பூவே பூச்சூடவா - நினைவோவியம்

விக்னா-சந்தோஷ், ஓவியம் : ஷண்முகவேல்

ந்தோஷ் தன் மகளுக்காக நல்ல பாலர் பள்ளி ஒன்றைத் தேடிக்கொண்டிருந்தான். `பூங்காவனம்’ பள்ளியின் நிறுவனரும் பிரின்சிபாலுமான சுந்தரி பற்றிய குறிப்பு எங்களை ஆச்சர்யப்பட வைத்தது. சுந்தரி இருக்கிறார் என்பதே சந்தோஷம்கொள்ள வைத்தது.

ஒரு வேலை நாளில் அங்கு சென்றோம். மரத்தடியில் குழந்தைகளோடு முதியவர் ஒருவரும் விளையாடிக்கொண்டிருந்தார். சற்றே பெரிய குழந்தைகளுக்கு, ஒரு பாட்டி களிமண்கொண்டு பொம்மைகள் செய்வதைச் சற்றே சிரத்தையுடன் கற்றுக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். சுற்றிலும் ஆறேழு குழந்தைகளை உட்காரவைத்து, முதிய தம்பதியினர் கதை சொல்லிக்கொண்டிருந்தனர்.

எங்கு பார்த்தாலும் குழந்தைகளும் முதியவர்களுமாக இருந்த அந்த இடம், எங்களுக்கு `பள்ளிக்கு வந்திருக்கிறோம்’ என்ற எண்ணத்தையே மறக்கச்செய்தது. டீச்சர் என்றோ, மேடம், சார் என்றோ யாரையும் அழைக்காமல், குழந்தைகள் தங்களுக்குப் பிடித்தமான உறவுமுறைகொண்டு அழைப்பதையும் கவனித்தோம்.

பிரின்சிபால் அறையின் வெளியே தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த அழைப்பு மணியைப் பார்த்ததும் நான் சந்தோஷைப் புன்னகையுடன் பார்த்தேன். பித்தளைக் கிண்ணத்தைக் கவிழ்த்து சுவருடன் ஒட்டிவைத்ததுபோல இருந்தது அந்த மணி. வால்போல தொங்கிக்கொண்டிருந்த கயிற்றின் முனையில் ஒரு சிறிய குமிழ். சந்தோஷ், கை பரபரக்க, அதை இழுக்கப்போனான். நான் ``அடேய்...’’ என்றேன். அதற்குள் உள்ளிருந்து மெலிந்த குரலில் அழைப்பு வந்தது.

``உள்ளே வாங்க...”

மஞ்சள்நிற கைத்தறிப் புடவை. காதில், களிமண்ணால் செய்த மெல்லிய தொங்கட்டான். நெற்றியில் தீற்றலாக சந்தன நிறத்தில் பொட்டு. காதோரம் வெளிர்நரை. முகத்தில் மட்டும் எந்த மாற்றமும் இல்லை
எனத் தோன்றியது. தெத்துப்பல்லா... இல்லையா எனச் சந்தேகம் வருகிற மாதிரியான புன்னகையுடன் ``வெல்கம்” என்றார் சுந்தரி.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்