“பாம்பெல்லாம் எனக்கு பச்சப்புள்ள மாதிரி!”

ஆச்சர்யம்வெ.நீலகண்டன், படங்கள்: கா.முரளி

செஞ்சியிலிருந்து விழுப்புரம் செல்லும் வழியில் இருக்கிறது அனந்தபுரம். நகரத்துப் பரபரப்புகளைத் தாண்டி, ஒரு சரிந்த பகுதியில் வரிசையாக நாற்பதுக்கும் மேற்பட்ட வீடுகள். அந்தக் குடியிருப்புக்கு நடுவில் மண்டிய புதர்களுக்கு மத்தியில் இருக்கிறது மல்லிகாவின் வீடு. “வீட்டைச் சுத்தி இவ்வளவு புதர் இருக்கே... பாம்பு எதுவும் இருக்கப்போகுது...” என்றால், “பாம்பா... அதெல்லாம் என் வாசனைப்பட்டாலே தெறிச்சு ஓடிப்போயிடும்...” என்று சிரிக்கிறார் மல்லிகா.

மல்லிகாவுக்கு வயது 60-க்கு மேல். கணவர் முனுசாமி காலத்தோடு போய்ச் சேர்ந்துவிட்டார். நான்கு பிள்ளைகளும் மணம்முடிந்து தனியாக வசிக்கிறார்கள். சுற்றுவட்டாரப் பகுதியில் எந்த ஊரில் போய் மல்லிகாவைப் பற்றிக் கேட்டாலும் கதை கதையாகச் சொல்கிறார்கள்.

“சங்கீதமங்கலத்துல ஒரு வீட்டுக்குள்ள பெரிய விரியன் புகுந்துடுச்சு. அந்த அம்மாவைக் கூட்டியாந்தாங்க. வாசனையை வெச்சே பாம்பு இருந்த இடத்தை கண்டுபிடிச்சிடுச்சு. வாலைப் புடிச்சுச் சுத்துச்சுப் பாருங்க... காலடியில மயங்கி விழுந்திருச்சு பாம்பு!”

“பனைமலைப்பேட்டையில ஒரு நல்ல பாம்பு... வீட்டுக்கு மேல பரணுக்குள்ள சுருக்கிட்டுப் பதுங்கிடுச்சு. அந்த அம்மா கையை விட்டுச்சு பாருங்க... விரல்ல ஒரே போடு... பாம்பு கொத்தினதைப் பார்த்த ஓர் ஆளு மயங்கி விழுந்துட்டார். ஆனா, இந்த அம்மா, சுருக்குப் பையில இருந்து ஒரு கடி மருந்தை அள்ளிப்போட்டு தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு மரம் மாதிரி நிக்குது!”

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick