என் டைரி - 386

இத்தொடரின் மற்ற பாகங்கள்:
வாழ்க்கை இலக்கு... வழிமறிக்கும் காலம்!

ன்பான பெற்றோர், அண்ணன், நான் என மகிழ்ச்சியான குடும்பம் எங்களுடையது. இளவரசிபோல என்னை வளர்த்தார்கள். நான் கேட்பது எல்லாமே கிடைக்கும். என் விருப்பம்போல இன்ஜினீயரிங் படிக்கவைத்தார்கள் என் பெற்றோர். ஆனால், இப்போது வாழ்வின் முக்கியமான என் ஆசைக்கு, இலக்குக்கு, கனவுக்கு முட்டைக்கட்டை போட்டு பாடாய்ப்படுத்துகிறார்கள்.

கடந்த ஆண்டு எங்கள் நெருங்கிய உறவினர் ஒருவரின் மகள், பெற்றோர் சம்மதமின்றி காதல் திருமணம் செய்து கொண்டாள். இருவீட்டாரும் அவர்களை ஏற்றுக்கொள்ளாத தால், தற்போது அவள் தன் கணவனுடன் வேறு ஊரில் வசித்துவருகிறாள். இந்தச் சம்பவம் நடந்ததில் இருந்தே, என்னை நினைத்து அச்சப்பட ஆரம்பித்துவிட்டனர் என் பெற்றோர். இறுதியாண்டு படிக்கும்போதிலிருந்தே, ‘காதல் எல்லாம் நம்ம குடும்பத்துக்கு சரிப்பட்டு வராதும்மா... அது நம்மளோட மொத்த நிம்மதியையும் பறிச்சிடும்’ என்று போதிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்கள்.

எனக்கு எந்தக் காதலும் இல்லை. நல்ல மதிப்பெண்கள் பெற்று, மரியாதையான வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். இதுவே என் இலக்காக இருந்தது. அதேபோல, கேம்பஸ் இன்டர்வியூவிலும் தேர்வான எனக்கு, நல்ல சம்பளத்தில் பெங்களூரில் வேலை கிடைத்தது. ஆனால் என் வீட்டில், நான் வேலைக்குச் செல்லக்கூடாது என்று பிடிவாதமாக இருக்கிறார்கள். வெளியூர் அல்ல, உள்ளூர் வேலைகூட வேண்டாம் என்று சொல்லி, எனக்கு அவசரமாக மாப்பிள்ளை பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

‘வேலைக்குப் போய் சுயமா சம்பாதிக்கிறதுதான் என் ஆசை. நான் யாரையும் காதலிக்க மாட்டேன். நிச்சயம் நீங்க பார்க்கிற பையனைத்தான் கல்யாணம் பண்ணிப்பேன். நம்புங்க’ என்று பக்குவமாகப் பேசிப் பார்த்துவிட்டேன்; கெஞ்சிப் பார்த்துவிட்டேன்; அழுதும் பார்த்துவிட்டேன். பலன் இல்லை. ‘காலத்தை யாராலயும் கணிக்க முடியாது. ஒருவேளை வேலைபார்க்குற இடத்துல யாரை யாவது உனக்குப் பிடிச்சுப்போய், ‘இவனைத்தான் கல்யாணம்

பண்ணிக்குவேன்’னு நீ வந்து நின்னா, எங்களால தாங்க முடியாது. ஒருவேளை நீ சம்மதிக்கலைன்னாலும், உன்னை ஒருதலையா யாராச்சும் காதலிச்சு, அவனால உனக்கு ஏதாச்சும் ஒரு பிரச்னைன்னா, நாங்க எல்லோரும் செத்தே போயிடுவோம். ஊரு உலகம் ரொம்ப கெட்டுப்போய் கிடக்கு’ என்று பதிலுக்கு அவர்களும் அழுகிறார்கள்.

சமீபத்தில் அநியாயமாகப் பறிக்கப்பட்ட சுவாதியின் உயிரும், வினுப்பிரியாவின் உயிரும் என்னைப்போலவே இன்னும் பல பெண்களின் எதிர்காலத்தை முடக்கிப் போட்டுள்ளது. என் பெற்றோரின் அக்கறையை, கவலையை நான் உதாசீனப்படுத்தவில்லை. ஆனால், பட்டப் படிப்பு முடித்த நான் என் சுயமரியாதைக்காக வேலைக்குச் செல்ல நினைப்பது தவறா? நான் விரும்பிய எதிர்காலம் எனக்குக் கிடைக்க ஒரு வழி சொல்லுங்கள் சகோதரிகளே!

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 பிரீமியம் கட்டுரைகள் படிக்க பதிவு செய்யுங்கள்அனைத்து பிரீமியம் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்