Published:Updated:

வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...

வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...

வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...

வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...

Published:Updated:

01-04-09
விகடன் பொக்கிஷம்
வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...
வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...
 
வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...
வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...
வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...

கா சக்ரவர்த்தி அலெக் ஸாண்டர் தன் கடைசிக் காலத் தில் ஆயிரக்கணக்கான வீரர் களை வைத்துக்கொண்டு, ''இறந்த பிறகு பெரிய மரப் பெட்டியில் என் உடலை வைத்து மூடி, ஆணி அறைந்து, கல்லறைக்குத் தூக்கிச் செல்வீர்கள். அப்போது என் இரண்டு கைகளை மட்டும் மூடாமல் வெளியில் தெரியும்படி வைத்து நீங்கள் தூக்கிச் செல்ல வேண்டும்!'' என்று கேட்டுக் கொண்டான். ''அப்படியே செய் கிறோம்!'' என்றார்கள் வீரர்கள்.

அப்போது ஒரு வீரன், ''மன் னிக்கணும், கையை மட்டும் ஏன் வெளியில் வைக்கச் சொல்றீங்க?'' என்று கேட்டான்.

''நான் இந்த உலகில் எத்த னையோ போர்களை நடத்தி னேன்; எத்தனையோ வெற்றி களைக் கண்டேன். புகழையும் கீர்த்தியையும் பொன்னையும் பொருளையும் சம்பாதித்தேன். கடைசியில் இந்த உலகத்தை விட்டுச் செல்லும்போது, நான் ஒன்றையுமே எடுத்துக்கொண்டு போகவில்லை என்பது இந்த உலகத்திற்குத் தெரியவேண்டும்!'' என்றான் அலெக்ஸாண்டர்.

'முடிசார்ந்த மன்னரும் மற்று முள்ளோரும் முடிவில் பிடி சாம்ப லாய் வெந்து மண்ணாவர்...'

உலகத்தை விட்டுச்செல்கிற போது, நாம் எதையுமே எடுத்துச் செல்லமுடியாது. நமது புகழும், ஈகையும், தர்மமும், நல்ல சிந்தனையும், உள்ளமும்தான் நிலைத்து நிற்கக்கூடியவை.

'வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப்படும்!' என்றார் வள்ளுவர்.

ஒருவர் தேவலோகம் போனார். அந்த வானுலகினர், ''நீங்கள் எங்கேயிருந்து வருகிறீர் கள்?'' என்று கேட்டார்கள்.

''நான் பூலோகத்திலிருந்து வருகிறேன்!''

''உங்க அப்பா உங்களுக்கு என்ன பெயர் வைத்தார்?''

''காந்தி என்று பெயர் வைத்தார்!''

''மக்கள் என்ன பெயர் வைத்தார்கள்?''

'' 'மகாத்மா' என்றார்கள்!''

''சரி, நீங்கள் வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்ந்தவர். பக்கத்தில் உட்காருங்கள்...''

இன்னொருவர் வந்தார். அவரைப் பார்த் துக் கேட்டார்கள்.

''எங்க அப்பா எனக்குச் சிதம்பரம்னு பெயர் வைத்தார்!''

''மக்கள் என்ன பெயர் வைத்தார்கள்?''

'' 'கப்பலோட்டிய தமிழன்' என்றார்கள்!''

''சரி, நீங்கள் வையத்துள் வாழ் வாங்கு வாழ்ந்தவர். உட்காருங்கள்.''

இன்னொருவன் போனான்.

''உங்க அப்பா என்ன பெயர் வைத்தார்?''

சொன்னான்.

''சரி, மக்கள் என்ன பெயர் வைத்தார்கள்?''

''ஒரு பெயரும் வைக்கலே. போலீஸ் ஸ்டேஷன்லேதான் வெச்சாங்க..!''

அவனைப் பார்த்து, ''அடே, கேடிப் பயலே! இறங்கிப் போடா! தேவலோகத்தையும் கெடுத்துடாதே!'' என்றார்களாம் வானுலகினர்.

அதனால்தான் இந்த உலகத்திலே பிறந்து வளர்ந்து வாழ்ந்து மறைவதற் குள் நீ செய்யவேண்டிய நல்ல காரி யங்களைச் செய்துவிட்டுப் போக வேண்டும். அந்த நல்ல எண்ணங்களெல் லாம் தோன்றவேண்டுமே என்பதற் காகத்தான் நமது முன்னோர்கள் நூல்களில் எழுதி வைத்தார்கள். அவற்றைக் கொஞ்சமாவது படிக்க வேண்டும்.

உன்னை அறியாமலேயே மூக்கிலே மூச்சு வருவது போல எந்நேரத்திலும் நாவினால் இறைவனது திருநாமத்தைச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கவேண் டும். காரணம், உன்னைக் கெடுக்கக் கூடிய அவயவங்கள் உன்னிடமே இருக்கின்றன. கண், மூக்கு, காதெல் லாம் இருக்கே... லேசுப்பட்டவையா இவை?

அதனால்தான், 'ஒர ஒட்டார், ஒன்றை உண்ண ஒட்டார், மலரிட்டு உன் தாள் சேர ஒட்டார் ஐவர்...' (கண், காது, மூக்கு, வாய், மெய் என்ற இந்த ஐந்து பொறிகளும் என் உயிரை வாங்குகின்றனவே) என்று பாடினார் அருணகிரிநாதர்.

 
வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...
- தொடரும்
வாழ்வாங்கு வாழ்பவன்...