வியட்நாம் சிறுமி!

ஒரு பயணம் ஓர் அனுபவம் ஒரு வெளிச்சம் மருதன்

னக்கு அப்போது ஒன்பது வயது. என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பதை என்னால் திட்டவட்டமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை என்றாலும், நான் வாழ்ந்துகொண்டிருந் தது பாதுகாப்பற்ற ஓர் உலகில் என்பது மட்டும் ஒருவரும் சொல்லாமலேயே புரிந்தது. என் நாடு வியட்நாம். என் மனதுக்கு நெருக்கமான அழகிய நாடு. எல்லோருக்கும் அவரவர் நாடு அழகானதுதான். எல்லோரும் அவரவர் நாட்டை நேசிக்கிறார்கள். ஆனால், சிலர் ஏன் இன்னொரு நாட்டை வெறுக்கிறார்கள்? அதை அழிக்க வேண்டும் என ஏன் துடிக்கிறார்கள்? ஒருவரை நீங்கள் நேசிக்க வேண்டுமானால் இன்னொருவரை வெறுக்க வேண்டுமா என்ன? தெரியவில்லை. ஆனால், வியட்நாமில் தினம் தினம் குண்டு வீசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். நாங்கள் அதையெல்லாம் கண்டு பயப்படக் கூடாது எனப் பெரியவர்கள் எங்களைப் பொத்திப் பொத்திதான் வைத்திருந்தார்கள். ஆனால், அந்தப் பிசாசு எப்படியோ எங்கள் பார்வைக்கும் தட்டுப்பட்டுவிட்டது.

1972 ஜூன் 8... வழக்கம்போல என் நண்பர்களுடன் கோயிலுக்குள் விளையாடிக்கொண்டிருந்தேன். திடீரென ஒரு விநோத வாசம். `வெளியில் எங்கோ, ஏதோ எரிவதுபோலில்லை?' என யோசித்துக் கொண்டிருந்தபோதே படை வீரர்கள் கோயிலுக்குள் ஓடி வந்தார்கள். ``இங்கிருந்து ஓடுங்கள்'' என்று விரட்டினார்கள். நாங்கள் வெளியேறி ஓடத் தொடங்கினோம். தற்செயலாகத் தலையை உயர்த்திப் பார்த்தேன். நான்கு குண்டுகள் மேலிருந்து விழுந்து கொண்டிருந்தன. என்னைச் சுற்றிலும் தீ பற்றி எரியத் தொடங்கியது. வேறு யாரும் என் கண்களுக்குத் தெரியவில்லை. நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே என் ஆடைகளையும் நெருப்பு பற்றிக்கொண்டது. மூச்சிறைக்க ஓட ஆரம்பித்தேன். என் ஆடைகள் பொசுங்கி உதிர ஆரம்பித்தன. என் உடலிலும்கூட தீ பற்றிக்கொண்டுவிட்டதா? ஆடையைப்போல சருமமும் பொசுங்கி உதிர்ந்துவிடுமா? அப்போது என்னிடம் என்ன மிஞ்சி நிற்கும்?

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick

மாதத்திற்கு 7 எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகள் படிக்க லாகின் செய்யுங்கள்அனைத்து எக்ஸ்க்ளுசிவ் கட்டுரைகளையும் படிக்க சந்தா செய்யுங்கள்