Published:Updated:

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

பிரீமியம் ஸ்டோரி

24-06-09
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு!
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
 
தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

விமானம் இறங்கிக்கொண்டே வந்தது. எந்த இடத்தில் அது பொத்தென்று விழுந்து நொறுங்கும் என்று சொல்லமுடியாத அளவுக்குத் தத்தளித்தது. விமானத்திற்குள் பேரிடர் ஒலி ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தது. சிவப்பு விளக்கு அடிக்கடி ஒளியிட்டுக்கொண்டு இருந்தது.

கொட்டும் மழையில் எவ்வளவு உயரத்தில் இருக்கிறோம், நாம் குதிக்கும் இடம் மலையாக இருக் குமா, ஏரியாக இருக்குமா, காடாக இருக்குமா என்பதைக் கூட அறி யாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டு குதித்துவிட்டவர்களைத் தவிர, மற்றவர்கள் விமானத்திலேயே இருந்தார்கள்.

விமானமோட்டிகள் இருவரும் இறுதி வரை முயற்சி செய்து பார்ப் பது என்ற ஒரே நோக்கத்துடன் துணிந்து உட்கார்ந்து விமானத்தைப் பழுது பார்த்துக்கொண்டே செலுத் தினார்கள்.

கீழே இறங்கிக்கொண்டிருந்த விமானம், எவருமே எதிர்பாராத வகையில் திடீரென்று மேலே பறக்கத் தொடங்கியது. விமானத் தின் விசிறிகள் இரண்டும் சுழலத் தொடங்கின. விமானமோட்டிகள் இருவருமே, 'எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்துவிட்டோம்! துணிவு இல்லாதவர்களைக் குதிக்கும்படி சொல்லிவிட்டோமே, அவர்களெல் லாம் என்ன ஆனார்களோ?' என்று துன்பம் கொண்டார்கள். அவர்கள் மீதும் குற்றம் இல்லை. விமானம் மீண்டும் நல்ல நிலையில் பறக்கும் என்று அவர்கள் நினைக்கவே இல்லையே!

விமானம் மீண்டும் பறக்கத் தொடங்கிவிட்டதென்றும், இன் னும் சிறிது நேரத்தில் அது ஹைத ராபாத்தில் பாதுகாப்புடன் இறங் கும் என்றும் அறிவிப்பு வந்தது.

விமானம் ஹைதராபாத் விமான நிலையத்தில் மெல்ல இறங்கி நின்றது. எல்லாரும் இங்கே இறங்க வேண்டும் என்றும், சென்னைக்குப் போகிறவர்கள் வேறு விமானத்தில் அனுப்பி வைக்கப்படுவார்கள் என்று பணிப்பெண் அறிவிப்பு கொடுத்தாள்.

6. நீ என் மருமகள்!

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

சென்னை மீனம்பாக்கம் விமான நிலையத்தில் கூட்டம் மிகுந்திருந்தது. நேற்றிரவு பம்பாயில் புறப்பட்ட விமானம் பல தொல்லை களுக்கு உட்பட்டதும், விமானம் எப்படியோ ஹைதராபாத் வந்து சேர்ந்ததும், தப்பியவர்கள் ஹைத ராபாத்திலிருந்து வேறு விமானத்தில் வருகிறார்கள் என்பதும், எல்லோ ருக்கும் தெரிந்துவிட்டது.

விமானத்திலிருந்து குதித்தவர்கள் யார் யார், தப்பி வந்து சேரப் போகிறவர்கள் யார் யார் என்ப தெல்லாம் ஏற்கெனவே அறிவிக்கப் பட்டிருந்ததால், குதித்தவர்களுக்கு வேண்டியவர்களெல்லாம் ஹைத ராபாத் போய்விட்டார்கள். குதிக் காமல் விமானத்திலேயே இருந்து தப்பி வந்தவர்களுக்கு வேண்டியவர் களெல்லாம் சென்னை விமான நிலையத்திற்கு வந்திருந்தார்கள். தப்பி வந்தவர்களை வேடிக்கை பார்க்க ஏராளமான பேர் வந்திருந் தார்கள். அதனால்தான் இவ்வளவு கூட்டம்!

அவர்களில் முத்தழகு ஒருவன்.

முத்தழகு, அந்தக் குழந்தையின் தாய் மணிமொழியின் மைத்துனன். தன் அண்ணியை அழைத்துக் கொண்டு போக அவன் வந்திருந் தான். தம் மருமகளும் பேரக் குழந் தையும் தப்பிய செய்தி கேட்டு மணிமொழியின் மாமனாரும் மாமி யாரும் மகிழ்ச்சியில் கிடந்தார்கள்.

முத்தழகுக்கு மனதிற்குள் குழப் பம். முன்பின் பார்த்திராத அண்ணி யிடம் என்ன பேசுவது, எப்படி நடந்துகொள்வது என்று விளங்க வில்லை அவனுக்கு!

அவன் அழகன், அண்ணனைவிட அவன் அழகன். நல்ல உயரம். செந்தளிர் உடல், ஒல்லியான தோற்றம் காரணமாக ஒரு கவர்ச்சி. அழகிய முகம். வண்ணக் கண்கள். அரிசிப் பற்கள். அழகான தலை முடி.

விமானம் வந்து இறங்கி, அதி லிருந்து ஒவ்வொருவராக இறங்கி னார்கள். மணிமொழி குழந்தையைத் தன் தோளில் போட்டுக்கொண்டு மெல்லப் படிகளில் இறங்கி நடந் தாள். அவள் எவர் முகத்தையும் பார்க்கவில்லை. பயணம் செய் வோர் தங்குமிடத்தை நோக்கித் தனியாகப் போய்க்கொண்டு இருந் தாள் அவள்.

'நம்மை அழைத்துப் போக நல்ல வேளையாக எவரும் வரவில்லை. நம்மை எவரும் அடையாளம் கண்டுகொள்ளவும் இல்லை. குழந் தையின் தாய் சொல்லியதைப்போல, அவளுடைய மாமியார் வீட்டிற்குப் போகாமல், குழந்தையோடு வேறு எங்காவது போய்விடலாம். முதலில் பயணம் செய்வோர் தங்குமிடத்திற் குச் சென்று, பொருள்களையெல் லாம் சரிபார்த்து வாங்கிக்கொண்டு, ஒரு வாடகைக் காரில் ஏறி விமான நிலையத்தை விட்டு வெளியே சென்றுவிடுவோம். எங்கே போவது, என்ன செய்வது என்பதைப் பற்றிப் பிறகு முடிவு செய்து கொள்ளலாம்' என்று மணிமொழியின் மனம் எண்ணியது.

அதே நேரம், "அண்ணி" என் றொரு குரல் கேட்டது. திரும்பிப் பார்த்தாள்.

"உங்கள் தோளில் கிடக்கும் குழந்தையின் சித்தப்பா நான்! அண்ணன் என்னைப் பற்றிச் சொல்லியிருப்பாரே! நான் முத்தழகு" என்றான் முத்தழகு.

"சொல்லியிருக்கிறார்" என்று சொல்லி விட்டுக் கொஞ்சம் நடந்து பயணம் செய்வோர் தங்குமிடத்தில் வந்து ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்து கொண்டாள் மணிமொழி.

'எந்த உணர்ச்சியோடு நாம் இவ ரிடம் பேசுவது, எந்த நோக்கத்தோடு இவரிடம் நாம் நடந்துகொள்வது?' என்று எண்ணிக் குழம்பினாள் மணிமொழி.

"அண்ணி, ஏன் உட்கார்ந்து விட்டீர்கள்? புறப்படுங்கள், நம் பங் களாவிற்குப் போவோம். அப்பாவும் அம்மாவும் தங்கள் மருமகளையும் பேரக் குழந்தையையும் காணக் காத்து நிற்கிறார்கள் வாசலிலேயே. அவர்கள் உங்களைப் பார்த்த தில்லை. இருந்தாலும்கூட, அவர்க ளுக்கு என் அண்ணன் மீதிருந்த அன்பு அனைத்தும் உங்கள் மீதும் உங்கள் குழந்தையின் மீதும் திரும்பி யிருக்கிறது. புறப்படுங்கள்!" என் றான் முத்தழகு.

மணிமொழி நிமிர்ந்து முத்தழகின் முகத்தை ஒருமுறை பார்த்தாள். அவள் கண் இமைகள் என்ன காரணத்தாலோ படபடவென்று அடித்துக் கொண்டன - பறவை பறக்கத் தொடங்குவதற்கு முன் னால் ஒருமுறை தன் இறக்கைகளைப் படபடவென்று அடித்துக் கொள்ளுமே, அதைப் போல!

"என்ன அண்ணி, புறப்படுங்கள்" என்றான் முத்தழகு.

"நான் கொண்டு வந்த பொருள்களைக் கேட்டு வாங்கி வாருங்கள்; நாம் புறப்படலாம்" என்றாள் மணிமொழி.

"சரி அண்ணி" என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே ஓடினான் முத்த ழகு. அவன் போனதும் மணி மொழிக்குத் திக் திக்கென்று மனம் அடித்துக்கொண்டது. பொருள் களைச் சோதிக்கும் அறையில் பொருள்கள் இருந்தன. அந்தப் பொருள்களோடுதான் ஆறு பெட்டி களும் இருந்தன. அவற்றை அவன் திறந்து பார்த்துவிட்டால் என்ன செய்வது!

கொஞ்ச நேரத்தில் முத்தழகு, மணிமொழியின் பயணப் பொருள் களையெல்லாம் அவன் ஒருவனா கவே முதுகிலும் தோளிலும் தலையிலும் கரத்திலுமாகத் தூக்கிக் கொண்டு வந்து, "போகலாமா அண்ணி?" என்று கேட்டான்.

மணிமொழி அவனைப் பார்த் துக் கொஞ்சம் இதழ் திறந்து சிரித்து, "என்ன இது, நீங்கள்....." என்றாள்.

"இதற்குப் போய்க் கூலி கொடுக்க முடியுமா அண்ணி? வாருங்கள்" என்று சொல்லிவிட்டு, முன்னால் கார் நிற்குமிடத்திற்கு நடந்தான் முத்தழகு.

துன்பத்தை மட்டுமே கண்டிருந்த மணிமொழி இப்போது கொஞ்சம் இன்ப உணர்வுடன் அவனுக்குப் பின்னால் குழந்தையோடு நடந் தாள்.

மணிமொழி காரை அடைந்ததும் முன் பக்கத்துக் கதவைத் திறந்து முத்தழகுவின் அருகில் உட்கார்ந்து கதவைச் சாத்திக்கொண்டாள்.

இதைச் சிறிதும் எதிர்பார்க்காத முத்தழகு திடுக்கிட்டான். இருந் தாலும் சமாளித்துக்கொண்டு, "அண்ணி, பின்னால் உட்கார்ந்து கொண்டால் உங்களுக்குச் சௌகரி யமாக இருக்குமே!" என்றான்.

"ஆகட்டும்" என்று மணிமொழி கதவைத் திறந்து இறங்கிச் சாத்தி விட்டு, பின் கதவைத் திறந்து ஏறிக் கொண்டாள்.

முத்தழகு திரும்பிப் பார்த்தான்: குழந்தை முத்தழகைப் பார்த்துச் சிரித்தது. கொழுகொழுவென் றிருந்த குழந்தை, பால் உணவு விளம்பரங்களிலே வருமே, அந்தக் குழந்தையைப் போன்று தோன்றியது முத்தழகுக்கு.

குழந்தை பையனா பெண்ணா என்பது முத்தழகுக்குத் தெரியாது. அதைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக, "குழந்தையின் பெயர் என்ன?" என்று கேட்டான் முத்தழகு.

இந்த வினாவை எதிர்பார்த்திராத மணிமொழி திடுக்கிட்டாள். இருந்தாலும் சமாளித்துக்கொண்டு "இளங்கோ" என்று சொன்னாள்.

"அண்ணனுக்குக் கதைகள் படிக்கத்தான் பிடிக்கும். அவர் போய்த் தன் மகனுக்கு இளங்கோ என்று இலக்கியப் பெயர் வைத் திருப்பது வியப்புக்குரியதுதான்" என்றான் முத்தழகு.

இதைக் கேட்டதும் மணி மொழிக்கு அச்சம் பிறந்தது. இந்தக் குழந்தையின் தந்தையைக் கண் ணால் கூடப் பார்த்திராத அவள், அவருடைய குணங்களையும் பழக்க வழக்கங்களையும் எங்கே அறிந்திருக்கப் போகிறாள்! முன்பின் பார்த்திராத ஒருவரை, முன்பின் கேள்விப்பட்டிராத ஒருவரை, இப்போது இல்லாத ஒருவரைத் தன் கணவர் என்று அவருடைய தம்பியிடமும் அவருடைய பெற்றோரிடமும் சொல்லிக்கொண்டு எவ்வளவு நாட்களுக்குக் காலம் தள்ள முடியும்? அவருடைய பெயர் கூடத் தெரியாதே மணிமொழிக்கு!

"இல்லை, அவர் அங்கு வந்த பிறகு இலக்கியங்களை விரும்பிப் படித்தார். இளங்கோ அவருக்குப் பிடித்த புலவர். அதனால் தன் செல்வனுக்கு இளங்கோ என்ற பெயர் வைத்துவிட்டார்" என்றாள்.பொய்க்கு மேல் பொய்யாகச் சொல்லிக்கொண்டே இருக்கி றோமே, பலூன் எப்போது வெடிக் குமோ என்று பயந்தாள் அவள்!

குழந்தையின் தந்தை பெயர் என்ன என்பதைக் குழந்தையின் தாய், மணிமொழியிடம் சொல்ல வில்லை. அதை இப்போது தெரிந்து கொண்டுவிட வேண்டும். எப்படித் தெரிந்து கொள்வது?

"இளங்கோவின் அப்பாவுக்கு வேறு பெயர் ஏதாவது உண்டா?" என்று கேட்டாள் மணிமொழி.

"அரசு என்பதைத் தவிர, அண் ணனுக்கு வேறு பெயர் எதுவும் இல்லையே!"

மணிமொழி மனத்திற்குள் மகிழ்ந்தாள். முதல் சோதனையில் அவளுக்குக் கிடைத்த வெற்றி, அவள் சோர்வைப் போக்கி உற்சா கம் தந்தது. மயக்கம் நீங்கி மன ஆறுதல் பெற்றாள் மணிமொழி.

கார், நுங்கம்பாக்கத்தில் அமைதி யான ஓர் இடத்தில் கட்டப்பட் டிருந்த ஒரு பெரிய பங்களாவின் சுற்றுச் சுவர் வாயிலைக் கடந்து உள்ளே வந்து நின்றது. கதவோரம் நின்றுகொண்டிருந்த மாமியாரும், வாசற்படியில் நின்று கொண்டிருந்த மாமனாரும் காருக்கருகில் ஓடி வந்தார்கள்.

முத்தழகு காரைவிட்டுக் கீழே இறங்கிப் பின்கதவைத் திறந்து கரங்களை நீட்டினான். மணிமொழி குழந்தை இளங்கோவை அவன் கரங்களில் கொடுத்துவிட்டுக் கீழே இறங்கிச் சுற்றிலும் ஒருமுறை பார்த் தாள். பின், மாமனாரையும் மாமி யாரையும் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

மாமனார் ஒல்லியாகச் சிவப்பாக இருந்தார். அவர் முகத்தில் முழு அமைதி இருந்தது. மாமியார் நல்ல பருமன். அவள் முகத்தைப் பார்த் ததும் அவள் அடிக்கடி சினம் கொள்பவள் என்பதை மணிமொழி கண்டுகொண்டாள்.

"இந்தா அம்மா, உன் பேரன் இளங்கோ!" என்று பேரனைத் தன் அம்மாவின் கையில் கொடுத்தான் முத்தழகு.

மாமியார் கரங்களை நீட்டிப் பேரனை வாங்கி, "பேரனா!" என்று வியப்புடன் பேரனை நெஞ்சோடு அணைத்து, அவனுக்குப் பல முத்தங்கள் ஈந்தாள்.

மாமனார் மாமியாருக்கு அருகில் வந்து அவள் நெஞ்சோடிருந்த பேரன் கன்னத்தைத் தொட்டு முத்தம் கொஞ்சினார். பின்பு, மகிழ்ச்சியில் மிதந்த மாமியாரின் முகத்தைப் பார்த்தார். மாமியாரின் கண்களிலே கண்ணீர்!

"இவன் நம் அரசைப் போலவே இருக்கிறான்!" என்று சொல்லிக் கண்களைத் துடைத்துக் கொண் டார் மாமியார்.

அதைக் கேட்டு மாமனாரின் கண்களும் கலங்கின. அவர்கள் ஒரே நேரத்தில் மணிமொழியைப் பார்த்தார்கள். அவள் தலையைக் குனிந்துகொண்டாள்.

"டேய் சின்னத் தம்பி, என்னடா நிற்கிறாய்? அண்ணியை உள்ளே அழைத்துக்கொண்டு போய், அவள் குளிப்பதற்கும் சாப்பிடுவதற்கும் ஓய்வு எடுத்துக் கொள்வதற்கும் ஏற்பாடு செய்!" என்று முத்தழகைப் பார்த்துச் சொல்லிவிட்டு, மணி மொழியைப் பார்த்து, "போ அம்மா, போய் முதலில் குளித்துச் சாப்பிட் டுக் கொஞ்சம் தூங்கு. அப்புறம் பேசிக்கொள்ளலாம்" என்றாள்.

மணிமொழி உள்ளே சென்றதும் மாமனாரும் மாமியாரும் சுற்றுப் பத்தியில் கிடந்த கட்டிலில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டார்கள். இளங்கோ தன் பாட்டியின் மடியில் சிரித்துக்கொண்டு கிடந்தான்.

"ஐயமே இல்லை. அரசுவின் நிறமும் முகமும் அப்படியே இருக் கின்றன இந்தப் பயலுக்கு. அரசு அவன் திருமணத்தைப் பற்றி ஒரு சிறு கடிதத்தின் மூலம் கூட நமக்குத் தெரிவிக்கவில்லையே, ஏன்?" என்று கேட்டார் மாமனார்.

"இந்தப் பெண் தாழ்ந்த சாதியாக இருப்பாள் என நினைக்கிறேன். அதனால்தான் நமக்குத் தெரியாம லேயே திருமணம் செய்துகொண்டு இருக்கிறான்" என்றாள் மாமியார்.

"தாழ்ந்த சாதி, உயர்ந்த சாதி என்ற எண்ணமெல்லாம் இந்தக் காலத்தில் ஏது? அத்தை மகள் சிவகாமியை நாம் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொல்லுவோம் என்ற அச்சம்தான் காரணம், அவன் நம்மைக் கேட்காமலேயே திருமணம் செய்துகொண்டதற்கு!"

"ஏதேது, சாதியைப் பற்றி அவ்வ ளவு எளிதாகச் சொல்லிவிட்டீர் கள்! மருமகளைப் பார்த்ததும் மனம் மாறிவிட்டதோ?"

"மகனைப் போலவே இருக்கி றாள் மருமகள். அதனால் மருமகள் எந்தச் சாதியாக இருந்தாலென்ன என்ற முடிவுக்கு வந்துவிட்டேன்!"

"இந்தப் பயலைப் பார்த்த திலிருந்து எனக்கிருந்த சாதி வெறி போய்விட்டது. எனக்கும் இனி எல்லாச் சாதியும் ஒரு சாதிதான்."

"உண்மையாகவா?"

"உண்மையாகவேதான்! என் மூத்த மகன் என்னை விட்டு என்று பிரிந்தானோ, அன்றே என் சாதி என்னை விட்டுப் போய்விட்டது. என் சின்னப் பையன் முத்தழகு எந்தப் பெண்ணை விரும்புகிறானோ அந்தப் பெண்ணையே நான் அவனுக்குத் திருமணம் செய்து வைப்பேன். அவன் திருமணத்தில் சதியும் இருக்காது, சாதியும் இருக்காது."

இந்த நேரத்தில் குளித்துவிட்டு வந்த மணிமொழி, மாமியாருக்கு அருகில் வந்து மண்டியிட்டு அவள் காலடிகளைத் தொட்டுக் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டாள். மாமியார், மணிமொழியின் தோள்களைப் பற்றி, "நீ என் மருமகள். எழுந்திரு" என்றாள்.

பெரியவளே, உன் மருமகள் விமானத்திலிருந்து குதித்து இறந்து போன செய்தி உனக்குத் தெரியாது! இந்த மணிமொழி உன் மருமகளல்ல. இவள் மணமாகாத கன்னிப்பெண் என்பதை அறிந்ததும், நீ எப்படி நடந்துகொள்வாயோ! இந்த மணி மொழியின் வருகையால், உன் குடும்பத்தில் பல துன்பங்களை நீ காணப்போகிறாய்! அப்போது 'நீ என் மருமகள்' என்கிற உன்னுடைய இந்தப் பாசச் சொல் நிற்குமா, பார்க்கலாம்!

 
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
-தொடரும்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
                            
      
தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு