Published:Updated:

ஊசிப்புட்டான் | `அப்பாவ கொன்னவனுவளையும் இதே மாறி நானும் கொல்லணும்ணே...’| அத்தியாயம் -19

ஊசிப்புட்டான்

வெட்டி இழுத்துக் கொண்டிருந்தவனின் காலில் விழுந்த முதல் வெட்டிலிருந்து இரத்தம் வெகுவாய் வெளியேறிக் கொண்டிருக்க, அவன் உடலின் மீதமிருந்த வெட்டுக்களிலிருந்து வெளியேறிய குருதியின் ஓட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மட்டுப் படத் துவங்கியிருந்தது.

ஊசிப்புட்டான் | `அப்பாவ கொன்னவனுவளையும் இதே மாறி நானும் கொல்லணும்ணே...’| அத்தியாயம் -19

வெட்டி இழுத்துக் கொண்டிருந்தவனின் காலில் விழுந்த முதல் வெட்டிலிருந்து இரத்தம் வெகுவாய் வெளியேறிக் கொண்டிருக்க, அவன் உடலின் மீதமிருந்த வெட்டுக்களிலிருந்து வெளியேறிய குருதியின் ஓட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் மட்டுப் படத் துவங்கியிருந்தது.

Published:Updated:
ஊசிப்புட்டான்

ஒவ்வொரு மனிதருக்கும் அவர்களுடைய கண்கள் காணும் ஒவ்வொரு நிறத்துக்கும் ஒவ்வொருவிதமான ஈர்ப்பு இருக்கிறது என்றாலும் நீலம், பச்சை, சிவப்பு ஆகிய மூன்று நிறங்களுக்கு மட்டும்தான் நம் பார்வையை ஈர்க்கும் திறன் இருக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக, சிவப்பு நிறத்துக்கு ஈர்க்கும் திறன் அதிகம். சிவப்பு நிறத்துகு மட்டுமே ஒரே நேரத்தில் நம்மை வசீகரிக்கவும், பயந்து ஒதுங்கி நிற்கச் செய்யும் தன்மையும் இருக்கின்றன. ரவியை சாலையோரமாக ரத்தவெள்ளத்தில் புரண்டுகொண்டிருந்த பெயர் அறியா மனிதனை நோக்கிச் செலுத்தியதும் இந்தச் சிவப்பு நிறம்தான்.

விழுந்து கிடந்த அந்த மனிதனை ரவி நெருங்கியபோது அந்த மனிதன் தன்னுடைய இறுதி மூச்சைத் தக்கவைத்துக் கொள்ளும் முயற்சியில் தோற்றுப்போக ஆரம்பித்திருந்தான்.

ரவியைப்போலவே குருதியின் சிவப்பால் ஈர்க்கப்பட்டு வந்தவர்கள் அனைவரும் சற்று முன் நடந்தது என்ன என்கிற குழப்பத்தோடும், பரிதாபத்தைக் காட்டும்விதமாக உச்சுக் கொட்டியும், கொலையைக் கண்ணால் கண்ட சாட்சியாகிவிடுவோமோ என்கிற பயத்தோடும் நிற்கையில் ரவி மட்டும், தன் உயிரைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள வேண்டித் துடித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதனின் உடலிலிருந்த வெட்டுக் காயங்களையும், அதிலிருந்து வழிந்தோடி சாலையிலும், சாலையோரப் புழுதியிலும் ஒன்றெனக் கலக்க முடியாமல் கெட்டிப்படத் தொடங்கியிருந்த குருதியின் பயணத்தையும் கண்ணிமைக்காமல் பார்த்தபடியிருந்தான்.

வெட்டி இழுத்துக்கொண்டிருந்தவனின் காலில் விழுந்த முதல் வெட்டிலிருந்து ரத்தம் வெகுவாக வெளியேறிக்கொண்டிருக்க, அவன் உடலின் மீதமிருந்த வெட்டுகளிலிருந்து வெளியேறிய குருதியின் ஓட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மட்டுப்படத் தொடங்கியிருந்தது.

வெட்டுப்பட்டவன் வெள்ளைச் சட்டைதான் அணிந்திருந்தான் என்பதன் அறிகுறியாக ஆங்காங்கே ஈரச் சிவப்பின் நடுவே ஒருசில வெண்புள்ளிகள் தெரிந்தன. இருப்பினும் அது வெண்மையாகவே இன்னும் எத்தனை நேரம் இருக்கும் என்பது எவருக்குமே தெரியாது.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

அந்த மனிதனின் உலர்ந்த உதடுகள் ``தண்ணீர்... தண்ணீர்...” என்பதாக அசைந்தது.

ஆனால், அவன் தலையைத் தொட்டுத் தூக்கி அவன் வாயில் தண்ணீர் ஊற்ற எவரும் தயாராக இல்லை என்பதை அவரவர் பாதங்களும் உணர்த்தின. ரவி அந்த மனிதனின் கண்களைப் பார்த்தான். அந்த மனிதனின் கண்களும் ரவியைப் பார்த்தன. ஒரு நொடி, அந்தக் கண்கள் சொல்ல வந்தது என்னவெனத் தெரியும் முன்னேயே அந்த மனிதனின் உடல் செயலிழந்தது. அந்தக் கண்கள் மட்டும் திறந்தநிலையில், ரவியையே வெறித்துப் பார்த்தபடி இருந்தது.

போலீஸ் ஜீப்பின் சத்தம் கேட்கவும், கூட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாகக் கலைய ஆரம்பிக்க, ரவியும் இறந்த சடலத்தின் மேலிருந்த தன் பார்வையை மாற்றாமல் சற்று தூரம் பின் அடி எடுத்து வைத்து நடந்தான். அவன் கால்களில் துணியொன்று மிதிபட, குனிந்து பார்த்தான். இறந்துகிடந்தவன் கட்டியிருந்ததும், உயிர் பிழைக்கவேண்டி ஓடியபோது நழுவி விழுந்ததுமான அவன் வேட்டி. அதைக் கையில் எடுத்துப் பார்த்தான். சிவப்பின் சாயல் எதுவுமின்றி வெண்மையாகவே இருந்தது. ரவி அந்த வேட்டியோடு அந்த மனிதனின் அருகில் செல்ல, அங்கே ஏற்கெனவே குழுமியிருந்த போலிஸாரில் ஒருவர் அவனைப் பார்த்து முறைத்தார்.

``இங்கெல்லாம் வரக் கூடாது போடே.” கண்டிப்பான குரலில் அந்தப் போலீஸ் சொல்ல, ``இது அவருடைய வேட்டி” என்று சொல்ல நினைத்தவனின் தொண்டைக்குழியிலேயே அந்த வார்த்தைகள் சிக்கிக்கொள்ள, வேட்டியை மட்டும் அந்த போலீஸிடம் நீட்டினான் ரவி.

``என்ன அந்த ரௌடிப்பயலுக்க வேட்டியா?” என்ற அவரின் கேள்விக்கு, ஆமாம் என்பதாக ரவி தலையை ஆட்ட, ரவியின் கையிலிருந்த வேட்டியைப் பிடுங்கிக்கொள்ள, கிடைத்த இடைவெளியின் வழியே ரத்தம் வழிய படுத்துக்கிடந்த அந்த மனிதனை ரவி பார்த்தான். வெறித்திருந்த கண்கள் அவனையே பார்ப்பதைப் போன்றதொரு பிரமை அவனுக்குள் தோன்ற மீண்டும் கூர்ந்து பார்த்தான். அந்த மனிதனின் முகம் மறைந்து அவன் அப்பா தங்கசாமியின் சாயல் அதில் தெரிந்தது.

ஊசிப்புட்டான்
ஊசிப்புட்டான்

அந்த மனிதன் விழுந்துகிடந்த இடத்திலிருந்து இருபதடி தொலைவில் அவன் வந்த நீல நிற கைனட்டிக் ஹோண்டா வண்டி கீழே விழுந்துகிடக்க, அதைக் கடந்து மீண்டும் அவன் ஏற்கெனவே நின்றிருந்த கலெக்டர் ஆபீஸ் பஸ் ஸ்டாப்பில் வந்து நின்றான். இப்போது கலெக்டர் அலுவலகம் முன்பு பொதுஜனங்களின் கூட்டம் மறைந்து போலீஸாரின் கூட்டம் அதிகரித்திருந்தது. கடந்து செல்லும் ஒவ்வொரு பேருந்தும் ஒரு நொடி அந்தக் கூட்டத்தின் அருகில் நின்று பின் செல்ல, பேருந்திலிருந்து மொத்தப் பயணிகளும் கூட்டத்தை வேடிக்கை பார்த்தபடியே கடந்து சென்றனர்.

***

பிள்ளையார்புரம் சிவந்தி ஆதித்தனார் கல்லூரியின் வெளியே என்றோ, எவரோ, எதற்காகவோ கட்டிவைத்துப் போய்விட்டிருந்த திண்டில் ரவியும் நாகராஜனும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

``சாகுலண்ணனை வெட்டினதை நீ பார்த்தியா..?” இதே கேள்வியை நாகராஜன், ரவியிடம் நான்காவது முறையாகக் கேட்டான்.

ரவியும் அதே நான்காவது முறையாகத் தலையைக் குனிந்தபடியே ஆமாம் என்பதாய், தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டினான்.

விரலிடுக்கில் புகைந்துகொண்டிருந்த கோல்ட் ப்ளெயின் சிகரெட்டைக் கீழே போட்டு, குதிகாலால் நசுக்கினான் நாகராஜன். அவனது ஃபங்க்கை ஒருமுறை விரல்களால் நீவி விட்டுக்கொண்டான்.

``எப்படிரே நடந்தது..?” ரவி நிஜமாகவே பார்த்தானா என்கிற சந்தேகம் கலந்த ஆர்வத்தோடு நாகராஜன் கேட்டான்.

விகடனின் அதிரடி ஆஃபர்!
தற்பொழுது ரூ.800 சேமியுங்கள்! ரூ.1749 மதிப்புள்ள 1 வருட டிஜிட்டல் சந்தா949 மட்டுமே! மிஸ் பண்ணிடாதீங்க!Get Offer

``அந்த அண்ணன் அவருக்க பைக்குல கீழ டதி ஸ்கூலு ரோட்டுலருந்து மேல வந்தாவ. கரெக்டா கலெக்டராபீஸ் ஜங்ஷனு வந்து பார்வதிபுரத்துக்குப் போற ரோட்டுல அவரு திரும்புற நேரத்துல இன்னொரு பைக்குல வந்த ரெண்டு பேரு அவரு பைக்கை முட்டினானுவ. அவரு கீழ விழுந்ததும் முட்டுன பைக்குல இருந்தவனுவ எங்கருந்து அருவளை எடுத்தானுவன்னு தெரியலை, இவ்ளோ நீளத்துக்கு...” ரவி தன் கையை நீட்டித் தன் முழுக்கையையும் அளவாகக் காட்டி, ``வண்டியிலருந்து எறங்கவும் இன்னொரு வண்டியும் அங்க வந்து நின்னுச்சு. அந்த வண்டியில ஒருத்தன்தான் இருந்தான்.” சொல்லி நிறுத்தியவனை, மேலும் சொல்லு என்பதாகப் பார்த்தான் நாகராஜன்.

``வெட்டுல அவனுவ என்னவோ சொன்னானுவ. விழுந்து கெடந்தவரு எந்திச்சு கலெக்டராபீஸைப் பார்த்து ஓட ஆரம்பிச்சாரு.

வெட்ட வந்ததுல ஒருத்தன் கரெக்டா குறிவெச்சு அவருக்க குதிக்கால்ல ஒரு வெட்டு போட்டான்.

கீழ விழுந்துட்டாரு. திரும்ப எந்திச்சி ஓட ஆரம்பிச்சப்போ அவனுவ நெருங்கிட்டானுவ. அப்புறமா மூணு பேருமா சேந்து சரமாரியா வெட்ட ஆரம்பிச்சிட்டானுவ” என்றான்.

``அவரு ஓடும்போது வேட்டி வரைக்கும் அவுந்து விழுந்துட்டுண்ணே” ரவியின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

``நீ ஏம்ல இப்ப அழுவுத?”

ஊசிப்புட்டான்
ஊசிப்புட்டான்

``இல்லை, அவரு கடேசி மூச்ச விடும்போ எனக்கு அப்பாக்கெ நியாவகம் வந்துடிச்சுண்ணே...” ரவியின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிய ஆரம்பித்தது.

நாகராஜன் எதுவுமே பேசாமல் அவனையே பார்த்தபடி இருந்தான்.

``அப்பாவையும் இப்படித்தானண்ணே ஓட ஓட விரட்டி வெட்டினானுவ... அப்ப அப்பாவும் இதே மாறி வேட்டி அவுந்து விழத் தானண்ணே ஓடிருப்பாரு?”

நாகராஜனும் ஆமாம் என்று ரவியின் வார்த்தைகளை ஆமோதிப்பதைப்போலத் தலையை ஆட்டினான்.

``அப்பாவும் இதே மாதிரிதானண்ணே துடிக்கத் துடிக்க செத்திருப்பாரு...” ரவி குரல் உடைந்து அழ ஆரம்பித்திருந்தான்.

``ஆமா நீ எதுக்குல அந்த நேரத்துல ஸ்கூலுக்குப் போகாம அங்க உக்காந்திருந்த?” ரவியை அந்த நிலையிலிருந்து வெளியே கொண்டுவரும் பொருட்டு நாகராஜன் கேட்கவும், ரவி அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஒரு வெறி தெரிந்ததை நாகராஜன் கவனித்தான்.

``சொல்லு மக்கா.”

``அப்பாவ கொன்னவனுவளையும் இதே மாறி நானும் கொல்லணும்ணே.” ரவியின் குரலில் தீர்க்கம் கூடியிருந்தது.

``அவனுவளக் கொல்லுறது இருக்கட்டும். நீ ஏன் அந்த நேரத்துல ஸ்கூலுக்கு போவாம அங்க உக்காந்திருந்தன்னு கேட்டேன்.”

கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல் மீண்டும் தலையைக் குனிந்துகொண்டான் ரவி.

``லேய் ஏம்ல எப்ப பாத்தாலும் இந்தப் பொட்டக்குட்டியளுவள மாறித் தலையத் தலையக் குனிஞ்சுக்கிற. சும்மா சொல்லுல...”

``அது அந்தப் புள்ள ரம்யாக்கு வேண்டி…” ரவி முழுவதும் சொல்லாமல் இழுத்தான்.

``அப்படி வா வழிக்கி... ரம்யான்னா யாரு? அன்னைக்கு உங்க ஹெட்மாஸ்டரு உன் காதைப் பிடிச்சுத் திருகினப்ப உன்னைப் பாத்து சிரிச்சிட்டே போனால்ல... அந்தக் குட்டியா?” நட்போடும் குறும்போடும் நாகராஜன் கேட்க, ஆமாம் என்பதாகத் தலையை ஆட்டினான் ரவி.

``பேரைக் கண்டுபிடிச்சிட்ட... வீட்டைக் கண்டுபிடிச்சுட்டியா..?”

``இல்லண்ணே... அவளுக்கெ வீடு மேலராமன்புதூர்ல எங்கியோ இருக்கு. தெனமும் காலையில அந்த ரூட்டுல நடந்துதான் வருவா. நானும் செட்டிகுளத்துல இறங்கி அங்க வர நடந்து போயி நின்னுப்பேன். அவ வந்ததும் அவகூடவே...” ரவி சொல்லிக்கொண்டிருக்கும்போதே ``என்னது... அவ கூடவேயா?” என நாகராஜன் இடைமறித்தான்.

``இல்லை, இல்லை. அவகூடவே இல்லை. அவ பின்னாடியே நடந்து போவேன்.”

``சரி. இன்னிக்கென்ன அவ ஸ்கூலுக்கு வரலியா?”

``இல்லை வந்திருந்தா. ஆனா...”

``என்னது ஆனா?”

``சதாசிவம்னு எங்க ஸ்கூல்ல பதினொன்னாப்பு படிக்கிற பையன் ஒருத்தன் என்கிட்ட வந்து `அவ பின்னாடி இனி உன்னை நான் பார்க்கக் கூடாது’ன்னு ஒடக்கினான்.

அப்புறமா அவக்கிட்டயும் போய்ப் பேசினான்.”

``அதுல மனசொடிஞ்சி போய் அங்கேயே உக்காந்துட்ட... அப்படித்தான?”

``ஹ்ம்ம்ம்...’’ என்றபடியே ரவி தலையாட்ட, ``இத பாரு ரவி. மாமனைக் கொன்னவனைப் பழிவாங்குறது ஒருபக்கம் இருக்கட்டும். இப்ப நீ முதல்ல அடிக்கவேண்டியது. அவம் பேரென்ன சொன்ன..?”

``சதாசிவம்.”

``ஹாங் சதாசிவம். அவனைத்தான். நடுரோட்டுல உன்ட்ட வந்து ஒடக்கிட்டு போயிருக்கான். அவனதான் நீ மொதல்ல அடிக்கணும்.”

``அதெப்படிண்ணே நான் போய் அவன அடிக்கெது. அவென் என்னைவிட ஒயரமா, தடியா இருக்கான்.”

``உருவமெல்லாம் ரெண்டாவதுதான் மக்கா. உள்ளுக்குள்ள ஊக்கம்தான் முதல்ல வேணும்.

அவென் நாலடி நம்மளை அடிச்சாலும் நம்மளால அவனெ திருப்பி ஒரு அடியாச்சும் அடிக்க முடியுங்கிற ஊக்கம் வேணும்.” மீண்டுமொரு கோல்ட் ப்ளெயினை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக்கொண்டான் நாகராஜன்.

``அந்த ஊக்கம் வர நானென்னண்ணே பண்ணணும்?” அப்பாவியாகக் கேட்ட ரவியைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான் நாகராஜன்.

***

மறுநாள் சைக்கிள் ஸ்டாண்ட் மேலே அமர்ந்து மதிய உணவை உண்டுகொண்டிருந்த ரவியைத் தேடி சதாசிவம் வரவும், ரவியின் மனதினுள் ஒரு படபடப்பு உருவானது.

``உம்பேரு ரவியா?”

``ஆமா.”

``நீ புத்தேரி நாரஜெனுக்க தம்பியா?”

``ஆமா.”

``நீ நாராஜண்ணனுக்க தம்பின்னு தெரியாம நேத்து உங்கிட்ட ஒடக்கிட்டேன். தப்பா எடுத்துக்காத.”

ரவிக்கு ஆச்சர்யத்தில் கண்கள் விரிந்தன.

``அவெ... அதாம் ரம்யாவ நான் ரொம்ப சின்சியரா லவ் பண்ணுறேன். அதனாலதான் உங்கிட்ட ஒடக்கவேண்டிதாயிடிச்சு” குரல் தாழ்த்திப் பேசிய சதாசிவத்திடம் என்ன பேசுவது எனத் தெரியாமல் ரவி பார்க்க, ``நீ நம்ம ஸ்கூல்லன்னு இல்லை... டதி ஸ்குல்ல படிக்கிற பிள்ளையளுவோ எவளை வேணாலும் காமி... நான் உனக்கு சப்போர்ட் பண்றேன் சரியா... நீ நாராஜண்ணங்கிட்ட மட்டும் நான் உங்கிட்ட மன்னிப்பு கேட்டேன்னு சொல்லிடு.” பேசிவிட்டு செல்லும் சதாசிவத்தை ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ரவியின் மனதினுள் நாகராஜனின் உருவம் விஸ்வரூபம் எடுக்க ஆரம்பித்தது.

(திமிறுவான்...)