Published:Updated:

ஊசிப்புட்டான்: ``நிலவின் பின்னணியில் ஓங்கு தாங்காய் ஒரு கரிய உருவம்” | அத்தியாயம் - 6

``இல்லை நான் என் விருப்பப்படிதான் வாழுவேன்னு நினைச்சேன்னா, ஏற்கெனவே பெத்த தகப்பனுக்குக் கொள்ளிவெச்சுட்ட மாதிரி இந்தத் தள்ளைக்கும் கொள்ளியவெச்சுட்டு உன் விருப்பம் போல எக்கேடும் கெட்டுப் போ...”

பூமியின் சுழற்சி யாருடைய தேவைகளுக்காகவும், அவசியத்துக்காகவும் தன் வேகத்தை மட்டுப்படுத்துவதோ வேகப்படுத்துவதோ கிடையாது. ஆனால் வருடத்துக்கு முன்னூற்று அறுபத்தி ஐந்தே கால் நாள்கள். ஒரு நாளுக்கு இருபத்தி நான்கு மணி நேரம். ஒரு மணி நேரத்துக்கு அறுபது நிமிடங்கள். ஒரு நிமிடத்துக்கு அறுபது நொடிகள் எனக் கூறுபோட்ட மனிதர்களுக்கு மட்டும் அதீத சந்தோஷத்தை எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் காலம், அடுத்து என்ன நிகழப்போகிறது என்பதை அறியாமல் பயத்தோடு நகர்த்துகிற காலம் என இரண்டு கால தருணங்களிலும் பூமியின் வேகம் மிக மெதுவாகவும் இன்னும் ஒரு சிலருக்கோ மிக மிக மெதுவாகவும் நகர்வதாக உணர்கிறார்கள். விஜயாவின் ஒரு கையில் கண்ணகப்பையும் மறுகையில் ரோஸ் நிற கார்டையும் பார்த்ததும், பூமி மிக மிக மெதுவாகச் சுழல்வதாத்தான் ரவிக்குத் தோன்றியது.

அடுத்து என்ன நிகழப் போகிறது என்பது அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அதனால் அவனுள் வெவ்வேறு வகையிலான கணிப்புகளும் சந்தேகங்களும் முளைவிடத் தொடங்கியிருந்தன.

முதலில் அவனுள் தோன்றிய சந்தேகம் அம்மா கையில் இருப்பது ப்ராக்ரஸ் கார்டுதானா என்பதில் தொடங்கி அடுத்ததாக அது ப்ராக்ரஸ் கார்டாகவே இருக்கும் பட்சத்தில் அந்த கார்ட் தன்னுடைய கார்டா அல்லது தம்பி சந்திரனுடைய கார்டா என்பதில் வந்து நின்று சற்று இளைப்பாறியது. அது இளைப்பாறிய தருணத்தில் சந்திரன் அமர்ந்து பனங்கிழங்கைச் சாப்பிடும் அழகைப் பார்த்தால் அவனுடைய கார்டாக இருக்க வாய்ப்பில்லை என்கிற கணிப்பில் ஆரம்பித்து அது தன்னுடைய கார்டாகவே இருக்க வாய்ப்பிருக்கிறது என்ற ஊர்ஜிதத்தில் வந்து நின்றது.

மனம் ஊர்ஜிதம் செய்ததும், விஜயாவின் கையில் இருப்பது ப்ராக்ரஸ் கார்டுதானா என்கிற சந்தேகம் அவனைவிட்டு அகன்றுவிட்டது. குறைந்த அளவு மார்க் வாங்கியதோ அல்லது சிவப்பு மசியால் கோடு போட்டு `ஃபெயில்’ என்று காட்டியிருக்கும் மார்க்கையோ குறித்துக் கவலையில்லை. ஏதேனும் சொல்லித் தப்பிவிடலாம். மாறாக, மொத்த மதிப்பெண்களுக்குக் கீழாக வருகை என்று இருக்கும் கட்டத்தினுள் 18/18 என்று இல்லாமல் 13/18 என்று இருப்பதைப் பார்த்திருந்தால் என்ன செய்வது... அதை எப்படிச் சமாளிப்பது? அந்த ஐந்து நாள்களும் பள்ளிக்குச் செல்லாமல் எங்கே சென்றாய் என்று அடுத்த கேள்வி வருகையில் எங்கே சென்றதாகச் சொல்வது என யோசிக்க யோசிக்க, அவனுடைய பாதத்தில் துளிர்த்த வேர், பூமியைச் சுற்றவிடாமல் தடுத்து நிறுத்தியிருப்பதாகத் தோன்றச் செய்தது. அப்படியே திகைத்துப் போய் நின்றவன் மனதினுள் முதன்முதலாக ஒரு தீர்க்கமான கேள்வி எழுந்தது. `நமக்கெ ப்ராக்ரஸ் கார்டு எப்படி அம்மெக்க கைல வந்துச்சு?’

ஊசிப்புட்டான்
ஊசிப்புட்டான்

தான் நின்ற இடத்திலிருந்து நகராமலேயே தலையை மட்டும் திருப்பிச் சந்திரனைப் பார்த்தான். அவன் இன்னமும் பனங்கிழங்கைக் கடித்து, மென்று தின்றுகொண்டிருந்தான். அவன் பனங்கிழங்கை மெல்லும் சப்தம் அங்கிருந்த நிசப்தத்தைக் கிழித்ததோடு அல்லாமல் ரவியின் செவிப்பறையையும் கிழிப்பதைப்போல ரவிக்குத் தோன்றியது. ‘இவன்தான் வாங்கிட்டு வந்து கொடுத்துருப்பான்’ அவனுள் எழுந்த கோபத்தை அவன் கண்கள் வெளிப்படுத்தின.

ஊசிப்புட்டான்: ``இப்ப யார் குடியைக் கெடுக்கப் போறே?” | அத்தியாயம் - 5

``லேய் அவனை ஏம்ல மொறைக்குத...” விஜயாவின் குரல் கோபமாக வெளிப்படாமல் அவளுக்கே உரித்தான அதிகாரத்தோடு வெளிப்பட, ரவிக்குக் குழப்பம் இன்னும் அதிகமானது. `ஒருவேள அம்மெக்க கைல இருக்கது நமக்க ப்ராக்ரஸ் கார்டு இல்லியா’ திரும்பி மீண்டும் விஜயாவைப் பார்த்தான்.

``லேய் ஒன்னத்தாம்ல கேக்கேன். அவன ஏம்ல மொறச்சுப் பாக்குத..?”

``ந்நா ஒண்ணும் மொறக்கலியே...” சமாளிக்கும் குரலில் ரவி சொல்ல, ``போ... போயி கண்ணாடில ஒன் மொகரையைப் பாரு. தெரியும்.” சொல்லிவிட்டு அவள் மீண்டும் அடுக்களைக்குள் செல்லவும், `அப்பாடா... அம்மெக்க கைல இருக்கது நமக்கெ ப்ராக்ரஸு கார்டு இல்லை’ ரவியிடமிருந்து நிம்மதிப் பெருமூச்சொன்று வெளியேறியது.

`அடச்சை... எளவுல கொஞ்ச நேரத்துல என்னெல்லாம் நெனச்சு பயந்து தொலச்சிட்டேன்...’ அவனது பயம் அவனுக்கே சிரிப்பை வரவழைக்க, புன்னகைத்துக்கொண்டான். பூமியின் சுற்றல் அதன் இயல்புநிலைக்குத் திரும்பியதைப்போல அவனுக்கு இருந்தது

``கெழங்கு சாப்பிடுதியாலே...” அடுக்களையிலிருந்து விஜயாவின் குரல் கேட்டது.

``ம்ம்ம் குடும்மா...” உற்சாகமாகக் குரல் கொடுத்தான் ரவி.

``மொதல்ல போய் பள்ளிக்கூட யூனிஃபார்ம மாத்திட்டு மொகம் கழுவிட்டு வா” என்றாள்

``கெழங்கத் தின்னுட்டு மாத்திக்கறேன்” என்றான் பதிலுக்கு ரவியும் நிதானமாக.

``சடையையும் நிக்கரையும் மாத்துறதும் கெடயாது, கொண்டாடுறதும் கெடையாது. தொவைக்கிறப்பல்லாம் ஒரு சொமட்டுக்கு அழுக்கு போகுது” என்று சொன்ன விஜயாவின் குரல் ஒரு நொடி நின்று பின் சற்று சந்தேகத் தொனியில்,

``லேய் ஆமா இப்பெல்லாம் உன் சட்டைல நிக்கர்லல்லாம் பெருசா அழுக்கு வர்றதில்லயே, இப்பல்லாம் ஸ்கூல் மண்ணுல பொரளுறது இல்லியா?”

விஜயாவின் அந்தச் சந்தகேக் கேள்வியால் சற்று நிலை தடுமாறிய ரவியிடமிருந்து பதில் வராமல் போகவே, ``சட்டெயெல்லாம் பெருசா கசங்குன மாதிரியும் இல்லை. ஸ்கூலுக்கு ஒழுங்காத்தான் போறியா” என அடுத்த சந்தேகக் கேள்வியைக் கேட்டாள் விஜயா.

முதல் சந்தேகக் கேள்வியிலிருந்தே வெளி வந்திராத ரவியிடம், அடுத்த கேள்வியின் கொக்கி விழ, அதைச் சமாளிக்கத் தெரியாத ரவியோ கோபமாக, ``அவ்ளோ சந்தேகமிருந்ததுன்னா ஸ்கூல்ல வந்து வாத்தியாருகிட்ட கேட்டுக்கவேண்டியதுதான” என ஏறக்குறையக் கத்தினான்.

ரவியின் கோபக் குரலைக் கேட்டு அடுக்களையிலிருந்து வெளியே வந்தவள், கோபமாக, ``லேய் என்னல இது புதுப் பழக்கம்?” என்றாள்.

``என்னது, என்ன புதுப் பழக்கம்” என அதே கோபத்தோடே கேட்டான் ரவி.

``இப்படி எடுத்தெறிஞ்சு பேசுற பழக்கம்...”

ஊசிப்புட்டான்
ஊசிப்புட்டான்

``பின்ன என்ன... முன்னாடிலெல்லாம் ஏம்ல சட்டையையும் நிக்கரையும் இப்படி அழுக்காக்கிட்டு வர்றேன்னு கேப்ப. இப்ப என்னடான்னா சட்டையும் நிக்கரும் ஏன் அழுக்காகலைனு கேக்க. நான் இப்ப என்னதான் பண்ணணும்னு சொல்ற?” பேசியபடியே சட்டையைக் கழற்றித் தரையில் எறிந்தான் ரவி.

``என்னல பெத்த அம்மெகிட்ட பேசுறோங்கிற மரியாத இல்லாம பேசுக. இனி ஒரு வார்த்த இப்பிடிப் பேசுனேன்னா, கைல கண்ணாப்ப சூடா தா இருக்கு. வாயில சூடு போட்டு விட்ருவேன். பாத்துக்க” கண்களில் அனல் தெறிக்க, வலக்கையில் பிடித்திருந்த கண்ணகப்பையை ரவியின் முகத்துக்கு நேராக நீட்டிப் பேசினாள் விஜயா.

பள்ளிக்கூடத்துக்கு சரியாகப் போகாதது தெரிந்துவிடுமோ என்கிற பயத்தில், பதற்றத்தில் அவன் கோபமாகப் பேசியது அப்போதுதான் அவனுக்கு உறைத்தது.

``நானும் கொஞ்ச நாளா உன்னை கவனிச்சுட்டுதாம்ல இருக்கேன். ஒன் பேச்சு, போக்கு, நடவடிக்கைன்னு ஒண்ணுகூட சரியாப் படலை எனக்கு” ரவியின் மௌனக் குளத்தின் மேல் மீண்டும் ஒரு கல் வந்து விழுந்தது.

`அம்மெக்கி எல்லாம் தெரிஞ்சு போயிடிச்சோ’ என்ற சந்தேகம் அவனுள் எழவும், அவனையும் அறியாமல் அவனிடமிருந்து மூச்சுக்காற்று வேக வேகமாக வெளியேறிக் கை விரல்களை நடுங்கவைத்தன.

``இந்த மாசத்திக்க ப்ராக்ரஸ் கார்டு எங்கல” என விஜயா அதட்டிக் கேட்கவும், என்ன பதில் பேச எனத் தெரியாமல் ரவி உறைந்துபோய் அவளைப் பார்த்தான்.

Follow @ Google News: கூகுள் செய்திகள் பக்கத்தில் விகடன் இணையதளத்தை இங்கே கிளிக் செய்து ஃபாலோ செய்யுங்கள்... செய்திகளை உடனுக்குடன் பெறுங்கள்.

``கேக்கேம்லால ப்ராக்ரஸ் கார்டை எங்கல?”

``அது… அது… இன்னும் தரலை” தட்டுத் தடுமாறி ரவி பதில் சொல்கையில், அவன் குரலோடு கால்கள் வரையிலும் நடுங்கின.

``சந்த்ரா அடுப்பு பக்கத்துல இவங்கார்டு இருக்கு. அதை எடுத்துட்டு வால” என்று விஜயா சொல்ல, சந்திரன் தான் இருந்த இடத்திலிருந்து இறங்கி அடுக்களைக்குள் சென்றான்.

`அப்படீன்னா அம்மெக்க கைல இருந்தது என்னோட ப்ராக்ரஸ் கார்டுதானா’ அந்த நிமிடமே பூமி இரண்டாகப் பிளந்து தன்னை உள்வாங்கிவிடாதா என ரவிக்குத் தோன்றியது.

சந்திரன் எடுத்து வந்து கொடுத்த ப்ராக்ரஸ் கார்டை ரவியின் முகத்தை நோக்கி விசிறியடித்தாள் விஜயா.

``வழக்கமா ரெண்டு இல்ல மூணு பாடத்துலதானல பெயிலாவ. இந்தத் தடவை என்னல நாலு பாடத்துல பெயிலாயிருக்க...” தன் முன்னால் கிடந்த ப்ராக்ரஸ் கார்டை எடுத்து ரவி பார்த்தான். நாலு பாடத்தில் சிவப்புக் கோடும் ஒரு பாடத்துக்கு `a’ என்றும் போட்டிருந்தது. `கணக்கு பரீச்சை அன்னிக்கு நான் போகலியா’ எனத் தோன்றிய அதே வேளையில், `அட்டெண்டன்சை அம்மெ கவனிக்கல’ என்கிற நினைப்பு அவனுக்கு ஆறுதலாக இருந்தது.

``என்னல நான் பாட்டுக்குக் கேட்டுட்டேயிருக்கேன். நீ ஒம்பாட்டுக்கு கல்லுளிமங்கன் மாதிரி நிக்க?”

விஜயாவின் கேள்விக்கு என்ன பதில் சொல்லிச் சமாளிப்பது எனத் தெரியாததால் தலை குனிந்தபடியே நின்றான் ரவி.

``கொஞ்ச முன்னாடி வாய் கிழியப் பேசுனேல்லலே. அந்த வாய இப்பத் தெறந்து பேசேம்ல. வாய்ல என்ன பழையாத்து மண்ண கொழச்சா அடச்சிவெச்சுருக்க..?”

``நீ நல்லா படிச்சு எங்களைக் காப்பாத்துவேன்னு உங்கப்பா நம்புனாரு. அப்படி நம்பிக்கவெச்ச மனுசனை பாதிலயே...” கண்களில் கண்ணீர் திரண்டு வெளிவந்து குரல் அடைத்துக் கமற, ஒரு நொடி நிதானித்து உடுத்தியிருந்த சேலையின் தலைப்பால் கண்ணில் திரண்டிருந்த கண்ணீரைத் துடைத்தபடியே தீர்க்கமான குரலில், ``நீ நல்லா படிச்சு என்னயவெல்லாம் காப்பாத்த வேணாம். உன்னயே நீ காப்பாத்திக்கிட்டா போதும். இல்லை, நான் என் விருப்பப்படிதான் வாழுவேன்னு நினைச்சேன்னா,

ஏற்கெனவே பெத்த தகப்பனுக்கு கொள்ளவெச்சுட்ட மாதிரி இந்தத் தள்ளைக்கும் கொள்ளியவெச்சுட்டு உன் விருப்பம்போல எக்கேடும் கெட்டுப் போ...” சொல்லிவிட்டு கண்களைத் துடைத்தபடியே

அடுக்களைக்குள் சென்ற விஜயாவை, `அவசரப்பட்டுக் கோபப்பட்டுட்டோமே’ என்கிற குற்றவுணர்வு மேலிட, பார்த்தபடியே நின்றான் ரவி.

ஊசிப்புட்டான்
ஊசிப்புட்டான்

திண்ணையில் படுத்துத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தவன் காதுகளில் இரவின் அமைதியைக் குலைக்கும்விதமாக யாரோ ஒருவர் நடந்து வரும் காலடிச் சப்தம் கேட்கவும், அரைக்கண் திறந்து பார்த்தான். அவன் முன்னால் முழு நிலவின் பின்னணியில், ஓங்கு தாங்காய் வளர்ந்த கரிய உருவம் ஒன்று நிற்பது தெரிந்தது. அந்த இருளிலும் அந்த உருவத்தின் கண்களில் ஒரு வெளிச்சம். நிற்பது யாரென உற்றுப் பார்த்து அவன் சுதாரிக்கும் முன்னமே அந்த உருவம் அவன் அருகிலிருந்து நகர்ந்து, வீட்டு வாசற்கதவைத் திறந்து, ஒரு கணம் நின்று ரவியைப் பார்த்தது. நிலவின் வெளிச்சத்தில் தெரிந்த அந்த முகத்தை ரவி உற்றுப் பார்க்க, அந்த உருவம் எந்தவிதமான சப்தத்தையும் எழுப்பாமல் வீட்டினுள் நுழைந்தது.

நிலவின் வெண்ணிற ஒளியில் தெரிந்த சுவடுகளை வைத்து அந்த முகம் யாருடைய முகமென ரவி யோசிக்க யோசிக்க, கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அந்த முகம் யாருடையது என அவனுக்குப் புலப்பட ஆரம்பித்தது. `நம்பிக்கை துரோகத்தை மாதிரி ஒரு மோசமான துரோகம் இந்த உலகத்துல எதுவுங் கெடயாது’ சின்னத்தம்பியின் குரல் அசரீரியாக ரவியின் காதுகளில் ஒலித்தது.

`பால்ராஜ் மாமா ஏன் இந்த நேரத்துல நம்ம வீட்டுக்கு வாறாரு?’

(திமுறுவான்...)

ஊசிப்புட்டான் - `நம்பிக்கை வெச்சவனை ஏமாத்துறது எவ்ளோ பெரிய துரோகம்!' | அத்தியாயம் - 4
தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு