுண்டு கடன் தேவையாக இருக்கும். இப்படித்தான் கேட்பான். ‘ஏன் நீங்கள் எனக்கு 50 பவுண்டு கடன் தரக்கூடாது?’

சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

கமாறா வருவதைக் கண்டாலே எல்லோருக்கும் ஓர் எள்ளலும் நகைப்பும்தான். அவனுடைய உத்தியோகம் கடைநிலைக்கு ஒரு படி மேலே. மேல் நிலைக்கு ஏழு படி கீழே. ஒரு கோடியில் இருந்த குட்டி மேசையில் உட்கார்ந்து நாளேடு ஒன்றில் என்னவோ குறிப்புகள் எழுதிக்கொண்டி ருப்பான். அவன் என்ன வேலை செய்கிறான் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. அவன் குறிப்புகள் எங்கே போய்ச் சேருகின்றன, கம்பனியின் பிரமாண்டமான பற்களில் எங்கே அது போய் மாட்டுகிறது என்பதெல்லாம் யாரும் அறியாத மர்மம். நாலு நாள் தொடர்ந்து அவன் வேலைக்கு வரா விட்டால் என்ன ஆகும்? அதுவும் ஒருவருக்கும் தெரியாது. எப்பவோ ஸ்வீடன் நாட்டு அதிகாரி ஒருவர் தொடங்கி வைத்தது. அவன் விசுவாசமாக அதைச் செய்துகொண்டிருந்தான். பல்பு எரிவது போல அவன் மூளை ஒருநாள் பிரகாசிக்கும் என்று எவரும் எதிர்பார்ப்பதுமில்லை.

ஒருநாள் அவன் தனக்கு மூன்று மனைவியர் என்று என்னிடம் சொன்னான். ஆனால் மூன்று மனைவி யரும் அவனை விட்டு விலகிவிட்டனர். மூன்றாவது மனைவியின் மேல்தான் அவனுக்கு ஆற்றமுடியாத கோபம். அவளுக்கு சீதனமாகக் கொடுப்பதற்குப் பணம் போதவில்லை. அவன் வீட்டுத் தகரக் கூரையைக் கழற்றி விற்று வைக்கோல் கூரை போட்டான். மிஞ்சிய காசில் ஆடுகளை வாங்கிச் சீதனமாகக் கொடுத்தான். அவன் தாயார் அவன் செய்த மோட்டு வேலைக்குத் திட்டினார்.

சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

முதல் மனைவிக்கு சீதனமாக இரண்டு ஆடுகள் கொடுத்து அவளை மண முடித்தான்.ஆனால் திருமணம் ஆறு மாதத்திற்கு மேலே நீடிக்கவில்லை. அந்தப் பெண்ணுக்கு ஒரு பழைய காதலன் இருந்தான். அவனுடன் ஒரு நாள் அதிகாலை ஓடிவிட்டாள். ஆனால் கமாறா ஒன்றும் மனம் உடைந்துபோய் உட்கார்ந்துவிடவில்லை. பெண்ணின் தகப்பனிடம்போய் சீதனமாகக் கொடுத்த இரண்டு ஆடுகளையும் திருப்பிக் கேட்டான். ஓர் ஆட்டை அவர் அடித்துத் தின்றுவிட்டார். இன்னொரு ஆட்டை விற்றுவிட்டதாகச் சொன்னார். அந்தக் காசைக் கேட்டபோது அவர் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகத் தருவதாகச் சொன்னார். ஆனால் ஒரு சதமும் கடைசியாகத் தேறவில்லை.

இரண்டாவது மனைவிக்கு மூன்று ஆடுகள் கொடுத்துக் கூட்டி வந்தான். அவள் பெரிய அழகியாக இல்லா விட்டாலும் தலைக்கனம் கூடியவள். தன் அழகுக்கு குறைந்தது ஆறு ஆடுகளாவது கொடுத்திருக்க வேண்டும், தன் மதிப்பு கிராமத்தில் குறைந்துவிட்டது என ஓயாமல் நினைவூட்டினாள். கேவலம் மூன்று ஒடிசல் ஆடுகளைக் கொடுத்துத் தன் தகப்பனை ஏமாற்றிவிட்டதாக, போவோர் வருவோரிடம் புலம்பி னாள். அவளுடன் வாழ்வது கமாறாவுக்கு நரகமாகிவிட்டது. `உன் அழகை நீயே வைத்திரு’ என்று கூறி ஒருநாள் அவளைத் தகப்பனிடம் திருப்பி அனுப்பிவிட்டான். தகப்பன் நேர்மையானவர். மூன்று ஆடுகளையும் திருப்பிக் கொடுத்தார். அவை போட்ட குட்டியை மாத்திரம் தன்னிடம் வைத்துக்கொண்டார். அத்துடன் இனி மணம் செய்வதில்லை என்ற தீர்மானத்தில் கமாறா இருந்தான்.

மனைவியைப் பராமரிப்பதிலும் பார்க்க மூன்று ஆடுகளைப் பராமரிப்பது அவனுக்கு எளிதானதாக இருந்தது. அவன் தாயார் சொன்னார் `நீ எத்தனை ஆடுகளையும் வைத்திரு. பிரச்னை இல்லை. அவை பிள்ளை கொடுக்காது. ஒரு மனைவிதான் பிள்ளை கொடுப்பாள்.’ மூன்றாவது மனைவி பேரழகி என்று கிராமத்தில் பெயர் பெற்றவள். அவளுக்காகத்தான் கூரையை விற்றான். ஆறு ஆடுகள் கொடுத்து அவளைக் கொண்டுவந்தான். அவனுடைய வயது ஏற ஏற மனைவிமாரின் விலையும் ஏறியது. விலைக்குத்தக்க பொருள் என்று நினைத்தான். அவள் உயரமாகவும் அழகாகவும் இருந்தாள். அவளுடைய தலையலங்காரம் பற்றி ஊரில் பேச்சாக இருந்தது. தூரத்தில் நடந்துவரும்போதே தட் தட்டென நிலம் அதிரும். ஏதோ கேள்வி கேட்க அப்போதுதான் நினைத்தவள்போல உதடுகள் சற்றுப் பிரிந்திருக்கும். அதற்காக இன்னொரு கூரையைக்கூட விற்கலாம். ஆனால் அவள் குரல்தான் அவனிடம் வரும்; முகம் வேறெங்கோ பார்க்கும்.

சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

எல்லாம் நல்லாய்த்தான் போய்க்கொண்டி ருந்தது. பிரச்னை ஆரம்பித்தது ஓர் இரும்புச் சீப்பினால்தான். அதற்கு ஓய்வு கொடுக்காமல் எந்த நேரமும் தலை சீவித் தன்னை அழகு படுத்திக்கொண்டே இருப்பாள். வித விதமான அலங்காரம் செய்வாள். ஊர்ச் சிறுமிகளைக் கூட்டிவைத்து அவர்களுக்கும் சோடனை செய்வாள். வயலுக்குப் போகமாட்டாள். சந்தைக்குப் போகமாட்டாள். பாதை முடிந்து எங்கே குடிசை ஆரம்பிக்கிறதோ அங்கே மணித்தியாலக் கணக்காகக் காலை நீட்டி உட்கார்ந்திருப்பாள். ஒருநாள் எரிச்சலில் கமாறா அவளுடைய இரும்புச் சீப்பைப் பறித்து வீசினான். அவளுக்கும் கோபம் வந்துவிட்டது. மூட்டையைக் கட்டிக்கொண்டு புறப்பட்டுவிட்டாள். அன்றிலிருந்து கமாறா மாமனாரிடம் ஆடுகளைத் திருப்பித் தந்துவிடும்படி நடையாய் நடக்கிறான். அவர் மறுத்துவிட்டுச் சொல்கிறார் ‘என்னால் ஆடுகளையும் பராமரித்து உன் மனைவியையும் பராமரிக்கமுடியாது. நான் என்ன அவளைப் பிடித்தா வைத்தி ருக்கிறேன்அழைத்துக் கொண்டு போ.’ கடைசியில் ஆடும் இல்லை மனைவியும் இல்லை என்று ஆகிவிட்டது.

அந்த அலுவ லகத்தில் என்ன நடந்தாலும் உண்மை அறிய வேண்டு மானால் கமாறாவை விசாரித்தால் போதும். அவன் வாயிலிருந்து பொய் வராது. அவனுக்கு யோசிக்கும் திறன் கிடையாது, மூளை வளர்ச்சி இல்லை, பாவப்பட்டவன் என எண்ணியவர்கள் பலர். இன்னும் சிலர் அவன் மேலதிகாரிகளுக்குக் கோள்மூட்டுகிறான் என்றும் நினைத்தனர். இதனால் அவனுடன் வேலை செய்தவர்களுக்கு இவன் ஒரே தலைவலியாக இருந்தான். அவனாக வந்து ஒரு முறைப்பாடும் கொடுத்தது கிடையாது. விசாரணை என்று வரும்போதுதான் அவன் கொடுக்கும் வாக்குமூலம் மற்றவர்களுக்கு எதிராகப் போனது. அதிகாரிகள் அவன் சொல்வதையே நம்புவார்கள் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும்.

ஆனால் இந்த உலகத்தில் இப்படியான வர்களுக்குத்தானே எதிரிகள் அதிகம். ஸ்வீடன் தேசத்திலிருந்து வந்து கம்பனியை ஆண்ட தலைவருக்கு யாரோ கமாறா மரம் திருடுகிறான் என எழுதி விட்டார்கள். அவரும் அதை விசாரிக்கும்படி கூறினார். நான் நம்பவில்லை. யாரோ வேண்டாத வர்கள் அவன்மேல் அநியாயத்துக்குப் பழி சூட்டப் பார்க்கிறார்கள் என்று பேசாமல் விட்டுவிட்டேன்.

சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

மூன்று வருடத்துக்கு ஒரு முறை ஸ்வீடனிலிருந்து கம்பனிக்குப் புதிய தலைவரை அனுப்புவார்கள். அவர்தான் முதன்மை நிறைவேற்று அதிகாரி. அப்பொழுதெல்லாம் அந்த வார்த்தை கிடையாது. பெரியவர் அல்லது தலைவர் என்றுதான் அவர் அழைக்கப்பட்டார். எனக்கு வாய்த்த அதிகாரி ஓர் இடத்தில் நிற்கமாட்டார். இன்ன வேகத்துக்கு இத்தனை சம்பளம் என்பதுபோல் ஸ்வீடன் மிதியடியில் ஓடிக்கொண்டே பேசுவார் அல்லது பேசிக்கொண்டே ஓடுவார். ஆப்பிரிக்கக்காட்டு மரங்கள் நாளைக்கே முடிந்துவிடும், அவற்றை இன்றைக்கே ஏற்றுமதி செய்ய வேண்டும் என்று அவசரப்படு வார். அதி விலையுயர்ந்த கடிகாரம் கட்டியிருப்பார். அந்தக் காலத்தில் அது பேரதிசயம். திடீரென்று கீக்கீ என்று சத்தமிடும். அவர் அடுத்த பணிக்குக் கிளம்பவேண்டும் என்று நினைவூட்டுகிறது. சட்டென்று பாதி வசனத்தில் திசையை மாற்றி ஓடுவார்.

கம்பனித் தலைவர் மறுபடியும் ஒருநாள் கமாறா விசயத்தை ஞாபகப்படுத்தினார். இந்தக் கம்பனி வருடாவருடம் பல மில்லியன் பவுண்டுகள் சம்பாதித்து அதை ஸ்வீடனுக்கு அனுப்பிக்கொண்டி ருந்தது. இந்தச் சிறிய திருட்டைக் கண்டுபிடித்து அவர்கள் தங்கள் லாபத்தைப் பெரிதாகக் கூட்டப் போகிறார்களா? இருபது வருடத்தில் நான் எங்கே போய் இந்தத் திருட்டைத் தேடுவது. இதைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு நான் இரவும் பகலும் அல்லவா உழைக்கவேண்டும். மறுபடியும் அதை வேலை மும்முரத்தில் மறந்துபோனேன்.

ஒருநாள் ஏதோ தோன்றி, கமாறாவைக் கூப்பிட்டு அவனிடமே கேட்டேன். அவன் மறுப்பான் என நினைத்தேன். ‘ஏன் கேட்கிறீர்கள். ஆமாம் நான் திருடினேன்’ என்றான் ஒருவித ஒளிவுமறைவுமில்லாமல். மூன்றுதரம் திருடியிருப்பதாகச் சொன்னான். எவ்வளவு தொகை என்றதும் மிகச் சரியாக 18 பவுண்டு 8 சிலிங் என்றான். என்ன என்ன தேதிகளில் திருடினான் என்று கேட்டபோது அது அவனுக்கு நினைவில் இல்லை. திருடிய கணக்கை எதற்கு சரியாக நினைவில் வைத்திருக்கிறான் என்ற கேள்விக்கு, ஒரு காலத்தில் அதைத் திருப்பிக் கொடுக்கவேண்டும். ஆகவே குறித்து வைத்திருப்பதாகச் சொன்னான்.

`உனக்குச் சம்பளம் போதாதா? எதற்காகத் திருடினாய்? பொய் சொல்வது பாவம் என்றெல்லாம் போதித்தாயே? திருடு வதும் பாவம்தானே.’ `என் சம்பளம் போதாது. எல்லாம் என் அம்மாவால் வந்த வினை. மணமுடிக்கச் சொல்லி வற்புறுத்தி னார். ஆடு வாங்கப் பணமில்லை, ஆகவே திருடினேன். திருடுவது ஒன்றும் பெரிய பாவமில்லை. எங்கள் பாதிரியார் கூறுவார், பொய் சொல்பவர்கள் இரட்சிக்கப்பட மாட்டார்கள். அவர்களுக்கு நித்திய ஜீவன் கிடைக்காது. பொய்யை நிறுத்தி னால் மற்ற எல்லா பாவங்களும் நாளடைவில் மறக்க ப் பட்டுவிடும். பொய்தான் பாவங்க ளுக்கு எல்லாம் தாய். பைபிளில் சொல்ல ப்பட்ட சாவான பாவம்.’

`அது என்ன சாவான பாவம்?’

`ஏன் ஐயா உங்களுக்குத் தெரியாததா? கடவுள் ஆதாமுக்குச் சொன்னது என்ன? ஏதேன் தோட்டத்து மரத்தில் இருக்கும் கனியை மட்டும் புசிக்கவேண்டாம் என்பதுதானே. ஏவாளுக்கும் அது தெரிந்தது. சர்ப்பம் ஏவாளிடம் வந்து ‘நீ இந்தப் பழத்தைப் புசி. கடவுளுக்கு இருக்கும் வல்லமை உனக்கும் வந்துவிடும்’ என்றது. அவள் புசித்ததும் என்ன நடந்தது? சர்ப்பம் தரையில் ஊர்ந்து செல்லவேண்டும் எனக் கடவுள் சபித்தார். சர்ப்பம் கூறிய பொய்தான் பைபிளில் சொல்லப்பட்ட முதல் பாவம். சாவான பாவம்.

திருடுவது அப்படி ஒன்றும் பெரிய குற்றமில்லை என்று நான் எப்படித் தலைவருக்குச் சொல்லமுடியும். அவருக்குச் செயலதிகாரியாக இருந்தது ஒரு முலாட்டோ பெண். கறுப்புக்கும் வெள்ளைக்கும் இடைப்பட்ட நிறம் என்பதால் தோல் தங்கமாக மினுமினுக்கும். இயற்கை யாகவே சுருட்டையான அவளுடைய முடியை நெருப்பிலே சூடாக்கிய இரும்புச் சீப்பினால் இழுத்து இழுத்து நேராக்கியிருப்பாள். காற்றடிக்கும்போது கேசம் அலை அலையாக புத்தகத்தின் பக்கங்கள் போல ஒரு பக்கமாக வீசும். காற்று திசை மாறும்போது கேசமும் மாறும். தன் அழகை ஒரு நிமிடம்கூட வீணாக்க மாட்டாள். சங்கடமான சங்கதிகளை அதனால் சுலபமாகத் தீர்த்து வைப்பாள். ஒருநாள் என்னிடம் சொன்னாள், `கமாறாவின் விவகாரத்தை மூன்று நாள்களுக்குள் முடிக்க வேண்டும். அல்லது நான் முடித்து வைப்பேன்.’

விசயம் கையை விட்டுப் போய்க்கொண்டிருந்தது. ஒருவன் குற்றத்தை ஒப்புக்கொண்டால் மட்டும் போதாது, அது கோர்ட்டிலே நிரூபிக்கப்படவேண்டும். வேறு வழியில்லை. ஒருநாள் 20 வருடத்துக் கணக்குப் புத்தகங்கள், நாளேடுகள், ரசீதுகள், வாசல் சீட்டுகள் என சகலத்தையும் அள்ளிக்கொண்டு வந்து வீட்டுக் கூடத்திலே போட்டேன். வீடு ஒரே புழுதியில் மூழ்கிவிட்டது.

மூன்று நாள்களுக்கிடையில் கணக்கை எப்படியும் தீர்த்து விடவேண்டும் என முடிவெடுத்து வேலையைத் தொடங்கினேன். ஆனால் நான் நினைத்ததுபோல அது அத்தனை சுலபமில்லை. எங்கே தொடங்குவது என்றே தெரியவில்லை. மனைவி விலைப்பட்டியை ஒவ்வொன்றாக வாசிக்க நான் நாளேட்டைச் சரிபார்த்தேன். முதல் நாள் 12 மணிநேரம் வேலை செய்தும் ஒன்றுமே கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. அடுத்த நாள் மனைவியின் குரல் கசகச என்று விட்டுப்போனதால் மகன் வாசித்தான். அன்று 6 பவுண்டு 2 சிலிங் திருட்டு கண்டுபிடிக்கப்பட்டது. அதற்கு அடுத்தநாள் முடிந்தபோது 6 வருடம் கடந்திருந்தது. மூன்றாம் நாள் மறுபடியும் மனைவி வாசித்தார். இரவு பத்து மணிபோல சரியாக 8 பவுண்டு வித்தியாசத்துக்கான பிடி கிடைத்தது. அடுத்தநாள் வேலை தொடங்கிய போது இன்னும் நாலு வருடம் மிச்சம் இருந்தது. வேலையைத் துரிதமாக்க 4 பவுண்டு 6 சிலிங் விலைப்பட்டியைத் தேடியபோது அது இரண்டு மணி நேரத்தில் கிடைத்தது. கமாறா சொன்னதுபோல 18 பவுண்டு 8 சிலிங்குக்குத் திருட்டு நடந்திருக்கிறது. இதைக் கண்டுபிடிக்க மூன்றுபேர் நாலு நாள் பாடுபட வேண்டியிருந்தது.

இரவு படுக்கச் சென்றபோது நான் எதிர்பார்த்த நிம்மதி என் மனதில் இல்லை. ஓர் இடத்தில் லெட்ஜர் ஒரு பக்கம் கிழிக்கப்பட்டிருந்தது. அதற்கு இணையான பக்கம் துணை இல்லாமல் அலைந்தது. கிழிபட்ட பக்கத்துக் கணக்குகளை நாளேட்டில் ஊகமாகத் தேடியபோது சிலகுறிப்புகள் கிடைத்தன. அதன் நுனியைப் பிடித்துக் கோப்புகளுக்குள் நுழைந்தேன். ஒரு கடிதத்தில் சில சங்கேத வார்த்தைகள் காணப்பட்டன. ஆனால் ஒன்றுமே புரியவில்லை.

சிறுகதை: வேதாகமத்தின் முதல் பாவம்

கமாறா வேலையிலிருந்து இடை நிறுத்தப்பட்டான். அவன் ஒன்றும் துக்கப்பட்ட தாகத் தெரியவில்லை. சிரித்தபடியே தான் வெளியேறினான். கோர்ட்டிலே அவனுக்கு குறைந்தது நாலு வருடங்கள் சிறைத்தண்டனை கிடைக்கும் எனப் பேசிக்கொண்டார்கள். இவன் ஒரு பொய் சொல்லியிருந்தால் ஒன்றுமே நடந்திருக்காது. இத்தனை மூடனாக இருக்கிறானே என யோசித்தேன்.

ஆப்பிரிக்க கோர்ட்டு எப்படிச் செயல்படும் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஒருமுறை கிராமத் தலைவர் நடத்திய நீதி பரிபாலனத்தைப் பார்த்திருக்கிறேன். என்னைக் கவர்ந்தது அவர்கள் பிணக்குகளைத் தீர்த்துவைக்கும் முறை. இரண்டு சமமான கம்புகளில் நாற்காலியைக் கட்டி நாலு வலுவான இளைஞர்கள் அதைப் பல்லக்குபோலச் சுமந்து வந்தார்கள். நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பவர்தான் கிராமத் தலைவர். அவர்தான் அன்றைய நீதிபதி. அவர் தலையிலே கட்டிய துணி வளையத்தில் ஒரு வான்கோழி இறகு செருகியிருந்தது. அதுதான் அடையாளம்.

வழக்காளிகள் இருவரும் இரு பக்கமும் தங்கள் தங்கள் சேவல்களுடன் நிற்பார்கள். நடுவிலே தலைவர் சிம்மாசனம் போன்ற ஓர் ஆசனத்தில் அமர்ந்திருப்பார். இரண்டு பெண்கள் சாமரம் வீசுவார்கள். வழக்காளிகள் தங்கள் பக்க வழக்கைச் சொல்ல, நீதிபதி இருவரிடமும் மாறி மாறி கேள்விகள் கேட்பார். சாட்சிகளும் விசாரிக்கப்படுவார்கள். பின்னர் தீர்ப்பு சொல்லும் நேரம். வழக்கில் வென்றவர் எதிராளியின் சேவலையும் எடுத்துக்கொண்டு போவார். சிலவேளை வழக்கு எக்கச்சக்கமாக, தீர்ப்பு வழங்கக் கடினமானதாக இருந்தால் வழக்காளிகள் தங்கள் தங்கள் சேவல்களுடன் வீடு திரும்புவார்கள். ஓரொரு சமயம் தலைவர் இரண்டு சேவல்களையும் பறித்துக்கொள்வார். தலைவரின் அன்றைய பசிநிலை அதைத் தீர்மானிக்கும். இப்படி மிக எளிய முறையில் பிணக்குகள் தீர்த்து வைக்கப்படும்.

கோர்ட் தேதிக்கு முதல் நாள் நான் ஆயத்தம் செய்தேன். என்ன என்ன தேதிகளில் எவ்வளவு மரங்கள் களவாடப்பட்டன, அவற்றின் விலை போன்ற விவரங்களைப் பதிந்து கூட்டித் திருட்டுக் கணக்கைக் கச்சிதமாக எழுதி முடித்தேன். சங்கேத வார்த்தையில் எழுதிய கடிதத்தை மறுபடி படித்தபோது விசயம் சட்டென்று புரிந்தது. நாலு வருடங்களுக்கு முன்னர் காட்டுவாசிகளுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய உரிமைப்பணத்தில் பெரிய பங்கு கொடுக்கப்படவே இல்லை. அந்தப் பணம் தலைவரின் பெயரில் ஸ்வீடன் வங்கி ஒன்றிற்கு அனுப்பப்பட்டிருந்தது. அதற்கு முந்தைய வருடமும் அப்படியே. எழுத்தறிவில்லாத காட்டு மக்கள் பல வருடங்கள் ஏமாற்றப்பட்டிருந்தனர்.

கோர்ட்டிலே நடந்ததுதான் எதிர்பாராதது. நாலு சுவரும் ஒரு மேசையும்தான் நீதவானுக்கு, சாமரம்கூட இல்லை. வாதிகளும்,பிரதிவாதிகளும், சட்ட நிபுணர்களும், பார்வையாளர்களும், சேவகரும் நின்றனர். கமாறா தேவாலயத்து உடையைத் தரிக்காமல் நீண்டு தொங்கும் மரணச்சடங்கு ஆடையை அணிந்திருந்தான். நீதிபதி என்னிடம் திருடியதற்கு ஏதாவது ஆதாரம் உண்டா என்று விசாரித்தார். `குற்றம் சாட்டப்பட்ட கமாறா தான் திருடியதாக என்னிடம் ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால் கடந்த 20 வருடகாலக் கணக்குகளை ஆராய்ந்தும் திருடியதற்கான எந்தச் சான்றும் எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.’

நீதிபதி ஆச்சர்யத்தோடு என்னைப் பார்த்தார். பின்னர் போதிய ஆதாரம் இல்லாததால் வழக்கைத் தள்ளுபடி செய்தார். கூட்டம் ஆரவாரத்தோடு கலைந்தது. விடுதலையாகியவன் என்னை நோக்கி வந்தான். முகத்தில் வழக்கமான சிரிப்பு இல்லை. கடுகடுவென்று இருந்தது. ‘ஏன் ஐயா? சாவான பாவம் உங்களுக்கு, கடவுளே, சாவான பாவம்’ என்றான் கரிய செம்மல்.