Published:Updated:

'திருப்தி இல்லாத மனிதனாக மாறு': துறவை நாடியவனுக்கு குரு சொன்ன உபதேசம்! - நம்பிக்கைக் கதை!

'திருப்தி இல்லாத மனிதனாக மாறு': துறவை நாடியவனுக்கு குரு சொன்ன உபதேசம்! - நம்பிக்கைக் கதை!
'திருப்தி இல்லாத மனிதனாக மாறு': துறவை நாடியவனுக்கு குரு சொன்ன உபதேசம்! - நம்பிக்கைக் கதை!

ந்த இளைஞனுக்கு, இந்த உலகின் மீது வெறுப்பு ஏற்பட்டது. இந்த உலகம் போட்டி பொறாமைகளால் நிறைந்திருப்பதை அவன் விரும்பவில்லை. யாரோடும் போட்டிபோடாமல் வாழ்வதும் சிக்கலாக இருக்கிறது. இல்லாதவர்கள் அநேகர் இருக்க, இருப்பவர்களே மேலும் மேலும் சேர்க்க, அர்த்தமில்லாமல் அலைவதைப் பார்க்க வருத்தமாக இருந்தது. இதற்கெல்லாம் என்னதான் தீர்வு என்று சிந்திக்கத் தொடங்கினான். அதற்கான பதிலைத் தனக்குச் சொல்பவர்களைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போதுதான் அந்த ஊருக்கு அந்த குரு வந்தார். அவரைச் சென்று சந்தித்தான் அந்த இளைஞன்.

"குருவே, எதற்காக மனிதர்கள் இப்படி எதன் பின்னாலாவது ஓடிக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள்? மனித வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவைகள் மிகவும் குறைவே. அதைப் பெற ஏன் இவ்வளவு அலைச்சல்?  இந்த வாழ்க்கை சலிப்பாக இருக்கிறது. துறவறம் மேற்கொள்ளலாம் என்று நினைக்கிறேன். நீங்கள்தான் வழிகாட்ட வேண்டும்" என்று கேட்டான்.

குரு ஒரு கணம் அவன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தார். பின் அவனை அருகில் அழைத்து, "திருப்தி கொள்ளாத மனிதனாக மாறு" என்று உபதேசித்தார்.

அவன், அதை ஒரு மந்திரம்போலக் கேட்டுக்கொண்டான். பின்பு குருவை வணங்கிவிட்டுக் கிளம்பிப்போனான். நடந்ததைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த சீடர்களுக்கு ஒரே குழப்பம். பொதுவாக குரு உபதேசம் செய்யும்போது எல்லாவற்றிலும் 'திருப்தி கொள்' என்றே உபதேசம் செய்வார். ஆனால், இன்று அந்த இளைஞனிடம் 'திருப்தி கொள்ளாத மனிதனாக மாறு' என்று உபதேசித்திருக்கிறார். அதன் உள்பொருள் என்னவாக இருக்கும் என்று குழப்பத்தோடு இருந்தனர். குருவுக்கு அவர்களின் குழப்பம் புரிந்தது. எல்லோரையும் அழைத்துக்கொண்டு கிளம்பினார். 

சில ஆண்டுகள் கழித்து அவர்கள் அதே ஊருக்குத் திரும்ப வர வேண்டியதாயிற்று. அப்போது அந்த மனிதன் மீண்டும் குருவை சந்திக்க வந்தான். இந்த முறை அவனே காண்பதற்கு ஒரு குருவைப்போல எளிமையான உடை அணிந்திருந்தான். அவன் முகத்தில் சாந்தம் தவழ்ந்தது. அவன் குருவைக் கண்டு வணங்கி அவரின் ஆசியைப் பெற்றான். குரு, தனக்கு இணையான ஒரு ஆசனத்தைப் போடச் செய்து அதில் அமரவைத்தார்.

இருவருக்குமிடையில் பேச்சு எதுவும் இல்லாதிருந்தது. கொஞ்சநேரத்தில் அந்த மனிதன் விடைபெற்றுக்கொண்டு கிளம்பத் தயாரான நிலையில், சீடர்களின் முகங்களில் குழப்பம் பிரதிபலித்ததை உணர்ந்துகொண்டவனாக, சற்றுத் தயங்கியபடி நின்றான்.
உண்மைதான். சீடர்களுக்குக் குழப்பத்தால் தலையே வெடித்துவிடும்போல்தான் இருந்தது. அவர்கள் குருவிடம் தங்கள் மனதில் ஏற்பட்ட எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தினர்.

"குருவே, இவர் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உங்களைச் சந்திக்க வந்தபோது, துறவறம் மேற்கொள்ள விரும்பினார். ஆனால் நீங்கள்,  'திருப்தி கொள்ளாத மனிதனாக இரு' என்று உபதேசம் செய்தீர்கள். அவரும் கிளம்பிப் போனார். அதன் பொருளே எங்களுக்கு விளங்காத நிலையில், இன்று மீண்டும் அவரைக் காண்கிறோம். அவரோ, திருப்தி கொள்ளாத மனிதனாக இல்லாமல் மிகவும் திருப்தி அடைந்த மனிதனாகக் காணப்படுகிறார். எங்களுக்கு இதன் ரகசியத்தை விளக்கத்தான் வேண்டும்" என்று கேட்டனர்.

குருவும் புன்னகைத்தபடியே பதில் சொல்லத் தொடங்கினார்.

"இதில் குழப்பமடைய என்ன இருக்கிறது? அவன் முதன்முதலில் இங்கு வந்தபோது, இந்த உலக வாழ்வை வெறுத்திருந்தான். அதேநேரம் மனிதர்களை வெறுக்காமல் அவர்கள்மேல் அன்புடையவனாயிருந்தான். அதனால்தான், 'மனிதர்கள் அடிப்படைத் தேவைகளையும் தாண்டி  ஏன் இப்படிப் பொருள் சேர்ப்பதில் ஆர்வம் கொண்டவர்களாக இருக்கிறார்கள்' என்று கேட்டான். 

அவன் கண்களை உற்றுப் பார்த்தேன். அதில் அலைபாய்தல் இல்லாமல் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது. அதன் வழி நான் அவன் மனதைத் தரிசித்தேன். எல்லாவற்றையும் துறக்கும் மனநிலைக்கு அவன் வந்துவிட்டான். அவனைத் துறவியாக்குவது மிகவும் எளிது. ஆனால், அந்த இளைஞன் பெரும் சக்தி கொண்டவன். தன் உழைப்பினால் இந்த உலகையே மாற்றும் வலிமை கொண்டவன் என்று புரிந்தது. எனவே, அவன் உழைப்பின் மூலம் துன்பப்படுகிறவர்களைத் தேற்ற முடியும் என்று முடிவு செய்தேன். ஏற்கெனவே திருப்தி அடைந்துவிட்ட மனம் உடையவனான அவனைத் திருப்தி கொள்ளாமல் வாழுமாறு உபதேசித்தேன்" என்றார்.

அதுவரை அமைதியாக இருந்த அந்த இளைஞர் பேச ஆரம்பித்தார்... "திருப்தி கொள்ளாத மனிதனாக மாறுமாறு குரு சொன்னபோது முதலில் எனக்கும் அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது. ஆனால், சிந்திக்கச் சிந்திக்க,  'அடுத்தவர்களுக்கு உதவுவதன் மூலம் மட்டுமே நல்லவர்களுக்குத் திருப்தி கிடைக்கும்' என்பது புரிந்தது. 

இல்லாதவர்களுக்கு என்னால் ஆன உதவிகளைச் செய்தேன். அதில் மனம் திருப்தி அடைந்தது. ஆனால், 'திருப்தி கொள்ளாத மனிதனாக மாறு' என்று குரு சொன்னதை நினைத்துக்கொண்டேன். நாள் முழுவதும் உழைத்து, மற்றவர்களுக்கு உதவ ஆரம்பித்தேன். உதவ, உதவ மனம் இன்னும் இன்னும் அதிகமானபேருக்கு உதவ வேண்டும் என்று சொல்லிக்கொண்டேயிருந்தது.  

இதுநாள்வரை போதுமான அளவு உதவிவிட்டோம் என்கிற திருப்தி ஏற்படவேயில்லை. என் வாழ்க்கை, அநேகருக்கு உதாரணமாயிற்று. ஊரார் அனைவரும் என்னோடு சேர்ந்து வறியவர்களுக்கும் தேவையிருப்பவர்களுக்கும் உதவ ஆரம்பித்துவிட்டனர். வேறுவழியில்லாமல் அவர்களுக்கு வழிகாட்ட வேண்டியவனாகிவிட்டேன்" என்றார்.

"அடுத்தவர்களுக்கு வழிகாட்டி ஆகிவிட்டதால், அவரும் குருவின் ஸ்தானத்தை அடைந்துவிட்டார். அதனால்தான் எனக்கு இணையான ஆசனத்தில் அவரை அமரவைத்தேன். அடுத்தவர்களுக்கு உதவுபவர்கள் எப்போதும் திருப்தியடைவதேயில்லை" என்றார்.