அனைவரையும் நான் நேசிக்கிறேன்!

ஒரு பயணம் ஓர் அனுபவம் ஒரு வெளிச்சம்மருதன்

வளுடைய உடல் பூமியில் கிடத்தப்பட்டிருந்தது. முகத்தில் புன்னகை. சாதித்து முடித்த பிறகு தோன்றுமே, அப்படியொரு புன்னகை. தொளதொள அங்கியை அவள் அணிந்திருக்கிறாள். வெறுமை
யான கால்கள். நீண்ட பல பயணங்களை மேற்கொண்ட பிறகு இப்போதுதான் அவை ஓய்ந்து கிடக்கின்றன. அவளுக்கு அருகில் சுருண்டுகிடக்கும் பாம்புகள்போல குழந்தைகளின் சடலங்கள் ஒட்டிக்கிடக்கின்றன.
`இவர்கள் என் குழந்தைகள். நான்தான் அவர்களை உலகுக்கு வழங்கினேன். நானே திரும்பவும் எடுத்துக்கொள்கிறேன்' என்று அந்தப் பெண்ணின் உதடுகள் முணுமுணுப்பதுபோல ஒரு பாவனை. நிலா கவனித்துக்கொண்டிருக்கிறது. கவனித்துக்கொண்டு அப்படியே நிற்கிறதேயொழிய, வருத்தப்படுவதுபோல இல்லை. நிறைய பார்த்துப் பழகிவிட்டது போலும்.

குறைபாடுகள் ஏதுமற்ற, நிறைவான ஒரு பெண்ணின் உடலை `எட்ஜ்' (விளிம்பு) என்னும் தனது கவிதையில் வர்ணிக்கிறார் சில்வியா பிளாத். அந்தப் பெண்ணை மரணம்தான் குறைபாடுகளிலிருந்து விடுவித்து, அவள் வாழ்வையும் பிறப்பின் நோக்கத்தையும் நிறைவடையச் செய்திருக்கிறது. ஆனால், அந்த மரணத்தையும்கூட அவள் போராடியே பெற வேண்டியிருந்தது, புகழைப்போல.

`எனது வார்த்தைகளைக்கொண்டு என் கவிதைகளை எழுதிக்கொள்வதைப்போல, என்னை நிறைவுசெய்துகொள்ள மரணத்தை நானே வரவழைத்துக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. `தற்கொலை' என இதைக் கொச்சைப்படுத்தாதீர்கள். `கோழைத்தனமான செயல்' என்று வெறுப்பையும் சினத்தையும் உமிழாதீர்கள். என் மரணத்தைப் பற்றி தீர்ப்பு எழுதுவதற்கு முன், ஒரு நிமிடம் யோசியுங்கள். என்னைப் பற்றி என்ன தெரியும் உங்களுக்கு?'

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 பிரீமியம் கட்டுரைகள் படிக்க பதிவு செய்யுங்கள்அனைத்து பிரீமியம் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்