Published:Updated:

புத்துயிர்ப்பு: நான் அழகாக இருக்கிறேனா?

புத்துயிர்ப்பு
பிரீமியம் ஸ்டோரி
News
புத்துயிர்ப்பு

நவோமி உல்ஃப்

`நிஜத்தைவிட மாயையைக் கொல்வது கடினமானது' என்கிறார் விர்ஜீனியா உல்ஃப்.

ஏன் அப்படிச் சொல்கிறார்... மாயை என்பது ஒருவிதமான கனவு அல்லவா... இமைகளைப் பிரிக்கும்போதே கலைந்துவிடுவதுதானே கனவின் இயல்பு... பிறகேன் அது அழிக்க முடியாததாக இருக்கிறது... இதற்கான விளக்கத்தை நவோமி உல்ஃப் நமக்கு அளிக்கிறார்.

`நிஜம் ரத்தமும் சதையும் கொண்டது. அதைக் காண முடியும், எதிர்க்க முடியும், மாற்றியமைக்க முடியும். மாயையோ உருவமற்றது. அதைக் காணவோ தொட்டுணரவோ முடியாது என்பதால், அதை நம்மால் ஒன்றும் செய்ய முடிவதில்லை. நம்மால் ஒன்றும் செய்ய முடியாமல் இருப்பதுதான் மாயையின் பலம். அந்தப் பலத்தைக் கொண்டுதான் அது வளர்கிறது. அந்தப் பலத்தைக்கொண்டுதான் நம்மைக் கட்டுக்குள் கொண்டுவருகிறது. நாம் எதன் பிடியில் இருக்கிறோம் என்பதையே நம்மால் உணரமுடியாதபோது எப்படி நாம் போரிட முடியும்... எப்படி அதை அழிக்க முடியும்... அதனால்தான் விர்ஜீனியா அப்படிச் சொல்கிறார். உங்களுக்கு எடுத்துக்காட்டு வேண்டுமா... அழகை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்' என்கிறார் நவோமி.

அழகு என்பது என்ன? அழகை நீங்கள் காண முடியுமா... `முடியுமே... அழகான ஒரு மலரை என்னால் காண முடியுமே' என்று நீங்கள் சொல்லலாம். ஆனால்,

நீங்கள் காண்பது மலரைத்தானே தவிர, அழகான மலரையல்ல. அழகு என்பது வெளியிலா இருக்கிறது... ஆம் எனில், உங்களுக்கு அழகாகத் தோன்றும் ஒரு மலர் ஏன் இன்னொருவருக்கு அப்படித் தோன்றுவதில்லை... ஏனென்றால், அழகு வரையறைக்கு அப்பாற்பட்டது.

சாக்ரடீஸ் முதற்கொண்டு மாபெரும் தத்துவ அறிஞர்கள் எல்லாம் முயன்றும் இன்றுவரை அழகு அழகு நம் விளக்கங்களுக்கு அப்பாற்பட்டதாகவே இருக்கிறது. மலர் நிஜம். ஆனால், அழகு நிஜமல்ல. அது ஒரு பார்வை. ஒருவிதமான கருத்து. நீங்கள் காணும் கனவு. விர்ஜீனியா உல்ஃப் குறிப்பிட்டதைப் போல் `அழகு என்பது மாயை. அந்த மாயைக்குள்தான் எல்லாப் பெண்களும் காலங்காலமாக அடைந்து கிடக்கிறார்கள்' என்கிறார் நவோமி உல்ஃப். அந்த மாயை அவர்களைப் பிடித்துத் தின்று கொண்டிருக்கிறது.

அமெரிக்கப் பெண்ணியச் சிந்தனையாளராக நவோமி உல்ஃப் எழுதி 20 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வெளிவந்த முக்கியமான நூல் The Beauty Myth. ‘என் கேசம் நரைக்க ஆரம்பித்துவிட்டது. என் சருமத்தின் மினுமினுப்பு கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மறைந்து சுருக்கங்கள் புலப்பட ஆரம்பித்துவிட்டன. வெள்ளை வெளேரென்று பளிச்சிட்டுக்கொண்டிருந்த என் பற்கள் பழுப்பேற ஆரம்பித்துவிட்டன. பொலிவிழந்துவிட்ட என் உடலை இனி யார் காண்பார்கள்?’ - 2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் இயற்றப்பட்ட தெரிகதாவில் கவலையோடு ஒலிக்கும் பௌத்தப் பெண் துறவியின் குரல் நமக்கெல்லாம் நன்கு பரிச்சயமான ஒன்று, இல்லையா...

புத்துயிர்ப்பு: நான் அழகாக இருக்கிறேனா?

என் எடை மிகாமல் இருக்கிறதா, என் கேசம் குறிப்பிட்ட முறையில் பராமரிக்கப்படுகிறதா, என் முகம் பழுதற்றதாக இருக்கிறதா, என் சருமம் மென்மையாக இருக்கிறதா, என் சிரிப்பு தூய்மையானதாக அமைந்திருக்கிறதா, என் உதட்டுச் சாயம் என் சருமத்தின் நிறத்துக்கும் முக அமைப்புக்கும் பொருந்தி வருகிறதா, என் உயரத்துக்கேற்ற உடையை எப்படித் தேர்ந்தெடுத்துக்கொள்வது, என் கால்களுக்கு எத்தகைய காலணிகள் பொருத்தமாக இருக்கும், என் விரல் நகப்பூச்சு எந்த வண்ணத்தில் இருப்பது சரியானது, என்ன செய்தால் உடல் இளைக்கும், எவ்வளவு சாப்பிட்டால் என் உடல் பொலிவானதாக மாறும், நான் அழகாக இருக்க வேண்டுமானால் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டும், என்னவெல்லாம் செய்யக் கூடாது...

நீங்கள் ஒரு பெண் என்றால் இப்படிப் பல நூறு கேள்விகளோடு நீங்கள் போராடியாக வேண்டும். நீங்கள் ஒரு பெண் என்றால் நீங்கள் உங்கள் உடலைத் தொடர்ந்து கண்காணிக்க வேண்டும். தொடர்ந்து அதைப் பராமரிக்க வேண்டும். கட்டுக்கடங்காமல் செல்லும்போது ஒரு காட்டு விலங்கைப் போல அதை நீங்கள் பழக்கப்படுத்த வேண்டும். நான் அழகாக இருக்கிறேனா என்று கண்ணாடி முன்பு நின்று அவ்வப்போது நீங்கள் பரிசோதித்துக்கொள்ள வேண்டும். உங்கள் உடலைப் பேணும்போது எந்தவித சமரசமும் நீங்கள் செய்து கொள்ளலாகாது. அழகைப் பெறுவதற்கு நீங்கள் உழைக்க வேண்டும். பெற்ற அழகைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள உழைக்க வேண்டும்.

உங்கள் வயது என்னவாக இருந்தாலும் சரி; உங்களால் இன்னும் இளமையாக மாற முடியும். உங்கள் நிறம் என்னவாக இருந்தாலும் சரி, அந்த நிறத்தை இன்னமும் செழுமைப் படுத்த முடியும். பிசகில்லாத அழகோடு மிளிர்வதென்பது வாழ்நாள் பணி என்பதை நினைவிலிருந்து அகற்றாதீர்கள்.

`அழகுக்காகச் செல்வத்தையும் மனநிம்மதியையும் இழந்து தவிக்கும் பல பெண்களை நான் கண்டிருக்கிறேன்' என்கிறார் நவோமி. அழகுக்காக உறுப்புகளை அறுவை சிகிச்சைகள்மூலம் திருத்தியும் மாற்றியும் அமைத்துக்கொள்கிறார்கள். இளம் பள்ளிக்கூடப் பெண்களும்கூட அழகாக இருக்க வேண்டும் என்று துடிக்கிறார்கள். அழகு என்பது வெறும் மாயை என்று அந்தப் பெண்களிடம் எப்படி விளக்குவேன்... அழகுக்கான இலக்கணத்தை வரையறுத்ததோடு நில்லாமல் அதன்மூலம் ஆதாயமும் அடைபவர்கள் ஆண்களே என்று எப்படிப் புரியவைப்பேன்... அழகு உங்கள் சுதந்திரத்தைப் பறிக்கிறது. உங்களை நம்பிக்கையற்றவராக மாற்றுகிறது. பிசாசு போல உங்கள் முதுகில் ஏறியமர்ந்துகொண்டு உங்களையே அது தின்றுகொண்டிருக்கிறது.

உங்கள் உரிமைகளைப் பெற்றுத் தருவதற்காக உலகமெங்கும் பெண்கள் வீரஞ்செறிந்த போராட்டங்களை முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள். உங்கள் கல்விக்காக, உங்கள் ஓட்டுரிமைக்காக, உங்கள் சொத்துரிமைக்காக, உங்கள் திருமண உரிமைக்காக அவர்கள் இன்றும் போராடிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். நீங்களோ நான் போதுமான அளவுக்கு அழகாக இருக்கிறேனா என்று கன்னத்தில் கை வைத்துக்கொண்டு சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறீர்கள். உங்கள் உடலை உங்களால் தக்கவைத்துக்கொள்ள முடியவில்லை என்னும்போது, உங்கள் உடலின்மீது உங்களால் உரிமை கோர முடியவில்லை என்னும்போது அந்த உரிமை இந்த உரிமை என்று என்னென்னவோ உரிமைகளையெல்லாம் கொண்டுவந்து உங்கள் கரங்களில் கொடுப்பதில் என்ன பலன் இருந்துவிட முடியும்... பிசாசை இறக்கிவிடாமல் எப்படி நீங்கள் சுதந்திரமாக நடைபோட முடியும்...

இதிலிருந்து விடுபடுதற்கு ஒரே வழி, அழகு என்னும் மாயையைத் தூக்கிப்போட்டு உடைப்பதுதான். அழகுக்கு எதிராகத் திரும்புவதன்மூலம், அழகை எதிர்ப்பதன்மூலம், அழகை வெளிப்படுத்தாமல் இருப்பதன்மூலம் பெண்கள் விடுதலை பெறலாம் என்று ஒரு பிரிவினர் வாதிடுகிறார்கள். ஆனால், இந்த வாதத்தை நவோமி உல்ஃப் ஏற்பதில்லை.

அமெரிக்காவில் 1960-களிலும் 70-களிலும் ‘கறுப்பே அழகு’ என்னும் பெரும் முழக்கத்தை ஆப்பிரிக்க அமெரிக்கப் பெண்கள் ஓர் இயக்கமாக முன்னெடுத்தனர். வெள்ளைதான் அழகு என்கிறாயா... இல்லை, கறுப்பே அழகு. குறிப்பிட்ட உயரத்தில் குறிப்பிட்ட எடையில் இருந்தால்தான் அழகு என்பாயா... இதோ என் பெருத்த உடலைப் பெருமிதத்தோடு முன்னிறுத்துகிறேன். இளமைதான் அழகு என்கிறாயா... இதோ அறுபது வயது அழகி. என்ன செய்ய முடியும் உன்னால்?

என் ஆடை அழகு. என் இசை அழகு. என் நடனம் அழகு. என் சிதைந்த புருவம் அழகு. என் கந்தல் ஆடை அழகு. வாசனை பூசாத என் உடல் அழகு. அழகின் இலக்கணம் என் கறுத்த உடல். அழகின் இலக்கணம் களங்கமில்லாத என் ஆன்மா. அழகின் இலக்கணம் என் ஆப்பிரிக்க வேர். நான் அழகல்ல என்று சொல்ல நீ யார்?

அழகுக்கு எதிரான ஒரு கலகக்குரல் இது. ஆனால், கவனியுங்கள், இந்தக் குரல் அழகு என்னும் மாயையை முழுமையாக உடைத்து நொறுக்கவில்லை. மாறாக, அழகுக்கான இலக்கணத்தை அது திருத்துகிறது. தலைகீழாகத் திருப்பிப்போடுகிறது. புதிய வரையறையை உருவாக்குகிறது. உன் கண்களைக் கொண்டல்ல, என் கண்களைக் கொண்டே அழகை மதிப்பிட வேண்டும் என்று மாற்று உரையாடலை முன்னெடுக்கிறது. நீயும் அழகு குறித்துதான் பேசுகிறாய். ஒரு பெண்ணியவாதியான நான் உன் பார்வையை ஏற்கமாட்டேன் என்று சொல்ல முடியுமா...

`நான் அப்படிச் சொல்ல மாட்டேன்' என்கிறார் நவோமி உல்ஃப். `அழகு என்னும் மாயையை உடைக்கவேண்டுமானால் அழகுக்கு அளிக்கப்படும் வரையறையை முடிவின்றி நாம் நெகிழ்த்திக்கொண்டே போக வேண்டும்' என்கிறார் அவர்.

பார்வையல்ல, பார்வைகள். உடல்ல, உடல்கள். முகமல்ல, முகங்கள். நிறமல்ல, நிறங்கள். வடிவமல்ல, வடிவங்கள். கண்ணோட்டம் அல்ல, கண்ணோட்டங்கள். மலர் அல்ல, மலர்கள். அழகு அல்ல அழகுகள்.

அழகு என்னும் மாயையை உடைக்க வேண்டுமானால் அதை அனைவருக்குமாக ஜனநாயகப்படுத்த வேண்டும். சுருங்கிக்கிடக்கும் அதன் பொருளை விரிவுபடுத்திக்கொண்டே போக வேண்டும். ஆதிக்கத்தின் பிடியிலிருந்து அழகு விடுவிக்கப்படும்போது பெண்கள் அழகின் பிடியிலிருந்து விடுதலை பெறுகிறார்கள். அவ்வாறு நிகழும்போது உலகம் அழகானதாக மாறுகிறது.