Published:Updated:

பனிமூட்டம்... குளிர் காற்று... ஜெட்டா!

சென்னை to சிக்மக்ளூர் - கலசா

பனிமூட்டம்... குளிர் காற்று... ஜெட்டா!

சென்னை to சிக்மக்ளூர் - கலசா

Published:Updated:
 ##~##

டெஸ்ட் டிரைவுக்காக ஃபோக்ஸ்வாகனின் அப்டேட்டட் ஜெட்டா 1.4 பெட்ரோல் இன்ஜின் கொண்ட கார், நமக்காக அலுவலகம் வந்த சமயம், பெங்களூருவில் உள்ள மோ.வி வாசகர் அவிநாஷ், கார் வாங்கும் விஷயமாக நம்மை தொலைபேசியில் அழைத்தார். அப்போது அவரிடம், ''பெங்களூருக்கு அருகே சுற்றுலா அறிமுகம் இல்லாத ஏதாவது புதிய இடம் உங்களுக்குத் தெரியுமா?'' என்று கேட்டபோது, ''நிறைய இருக்கிறது. சிக்மக்ளூர் மலைப் பகுதியில் கலசா என்ற இடத்தில் உள்ள ஹோம் ஸ்டேவுக்கு நாளை செல்கிறேன். நீங்களும் வருகிறீர்களா?'' என்றார். உடனே ஒப்புக் கொண்டு, பரபரவென தயாராகி பெங்களூருவை நோக்கி ஃபோக்ஸ்வாகன் ஜெட்டாவைக் கிளப்பினோம். 

புதிய ஜெட்டாவின் இன்ஜின் சற்று பவர் குறைவாக இருந்தது போன்ற உணர்வு. ஆனால், நெடுஞ்சாலையில் 140-150 கி.மீ வேகத்தை மிக எளிதாகத் தொட்டது. வேகமாகச் செல்வதே தெரியாமல் மிகச் சிறப்பான பயண அனுபவத்தைத் தந்தது ஜெட்டா. அதிவேகமாகச் செல்லும் கார் இது இல்லை என்றாலும், குறை சொல்லும்படி எதுவும் இல்லை.

ஒட்டுமொத்த விகடனுக்கும் ஒரே ஷார்ட்கட்!

பனிமூட்டம்... குளிர் காற்று... ஜெட்டா!

சென்னையில் இருந்து பெங்களூரு வரை வரிசையில் காத்திருந்து, ஒவ்வொரு டோல்கேட்டையும் கடப்பதற்குள், 'இந்த டோல்கேட் பிரச்னை எப்போதுதான் முடிவுக்கு வரும்’ என சலிப்பாக இருக்கிறது. கிருஷ்ணகிரிக்கு முன்பாக இருந்த டாபாவில் இரவு உணவு முடித்துவிட்டு, பெங்களூரு  சென்று சேர்ந்தபோது, இரவு 12 மணி. நமக்காகக் காத்திருந்தார் வாசகர் அவிநாஷ். அவரிடம் மறுநாள் பயணம் பற்றிப் பேசி விட்டு, அதிகாலை புறப்படுவது எனத் திட்டமிட்டோம்.

அவிநாஷ், தன்னுடைய புதிய ஹூண்டாய் வெர்னா காரை எடுத்து வந்தார். இரு கார்களிலும் காலை ஏழு மணிக்கு மங்களூர் செல்லும் ஹைவே சாலையைப் பிடித்து பறந்தோம். ஹைவே தொடங்கிய பத்தாவது கி.மீ-யில் இருந்து மீண்டும் டோல்கேட்டுகளின் தொல்லை ஆரம்பமானது. எந்த சுவாரஸ்யமும், சுறுசுறுப்பும் ஏற்படுத்தாத அந்தச் சாலையில், பயணம் செய்ய இருந்த ஒரே ஒரு பொழுதுபோக்கு, ஜெட்டாவின் டேஷ் போர்டில் இருக்கும் 'ரியல் டைம் டேட்டா’தான். இதில் மிகவும் ஜாலியான ஒன்று, ரியல் டைம் ஃப்யூல் எஃபிஸியன்ஸி, நாம் காரை ஓட்டும் முறையின் அந்த நொடிக்கு ஏற்ப, லிட்டருக்கு எவ்வளவு மைலேஜ் கிடைக்கும் என்பதைத் தெரிவிக்கும். இதில் ஒரு சமயம் 82 கி.மீ காட்டும். ஆக்ஸிலரேட்டரை அழுத்திய அடுத்த நொடியே '2 கி.மீ’ எனக் குறையும். எப்படியாவது, 1 கி.மீ அல்லது அதிகபட்சமாக '100 கி.மீ’ கொண்டு வர முயன்று தோல்வி அடைந்தோம். மங்களூர் ஹைவேயில் உள்ள ஹாசன் என்ற ஊரை அடைந்தோம். சென்னையில் இருந்து சுமார் 330 கி.மீ தூரம். பின்பு, இன்னொரு 150 கி.மீ வந்தும்கூட ஒரு புகைப்படம்கூட எடுக்கவில்லை. நாம் செல்லும் இடம் சரியான தேர்வுதானா? என யோசித்துக் கொண்டே டீ அருந்தினோம்.

பனிமூட்டம்... குளிர் காற்று... ஜெட்டா!

இனி, ஹாசன் ஹைவே சாலையில் இருந்து விலகி, பேளூர் வழியாகச் செல்ல வேண்டும். அங்கிருந்து புறப்படும்போது, ''கேமராவைத் தயாராக எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்'' என்றார் அவிநாஷ். ''நாம் செல்ல வேண்டிய இடம் வந்துவிட்டதா?'' எனக் கொஞ்சம் சலிப்பாகக் கேட்டோம். ''இன்னும் கொஞ்ச தூரம் பயணித்தால் வந்து விடும்'' என்றார்.

பேளூரைத் தாண்டி கலசாவை நோக்கிச் செல்லச் செல்ல... என் கண்களுக்கு பச்சை நிறம் மட்டும் தெரிகிறதா எனச் சந்தேகப்படும் அளவுக்கு, பச்சைப் பசுமைக் காட்சிகள் வரத் தொடங்கின. மனதில் ஒரு சின்ன நிம்மதி தோன்றியது. கொஞ்சம் வேகம் பிடிக்க... சாரல் மழையும், சில்லென்று காற்றும், திடீர் வெயிலும் என அந்தப் பகுதியின் சீதோஷ்ணம் முற்றிலும் மாறுபட்டு இருந்தது. அந்தப் பகுதி முழுக்க காஃபி எஸ்டேட். முடிகரே என்ற கிராமத்தை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். வழி எங்கும் அழகான இயற்கைக் காட்சிகள். மலைத் தொடர்கள் அதை இன்னும் அழகுபடுத்த... ஒவ்வொரு காட்சியையும் நின்று ரசித்தோம்.

கலசாவுக்குச் செல்லும் பாதை சில இடங்களில் படு மோசமாகவும், சில இடங்களில் மிக அருமையாகவும் இருந்தது. ஜெட்டா, மிக அருமையாக ஹேண்ட்லிங் காராக விளங்கியது. சஸ்பென்ஷன் அதை விட மிகச் சிறப்பாக இருக்கிறது. காரின் க்ரிப் மிக பிரமாதம் என்று சொல்லலாம். எவ்வளவு வேகமாகச் சென்று ஸ்கிட் செய்ய முயற்சி செய்தாலும், ஸ்கிட் ஆகவே இல்லை. அவ்வளவு கிரிப்புடன் சேர்ந்து பேலன்ஸ் செய்கிறது ஜெட்டாவின் சேஸி.

பனிமூட்டம்... குளிர் காற்று... ஜெட்டா!

ஆனால், காரின் கிரவுண்ட் கிளியரன்ஸ் மிகவும் குறைவு என்பதால், ஸ்பீடு பிரேக்கர், பெரிய பள்ளத்தில் காரை ஏற்றி இறக்கும் போது, மிகப் பொறுமையாகச் செல்ல வேண்டியது இருந்தது.

மதியம் 3.30 மணி அளவில் சரியாக பெங்களூரில் இருந்து 300 கி.மீ தூரம் பயணம் செய்தபின், 'நம்மனே’ என்ற ஒரு எஸ்டேட்டில் உள்ள அந்த வீட்டைச் சென்று அடைந்தோம். அங்கு மதிய உணவை முடித்தோம். கர்நாடகாவில் 'ஹோம் ஸ்டே’ எனப்படும் சுற்றுலாப் பயணிகள் தங்கிச் செல்லும் வீடுகள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பிரபலமாக ஆரம்பித்து இருக்கின்றன. விடுதிகளில் இருப்பது போன்று இங்கு எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால், நம் சொந்த வீட்டில் இருப்பது போன்ற அனுபவத்தைத் தருபவை இந்த வீடுகள்.

நாம் தங்கியிருந்த வீடு, 'மரசனிங்கெ’ என்ற கிராமத்தின் அருகில் இருக்கிறது. இது சிக்மக்ளூர் மாவட்டத்தில் உள்ள முடிகரே தாலுகா. ஒரு பெரிய பண்ணை வீடு போன்ற, மிகப் பழைமை வாய்ந்த வீடு அது. இதைக் கவனித்துக் கொள்ள ஒரு பெரியவர். நாங்கள் போய்ச் சேர்ந்ததும், அந்த வீடும் அதன் சுற்றுப்புறமும் நமக்கு ஒரு நல்ல உணர்வை அளித்தது. அங்குள்ள மலை உச்சியில் இருக்கும் 'சன் செட்’ பாயின்ட்டுக்கு விரைந்தோம்.

அந்த இடத்தில் இருந்து ஏழு கி.மீ தூரம் பயணம். பனி மூட்டம், ஈரக் காற்று என ஒரு மிக மிக அருமையான சூழல். கொஞ்சம் கரடுமுரடான பாதையில் காரை எடுத்துச் சென்றோம். மலை முகட்டில் இருந்த அந்தப் புல்வெளியின் அழகை விவரிக்க வார்த்தைகள் கிடைக்கவில்லை. இந்த இடத்துக்குப் பெயர் எதுவும் இல்லை. காட்டுப் பகுதியில் அமைதியான சூழ்நிலையில் இருட்டும் வரை இருந்தோம்.

அடுத்த நாள் காலையில் எழுந்து குளிப்பதற்காக ஒரு ஓடைக்கு அழைத்துச் சென்றார் அவிநாஷ். கிரிஸ்டல் கிளியர் சுத்தமாக அந்த ஓடையில் வெள்ளம் பாய்ந்து கொண்டு இருந்தது. அதில் ஜாலியாக குளியலை முடித்துவிட்டு, மீண்டும் தங்கி இருந்த வீட்டுக்குத் திரும்பினோம். வீட்டில் இருந்த பெரியவர் நம்மிடம், இந்தப் பகுதியில் என்ன எல்லாம் இருக்கின்றன எனப் பட்டியல் போட்டார். சுற்றிப் பார்க்க ஏராளமான இடங்கள் இருப்பது புரிந்தது. ட்ரெக்கிங், ஆஃப் ரோடிங் செய்ய மிகச் சரியான பகுதி எனத் தெரிந்து கொண்டோம். ஆனால், எல்லா இடங்களையும் சுற்றிப் பார்க்க குறைந்தது இரண்டு நாட்களாவது தேவை. மேலும், அந்த இடத்தில் இருந்து குதிரேமுக், சிக்மக்ளூர், கெம்மன்குடி, ஹலிபேடு என இயற்கைக் காட்சிகள் கொட்டிக் கிடக்கும் இடங்களும், அரசர்கள் வசித்த அரண்மனைகளும், கோவில்களும் நிறைந்துள்ளன. ஒரு மதியத்தில் தொடங்கி அடுத்த நாள் மதியம் முடிந்தது எங்கள் ஹோம் ஸ்டே!

மீண்டும் பெங்களூரு நோக்கி ஜெட்டாவைக் கிளப்பினோம். ஜெட்டாவில் கிளைமேட் கன்ட்ரோல் இல்லாததால், குளிர் குறையக் குறைய ஏ.சி செட்டிங் மாற்றி மாற்றி வைத்துக்கொண்டே மலையில் இருந்து கீழே இறங்கி, போரடிக்கும் டோல்கேட் சாலையை அடைந்தோம். பெங்களூருவில் அவிநாஷ§க்கு விடை கொடுத்து விட்டு, சென்னையை நோக்கி பயணத்தைத் தொடங்கினோம்!