Published:Updated:

நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?

நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?


16 ப்ளஸ் எனர்ஜி பக்கங்கள்
நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?
நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz
நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?
பாரதி தம்பி
நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?
நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?

தென் தமிழகத்தின் கடைக்கோடி கிராமத்தில் இருந்து இந்தியத் தலைநகரில் இயங்கும்

தேசிய நாடகப் பள்ளியில் (National School of Drama) சேர்ந்திருக்கும் முதல் தமிழ்ப் பெண் ஜானகி. வாய்ப்பும் பின்னணியும் உள்ளவர்கள் மட்டுமே அறிந்து இருக்கும் 'நேஷனல் ஸ்கூல் ஆஃப் டிராமா'வில் இவர் நுழைந்தது எப்படி?

"கன்னியாகுமாரி மாவட்டம் ஆரல்வாய்மொழி பக்கம் தேவசகாய மவுன்ட் என்கிற கிராமம் எனக்கு. அப்பா விவசாயக் கூலி. இப்போ வயசாயிட்டதால ஆடு மேய்க்கிறாரு. அம்மா சத்துணவு ஆயா வேலை பார்த்தாங்க. அவங்களுக்கும் வயசானதால இப்போ கூலி வேலைதான் பார்க்குறாங்க. நாங்க அஞ்சு பிள்ளைங்க. மூணு அக்கா, ஒரு அண்ணன். நான்தான் கடைசி. வறுமையான குடும்பம். இப்பமும் அன்னன்னிக்கு கூலி வேலை செஞ்சுதான் சாப்பிட்டாகணும். அதனால வறுமை எல்லாம் பெருசா தெரியலை, பழகிப்போச்சு!

நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?

'களியல்'னு ஒரு நாட்டுப்புறக் கலை இருக்கு. ரெண்டு கையிலயும் சின்னதா ரெண்டு கம்பு வெச்சுக்கிட்டு, வீரமா சுத்திச் சுத்தி ஆடணும். எங்க அம்மாவோட அப்பா களியல் ஆடுறதுல பெரிய ஆளு. அதைப்பார்த்து வளர்ந்த எங்க அம்மா, நாங்க சின்னப் பிள்ளையா இருக்கும் போது பள்ளிக்கூடத்துல ஏதாச்சும் போட்டின்னா களியல் ஆடச் சொல்லுவாங்க. இவ்வளவுதான், கலைக்கும் எனக்கும் உள்ள தொடர்பு. என் அண்ணன், அக்கா எல்லாரும் ஏழு, எட்டு படிச்சுட்டு கூலி வேலைக்குப் போக ஆரம்பிச் சுட்டாங்க. நான் மட்டும்தான் ப்ளஸ் டூ படிச்சேன். அதுக்கு மேல படிக்க வீட்ல வசதி இல்லை. ஏதாச்சும் ஒரு வேலைக்குப் போகணும். நான் 'களரி மக்கள் பண்பாட்டு மையம்' அமைப்புல வேலைக்குப் போனேன். ஊர் ஊராப் போய் வீதி நாடகம் போடுறது, விழிப்பு உணர்வுப் பாடல்கள் பாடுறதுதான் வேலை. புத்தகம் வாசிக்கிறது, அதைப்பற்றி விவாதிக் கிறது, கஷ்டப்படுற மக்களோட வாழ்க்கையைக் கலை வடிவத்துக்குள்ள கொண்டுவர்றதுன்னு புதுசா நிறையத் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன். ஆனாலும், 'மேற்கொண்டு படிக்க முடியலை யே'ங்குற ஆதங்கம் இருந்துக்கிட்டே இருந்துச்சு.

நாகர்கோவில் பக்கத்தில் அறிஞர் அண்ணா கல்லூரியில் சேர விண்ணப்பிச்சேன். நான் பள்ளிக்கூடம் முடிச்சு ஒரு வருஷம் சும்மா இருந்ததால் சேர்த்துக்க முடியாதுன்னு சொன்னாங்க. 'குடும்ப வறுமையாலதான் சார் வர முடியலை. இனிமேட்டு ஒழுங்கா வர்றேன்'னு தினமும் போய் அந்த பிரின்சிபல் முன்னாடி நிற்பேன். 20 நாளாச்சும் தொடர்ந்து போய் இருப்பேன். கடைசியில், 'சொன்னா புரியாதா... வெளியே போம்மா'ன்னு விரட்டி விட்டுட்டாங்க. கொஞ்ச நாள் அழுதேன். அப்புறம் 'சரி... அழுது என்ன ஆகப் போகுது?'ன்னு அஞ்சல்வழியில் பி.ஏ., தமிழ் படிச்சேன்.

மூணு வருஷம் கழிச்சு நாகர்கோவிலில் இயங்கும் முரசு கலைக் குழுவில் சேர்ந்தேன். அது முழுக்க முழுக்க கலை ஆர்வம் உள்ள நண்பர்கள் சேர்ந்து நடத்துறது. எப்பவும் நாடகம், நடிப்பு, பாடல்கள், நிகழ்ச்சின்னு போகும். என்னோட இந்த அடையாளத்துக்குக் காரணம் அவங்கதான். 2007-ம் வருஷம் காலச்சுவடு பத்திரிகையும் தேசிய நாடகப் பள்ளியும் சேர்ந்து, நாகர்கோவிலில் ஒரு பயிற்சிப் பட்டறை நடத்தினாங்க. கலைக் குழுவில் இருந்து ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டு என்னை அதில் சேர்த்துவிட்டாங்க. அதுக்குப் பிறகு, முழுமையா தேசிய நாடகப் பள்ளியில் சேர்ந்து படிக்கணும்னு எனக்கும் ஆசை வந்துச்சு.

2008-ம் வருஷம் பெங்களூரில் இன்டர் வியூ. இந்தியில் ஒரு கவிதை குடுப்பாங்க. அதை அப்படியே பாவனையோடு நடிச்சுக் காட்டணும். அப்புறம் கேக்குற கேள்விக்குப் பதில் சொல்லணும். இந்தி, இங்கிலீஷ் ரெண்டும்தான் மொழி. எனக்கு ரெண்டுமே தெரியாது. இந்த விஷயம் ஏற்கெனவே தெரியும் என்பதால், முரசு கலைக் குழுவில் இருந்து மூணு மாசம் இந்தி வகுப்புக்கு அனுப்பி வெச்சாங்க. நானும் வாத்தியார்கிட்ட இந்தி படிச்சுட்டு தான் இன்டர்வியூவுக்குப் போனேன். அவங்க கேக்குறது புரியுது. ஆனால், பதில் சொல்ற அளவுக்கு இந்தி, இங்கிலீஷில் பேச முடியலை. அங்கே இருந்த ஒரு சார்கிட்ட 'எனக்கு விடை எல்லாம் தெரியுது. நான் தமிழ்ல சொல்றேன். அப்படியே அதை அவங்களுக்கு இங்கிலீஷ்ல சொல்றீங்களா?'ன்னு கேட்டு, தமிழில் பதில் சொன்னேன். என் ஆர்வத்தைப் பார்த்துட்டு அடுத்த கட்டத்துக்குத் தேர்ந்தெடுத்தாங்க. டெல்லி வொர்க்ஷாப் போனேன். மறுபடியும் அங்கே மொழிப் பிரச்னை. திருப்பி அனுப்பிட்டாங்க.

மறுபடியும் நாகர்கோவில் வந்து, கலைக் குழு நிகழ்ச்சிகள் போக, மத்த நேரம் முழுக்க இந்தியும் இங்கிலீஷ§ம் படிச்சேன். ஒரு வருஷம் கழிச்சு, மறுபடியும் பெங்களூரு இன்டர்வியூ, டெல்லி வொர்க் ஷாப் எல்லாம் முடிச்சு என்.எஸ்.டி-யில் சேர்ந்துட்டேன். இந்தியா முழுக்கவும் நாடகக் கலையில் முன்னணியில் உள்ள எல்லா கலைஞர் களும் இங்கே வந்துட்டே இருப்பாங்க. தினம் தினம் புதுப்புது பயிற்சிகள், அனுபவங்கள் கிடைக்குது.

இப்பவும் என்னால் இந்தியும் இங்கிலீஷ§ம் நல்லாப் பேச முடியாது. தெரிஞ்சதைப் பேசுறேன், தெரியாததைக் கத்துக்குறேன். வகுப்பு நடக்கும்போது எனக்கு எதுவும் வார்த்தை புரியலைன்னா நிறுத்திருவேன். அதுக்கு விளக்கம் கேட்டுட்டுதான் அடுத்து நடத்தவிடுவேன். என் செட்ல ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் இருந்து ஒரு பழங்குடிப் பையன் இருக் கான். அவனும் நானும்தான் சாதாரணப் பின்னணியில் இருந்து வந்தவங்க. மத்த எல்லாருமே ரொம்பப் பணக்காரங்க!

எனக்கு இதில் படிச்சு பெருசா எதையாச்சும் பண்ணணும்னு எல்லாம் ஆசை இல்லை. இதே துறையில் கடைசி வரை இருக்கணும். ஆரம்பத்துல நான் நாடகத்துல நடிக்க வந்தப்போ 'உன் மொவ ஆடப் போயிருக்காளா?'ன்னு எங்க அம்மா, அப்பாவை ஊர்ல உள்ளவங்க கேட்பாங்க. இப்பதான் அவங்களும் என்னைப் புரிஞ்சுக்க ஆரம்பிச்சு இருக்காங்க.

என் அப்பா தேவசகாயம், அம்மா விரிசித்தாள், அப்புறம் முரசு கலைக் குழு எல்லாருக்கும் ரொம்ப நன்றி!"

நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?
நான் ஜானகி ஆனது எப்படி?