Published:Updated:

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

பிரீமியம் ஸ்டோரி
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
விகடன் பொக்கிஷம்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு!
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

வருமே இல்லை.

முத்தழகு தோட்டமெங்கும் சுற்றிப் பார்த்தான். எங்கும், எவரும் இல்லை!
நிலவு வெளிச்சத்தில் நின்று மீண்டும் மணிமொழி எழுதிய கடிதத்தைப் படித்தான்.

'அத்தான்! நான் போகிறேன். எவரிடமும் சொல்லிக் கொள் ளாமல் வந்த நான், எவரிடமும் சொல்லிக் கொள்ளாமலே போகி றேன். வந்ததும் உங்களைக் கண்டேன். போகும்போதும் உங்களைக் கண்டேன். அது போதும் எனக்கு.

உங்கள் காதலி, கல்யாணமா காத மணிமொழி.'

கடிதத்தைப் படித்ததும், அப்படியே கண்களை மூடிக் கொண்டான் முத்தழகு.

'முத்தழகு, மணிமொழியைப் போன்ற ஒரு பெண் உனக்கு வேண்டும் என்று நினைத்தாய். அவளே உனக்குக் கிடைத்து விட்டாள், கல்யாணமாகாத கன்னிப் பெண்ணாக! ஓடு, ஓடு! மணிமொழியைத் தேடு! மணமகனாக அவளை நாடு!'

22. பெரிய ஐயா யார்?

கையில் ஒரு பெட்டியுடன் தன்னந்தனியாக வெளிச்சம் கலந்த இருளில் நடந்து கொண்டிருந்தாள் மணிமொழி. அவள் கையிலிருக்கும் தோல் பெட்டி, அவள் பம்பாயிலிருந்து தன் சேலை துணிமணிகளை வைத்துக்கொண்டு வந்த அவ ளுடைய சொந்தப் பெட்டி.

தெருவில் எவருமே இல்லை. மணிமொழி அங்குமிங்கும் பார்த்துக்கொண்டே விரைந்து நடந்துகொண்டிருந்தாள். நேரமாக ஆக, அவள் நடையில் வேகம் மிகுந்தது.

கார் ஒன்று வரும் ஓசை கேட்டது. மணிமொழி, சட் டென்று தன் சேலைத் தலைப்பை எடுத்துத் தலையில் போட்டுக் கொண்டாள். வந்த கார் அவளைத் தாண்டிச் சென்றுவிட்டது. கொஞ்சம் மன அமைதி கொண்ட மணி மொழி, இன்னும் விரைந்து நடந்தாள்.

திரும்பித் திரும்பிப் பார்த்துக் கொண்டே நடந்துகொண்டு இருந்த மணிமொழிக்கு, எதையோ வீட்டில் விட்டு விட்டு வந்த மன நிலையே இருந்தது.

மீண்டும் பின்னால் கார் வரும் ஓசை. மணிமொழி இயல்பாக நடப்பதுபோல் நடந்தாள். திரும்பிப் பார்க்க வில்லை.

கார் அவளுக்கருகில் வந்த தும் நின்றது. அது ஒரு வாட கைக் கார்!

காரோட்டி கார் கதவைத் திறந்துகொண்டு மணிமொழிக்கு அருகில் வந்து, ''எங்கேயம்மா போக வேண்டும்? காரில் போக லாமே?'' என்றான்.

மணிமொழி காரோட்டியை ஒருமுறை பார்த்துவிட்டுப் பின்பு காரில் ஏறிக்கொண்டு, ''சென்ட்ரல் நிலையத்துக்குப் போ'' என்றாள்.

மணிமொழி எங்கே போவது என்பது பற்றி முடிவு செய்து விட்டாள். அப்பாவைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசை அவளுக்கு வந்துவிட்டது.

மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்

சென்னையில் தனக்கு இனி வேலை இல்லை என்றதும், பம்பாய் சென்று முடிந்தவரை முயன்று, அப்பாவை விடுதலை செய்வதற்குரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்யலாம் என்ற முடிவுடன் புறப்பட்டுவிட்டாள்.

சென்ட்ரல் நிலையத்திற்கு முன் கார் நின்றது. வாடகைக் காசைக் கொடுத்துவிட்டுக் காரை விட்டுக் கீழே இறங்கிய மணிமொழி, கையிலிருந்த பெட்டியுடன் சென்ட்ரல் நிலையத்திற்குள் புகுந்தாள்.

பெண்கள் தங்கும் முதல் வகுப்பு அறைக்குள் நுழைந்து, பெட்டியை ஒரு மூலையில் வைத்துவிட்டு உட்கார்ந்தாள். அந்த அறையில் அவளைத் தவிர, வேறு எவருமே இல்லை!

எப்போது விடியப்போகிறது என்றிருந்தது மணிமொழிக்கு. அவள் எழுந்து சென்று, 7-25-க்குப் பம்பாய் விரைவு வண்டி சென்னையை விட்டுப் புறப்படுகிறது என்பதை அறிந்துகொண்டு, டிக்கெட் கொடுக்குமிடத்திற்குச் சென்று பம்பாய்க்கு மூன்றாம் வகுப்பு டிக்கெட் ஒன்றை வாங்கிக் கொண்டு வந்தாள்.

டிக்கெட்டுடன் தன் இடத் தில் வந்து உட்கார்ந்த பிறகும் மணிமொழியின் மனத்திலுள்ள அச்சம் மறையவில்லை. வண்டி யில் உட்கார்ந்து, வண்டி புறப் பட்டால்தான் மனம் அமைதி யுறும் என்று பட்டது.

விடிந்தது. நிலையத்தில் எங்கும் ஓசை, இரைச்சல்!
நன்றாக விடிந்ததும் பம்பாய்க்குச் செல்லும் விரைவு வண்டியில், பெண்கள் பெட்டி ஒன்றில் மணிமொழி ஏறி உட்கார்ந்துகொண்டாள்.

கூட்டம் மிகுந்து, தான் இருக் கும் பெட்டி நிறைந்து வழிவதை மணிமொழி விரும்பினாள். காரணம், கூட்டத்தில் அவளை எவரும் எளிதில் கண்டுபிடித்து விட முடியாதல்லவா?

வண்டி புறப்பட்டது. 'இந்த வண்டி நாள் கணக்கில் ஓடிக் கொண்டிருக்குமே, சாய்ந்து படுக்கக்கூட இடமில்லையே!' என்ற கவலை மண்டியது மணிமொழி மனத்தில்.

சரியாக மாலை 6-15-க்குக் குண்டக்கல்லில் வந்து நின்றது விரைவுவண்டி. அதே நேரத்தில் பம்பாயிலிருந்து சென்னையை நோக்கிச் செல்லும் மெயில் மற்றொரு பக்கம் வந்து நின்றது.

சாப்பிடுவதற்காகப் பலர் இரண்டு வண்டிகளிலிருந்தும் இறங்கி உணவு விடுதிக்குப் போனார்கள். மணிமொழிக்கு ஏதாவது சாப்பிட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் என்ற நிலை! இறங்கிச் செல்லக் கொஞ்சம் தயங்கினாள் மணிமொழி. அப்போது அவளுக்கு எதிரில் இருந்த ஒரு கல்லூரிப் பெண், ''நீங்கள் ஒன்றும் சாப்பிடாமல் இருக்கிறீர்களே! போய்ச் சாப் பிட்டுவிட்டு வாருங்கள். பெட் டியை நான் பார்த்துக் கொள் கிறேன். சென்னையிலிருந்து பம்பாய்க்குப் புகை வண்டியில் போகிறவர்கள் இரண்டு பகல் பொழுதும், ஓர் இரவுப் பொழு தும் வண்டியிலேயே இருந்தாக வேண்டும். போங்கள், ஏதாவது சாப்பிட்டுவிட்டு வாருங்கள்!'' என்றாள்.

மணிமொழி சிரித்துவிட்டு வண்டியை விட்டுக் கீழே இறங்கி, மெல்ல நடந்தாள். அப்போது, ''சகோதரி!'' என்று அழைத்துக்கொண்டே தோளில் யாரோ கை வைத்தார் கள். திடுக்கிட்ட மணிமொழி திரும்பிப் பார்த்தாள்.

பிரபாவதிதேவி!

பம்பாயில், அப்பாவின் வேலையைத் தான் செய்வதா கச் சொல்லிவிட்டு மணிமொழி ஐந்து பெட்டிகளை எடுத்துக் கொண்டு போய் ஒவ்வொருவரி டமும் ஒவ்வொரு பெட்டியாகக் கொடுத்துக்கொண்டு வரும் போது, 3-வது பெட்டியை மரீன்டிரைவில் 40 வயது கொண்ட ஒரு பெண்ணிடம் கொடுத்தாளே, அந்தப் பெண் தான் இந்தப் பிரபாவதிதேவி! அன்று இவள் தன் கையிலிருந்த வெண்சுருட்டைக் கீழே போட் டுக் காலால் மிதித்துக் கொண்டே, 'என்ன உடனே புறப்பட்டுவிட்டீர்கள்! பெண் ணாகிய நான் புகை பிடிப்பது உங்களுக்குப் பிடிக்கவில் லையா? 28 லட்சம் மக்கள் தொகை கொண்ட இந்தப் பம்பாய் நகரத்தில் எத்தனையோ விதமான நாகரிகங்கள் உண்டு!' என்று சொன்னது மணிமொழிக் குப் பசுமையாக நினைவிற்கு வந்தது.

பிரபாவதி தேவி மணிமொழி யின் தோளிலிருந்து கையை எடுக்காமலே, ''மணிமொழி, நீ எங்கே போகிறாய்? சென்னை யிலேயே இருப்பதுதானே உனக்கு நல்லது?'' என்றாள்.

இதைக் கேட்டதும் மணி மொழிக்குத் தூக்கிவாரிப் போட்டது! மருததம்பி அவளி டம் சொல்லியவையெல்லாம் நினைவில் வந்து நின்றன.

மணிமொழி தன்னைக் கொஞ்சம் தேற்றிக்கொண்டு, ''நான் பம்பாய்க்குப் போகிறேன். அப்பாவைப் பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆசை வந்துவிட்டது எனக்கு!'' என்றாள்.

பிரபாவதிதேவி சிரித்துக் கொண்டே, ''உன் அப்பா பம்பாயில் எங்கே இருக்கிறார்..! சென்னையில்தானே இருக்கி றார்!''என்றாள்.

இதைக் கேட்டதும் மணி மொழிக்கு மயக்கம் வருவதைப் போன்று இருந்தது. இருந்தாலும் தன் குழப்பத்தைக் காட்டிக் கொள்ளாமல், ''அப்படியா?! அப்பா சென்னையிலா இருக் கிறார்? எனக்குச் செய்தியே இல்லையே!'' என்றாள்.

''உனக்குச் செய்தி தந்து கொண்டிருக்கும் நிலையில் உன் அப்பா இல்லை. எது எப்படி இருந்தாலும், இப்போது நீ என்னுடன் சென்னைக்கு வந்துவிடு. பம்பாய்க்குப் போகக் கூடாது. அங்கே உனக்கு ஆபத் துக் காத்திருக்கிறது!'' என்றாள் பிரபாவதிதேவி.
மணிமொழி குழம்பினாள்.

பிரபாவதிதேவி அவளைத் தனியாக அழைத்துச் சென்று மெல்லிய குரலில், ''போலீசார் உன்னையும் தேடிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள். நெற்றியில் துப் பாக்கிக் குண்டு பாய்ந்து செத் துக் கிடந்த கேசவதாஸ் வீட்டிற் குக் கடைசியாகச் சென்று வந் தவள் நீதான் என்பதைப் போலீசார் கண்டுபிடித்துவிட் டார்கள்! பேசாமல் என்னுடன் மெயிலில் சென்னைக்கு வந்து விடு. பெட்டி ஏதாவது இருக்கி றதா?'' என்று கேட்டாள்,

''ஆமாம்'' என்றாள் மணி மொழி.

''நேரம் இருக்கிறது. முதலில் சாப்பிட்டுவிட்டுப் பிறகு பெட் டியை எடுத்துக் கொள்ளலாம்'' என்று சொல்லி, மணிமொழியை உணவு விடுதிக்கு அழைத்துச் சென்றாள் பிரபாவதிதேவி.

பத்து நிமிடங்களுக்குள் உணவு விடுதியில் சூழ்ந்திருந்த கூட்டம் கலைந்து விட்டது.

பிரபாவதிதேவி, கூலியாள் ஒருவனை அழைத்து, வண்டி யிலிருந்து மணிமொழியின் பெட்டியைச் சென்னைக்குப் போகும் மெயிலில், தான் இருக் கும் முதல் வகுப்புப் பெட்டியில் வைக்கும்படி சொல்லிவிட்டு, மெயிலிலேயே வரும் டிக்கெட் பரிசோதகரிடம் மணிமொழி தன்னுடன் சென்னைக்கு வரு கிறாள் என்றும், அவளுக்குரிய டிக்கெட் பணத்தைத் தன்னிடம் அடுத்த ஜங்ஷனில் பெற்றுக் கொள்ளும்படியும் சொன் னாள்.

புகைவண்டி புறப்பட்டது.

''என் அப்பா சென்னையில் இருக்கிறார் என்று உங்களுக்கு எப்படித் தெரியும்?'' என்று கேட்டாள் மணிமொழி.
பிரபாவதிதேவி சிரித்தாள். ''விவரம் தெரியாத பெண்ணே, எங்கள் கூட்டத்தில் இருந்து கொண்டு இந்தக் கேள்வி கேட் கிறாயே! பெரிய ஐயா எனக்குச் சொன்னார்!'' என்றாள்.

''உங்கள் கூட்டமா? அது என்ன? எனக்கு ஒன்றும் புரிய வில்லையே! பெரிய ஐயா யார்?'' - குழம்பினாள் மணி மொழி.

 
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
-தொடரும்
மணிமொழி, நீ என்னை மறந்துவிடு! - தமிழ்வாணன்
                            
      
தெளிவான புரிதல்கள் | விரிவான அலசல்கள் | சுவாரஸ்யமான படைப்புகள்Support Our Journalism
அடுத்த கட்டுரைக்கு