Published:Updated:

பயம்! – சிறுகதை #MyVikatan

விகடன் வாசகர்

சில தினங்களில் நான் இருண்ட உலகத்திலிருந்து ஒளிமயமான உலகத்திற்கு வந்தேன்.

Representational Image
Representational Image ( Credits : Pixabay )

என் பெயர் கீதா. நான், என் தாயின் வயிற்றில் இருந்த ஒன்பது மாதத்தில், என் வீட்டிலிருந்து நான்கு வீடு தள்ளி இருப்பவர்கள், ஒரு நாயை வாங்கிக்கொண்டு வளர்க்க ஆரம்பித்தார்கள். அந்த நாய், தெருவில் யார் சென்றாலும் துரத்திக் கொண்டு போகும், அவர்களை கடிக்கவும் பார்க்கும். அந்த நாய், மிக மிக சத்தமாக குறைக்கும். அந்த நாயின் சத்தம் கருவில் இருக்கும் எனக்கு பயத்தை கொடுக்கும்.

Representational Image
Representational Image

சில தினங்களில் நான் இருண்ட உலகத்திலிருந்து ஒளிமயமான உலகத்திற்கு வந்தேன். என்னை, என் அம்மா வெளியில் தூக்கிச் செல்லும் போது, அந்த நாய் மிக பயங்கரமாக குறைக்கும். அந்தச் சத்தம், என் உள் உணர்ச்சியைச் செயலிழப்பது போல் தோன்றும். நான் நடக்கக் கற்றுக்கொண்ட பின்பு, அந்த நாய் இருக்கும் பகுதிக்குச் செல்லாமல், சுற்றி வேறொரு பாதையில்தான் செல்வேன். இப்படியே சில வருடங்கள் சென்றது. எனக்கு அந்த நாயைப் பார்த்தால், என் மனதில் ஒரு பயம் உணர்ச்சி உருவாகும். இரவு நேரத்தில், எங்கள் பகுதியில் நிறைய நாய்கள் இருப்பதால், நான் வெளியே செல்லாமல் வீட்டுக்குள்ளேயே இருப்பேன். ஒரு நாள் தீபாவளி பண்டிகையின் போது, என் வீட்டுப் பக்கத்தில் இருந்த, அந்தக் கருப்பு நாயின் மேல் பட்டாசு போடவேண்டும் என்று எண்ணி, அது தூங்கிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், என் தோழி சுதாவை அழைத்துக்கொண்டு, அந்த நாய் இருக்கும் இடத்தின் பக்கத்தில் சென்றேன். அந்த நாய் எங்களை ஒரு கண்ணால் இருந்து பார்த்தது. என்னுடைய உடம்பு முழுவதும் ஆடிப் போய் விட்டது. அந்த நாய் மறுபடியும் அமைதியாக உறங்கத் தொடங்கியது. நாங்கள் நிறைய பட்டாசுகளை கயிறு மூலம் கட்டி வைத்து, தீக்குச்சியைக் கொண்டு பட்டாசுகளை பற்றவைத்து உறங்கிக் கொண்டிருந்த அந்தக் கருப்பு நாயின் மேல் போட்டுவிட்டு ஓடினோம்.

நாய், தன் கண்ணைத் திறப்பதற்கு முன், பட்டாசு வெடித்து சிதறியது. நாய் எழுந்து ஒரு ஓட்டமாக பயந்து ஓடியது. எங்கள் தெருவின் முனையில் உள்ள ஒரு மறைவான இடத்தில் போய் அமர்ந்து கொண்டது. நாயின் உரிமையாளர், நாய் காணாமல் பதறிப் போனார். பிறகு, நாய் தெருமுனையில் இருப்பதை அறிந்து, அங்கு சென்று பார்த்தார். கழுத்துப் பகுதியில் தோல் சதை இல்லாமல், ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட நாய் படுத்திருந்தது. பின்னர், அவர் அந்தக் கறுப்பு நாயை வலுக்கட்டாயமாக அழைத்துக்கொண்டு சென்றார். சில மணி நேரங்களில், மருத்துவமனையிலிருந்து அந்தக் கருப்பு நாய் தன் வீட்டிற்கு வந்தது.

Representational Image
Representational Image

இரண்டு நாள்களுக்குப் பிறகு, அது இறந்து விட்டது. அதன்பின், நான் என் தெருவில், என் தோழிகளுடன் நிம்மதியாக ஓடிப் பிடித்துக்கொண்டு விளையாடினேன். சுற்றுப்பாதையை மறந்தே போய் விட்டேன். நிம்மதியாகவும், சந்தோஷமாகவும் என் தோழிகளிடம் விளையாடினேன். சுதந்திரம் பெற்ற சந்தோஷம் போல் எனக்கு தோன்றியது. இரவு வரை நாங்கள் விளையாடத் தொடங்கினோம். அதன்பின், நாய்கள் நிறைய இருக்கும் பகுதியைத் தேர்வு செய்து, பட்டாசு மூலம் நாய்களை கொலை செய்ய ஆரம்பித்தேன். கல்லைக் கொண்டு நாய்களை அடித்து, காலை உடைப்பது, சாகடிப்பது, போன்றது எனக்கு மனதில் தைரியமும், உற்சாகமும் கொடுத்தது. எனது 17 வயது வரைக்கும் கிட்டத்தட்ட எண்ண முடியாத நாய்களை துன்புறுத்தியும், கொலை செய்தும் உள்ளேன். என்னுடைய செயல், என் அம்மாவிற்குத் தெரியவர, எனக்கு அறிவுரை வழங்கினாள். நான் அதை எதுவும் கேட்காமல், தொடர்ந்து நிறைய நாய்களை கொலை செய்ய ஆரம்பித்தேன்.

என் அம்மாவிற்கு, என் செயலைப் பார்த்து பயம் உண்டானது. என்னை ஒரு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துக்கொண்டு சென்றாள். அங்கே என்னிடம் பல கேள்விகள் கேட்கப்பட்டன. நான் எதையும் மறைக்காமல் எல்லாவற்றையும் கூறினேன். மன நல மருத்துவரிடம் என்னைக் கொண்டு செல்ல ஆலோசனை செய்தார்கள். மனநல மருத்துவரிடம் எல்லாவற்றையும் கூறினேன். அவர் நான் சொல்வதை கேட்டு, அதிர்ச்சியடைந்தார். வெளியில் யாரிடமும் இந்த விஷயத்தைக் கூறக் கூடாது என்று எனக்கு அறிவுரை வழங்கினார். பிறகு, என்னை நாளை வரும்படி கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

Representational Image
Representational Image

நானும், அம்மாவும், மறுநாள் மருத்துவமனைக்குச் சென்றோம். அன்று, ஒரு குட்டி நாயைக் கொண்டு வந்து, என் பக்கத்தில் உள்ள நாற்காலியில் வைத்தார். எனக்கு நாய் பார்த்ததும், உடம்பு முழுவதும் சிலிர்த்தது. ஓடிப்போய் வேறு ஒரு பகுதியில் ஒளிந்து கொண்டேன். மருத்துவர் எழுந்து என்னை அழைத்துக்கொண்டு, நாய் பக்கத்தில் அமரச் செய்தார். பல போராட்டங்களையும், பல மணி நேரங்களையும், கடந்த பிறகு குட்டி நாய் பக்கத்தில் அமர்ந்தேன். மருத்துவர் நாயைத் தொட வைத்தார். என்னால் முடியவே இல்லை. எனக்கு உடம்பு முழுவதும், வியர்வை வழிய தொடங்கியது. தலையில் மரத்துப் போவது போல், ஓர் உணர்வு ஏற்பட்டது. பிறகு, ஒரு நாள் முழுவதும், அங்கேயே இருந்து என்னை குட்டி நாயைத் தொட வைத்தார். இப்படியே 48 நாள்கள் தினமும் என்னை வரச் செய்தார்.

48 நாள்களில் குட்டி நாய், என்னிடம் அன்பாகப் பழகத் தொடங்கியது. 49 நாள்களில் மருத்துவர் என்னிடம், இந்த நாயை நீ கொண்டு போய் உன் வீட்டில் வளர்க்கத் தொடங்கு என்றார். நானும், அந்தக் குட்டி நாயை அழைத்துக்கொண்டு என் வீட்டில் வளர்க்க ஆரம்பித்தேன். அதற்கு, ஜிம்மி என்ற பெயரும் வைத்தேன். என் மீது ஜிம்மி ரொம்ப பாசமாக இருந்தது. எனக்கும் ஜிம்மி மீது நாள்கள் செல்லச் செல்ல பாசம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது.

Representational Image
Representational Image

ஜிம்மிக்குப் பிடித்த உணவுகளை, நான் வெளியில் சென்றால் வாங்கிக் கொண்டு வருவேன். இப்படியே சில வருடங்கள் சென்றது. நான் வெளியில் செல்லும்போது, தெருவில் இருக்கும் நாய்களைப் பார்க்கும்போதும் எனக்குப் பிடிக்கத் தொடங்கியது. நான் வேலை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்கு வரும் போது, தினமும் ஜிம்மிக்கு பிஸ்கட் வாங்கிக் கொண்டு வருவேன். ஜிம்மி என்னைப் பார்த்ததும், ஓடிவந்து என்னை அணைத்துக் கொள்ளும். நாய்களின் வாலை வைத்து, அது என்ன உணர்வில் உள்ளது என்று தெரிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு நான் வளர்ந்திருந்தேன். தினமும் காலை 6 மணி அளவில் ஜிம்மியை வெளியே கூப்பிட்டுக் கொண்டு செல்வேன். ஒரு நாள் ஜிம்மியின் காதில் ரத்தம் கசிய ஆரம்பித்தது. உடனே மருத்துவமனைக்கு அழைத்துக் கொண்டு சென்றேன்.

மருத்துவர் ஜிம்மியைச் சரி செய்து, என் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தார். வீட்டிற்கு வந்த ஜிம்மி, தன் காலை கொண்டு, காதில் போடப்பட்ட மருந்தை அகற்றியது. ரத்தம் மறுபடியும் கசிய ஆரம்பித்தது. சில மணி நேரத்தில், ஜிம்மி இறந்து விட்டது. எனக்கு இந்த உலகமே இருண்டது போல், ஓர் உணர்வு ஏற்பட்டது. தாங்க முடியாத வேதனைகளும், துன்பங்களும், என்னைக் கட்டிப்போட்டது. என் கண்ணில், கண்ணீர்த் துளி இருக்கும் வரை தேம்பித் தேம்பி அழுதேன். நான் இதற்கு முன்னால் செய்த தவற்றை முழுவதுமாக உணர்ந்தேன்.

Representational Image
Representational Image

ஒரு நாள், ஜிம்மி புதைத்த இடத்திற்குச் சென்றேன். அங்கு ஒரு தெரு நாய் இருந்தது. அது என்னைப் பார்த்ததும், ஓடோடி வந்தது. அதை நான் அன்போடு அணைத்துக் கொண்டேன். இந்த உலகத்தில் வாழும் எல்லா உயிரினங்களுக்கும் உணர்வுகள் உள்ளது. இந்த உலகம் மனிதனுக்கு மட்டும் படைக்கப்பட்டது அல்ல. மனிதர்கள் நிம்மதியாக வாழ்வதற்காக மிருகங்களை அழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மனிதர்களின் சந்தோசமும், நிம்மதியும், மிருகங்களின் மீது வைக்கும் அன்புதான்.

-வினோத் குபிரிக்

My Vikatan
My Vikatan

விகடனில் உங்களுக்கென ஒரு பக்கம்...

ஏதோ ஒரு ஊரில், எங்கோ ஒரு தெருவில் நடந்த ஒரு விஷயம்தான் உலகம் முழுக்க வைரலாகிறது. உங்களைச் சுற்றியும் அப்படியொரு வைரல் சம்பவம் நடந்திருக்கலாம்... நடந்து கொண்டிருக்கலாம்... நடக்கலாம்..! அதை உலகுக்குச் சொல்வதற்காக களம் அமைத்துக் கொடுக்கிறது #MyVikatan. இந்த எல்லையற்ற இணையவெளியில் நீங்கள் செய்தி, படம், வீடியோ, கட்டுரை, கதை, கவிதை என என்ன வேண்டுமானாலும் எழுதலாம். மீம்ஸ், ஓவியம் என எல்லாத் திறமைகளையும் வெளிப்படுத்தலாம்

உங்கள் படைப்புகளைச் சமர்ப்பிக்க... https://www.vikatan.com/special/myvikatan/