Published:Updated:

முறம்! - சிறுகதை #MyVikatan

அவன் தன்னை வாழத் தகுதியற்றவன் என எண்ணிக்கொண்டான். அவன் வீட்டுக்கு வந்து இன்றோடு 20 நாளுக்கும் மேல் கடந்துவிட்டிருந்தது.

Representational Image
Representational Image ( Credits : Unsplash )

அந்தத் தெருவில் உள்ள அனைத்து வீடுகளிலும் அதுதான் பெரிய வீடு. ஆனால், அது மயான அமைதியில் இருந்தது. அந்த அமைதியைக் குலைக்கும் வண்ணம் எதிரில் இருந்த காலி இடத்தில் `நனை' என்னும் இயற்கை அமைப்புக்காக முறம் பின்னும் வேலைகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. அவர்கள் அங்கு வந்து அந்த வேலையை ஆரம்பித்து 20 நாள்கள் ஆகின்றன.

Representational Image
Representational Image

சூரியன் மேற்கில் விழுந்துகொண்டிருந்தான். முழுதாக விழ இன்னும் நேரம் இருந்தது. அவன் அந்தப் பெரிய வீட்டின் மாடியின் முற்றத்தில் அமர்ந்து அங்கு வேலை நடப்பதையே வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். அவர்கள் வந்த நாளின்போது அவன் எழுந்து வேகவேகமாகச் சாளரத்தைத் திறந்து பார்த்தவன் எவ்வித ஆர்வமும் இன்றி மீண்டும் உறங்கிப்போனான். அந்த வீட்டில் இருந்த அவனின் அம்மா அப்பாவோடும்கூட அவன் பேசுவதில்லை.

சாப்பாடு சில வேளை மாடிக்கே வரும் அல்லது கீழே சென்று இவனாகப் போட்டு சாப்பிட்டுவிட்டு மாடிக்கு வந்துவிடுவான். அவனுக்குள் மனம் குமைந்துகொண்டிருந்தது. அவன் தன்னை வாழத் தகுதியற்றவன் என எண்ணிக்கொண்டான். அவன் வீட்டுக்கு வந்து இன்றோடு 20 நாளுக்கும் மேல் கடந்துவிட்டிருந்தது. அவனுக்குள் எழுந்த குற்ற உணர்வு, தாழ்வு மனப்பான்மை, வாழ்வின் மீதான வெறுமை, நம்பிக்கையின்மை எல்லாமுமாகச் சேர்ந்து விரக்தி மனநிலையிலேயே வைத்திருந்தன.

தினம் தினம் வந்த நாளிலிருந்து அதையே எண்ணி வருந்திக் கொண்டிருந்தான். அவன் அப்பாவும் அவனிடம் சிலமுறை பேச முயல, அவன் அதைத் தவிர்த்தான். அவரும் அவன் சூழல் அறிந்து அமைதியாகி அவனைத் தனித்து விட்டார். அம்மாவிடமும் மேலதிகமான பேச்சு எதுவும் இல்லை. அம்மாவிடமும் அவன் அப்பா சொல்லிவிட்டார், "அவனாக மனம் மாறட்டும். நீ எதுவும் பேச்சுக் கொடுத்து அவன மாத்த முயற்சி செய்யாத... எப்பவும் போல இரு. சூழ்நிலையும் காலமும் எல்லாத்தையும் மாத்தும். பொறுமையா காத்துக்கிட்டிரு. உன் அவசரத்த அவங்கிட்ட காட்டாத..." அம்மாவும் அதிலிருந்து அமைதியாகிப்போனாள். எதிரில் அவர்கள் வேலை செய்வதையே கண்கொட்டாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். 10 ஆளுக்கும் மேலாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார்கள். முறம் பின்னும் வேலை இரவு பகலாக நடந்து கொண்டிருந்தது. மின்சாரத்தைப் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து எடுத்திருந்தார்கள். வேலை பரபரப்பாக நடந்து கொண்டிருந்தது. எப்போது உறங்குவார்கள், எப்போது எழுவார்கள் என்பது தெரியவில்லை. அவன் எப்போது எந்த நேரத்தில் சாளரத்தைத் திறந்தாலும் யாரேனும் ஒருவர் எந்த நேரமும் வேலை செய்து கொண்டேயிருந்தார்கள். முன்பைவிட இப்போது அவனுக்கு மனம் லேசாகியிருந்ததை உணர்ந்தான். அவனறியாமல் கண்கள் கலங்கின. அதை அவன் துடைக்கவில்லை. நினைவுகளிடம் நீர்க்கோத்து நின்றன. அவனின் அந்த முட்டாள்தனம் மனதில் அலைக்கழித்துப்போனது. எல்லாம் இந்தச் சுய தொழிலால் வந்த வலியின் வினையும் வேதனையும்.

Representational Image
Representational Image

கல்லூரி முடித்த பின் சென்னைக்கு வேலைக்குப் போனான். மூன்று ஆண்டுகள்கூட முழுதாக வேலை செய்யவில்லை. அவனுக்குள் இருந்த தொழில் முனைவோன் அரற்றிக் கொண்டேயிருந்தான். நண்பர்ளைச் சேர்த்தான். தொழில் தொடங்க எண்ணினான். அதுவரையில் அவனுக்குத் தெரிந்த ஆட்கள் மூலம் சின்னச் சின்ன வேலைகள் பிடித்தான். கனகச்சிதமாக வேலை செய்தான். பெரும் நம்பிக்கை வந்தது. அந்த நம்பிக்கை மதங்கொண்ட யானையாக மாறியது. இன்னும் அடுத்த படி அடுத்த படி என உயரங்கள் தொட எண்ணினான். தவறேதுமில்லைதான். எது, எதன் வழி என்கிற அனுபவங்களற்ற வேலைதான் அவனை பாதாளத்தில் தள்ளியது. சில துரோகங்களும் அவனறியாமல் நிகழ்ந்தன.

நண்பர்கள் உதறினார்கள். உதவியவர்கள் ஏசினார்கள். வாழ்வில் முதன்முறையாக அவமானம் பிடுங்கித் தின்றது. உங்கள் முன் நான் யாரென நிரூபிப்பேன். சூளுரைத்து சபதம் பூண்டான். முன்பைவிட பலமடங்கு வேகம். நிரூபித்தாக வேண்டிய கட்டாயம். பெரிய வேலை. அனுபவம் மட்டுப்பட அவமானத்தின் ஆதங்கம் அவனுக்கு அப்போதைக்கு எந்த வாய்ப்பு கிடைத்தாலும் பிடித்து வெற்றிகொள்ள வேண்டுமென்கிற வேட்கை. அந்த வாய்ப்பும் அவனுக்கான மலைப்பாம்பு என்பது அவனுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

Representational Image
Representational Image

தெரிந்த இடம் முதல் நண்பர்கள் முதற்கொண்டு வங்கி வகையிலாக அப்பா வரை பெரிய பொருளாதாரத்தை முதலீடு செய்தான். வேலை பாதி முடிந்திருந்தது... வேலையெல்லாம் அவன் நினைத்ததுபோல் கன கச்சிதமாக நடந்துகொண்டிருந்தது... அதுவே அவனுக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியைத் தந்தது. மனம் குதூகலித்தது. அவன் முழுதாகக்கூட மகிழ்ச்சியைக் கொண்டாடி முடிக்கும் முன்னர், ஏதோ ஓர் உத்தரவு அந்த வேலையை அப்படியே நிறுத்தச் செய்தது. பெரிய முதலீடு பேரிழப்பானது. வேலை கொடுத்தவர்கள் விலகிக்கொண்டனர். வேலை செய்தவர்கள் நெருக்க ஆரம்பித்தார்கள். கடன் கொடுத்தவர்கள் கேட்கத் தொடங்கினார்கள். வேதனையோடு அவமானமும் அதுவும் சட்டென மீளமுடியாத அவமானம். அவனை மிகுந்த மன அழுத்தத்துக்கு ஆளாக்கியது.

மன அழுத்தம் தவறான எண்ணங்களுக்கு வழிகாட்டியது. அந்தக் காலை வேலை. ரயில் நிலையத்தின் நடைமேடை. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஆட்கள். அவன் ரயில் வருவதற்காகக் காத்திருந்தான். இன்னும் நேரமிருந்தது. அவமானத்தால் கூனிக்குறுகி தரையையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். ஒருவித படபடப்பு. இரவு முழுக்க உறங்காத உறக்கம் வேண்டிய அயற்சிக்கான கண்கள். ரயில் வருவதற்கான அறிவிப்பு ஒலி கேட்டது. எழுந்தான். தனக்குள்ளாக முடிவு செய்தான். ஒருமுறை நடந்து சென்று ஒத்திகைப் பார்த்தான். திரும்ப வந்தான். நெஞ்சக் கூடு தடக் தடக் என்றது. ரயில் ஏற வந்தவன் மனநிலையில் ரயில் தன் மீது ஏறும் மனநிலைக்கு ஆட்படுத்திக்கொண்டான்.

கணநேரம்தான். அவன் ஓடி முடிக்கும் முன் சொத்தென்ற சப்தம்தான் கேட்டது. ரயில் நிற்காமல் சென்றுகொண்டிருந்தது. அவன் கண் விழித்தபோது நடைமேடையின் இருக்கையில் படுக்க வைக்கப்பட்டிருந்தான். அவனைச் சுற்றிலும் நிறைய பேர் நின்றிருந்தார்கள். அவனுக்குத் தலை பயங்கரமாக வலித்தது. அவன் இன்னும் உயிரோடு இருப்பதே ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அவனுக்கு எல்லாம் எப்படி நிகழ்ந்ததெனத் தெரியவில்லை. யாரோ முகம் தெரியாத பயணி ஒருவர்தான் அவனைக் காப்பாற்றியதாகச் சொன்னார்கள். காப்பாற்றியவர் சென்றுவிட்டிருந்தார். நடந்ததை விவரித்தார்கள். சிலர் ஏசினார்கள். சிலர் ஆறுதல் சொன்னார்கள். சிலர் அவனை அணைத்துத் தேற்றினார்கள். அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது. அவன் இப்பொழுதும் தரையைப் பார்த்துக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தான். சாப்பாடு கொண்டு வந்தார்கள். அவனுக்கு சாப்பிட பிடிக்கவில்லை. முகம் தெரியாத பெண்ணொருத்தி அம்மாவாக நினைத்து ஊட்டிவிட்டாள். அவன் மறுத்தான். எல்லோரும் வற்புறுத்த அவனால் மறுக்க முடியவில்லை. மென்று விழுங்கினான். தொண்டை அடைக்க புரை ஏறியது. தலை தட்டி தண்ணீர் குடிக்கக் கொடுத்தார்கள்.

Representational Image
Representational Image

நீண்ட நேரத்துக்குப் பின் அவன் அம்மாவும் அப்பாவும் வந்திருந்தனர். அவர் அந்த ரயில் நிலைய அதிகாரியின் கையைப்பிடித்து நன்றி சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அவர் கொஞ்ச நேரம் அப்பாவிடம் பேசி சில தாள்களில் கையொப்பம் வாங்கி அவனை அவர்களோடு வழியனுப்பி வைத்தார். அம்மா வழியெங்கும் விசும்பிக்கொண்டே வந்தார். ஒருவார்த்தைகூட பேசவில்லை. வீட்டுக்கு வந்தவுடன் அவனின் மாடியறையில் வேகமாகச் சென்று கதவை சாத்திக்கொண்டான். அம்மா பயத்தோடு வேகமாக ஓடினாள். அப்பா, அம்மாவை இழுத்து பிடித்தார். கண்களாலேயே சொன்னார், "அவன் இனி சாகமாட்டான் என...", அவன் வந்த ஐந்து நாள்களுக்குப் பிறகு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பினான். மாடியிலிருந்து கீழிறங்கி வந்து யாரிடமும் பேசாமல் சாப்பிட்டுவிட்டுப் போனான். அப்பா அவனிடம் எதுவும் கேட்கவில்லை. அதற்குப் பிறகு இரண்டொருமுறை அவனிடம் பேச முயன்றார். அவன் நிராகரிப்பதை உணர்ந்து ஒதுங்கிக்கொண்டார்.

கீழே விழுந்துகொண்டிருந்த சூரியனுக்கு இப்பொழுது மஞ்சளும் சிவப்பும் கலந்த வண்ணத்தை யாரோ பூசியிருந்தார்கள். அப்பா, மெதுவாக மாடிப்படி ஏறி வந்தார். மாடியின் முற்றத்தில் அமர்ந்திருந்த அவனின் தோளை மெதுவாக அழுத்தி, "அப்பா... உங்கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்னு பிரியப்படறேன். விருப்பமிருந்தா சொல்..." என்றார். அவன் அப்பாவின் கரம் பிடித்து அருகில் அழைத்து இடுப்பைக் கட்டிக்கொண்டு முகம் புதைத்து அழுதான். அப்பா, அவன் தலையைக் கோதி ஆறுதலாகத் தடவிக்கொடுத்தார். அம்மா, அழும் சத்தம் கேட்டு மேலே ஓடி வந்தாள். அவளுக்கும் அழுகை வந்தது. அப்பா கண்களாலேயே அதட்டினார். அம்மா அடங்கிப்போனாள். அவள் புரிந்துகொண்டவளாக கீழே இறங்கிப் போனாள்.

Representational Image
Representational Image

அப்பா அருகில் கிடந்த நாற்காலியை இழுத்துப்போட்டு அவனுக்கருகில் அமர்ந்துகொண்டார். "ஐயா, இளமையோட வேகம் புரியுது. அதுக்கு, கொஞ்சம் நிதானம் வேணும்னு பெரியவங்க சொன்னா உங்க காது அதைக் கேட்க மாட்டேங்குது. உன்னை ஏன்யா அப்படிப் பண்ணேன்னு கேக்க மாட்டேன். ஏன்னா, அது முடிஞ்சு போச்சு. இனிமே , நீ அந்த மாதிரி கோழத்தனமான முடிவ எடுக்க மாட்டேன்னு நான் முழுசா நம்புறேன். இது, உனக்கு மறுபிறவி. உனக்கு கடவுள் ஆயுளை நீட்டியிருக்கான். இந்தப் பூமிக்கு வந்து நீ எதையோ செய்யாம பாதியில போக விடாம பண்ணிட்டான். நீ செய்ய வேண்டிய காரியம் இன்னும் முடியாம கிடக்கு. அத நீ செஞ்சாத்தான் போக முடியும்னு அந்தக் கதவ இழுத்து முழுசா சாத்திட்டான். அது என்னன்னு மொதல்ல பாரு. இந்த மாதிரி தப்பான முடிவ இனிமே எடுக்காத..." சொல்லிவிட்டு அவனையே பார்த்தார். அவன் கண்கள் இன்னும் அவரிடமிருந்து ஆறுதலான அன்புக்கு ஏங்கியிருந்தது அவருக்குத் தெரிந்தது. "பெரியவங்க பேசுனா அது உங்களுக்கு குத்தமாத்தான் இருக்கும். அவங்க பேசலை. அவங்களோட அனுபவம்தான் பேசுது. நான், சுட்டுக்கிட்டேன். நீயும் சுட்டுக்காத. நிதானமா இரு. பொறுமையா யோசி. இன்னும் எவ்ளோ. உங்களுக்குத் தெரிஞ்சது அவங்களுக்குத் தெரியாம போனாலே பெரியவங்க உங்க முன்னாடி சின்னவங்களாகிடுறாங்க. ஆனா, அவங்கதான் அடிப்படைய சொல்லிக் கொடுத்தாங்ககிறதையே மறந்துடறீங்க.

கொஞ்சம் படிச்சவுடனே உங்களுக்கு எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி ஆயிடறீங்க. அந்த அனுபவத்த எந்தக் காகிதமும் சொல்லித் தராது... இதுதான் நிதர்சனம்..." இன்னும் அவனை ஆழமாக ஊடுருவினார். அவனின் இப்போதைய தேவை அறிவுரையல்ல நம்பிக்கைதான் என்பதை அவரின் அனுபவத்தின் வாயிலாக நாடி பிடித்திருந்தார். அவன் காதுகள் இன்னும் வேண்டும் என்பதைப் போல் அவருக்கு தன்னை ஒப்புக் கொடுத்துவிட்டது. இது வெறும் வாழ்க்கையில்லை. இது நொடியால, நிமிஷத்தால, மணியால, நாளால, வாரத்தால, மாதத்தால, வருஷத்தாலன்னு அணுஅணுவா கட்டப்பட்டிருக்கு. இதை அவ்ளோ சீக்கிரம் யாராலயும் அழிச்சிட முடியாது. ஒண்ணு போனா ஒண்ணு வந்துகிட்டேதான் இருக்கும். இங்க யாருக்காகவும் எதுவும் நிக்காது. அவங்கவங்க அவங்கவங்க அனுபவத்த அவங்களாதான் தேடியெடுத்துக்கணும். நெறய தேடறவங்களுக்கு நெறய கெடைக்கும். நெறய கெடச்சவங்களுக்கு அதை என்ன பண்ணணும்னுகூடத் தெரியாது. இது ஒரு முடிவில்லாத முரண். உனக்கு எனக்குன்னு தனித்தனியால்லாம் இல்லை. எல்லாருக்கும் பொது அது." வாழ்வின் நீள அகலங்களை அவனுக்கு சிறுகுழந்தையில் கைப்பிடித்து நடை பழக்கியதைப் போல் காட்டினார்.

Representational Image
Representational Image

"என்ன ஆச்சு, எப்பவாவது யோசிச்சயா... பொருளத்தான இழந்த. இல்ல ஆரம்பிக்கும்போது மொத்தமா இருந்ததா. சிறுக சிறுகத்தானே எல்லாம் வந்தது. வரும்போது மட்டும் மொத்தமா வான்னா எப்படி. தொழிலுக்கு மொதல்ல பொறும வேணும்யா. இது ஏமாத்துக்கார உலகம்தான். இல்லேங்கள. நீ, வெறும் நல்லவங்கள மட்டும் பாத்துக்கிட்டிருந்தா அப்போ எப்பதான் கெட்டவங்கள பாப்ப... அது எல்லாமே பொறுமையா அனுபவத்துலதான் வரும்... அதான்யா அனுபவம்கறது... இப்போ உனக்குக் கெடச்சிருக்கிறது அனுபவம்தான்... நம்பிக்கை விதை ஆழமாக ஊன்றப்பட்டது அவன் மனதில்... அந்த நம்பிக்கையின் வார்த்தைகளின் பலம் அறிந்து வீசினார் அவன் அப்பா.

"இதோ இந்த இருபது நாளா முறம் பின்றாங்க... நீயும் பாத்துக்கிட்டு தானே இருக்க... ஒரே நாள்லயா மொத்த மொறத்தையும் பின்றாங்க... கொஞ்சங்கொஞ்சமாத்தானே பின்றாங்க. அதோட அழக பாத்தியா. மொறம் செய்றதுக்குன்னு நல்ல மூங்கிலா வெட்டி அத காய வெச்சி பதமா சீவி முத்தன கணுவெல்லாம் வெட்டி அதப் பின்றதுக்குத் தேவையான பக்குவதுக்கு வரவச்சிதானே பின்றாங்க. அதோட போச்சா... பின்னினதுல ஓட்டை வருது... அத அடைக்க கூழக் கொண்டு மெழுகி எவ்ளோ அழகாக்கிடறாங்க. அப்படித் தான்யா இந்த வாழ்க்கையும்... குறையா இருந்தாத்தான் வாழ்க்கை... அதான் அழகும் கூட... அப்ப தான அத நோக்கி தேடி ஓடுவோம்... எல்லாம் இருந்துட்டா நாம எதத் தேடிப் போவோம் சொல்லு..." வார்த்தைகள் வாழ்க்கையின் மேடு பள்ளங்களை ஏற்ற இறக்கங்களை அடிக்கோடிட்டு போயின அவனுள்..." இந்த மொறத்தோட கொணம் என்னன்னு தெரியுமா... அதுக்குள்ள நல்லதெல்லாம் வச்சிக்கிட்டு கெட்டதெல்லாம் வெளிய தள்ளிடும். ஆனா, இந்த மனுச பொறப்புதான் நல்லதெல்லாம் வெளிய தள்ளி கெட்டத மட்டும் உள்ள வெச்சிக்குது. இந்தப் பின்னல் மாதிரி தான்யா நம்ம வாழ்க்கையும்.

Representational Image
Representational Image

நமக்கு கெடச்ச பின்னலை நாம அழகாக்கறமா இல்ல அசிங்கமாக்கறமாங்கறது அத பூசி மெழுகுற கூழ் மாதிரி நாம உண்மையா வாழுற வாழ்க்கையிலதான்யா இருக்கு. எல்லாத்தையும் தொடச்சிப் போட்டுட்டு வாழப் பழகுய்யா. நம்மள சுத்தி இருக்குற பொருளே நம்மோட வாழ்க்கைக்கான படிப்பினை. அத கூர்ந்து கவனிச்சாலே போதும். இந்த வாழ்க்கய அது சொல்லித் தந்திடும்..." அப்பா, இப்படியெல்லாம் பேசிப் பார்த்ததேயில்லை. இல்லை, இவன் அவரிடம் அப்படி ஒருநாளும் பேசியதாக உணரவில்லை. அவர் பேச வரும்போதெல்லாம் அவரை ஒதுக்கிப் போனது நினைவவுக்கு வந்தது.

எவ்ளோ அழகா சொல்லிட்டார் இந்த வாழ்வை... பின்னல்களால் நெறஞ்சது தானே வாழ்க்கை. நாமும் அழகா பின்னிதான் பார்ப்போமே என்கிற நம்பிக்கை வந்தது அவனுக்குள். இரவு அப்பாவும் அவனும் சாப்பிட அமர்ந்திருந்தார்கள். அம்மா அவனுக்குப் பிடித்த `தயிர் வடை' செய்து வைத்திருந்தாள். சுவரில் எதிரில் வாங்கிய அழகான முறம் தொங்கிக்கொண்டிருந்தது, அவன் வாழ்வின் மாபெரும் நம்பிக்கையாக.

- மகேஷ்குமார் செல்வராஜ்

My Vikatan
My Vikatan

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

ஏதோ ஓர் ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்துகொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காக களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க... https://www.vikatan.com/special/myvikatan/