மகளிர் மட்டும் - இந்தியப் பெண்களின் ரத்தமும் வலியுமான கதை

அவள் சினிமா சுகுணா திவாகர்

மிழ் சினிமா என்பது எப்போதும் ஆண்களால் உருவாக்கப்படும் ஆண்கள் சினிமாவாகவே இருந்திருக்கிறது. தனக்கு நேரும் அநீதியைத் தைரியமாக எதிர்கொள்ளும் பெண்களைத் தமிழ் சினிமாவில் பார்ப்பது அரிது. சமீபகால சினிமாக்களில் குறிப்பிடத்தக்க மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கின்றன என்றாலும் பெண்ணுக்கான சுயத்தை உறுதி செய்யும்வகையில் வலுவான மாற்றங்களாக அவை இல்லை. ‘பெண்கள் காதலித்து ஆண்களைக் கழட்டிவிட்டுவிடுவார்கள்’ என்கிற ரீதியில் ஒரு பிம்பத்தை உருவாக்கி, அதற்காகக் குடித்துவிட்டுக் குத்துப்பாட்டு ஆடுவதும் ஆணாதிக்க நஞ்சு நிறைந்த வசனங்களை நாயகர்கள் பார்வையாளர்கள் மீது வீசுவதும், அதற்குத் திரையரங்குகளில் கைதட்டல்கள் எழுவதுமான காட்சிகளையும் பார்க்கிறோம். பெண்ணியப் படங்கள் என்று குறிப்பிடப்பட்ட ‘இறைவி’, ‘தரமணி’ போன்ற படங்களும் ஆண்களின் கதையைச் சொல்பவையாகவே இருக்கின்றன என்ற விமர்சனங்களிலும் நியாயம் இல்லாமல் இல்லை. இந்த நிலையில் பெண்களின் உணர்வுகளையும் பிரச்னைகளையும் பெண்களை மையப்படுத்தியே சொல்லும் படமாக வெளிவந்திருக்கிறது ‘மகளிர் மட்டும்’.

ஊர்வசி, சரண்யா பொன்வண்ணன், பானுப்ரியா மூவரும் கல்லூரிக்கால விடுதித் தோழிகள். 1978-ல் தீபாவளி அன்று ரிலீஸ் ஆன ‘அவள் அப்படித்தான்’ படத்தைப் பார்ப்பதற்காக சுவரேறிக் குதித்துப்போகிறார்கள். அதனால் பள்ளி நிர்வாகத்தால் வீட்டுக்கு அனுப்பப்படும் அவர்கள் அதற்குப்பிறகு சந்தித்துக்கொள்ளவில்லை. ஊர்வசி மகனின் காதலி ஜோதிகா ஓர் ஆவணப்பட இயக்குநர். பெரியாரிஸ்ட்டும்கூட. காலம் வெவ்வேறு திசைகளில் விசிறியடித்த மூன்று தோழிகளையும் சந்திக்க வைப்பதோடு, அவர்களுக்காக ஒரு பயணத்தையும் ஏற்பாடு செய்கிறார் ஜோதிகா. இதுதான் ‘மகளிர் மட்டும்’ கதை. இது வெறுமனே மூன்று பெண்களின் கதையாக இல்லாமல் இந்தியாவில் வாழும் பெரும்பாலான பெண்களின் ரத்தமும் வலியுமான கதையாக இருக்கிறது.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick