Published:Updated:

ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்

Use App
ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா
ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா

ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா

பிரீமியம் ஸ்டோரி

“எம் பேரு சுமதி. மூணாங்கிளாஸ் படிக்கிறேன். உன்ன எந்த கிளாஸில சேக்க கூட்டிட்டு வந்தாங்க?”

“தெரியாது”

“உன்னோட அம்மாவா இங்க கொண்டுவந்து விட்டாங்க?”

“ம்…”

“அப்பா…?” 

ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா

நான் அப்பாவைப் பற்றி யோசிக்கத் தொடங்கினேன். தெளிவில்லாத ஒரு முகம் அலையடித்ததே அல்லாமல் அதை வடித்தெடுக்க முடியவில்லை. இங்கு வருவதற்கு முன்பு நானும் அம்மாவும் வேறு ஓர் இடத்திலிருந்தோம். அந்த இடம் எதுவென்று சரியாக எனக்குத் தெரியவில்லை, அங்கே அம்மாவின் வயதொத்தவர்கள் கொஞ்ச பேர் இருந்தார்கள். என் வயதில் இரண்டு மூன்று குழந்தைகளையும் அங்கு பார்த்தது நினைவிலிருக்கிறது. காலையில் எல்லாப் பெண்களும் எங்கோ வேலைக்குப் போகும் போது அம்மாவும் அவர்களுடன் செல்வதைப் பார்த்திருக்கிறேன். இதற்கிடையில் எப்போதோ ஞாபகத்தில் இருந்த அப்பாவின் முகம் என்னிடமிருந்து நழுவியிருந்தது. இப்போது சுமதி கேட்கும்போதுதான் யோசிக்கிறேன்.

“அப்பா எங்கே?”  

ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா



சுமதி என்னை நினைவுகளிலிருந்து உலுக்கியபடிக் கேட்டாள், “பாக்யம் உன்னோட அப்பா எங்கே?”

நான் அவளைப் பார்த்து  மலங்க மலங்க  விழித்தேன். “அப்பா….தெரியாது.”

“இங்கே இருக்கிறது உன்னோட சொந்த அக்காவும் அண்ணனும்தானே? இன்னைக்கி காலையில உங்கூடப் பார்த்த இந்திரா அக்காவும் உண்ணிக்கிருஷ்ணனும் உனக்கு யாரு? சொந்த அக்காவும் அண்ணனுமா?”

சுமதி மீண்டுமொருமுறை கேட்டபோது தான் அக்காவின் பெயர் இந்திரா என்பதும் அண்ணனின் பெயர் உண்ணிக்கிருஷ்ணன் என்பதும் எனக்குத் தெரியவந்தது.

“தெரியாது. அவங்க என்னோட அக்காவும் அண்ணனும்தான்னு அம்மா இப்பதான் சொல்றாங்க. நான் இப்பதான் மொதல் தடைவையா அவங்களைப் பார்க்கிறேன்.”

கொஞ்ச நேரம் கழித்து சுமதி மீண்டும் கேட்டாள்.

“உனக்குதான் அம்மா, அக்கா, அண்ணன் எல்லோரும் இருக்காங்களே, பின்ன எதுக்கு இங்க கொண்டுவந்து சேர்த்திருக்காங்க?”

எனக்கு அந்தக் கேள்வியின் ஆழம் புரியவில்லை. துக்கம் வயிற்றிலிருந்து மேலெழ நான் கேட்டேன்.

 “அப்படின்னா? எனக்குப் புரியல...”

“அப்படின்னா... எனக்கு அப்பாவும் அம்மாவும் இல்ல. பாட்டி மட்டும்தான் இருக்காங்க, அதனால்தான் என்னை இங்க கொண்டுவந்து விட்டிருக்காங்க. இங்க இருக்கிறவங்க எல்லாருமே யாரும் இல்லாதவங்கதான். இது அநாதைப் பிள்ளைகள் படிக்கிற இடம். அதனால்தான் கேட்டேன், உனக்கு அம்மா இருந்தும் ஏன் இங்க கொண்டுவந்து விட்டாங்க?”

எனக்கு அவள் பேசுவதொன்றும் புரியாமல் போனதால் நான் ஏதும்  திரும்பப் பேசவில்லை. ஆனால், துக்கம் தொண்டைக்குழியில் ஸ்திரமாய் இறங்கியது.

“வா இங்கே உட்காரலாம்.” ஒரு மரத்தடியில் உட்கார்ந்தோம். காலையில் அழுததால் ஏற்பட்ட கேவல் இன்னும் மிச்சமிருந்தது. என் கண்கள் மீண்டும் நிறைந்து ததும்பி நிற்பதைப் பார்த்த சுமதி ஏதும் பேசாமல் மெனமாக உட்கார்ந்தாள்.    

ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா

“நான் இனி எப்ப எங்க அம்மாவைப் பார்க்க முடியும்?”

“இங்க மாசத்துக்கு ஒரு முறைதான் யாரையாவது பார்க்க அனுமதிப்பாங்க. இனி அடுத்த மாசம்தான் உன்னோட அம்மா வருவாங்க”

“அடுத்த மாசம்னா?”

“கொஞ்ச நாள் கழிச்சி…”

நான் மெலிதான குரலில் அழ ஆரம்பித்தேன்.

ஒருமுறை எதற்கோ அடம்பிடித்து அழுதபோது அம்மா சொன்னது நினைவிற்கு வருகிறது, “இப்படி அடம்பிடிச்சா உன்னை எங்கயாவது தூக்கிப்போட்டுடுவேன்.”  அதனால்தானா அம்மா என்னை இங்கே தூக்கிப்போட்டுட்டு போயிட்டாங்க? எவ்வளவு முயன்றும் அழுகையை அடக்கவே முடியவில்லை.

“எங்க அண்ணன் எங்கே?” 

சட்டென எனக்கு அண்ணனைப் பார்க்க வேண்டும் போலிருந்தது.

“அதோ அங்க தெரியுதே அந்தக் கட்டடத்தில்தான் உங்க அண்ணன் இருக்கான், அங்க ஆம்பளப் பசங்க மட்டும் இருப்பாங்க. இங்க பொம்பளப் பசங்க மட்டும்.”

“இனி அண்ணனையும் பாக்க முடியாதா?”

“பள்ளிக்கூடத்துக்கு வரும்போது பார்க்கலாம்.”

மீண்டும் சுமதி ஏதேதோ பேசியபடி யிருந்தாள். அந்தப் பள்ளி, ஆசிரியர்கள், சாப்பாடு பற்றியும் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். தங்கும் இடத்தைச் சுற்றிக் காண்பித்தாள். நான் எதையும் கவனிக்கவில்லை. எனக்கு உரக்கக் கத்தி அழ வேண்டும் போலிருந்தது. நேரம் மாலையாகி இருந்தது. எல்லாப் பெண் பிள்ளைகளும் வாசலில் ஓடி விளையாடும் போது நான் மரத்தடியில் அம்மாவைப் பற்றி யோசித்தபடி உட்கார்ந்திருந்தேன். வேதனை சகிக்க முடியவில்லை. நேரம் இரவானது, ஒரு பெரிய ஹாலில் வரிசை வரிசையாக எல்லோரும் பாய் விரித்துப் படுத்தார்கள். சின்னப் பிள்ளைகள் ஒரு ஹாலிலும், பெரியவர்கள் மற்றொரு ஹாலிலுமாகப் படுத்தார்கள்.

எனக்கு ஒரு பாயும் போர்வையும் தரப்பட்டது. பாயை எனக்கு விரிக்கத் தெரியவில்லை. யாரோ ஓர் அம்மா வந்து அதை விரித்துக் கொடுத்தாள். எல்லோரும் படுத்துவிட்டார்கள். விளக்கணைத்தபோது பயமாக இருந்தது. அம்மாவை நினைத்து யாருக்கும் கேட்காத குரலில் அழ ஆரம்பித்தேன். அழுதழுது அப்படியே தூங்கிப்போயிருந்தேன்.

காலையில் யாரோ வந்து தட்டி எழுப்பியவுடன் பதறிப்போய் அம்மாவைத் தேடினேன். கண் திறந்து சுற்றிலும் பார்த்தபோதுதான் நான் அம்மாவுடன் இல்லை என்ற சூழல் எனக்கு விளங்கியது. எல்லோரும் பாயையும் போர்வையையும் மடித்துவைக்கிறார்கள். போர்வையைப் பாயில் மூடிவைத்து மடித்தேன். சுமதி எங்கோ இருந்துவந்து போர்வையை மடிக்க உதவினாள். பள்ளிக் கட்டடமும் தங்குமிடமும் பக்கத்துப் பக்கத்திலிருந்தன. அங்கே போய்ச் சாப்பிட்டேன். மறுபடியும் ஒரு மரத்தடியில் வந்து உட்கார்ந்தேன். யாரோ வந்து தோள்மீது கை வைத்தார்கள். திரும்பிப் பார்த்தபோது உண்ணியேட்டன் நின்றுகொண்டிருந்தான். அவனைப் பார்த்தவுடன் எனக்கு மீண்டும் அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது. கண்களைத் துடைத்தபடி அண்ணன் என்னிடம் கேட்டான்.

“சாப்ட்டியா?”

“ம்…”

நான் அழுதபடியே அண்ணனிடம் கேட்டேன், “ஏன்ணா அம்மா என்ன இங்க தூக்கிப் போட்டுட்டுப் போனாங்க? எனக்கு அம்மாவைப் பார்க்கணும்.”

“அம்மா உன்ன தூக்கிப் போடலம்மா, படிக்கத்தான் இங்க விட்டுட்டுப் போயிருக்காங்க.”

“நேத்து சுமதி, யாரும் இல்லாதவங்களத்தான் இங்க கொண்டுவந்து விடுவாங்கன்னு சொன்னா. இது அநாதைப் பிள்ளைகள் படிக்கும் இடமாமே…”

கொஞ்ச நேரத்திற்கு அண்ணன் ஒன்றுமே பேசவில்லை. பிறகு சட்டையை இழுத்து என் முகத்தைத் துடைத்தபடிச் சொன்னான்.

“நாம அநாதைகளெல்லாம் இல்லை. அம்மா வேலைக்குப் போக வேண்டாமா? உன்னத் தனியா விட்டுட்டு அம்மா எப்படி வேலைக்குப் போக முடியும். அதனாலதான் இங்க கொண்டுவந்து விட்டாங்க.”

“சுமதி நம்ம அப்பா இல்லையான்னு கேட்டா, நம்ம அப்பா எங்கண்ணா?”

“அப்பா… நம்ம அப்பா செத்துப் போயிட்டாங்க. உனக்கு அப்ப மூன்றரை வயசுதான் ஆகிருந்திச்சு. நமக்கு அம்மா மட்டும்தான் இருக்காங்க. அம்மா ரொம்பப் பாவம்மா. நாம படிச்சுப் பெரியவங்க ஆனா, அம்மாவை நல்லாப் பார்த்துக்கணும். அதனால நீ நல்லபுள்ளயாப் படிக்கணும்மா. போ பெல்லடிக்கப் போறாங்க.”

அண்ணன் போனான். நான் அங்கேயே உட்கார்ந்திருந்தேன். அப்பாவின் முகத்தை மீட்டெடுக்க மீண்டுமாய் முயன்றேன். எங்கெங்கிருந்தோ தெளிந்தும் கலைந்தும் வரும் உருவங்களிலிருந்து வெள்ளைத்துணியிட்டு மூடிய ஒன்றின் முன்பிருந்து அம்மா பெருங்குரலெடுத்து அழுதது நினைவிற்கு வருகிறது. அதுவாகயிருந்தாரா அப்பா? நாற்காலியில் உட்கார்ந்து வாசிக்கும் அப்பாவின் முகத்தை, வெள்ளைத் துணியில் புதைத்து வைத்திருக்கும் முகத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்க முயற்சித்தேன். சட்டென ஏதோ சத்தம் கேட்டுப் பதறிப் போனேன். வகுப்பு தொடங்குவதற்கான மணி அடித்திருந்தது.

பள்ளிக்கூடத்தில் தங்குமிடத்தில் யாரோடும் பேசவும் பழகவும் எனக்குத் தோன்றவே இல்லை. மனசு முழுக்கக் காற்று புகக்கூட இடமில்லாமல் முழுவதுமாய் அம்மா நிறைந்திருந்தாள். வகுப்புகள் இல்லாத நேரங்களிலும் பள்ளிக்கூடம் இல்லாத நாள்களிலும் நான் வெளி கேட்டைப் பார்த்தபடி உட்கார்ந்து இருப்பேன். தூரத்தில் எங்காவது அம்மாவின் முகம் தென்படுகிறதா?

வகுப்பில் சொல்லித் தருவதொன்றையும் என்னால் கவனிக்க முடியவில்லை. எப்போதும் மனசு முழுவதும் துக்கம் மட்டுமே நிறைந்திருந்தது. சாப்பிடும் போதும் தூங்கும்போதும் நிழல்போல கூடவே வந்தது. மற்ற பிள்ளைகள் எல்லோ
ரும் ஓடியாடி விளையாடிச் சத்தமிட்டுப் பாடி ஆர்ப்பரிப் பதை வெறுமனே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் நான். ஒருமுறைகூட அவர்களோடு விளையாடவோ அவர்களின் சந்தோஷத்தைப் பங்கு வைக்கவோ என்னால் முடிந்ததே இல்லை.

குளித்துவிட்டு சரியாகத் தலை துடைக்கத் தெரியாத தாலோ என்னவோ சீக்கிரமாகவே ஜுரம் வந்தது. உடம்பு சரியில்லையென்றால் தனியாகத்தான் அறையில் படுக்கவைப் பார்கள். இரவில் மட்டும் கூட ஒரு பெண்வந்து படுப்பாள். காய்ச்சல் அதிகமாக அதிகமாக அம்மாவிற்குத் தகவல் சொல்லி விட வேண்டும் என்று டாக்டர்கள் அபிப்ராயப்பட்டார்கள். மறுநாளே அம்மா வந்தாள். நிறைய நாள்களின் விடுபடலுக்குப் பிறகு அம்மாவைப் பார்த்தபோது என்னால் துக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அம்மாவைக் கட்டிப்பிடித்துக் கேவிக் கேவி அழுதேன்.

“இனி நான் குறும்பே செய்ய மாட்டேன். அம்மா சொன்னதெல்லாம் கேட்பேன். என்னை இங்கிருந்து கூட்டிட்டுப் போயிடுவீங்களா அம்மா?” அம்மாவும் என்னுடன் அழுகிறாள். ஒன்றும் பேசவில்லை. டாக்டர்கள் அம்மாவிடம் என்னென்னவோ சொன்னார்கள். அம்மாவை இறுகக்கட்டிக்கொண்டு நான் தூங்கிப்போயிருந்தேன். எப்போதோ திடுக்கிட்டுக் கண் திறந்தபோது அம்மாவைக் காணவில்லை. பக்கத்தில் நின்றிருந்த பெண்ணிடம் கேட்டேன், “அம்மா எங்கே?”

“அம்மா போயிட்டாங்க பாப்பா. ரெண்டு நாளா நீ கண் முழிக்கவே இல்ல. இன்னக்கி  ஜுரம் சரியாகிடிச்சு. நீ கண் திறந்து பார்த்து அழுவியோன்னு அம்மா சீக்கிரமே போயிட்டாங்க.” அதோடு அம்மாவைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்பும் காத்திருப்பும் எனக்குள்ளாகத் தீய்ந்துபோனது. இனி ஒருபோதும் என்னைப் பார்க்க அம்மா வர மாட்டாள் என்று எனக்குத் தீர்மானமாகத் தெரிந்தது. ஆனாலும், அப்போதும் அந்தச் சூழலோடு என்னால் ஒத்துப்போகவே முடியாமலிருந்தது.

அம்மாவை அதற்குப் பிறகு பார்க்கவே முடியாமல் போனது. நான்காவது படிக்கும்போது பெரியம்மா என்று ஒருவர் வந்து அழுது தீர்த்து ‘இப்படி அநாதை மாதிரி ஆக்கிட்டாளே’ என்று என்னையும் அண்ணனையும் பாலமந்திரத்திலிருந்து கூட்டிக்கொண்டு சென்னைக்கு வந்து விட்டாள். இது தெரிந்து அம்மா, பெரியம்மா வின் வீட்டில் வந்து சண்டை போட்டு தனியாக ஒரு வீடெடுத்து எங்களோடு தங்கினாள். ஆனால், அதற்குள் அவளுக்குக் கர்ப்ப்பை புற்றுநோய் முற்றியிருந்தது. அண்ணன் பள்ளிக்கூடத்திற்கும் நான் அம்மாவை அனுமதித்திருந்த சென்னை ஜெனரல் ஆஸ்பத்திரிக்கும் போக ஆரம்பித்த மிகத் துயரமான நாள்கள் அவை.

அம்மா உண்ணியிடம் தவறாமல் பள்ளிக்குப் போகச் சொன்னாள். அதனால் மருத்துவமனை ட்யூட்டி எனக்கானது. காலையில் ஐந்து மணிக்கு எழுந்திருப்பேன். தெரு மூலையில் போய் தண்ணீர் பிடிக்க வேண்டும். வாசல் பெருக்க வேண்டும். கஞ்சி வைக்க வேண்டும். உண்ணி கஞ்சி குடித்துவிட்டுப் பள்ளிக்கூடத்திற்குப் போய்விடு வான். நானும் கஞ்சி குடித்துவிட்டு ஒரு தூக்குப் பாத்திரத்தில் அம்மாவுக்கும் எடுத்துக்கொண்டு மருத்துவமனைக்குப் போவேன். பஸ் ஸ்டாண்ட், வீட்டிலிருந்து வெகு தொலைவிலிருந்தது. பஸ்ஸில் எப்போதும் கூட்டம் நிறைந்திருக்கும். நெரித்து இடித்துத் தள்ளி நானும் ஏறி விடுவேன். எப்போதும் உட்கார இடம் கிடைக்காது. ஒருமணி நேரத்திற்கும் மேலாகப் பயணம் செய்ய வேண்டும். பஸ்ஸில் இருந்து இறங்கிக் கொஞ்சம் நடந்து, பிரிட்ஜ் மேலே ஏறி இறங்கினால் மருத்துவமனை. உள்ளே போய் மூன்றாம் மாடி ஏறி 17-ம் எண் வார்டுக்குப் போய்ச் சேர்வதற்குள் நான் தளர்ந்து குழைந்துவிடுவேன்.

நான் போய்ச் சேர்ந்து அம்மாவைப் பார்க்கும் பெரும்பாலான நாள்களில் அவள் மயக்கத்தில்தானிருப்பாள். ரேடியேஷன் சிகிச்சையாலோ அல்லது அதுபோன்ற ஏதோ ஒரு சிகிச்சையாலோ அம்மாவின் முடி முழுக்கக் கொட்டிப் போயிருந்தது. என்னைப் பாலமந்திரத்தில் கொண்டு விடும்போது அம்மா பேரழகியாக இருந்தாள். கண் எழுதி, பொட்டுவைத்து, நீண்ட கூந்தலை நுனியில் முடிந்து… அழகி. ஆனால், இப்போது அம்மா ஒரு சோபையுமில்லாமல்… கறுத்து மெலிந்து கண்ணெல்லாம் குழிக்குள் இருப்பது போன்று பார்க்கவே உள்ளே வலிக்கும்.

அம்மாவின் முகத்தையே பார்த்தபடிக் கட்டிலின் ஓரத்தில் படுத்து உறங்கிவிடுவேன். மணியடிக்கும் சத்தம் கேட்டு ஒவ்வொரு முறையும் திடுக்கிட்டு எழுவேன். ரொட்டியும் பாலும் கொண்டுவரும் வண்டியின் மணிச் சத்தம்தான் என்னை எழுப்பும். எல்லா நோயாளிகளின் கட்டிலுக்கருகிலும் வந்து ஒரு டம்ளர் பாலும் ஒரு ரொட்டிப் பாக்கெட்டும் தருவார்கள். அம்மா எதுவும் சாப்பிட மாட்டாள். நான் பாலைக் குடித்துவிடுவேன். ரொட்டியை வீட்டிற்கு எடுத்து வந்துவிடுவேன். அம்மா மருத்துவமனையில் சேர்ந்த பிறகு, எல்லா இரவிலும் எங்களுக்கு ரொட்டிதான் சாப்பாடாக இருந்தது. முடிந்தால் ஒரு கறுப்பு காபியும்கூட இருக்கும். ஒன்பது வயது சிறுமியாக இருக்கும் நான் அம்மாவுடன் தங்கிப் பார்த்துக்கொள்வது, அங்கிருக்கும் டாக்டர்களுக்கும் நர்ஸ்களுக்கும் ஒரே ஆச்சர்யமாக இருக்கும்.

 ஒருநாள் காலையில் நான் அம்மாவின் கட்டிலருகில் உட்கார்ந்திருந்தபோது கணவனும் மனைவியுமாக இரண்டு பேர் வந்தார்கள். அம்மாவிடம் என்னென்னவோ பேசினார்கள். பேசிவிட்டு என்னிடம் வந்தவர்கள் ‘போலாமா’ என்று கேட்டார்கள். எங்கே என்ற முகபாவத்தோடு நான் அம்மாவைப் பார்த்தேன். “மகளே நீ இவங்கக்கூடப் போ. கொஞ்சநாள்ல்ல அம்மா செத்துப்போயிடுவேன். அப்பறம் உனக்கு யார் இருக்காங்க? உண்ணி ஆம்பளப்புள்ள... எப்படியாவது பொழச்சிப்பான். இவங்ககூடப் போனா நல்லாப் பார்த்துப்பாங்க. உன்னப் படிக்கவைப்பாங்க….” இதெல்லாம் சொல்லும்போதும் அம்மா அழுதுகொண்டே
யிருந்தாள்.   

ஸ்வரபேதங்கள் - மலையாள மூலம்: பாக்யலஷ்மி - தமிழில்: கே.வி.ஷைலஜா

அன்று பாலமந்திரத்தின் உள்ளே நுழைந்தபோது உண்டான அதே பயமும் படபடப்பும் இப்போதும் தோன்றியது. நான் அம்மாவின் கையை உதறித் தள்ளி மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியேவந்து குறுக்கும் நெடுக்கும் ஓடும் வாகனங்களுக்கு நடுவே நுழைந்து ஓடினேன். மருத்துவமனைக்கு வரும் வழியில் ஒருமுறை பெரியம்மாவைப் பார்த்தது நினைவில் வர, பஸ் பிடித்து நேராகப் பெரியம்மாவின் வீட்டிற்கு வந்து எல்லாவற்றையும் சொன்னேன். பெரியம்மாவும் அழுது தீர்த்தாள்.
 “எவ்வளவு கட்டாயப்படுத்தினாலும் நீ யார் கூடவும் போகக் கூடாது. யார் கேட்டாலும் எனக்குப் பெரியம்மா இருக்காங்கன்னு சொல்லு” அதன் பிறகான இரண்டு மூன்று நாள்கள் பயத்தினால் நான் மருத்துவமனைக்குப் போகவே இல்லை.  ஞாயிற்றுக்கிழமை உண்ணி போய்விட்டு வந்து சொன்னான், “அம்மா உன்ன வரச் சொன்னாங்க. பயப்படாத, இனி யார் கூடவும் உன்ன அனுப்ப மாட்டாங்கன்னு சொல்லச் சொன்னாங்க.”

 கொஞ்ச நாள்கள் அதைக்கேட்டு மருத்துவமனைக்குப் போனேன். எப்போதும்போல ஒருநாள் காலையில் சென்றபோது அம்மாவின் கட்டிலைச் சுற்றிலும் டாக்டர்களும், நர்ஸ்களும் நின்றுகொண்டிருந்தார்கள். மூக்கிலிருந்து ட்யூப்களை இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். இரண்டு மூன்று டாக்டர்கள் என்னைக் கைப்பிடித்து ஓர் அறைக்குள் கூட்டிக்கொண்டு போனார்கள். ஒரு டாக்டர் கேட்டார்.

“உங்க வீட்டில பெரியவங்க யாரும் இல்லையா?”

“இல்ல, நானும் என் அண்ணனும் மட்டுந்தான். அண்ணா ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கு.”

என்ன சொல்வதென்று தெரியாமல் டாக்டர்கள் அமைதி காத்தார்கள். ஒரு டாக்டர் என்னைப் பக்கத்தில் அழைத்தபடி, “பாப்பா, உங்க அம்மா இறந்திட்டாங்க” என்று சொன்னார்.

கேட்டதும் கேட்காததுமாக ஓடிப்போய்க் கட்டிலில் படுத்திருக்கும் அம்மாவை உலுக்கி எழுப்பினேன். சத்தம்போட்டு அழுதபடி அம்மாவின் கண்களைத் திறக்க முயன்றேன். டாக்டர் வந்து என் கையைப் பிடித்துக் கொண்டார். துணியால் அம்மாவின் முகம் மூடப்பட்டது. நான் தாங்க முடியாமல் தேம்பித் தேம்பி அழுது கொண்டிருந்தேன்.  முன்பு என்னைப் பாலமந்திரத்தில் கொண்டுவிட்டபோது அனுபவித்த அதே தனிமையின் அநாதைத்துவம் சூழ்ந்த துயரம். இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியாமல் நான் எல்லோரையும் பார்த்து அழுது கொண்டிருந்தேன். டாக்டர் வந்து என்னையும் கூட்டிக்கொண்டு அறைக்குத் திரும்பி வந்தார். சுற்றிலும் வேறு டாக்டர்களும் நர்ஸ்களும் இருந்தார்கள். ஒரு டாக்டர் என் வீடு எங்கேயிருக்கிறதென்றும் யாரெல்லாம் வீட்டில் இருக்கிறார்கள் என்றும் கேட்டார்.

ஒன்பதாவது படிக்கும் உண்ணி ஸ்கூலுக்குப் போயிருக்கிறான் என்றும் ஒரு பெரியம்மா இருப்பதாகவும் பெரியம்மாவோடு அம்மாவுக்குக் கருத்து வேறுபாடு இருக்கிறதென்றும் சொன்னேன். எல்லோரும் அவர்களுக்குள்ளாகப் பேசிக்கொண்டார்கள். கடைசியாக மருத்துவமனை ஊழியருடன் ஆம்புலன்ஸில் என்னையும் ஏற்றி அனுப்புவதென்று முடிவுசெய்தார்கள். அம்மாவின் பிரேதத்தை ஆம்புலன்ஸில் ஏற்ற, நானும் அழுதபடியே ஏறினேன்.  ஒரு டாக்டர் என் கையில் 100 ரூபாய் தந்தார்.

ஆம்புலன்ஸில் வீட்டிற்கு வந்தவுடன் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் எல்லோரும் ஓடி வந்தார்கள். அம்மாவின் உடலை இறக்குவதைப் பார்த்துப் பெண்கள் எல்லோரும் கத்திக் கதறினார்கள்.  என்னைக் கட்டிப்பிடித்து யார் யாரோ அழுகிறார்கள்.  அடுத்தவீட்டு ஆட்கள் மருத்துவமனை யிலிருந்து வந்தவர்கள் காட்டிய பேப்பர்களில் கையொப்பமிட்டுக் கொடுத்தார்கள். சட்டெனத்தான் பெரியம்மாவின் ஞாபகம் வந்தது. நிறைய பேர் சேர்ந்து அம்மாவை வீட்டிற்குள்ளே எடுத்துப்போய் படுக்க வைத்தார்கள். அந்த அவசரத்திலும் பக்கத்து வீட்டு அக்காவிடம் சொல்லிவிட்டு நான் பெரியம்மாவின் வீட்டிற்கு ஓடினேன். அப்போதும் டாக்டர் தந்த 100 ரூபாய் என் கையில்  பத்திரமாக இருந்தது.

(கேரளாவின் மிக முக்கியமான பின்னணிக்குரல் கலைஞர் பாக்யலஷ்மி, 1962 நவம்பர் 1-ம் தேதி கோழிக்கோட்டில் பிறந்தார். அப்பா குமாரன் நாயர், அம்மா பார்கவி அம்மா. பாக்யலஷ்மி சிறுமியாக இருந்தபோதே அவரது அப்பா இறந்துவிட, அவரது அம்மா, மூன்று குழந்தைகளையும் ‘பாலமந்திரம்’ என்ற அநாதை இல்லத்தில் படிக்கவைத்தார். சில வருடங்களிலேயே அம்மாவும் இறந்துவிட, பெரியம்மாவின் உதவியுடன் பத்து வயதில் சென்னைக்கு வந்து ‘டப்பிங்’ உலகத்திற்குள் நுழைகிறார் பாக்யலஷ்மி. நடிகை சுமலதாவுக்காகச் சின்னச்சின்ன வேடங்களிலிருந்து கதாநாயகி வரை குரல் கொடுத்திருந்தாலும், நடிகை ஷோபனாவுக்காகக் குரல் கொடுத்ததற்காக முதன்முறை தேசியவிருது பெற்றார். இதுவரை 2000-க்கும் மேற்பட்ட படங்களுக்குக் குரல் கொடுத்திருக்கிறார். கேரள சாகித்ய அகாடெமி விருது பெற்ற ‘ஸ்வர பேதங்கள்’ என்ற இவரின் சுயசரிதையைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்கிறார் கே.வி.ஷைலஜா.  அந்தப் புத்தகத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட ஒரு பகுதி இது)

தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு