Published:Updated:

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்


17-06-09
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு!
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்

விகடன் Daily

Quiz

சேலஞ்ச்!

ஈஸியா பதில் சொல்லுங்க...

ரூ.1000 பரிசு வெல்லுங்க...

Exclusive on APP only
Start Quiz
 
தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்

5. வான வீதியிலே ஒரு வண்ணப் புறா!

ணிமொழிக்கு விமானப் பயணம் புதுப் பழக்கமாக இருந்தது. விமானம் பறந்து கொண்டிருந்தது.

அவள் அருகில் ஒரு பெண் உட் கார்ந்திருந்தாள். அந்த இருப்பிடத் தில் மணிமொழியும் அந்தப் பெண் ணும்தான். அந்தப் பெண்ணின் மடியிலே வண்ணப் புறாவைப் போன்ற பட்டு மேனிக் குழந்தை ஒன்று இருந்தது.

அந்தக் குழந்தை கொஞ்சம் தன் தாயின் மடியிலிருந்து தாவித் தன் பிஞ்சு விரல்களால் மணிமொழியைத் தொட்டபொழுது, அந்தக் குழந்தை யின் தாய், ''டேய் போக்கிரி! என் னடா உனக்குக் கை நீளுகிறது?'' என்று செல்லமாகக் கடிந்து, குழந் தையை இழுத்துக்கொண்டாள்.

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்

''குழந்தை என்னைத் தொட்டால் நான் ஒன்றும் கரைந்துவிட மாட் டேன்!'' என்று சிரிப்பைச் சிந்திக் கொண்டே சொன்ன மணிமொழி ''இங்கே வாடா என் கண்ணு!'' என்று தன் இரு கைகளையும் நீட்டினாள்.

குழந்தை தாவி வந்தது. குழந்தையின் தாய் சிரித்துக் கொண்டே மணிமொழியிடம் குழந்தையைக் கொடுத்தாள். குழந்தை மணிமொழி யைப் பார்த்துக் 'குளுகுளு'வென்று சிரித்தது. மணிமொழி குழந்தையை அணைத்துக் கொண்டாள்.

குழந்தையின் தாயும் மணிமொழி யும் தோழமையுடன் பேசத் தொடங்கினார்கள்.

''நீங்கள் எதுவரையில் போகி றீர்கள்?'' என்று கேட்டுப் பேச்சைத் தொடங்கினாள் மணிமொழி.

''சென்னைக்குப் போகிறேன்'' என்றாள் குழந்தையின் தாய்.

''உங்கள் பெயர் என்ன?'' என்று இரண்டாவது கேள்வியைக் கேட்டாள் மணிமொழி.

''என் பெயர் மணிமொழி'' என்றாள் குழந்தையின் தாய்!

''என்ன, என்ன? உங்கள் பெயர் மணிமொழியா?'' என்று கேட்டாள் மருதநம்பியின் மகள் மணிமொழி.

''ஆமாம். ஏன் மணிமொழி என்றதும் உங்களுக்கு இவ்வளவு வியப்பு?'' என்று கேட்டாள் குழந்தையின் தாய்.

''என் பெயரும் மணிமொழிதான். அதனால்தான் எனக்கு இவ்வளவு வியப்பு!'' என்றாள் மணிமொழி.

குழந்தையின் தாய் சொன்னாள்: ''என் இயற்பெயர் கோமதி. கோமதி என்ற பெயர் என் தாய் தந்தையர் வைத்த பெயர். எனக்குத் திருமணம் ஆகும் வரையில் நான் கோமதியாகத் தான் இருந்தேன். திருமணம் ஆனதும் மணிமொழியாக மாறி விட்டேன்!''

''எப்படி?'' என்று கேட்டாள் மணிமொழி.

''என் கணவருக்கு மணிமொழி என்ற பெயரில் என்ன மயக்கமோ எனக்குத் தெரியாது! என்னைத் திருமணம் செய்து கொண்டவுடன் என்னை 'மணிமொழி, மணிமொழி' என்று அழைக்கத் தொடங்கிவிட் டார்! அதனால் கோமதியாகிய நான், மணிமொழியாகி விட்டேன்!'' என்றாள்.

''ஓகோ!'' என்று சிரித்தாள் மணிமொழி.

குழந்தையின் தாய் திடீரென்று, ''அவரை மணந்து கொண்டதற்கு இந்தப் பெயரும் குழந்தையும்தாம் மிச்சம்'' என்றாள் பெருமூச்சுடன்.

இதைக் கேட்டதும் மணிமொழி யின் சிரிப்பு நின்றது. மணிமொழி கூர்ந்து குழந்தையின் தாயைப் பார்த்தாள். முகம் சருகு போல் இருந்தது. முதலிலே துளிர், அப்புறம் தளிர், அப்புறம் இலை, இறுதியிலே சருகு!

குழந்தையின் தாயின் முகத்திலே அழுது அழுது கறைபடிந்து கிடந்த நீர்க் கோடுகளை மணிமொழி ஒருமுறை பார்த்துவிட்டு, ''உங்கள் கணவர்..?'' என்று ஐயத்துடன் கேட்டாள்.

''என்னை விட்டுப் பிரிந்து பத்து நாட்கள் ஆகின்றன. நான் இப் போது கிழக்குப் பஞ்சாபிலிருந்து அகதியாக, புகலில்லாதவளாக, ஏழையாக, எவருமற்றவளாக வந்து கொண்டிருக்கிறேன். என் வாழ்வின் ஒளி ஒழிந்து போகும், நான் பெற்ற செல்வம் அப்பாவை இழந்து அநா தையாகும் என்று நான் எதிர்பார்க் கவே இல்லை. எனக்கு வாழ்வு வந்து இரண்டு ஆண்டுகள்தாம் ஆகின்றன. தாழ்வு வந்து...'' என்று சொல்லிவிட்டுத் தலைப்புச் சேலை யால் முகத்தை மூடிக்கொண்டாள் குழந்தையின் தாய்.

அன்னை அழும்போது தன் பொக்கை வாயைத் திறந்து சிரிக்கக் கூடாது என்பது குழந்தைக்குத் தெரியவில்லை. வஞ்சனையின்றி வாய் விட்டுச் சிரித்தது.

குழந்தையைத் தன் தோளோடு அணைத்துக்கொண்ட மணிமொழி, ''தாழ்வு வந்து எத்தனை நாட்கள் ஆனால் என்ன அக்கா! கணவனை இழந்த கவலைக்கு என்ன சமா தானம் சொல்வது? இருந்தாலும் அக்கா, மனக் கவலையை மாற்றிக் கொள்ளவே நினையுங்கள்!'' என்றாள்.

குழந்தையின் தாய் கண்களைத் துடைத்துக்கொண்டு, ''என் தங்கையைப் போன்ற உன்னிடம் என்னைப் பற்றி ஏதாவது சொன் னால் எனக்குக் கொஞ்சம் ஆறுதல் கிடைக்கும் என்று நினைக்கிறேன்'' என்றாள்.

''சொல்லுங்கள் அக்கா, கேட்கி றேன்'' என்று சொல்லி விட்டுக் குழந்தையைத் தன் மடியிலேயே போட்டுத் தூங்கச் செய்தாள் மணிமொழி.

''நானும் தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந் தவள்தான். தமிழகத்தில் பிழைக்க வழியில்லாது என் தந்தை என்னை அழைத்துக்கொண்டு கிழக்கு பஞ்சாபுக்குச் சென்றார். அங்கே பக்ரா\நங்கல் அணைக்கட்டில் வேலை பார்த்தார். அவருடன் கூட வேலை பார்த்த இன்ஜினீயரான ஓர் இளம் வயதுக்காரர், வீட்டுச் சாப்பாடு வேண்டுமென்று எங்கள் வீட்டில் வந்து சாப்பிட்டார். அவரும் அப்பாவும் ஒன்றாக வந்து சாப் பிட்டுப் போவார்கள். நாளான பின், அவர் அப்பாவுக்கு முன்ன தாகவே தனியாக வந்து சாப்பிடத் தொடங்கினார். எங்கள் காதல் வளர்ந்தது. அப்பா எதையும் தவறாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அந்த இளைஞர் திருமணமாகாதவர். திருந்திய முகமும், திண்ணமான எண்ணமும் கொண்டவர். என்னை அவருக்குப் பிடித்திருந்தது. கனிவு பிறந்தது; கல்யாணமும் செய்து கொண்டுவிட்டோம்...''

குழந்தையின் தாய் இதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லாமல் விக்கினாள். பின்னர் சுதாரித்துக்கொண்டு...

''எங்கள் திருமணம் முடிந்த சில நாட்களில் என் தந்தை என்னைத் தவிக்கவிட்டுப் போய்விட்டார். என் தந்தைக்குப் பிறகு எல்லாமாக ஆகிவிட்டார் என் கணவர். என் அப்பா இறக்கும்போது, இதோ உன் மடியில் கிடக்கிறானே, இவன் என் வயிற்றில் இருந்தான். என் மஞ்சத் தில் தவழப் போகும் இவனையும் என் நெஞ்சத்தில் ஆழப் பதிந்த என் கணவரையும் நினைத்து ஆறுதல் பெற்றேன். நாட்களாயின. இவன் பிறந்தான். மகிழ்ந்தோம். மகிழ்ந்திருந்த அந்த நேரத்தில்தான் என் கணவரைப் பற்றிய சில விவரங்களை நான் அறிந்தேன்.

என் கணவரின் சொந்த ஊர், பிறந்த ஊர் எல்லாம் சென்னைதான். என் கணவரின் தாய் தந்தையர் இப்போது சென்னையில்தான் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு என் கணவர் மூத்த மகன். இவருக்குத் தம்பி ஒருவர் உண்டு.

என் கணவரின் தந்தைக்கு ஒரு சகோதரி. அவருக்கு ஒரு பெண். என் கணவரின் அத்தை பெண் ணாகிய அவளைத் திருமணம் செய்துகொள்ளச் சொல்லிக் கணவரின் தாயும் தந்தையும் வற்புறுத்தினார்கள். இவருக்கு அந்தப் பெண்ணைப் பிடிக்க வில்லை. அதற்குக் காரணம் ஏதும் அவர் சொல்லவில்லை. நானும் கேட்கவில்லை. கணவரின் தாயும் தந்தையும் அந்தக் காலத்துப் பழக்க வழக்கங்களையும் பழைமையையும் விரும்பி, அதன்படியே நடக்க வேண்டும் என்பதில் உறுதி கொண்டவர்கள்.

தம் அத்தை மகளைத் திருமணம் செய்துகொள்ள விருப்பம் இல்லாத என் கணவர், நாட்களைக் கடத்திக் கொண்டு வந்தார். அந்த நேரம் பார்த்து வலுவில் ஏற்பாடு செய்து கொண்டு, மாற்றலாகிக் கிழக்குப் பஞ்சாபிற்கு வந்து விட்டார் என் கணவர். வந்து வேலை பார்த்த இடத்தில்தான் இன்ஜினீயரான அவருக்கும், ஏழைத் தொழிலாளி யாகிய என் தந்தைக்கும் நட்பு ஏற் பட்டு, எங்களுக்குள் காதல் மலர்ந்து, திருமணமாகி, இந்தச் செல்வம் பிறந்தது.

எனக்கும் என் கணவருக்கும் திருமணமானது என் கணவரின் பெற்றோருக்குத் தெரியாது. வேண் டும் என்றே என் கணவர் எங்க ளுக்குத் திருமணமானதை அவர் தாய் தந்தையருக்குத் தெரியாமல் மறைத்து வந்தார். ஒரு மாதத்திற்கு முன்பு கூட அவர் அப்பா கடிதம் எழுதியிருந்தார், 'எப்போதடா நீ உன் அத்தை மகள் சிவகாமியைக் கல்யாணம் செய்துகொள்ளப் போகிறாய்?' என்று. அதற்கு எந்த விதமான பதிலையும், எந்தவிதமான விவரத்தையும் எழுதவில்லை என் கணவர். 'நமக்குத் திருமணம் ஆனதையும் நமக்குக் குழந்தை பிறந்திருப்பதையும் இன்னும் நீங்கள் உங்கள் பெற்றோருக்கும் உங்கள் தம்பிக்கும் தெரியப்படுத் தாமல் இருக்கிறீர்களே, திடீரென்று அவர்கள் இங்கே வந்துவிட்டால் என்ன செய்வீர்கள்?' என்று கேட் டேன். 'வந்தால் என்ன, தங்கள் மருமகளையும் பேரக் குழந்தை யையும் பார்த்துவிட்டுப் போகட் டுமே!' என்று சிரித்தார்!

எனக்கு என்ன ஆகுமோ, ஏது ஆகுமோ என்று அச்சம் இருந்து கொண்டே இருந்தது. இருந்தாலும் என் கணவர் உறுதி உடையவ ராதலால் அது பற்றி நான் கொஞ்சம் மறந்திருந்தேன். இப்படிக் கவலையை மறந்து, களிப்போடு இருந்த நேரத்தில்தான்...'' என்று சொல்லி, வாயைப் பொத்திக்கொண்டு அழுதாள் குழந்தையின் தாய்.

மணிமொழி சங்கடமாகி, தன் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டு வெளியே பார்த்தாள்.

சற்று நேரத்தில் தன்னைத் தேற் றிக்கொண்ட குழந்தையின் தாய், ''கேள் மணிமொழி'' என்று தொடர்ந்து சொல்லத் தொடங்கி னாள். ''பாறை ஒன்றைத் தகர்த்து வழி உண்டாக்க வைத்த வெடி ஒன்றால் ஒரு பெரிய விபத்து ஏற்பட்டு, மூவர் மாண்டனர். அந்த மூவரிலே ஒருவர் என் கணவர்.இந்தச் செய்தியை சென்னையில் இருக்கும் என் கணவரின் தாய் தந்தையருக்கு அறிவித்துவிட்டு, என்னையும் குழந்தையையும் இந்த விமானத்தில் ஏற்றி அனுப்பி வைத் திருக்கிறது பஞ்சாப் அரசு.

என்னை என் மாமனாரும் மாமியாரும் முன் பின் பார்த்த தில்லை. நானும் அவர்களைப் பார்த்ததில்லை. என் புகைப்படத் தைக் கூட அவர்கள் பார்த்ததில்லை. 'உங்கள் பையனின் மனைவியையும், குழந்தையையும் அனுப்பி வைத்தி ருக்கிறோம்' என்று பஞ்சாப் அரசி னர் அனுப்பிய கடிதத்தைப் படித்த பிறகுதான் அவர்களுக்குத் தங்கள் பையன் கல்யாணம் செய்து கொண்டு பிள்ளை ஒன்றையும் பெற்றுவிட்டான் என்பது தெரி யும்.

அவர்கள் தங்கள் பையனை இழந்த துக்கத்தில் இருப்பார்கள். அதோடு நான் என்ன சாதியைச் சேர்ந்தவள் என்பதே அவர்களுக்குத் தெரியாது. நான் தாழ்ந்த சாதியைச் சேர்ந்தவள். என்னை அழைத்துக் கொண்டு போக அவர்கள் விமான நிலையத்திற்கு வந்திருப்பார்களா, அல்லது நான்தான் அவர்கள் வீட்டை விசாரித்துக்கொண்டு போய்ச் சேர வேண்டுமோ... தெரிய வில்லை!''

''நீங்கள் இதைப் பற்றித் துன்பம் கொள்ளாதீர்கள் அக்கா. அவர்கள் விமான நிலையத்திற்கு வந்திருந்தால் சரி! வராவிட்டால் என்ன, நான் உங்களுக்கு துணைக்கு வருகிறேன். நான் வந்து உங்களை உங்கள் மாமனாரிடத்திலும் மாமியாரிடத் திலும் விட்டுவிட்டு வருகிறேன்'' என்றாள் மணிமொழி.

விமானம் பறக்கத் தொடங்கி ஒரு மணி நேரத்திற்கு மேல் ஆகிறது. திடீரென்று வானிலை காரணமாக, விசிறி ஒன்று சுற்றுவது நின்று விட்டதால், விமானம் அசைந்தது. ஆடியது. குலுங்கியது. மேலும் கீழும் இறங்கியது. ஏறியது. நிலை தடுமாறியது!

இந்த நிலையில் திடீரென்று மழை! எது வானம், எது மழை என்று கூட அறியமுடியாத அளவுக் குப் பெரும் மழை! குழந்தையின் தாய், மணிமொழியின் தோளைப் பற்றி, ''மணிமொழி, என்ன காரணம் என்று தெரியவில்லை. என் மனம் திக்திக்கென்று அடித்துக் கொள் கிறது'' என்றாள். அவள் முகம் மாறி நிற்பதைக் கண்டு மணிமொழி அஞ்சினாள்.

''மணிமொழி, கவனமாகக் கேள்! நான் கணவரை இழந்தவள். என் கணவர் ஒழுக்கக் குன்று. உத்தமர். அந்த உத்தமரோடு உடன் வாழ்ந்த நான், மற்றொருவரோடு வாழ்வது என்பது எப்பிறப்பிலும் நடக்காத தொன்று! என் கணவர் இறந்ததும் நானும் இறக்க நினைத்தேன். ஆனால், கண்ணான இந்தக் குழந் தைக்காகத்தான் இன்னும் சாகாமல் இருக்கிறேன்!'' என்றவள், திடீ ரென்று மணிமொழியின் இரு கைக ளையும் பற்றிக்கொண்டு, ''மணி மொழி, உன்னைப் பார்த்த பிறகு, உன் பெயர் மணிமொழி என்பதை, அறிந்த பிறகு, இனி நான் வாழத் தேவை இல்லை என்று முடிவு கொண்டுவிட்டேன். இது அசைக்க முடியாத முடிவு'' என்றாள் குழந்தையின் தாய்.

''அக்கா, நீங்கள் என்ன சொல் கிறீர்கள்?'' என்று பதறினாள் மணிமொழி.

''நான் சாகப் போகிறேன் மணி மொழி, நான் சாகப் போகிறேன்! இந்தக் குழந்தைக்கு இனி நீதான் தாய். இந்தக் குழந்தையை எடுத்துக் கொண்டு எங்கு வேண்டுமானாலும் போ. ஆனால், என் மாமியார் வீட் டுக்கு மட்டும் போகாதே. இந்தக் குழந்தை இனி உன் குழந்தை. உனக்கு மணம் ஆனாலும் ஆகா விட்டாலும் இது உன் குழந்தையா கவே இருக்கட்டும்!'' என்று சொல்லி விட்டுக் குமுறிக் குமுறி அழுதாள் குழந்தையின் தாய்.

மணிமொழியின் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் கொட்டியது.

விமானம் நிலை தடுமாறிப் பறந்துகொண்டிருந்தது. விமான அசைவின் ஏற்ற இறக்கம் அதிகமாக இருந்தது.

''அக்கா! இந்தக் குழந்தையை என்னிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு நீங்கள் என்ன செய்யப் போகிறீர்கள் என்பதே தெரியவில்லையே! விமானம் ஆடுவதைப் பார்த்தால் எவருமே உருப்படியாகப் போய்ச் சேர முடியாது போலிருக்கிறதே! அமைதி பெறுங்கள் அக்கா'' என்று சொன்னாள் மணிமொழி.

பயணம் செய்தவர்கள் அனை வரும் பயந்து ஒருவரை ஒருவர் பிடித்துக்கொண்டார்கள்.

திடீரென்று விமானத்திற்குள்ளே சிவப்பு விளக்கு ஒன்று பளிச்சிட்டது. ஒலிபெருக்கி அலறியது...

''விமானத்தின் நான்கு விசிறி களில் ஏற்கெனவே ஒரு விசிறியின் சுழற்சி நின்றுவிட்டது. இப்போது அதே பக்கத்தில் இன்னொரு விசிறி யின் சுழற்சியும் நின்றுவிட்டது! கடுமையான மழை. கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விமானம் இறங்கிக் கொண்டிருப்பதால் விமானத்தைக் கட்டாயமாகத் தரையில் இறக்கி யாக வேண்டியதாயிருக்கிறது. விமானத்தை இறக்கும்போது, இறக்கப்படுகிற இடம் எப்படி இருக்கும், பாதுகாப்புடன் விமானம் இறங்குமா என்பதையெல்லாம் சொல்ல முடியாது! துணிவு இல்லா தவர்கள் பாரசூட் மூலம் குதித்து விடலாம். விமானப் பணியாட்கள் பாரசூட் தருவார்கள். வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டு குதிப்பவர்கள் குதித்துவிடலாம். துணிவு உள்ளவர் கள் விமானத்திலேயே இருக்க லாம்.''

விமானத்தில் பயணம் செய்த வர்கள் குறைவானவர்கள். இந்தப் பேரிடர் அறிவிப்பைக் கேட்டதும் பயணம் செய்தோரில் அஞ்சிய சிலர், விமானப் பணியாட்களிடம் பாரசூட்டை வாங்கிக் கட்டிக் கொண்டு, அந்தக் கடும் மழையில் கண்களை மூடிக் கொண்டு குதித்து விட்டார்கள். இன்னும் சிலரும், மணிமொழியும், குழந்தையின் தாயுமே விமானத்தில் இருந்தார்கள். விமானம் கீழ் நோக்கிப் பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.

குழந்தையின் தாய் சட்டென்று எழுந்து மணிமொழியின் மடியிலிருந்த குழந்தையை எடுத்து மாறி மாறி முத்தங்கள் ஈந்து விட்டு மறுபடியும் மணிமொழியின் மடியிலே படுக்க வைத்தாள். பின்பு, மணிமொழியின் கரங்களைப் பற்றிக் கொண்டு, ''மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு!'' என்று சொல்லிவிட்டுத் திரும்பினாள். நடந்தாள்.

''அக்கா... அக்கா!'' என்று கத்தி னாள் மணிமொழி. குழந்தையின் தாய் குதித்துவிடப் போகிறாள்; அவளை எப்படியாவது தடுக்க வேண்டும் என்று எண்ணினாள்.

குழந்தையின் தாய் திரும்பவே இல்லை. விமானத்தின் கதவுக்கருகில் வந்தாள். பணிப்பெண்ணிடம் பாரசூட்டைப் பெற்றுக் கொண் டாள்; கதவைத் திறக்கச் சொன் னாள்; ஆனால், பாரசூட்டை அணிந்துகொள்ளாமலே கொட்டு கிற அந்த மழையில் அப்படியே தொப்பென்று குதித்துவிட்டாள்!

''அக்கா... அக்கா..!'' என்று கன்னி மணிமொழி கதறினாள். எழுந்திருக்க முயன்றாள். மடியிலே கிடந்த குழந்தை வீறிட்டு அழுதது.

மணிமொழி, என்ன பிறவியடி உன் பிறவி! உன்னைப் பெற்ற அப்பா, 'என்னை மறந்துவிடு' என்று சொல்லி உன்னை விமானத் தில் அனுப்பி வைத்தார். இங்கே விமானத்தில் உன்னைப் பார்த்த ஒருத்தி, 'என்னை மறந்துவிடு' என்று சொன்னதோடல்லாமல், தன் குழந்தையையும் உன்னிடம் தந்துவிட்டு, உன் கண் எதிரிலேயே விமானத்திலிருந்து குதித்துத் தற்கொலை செய்துகொண்டுவிட்டாளே!

 
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்
- தொடரும்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! -தமிழ்வாணன்