ரயிலிலே ஓர் அமைதி!

ரயில் பயணங்களில்... விக்னேஸ்வரி சுரேஷ், ஓவியங்கள் : ரமணன்

மானுட குலத்தின் சகல பயண வழிகளிலும் சுவாரஸ்யமானது ரயில் பயணம்தான். என் அனுபவங்களை வார்த்தைகள் வழியே சிலாகித்ததைப் படித்தால் நீங்களும் அதை ஆமோதிப்பீர்கள்.

எவ்வளவு சீக்கிரம் ஸ்டேஷனுக்குச் சென்றாலும் மெல்லிய பதற்றம் இல்லாம லில்லை. சரியான பிளாட்பாரம் தானா என்று ஒரு தடவைக்கு ஒன்பது தடவை பார்த்து, அதுவும் போதாமல் அதே டிரெயினைப் பிடிக்கப் போகிறவருக்கும் அதே பிளாட்பாரம் தானா என நோட்டம்விட்டு நகர்வதில் தொடங்குகிறது அந்தச் சுவாரஸ்யம். இந்திய ரயில்வேக்கு, `இந்தியர்களுக்கு எந்தக் காலத்திலும் மூட்டுவலியே வராது!' என்ற அசாத்திய நம்பிக்கை உண்டு. ரயிலுக்குள் புதுசு புதுசாக ஆயிரம் சொகுசுகள் தர ஆசைப்படுபவர்கள், குடிமக்கள் பிளாட் பாரம் மாற, நூறு படி ஏறி, நூறு படி இறங்கி, சக்கரம் வைத்த பெட்டியை மூச்சிரைக்கத் தூக்கிவருவதைப் பார்த்தும் `மனம் இரங்க மாட்டேன்' என்று அடமாக இருக்கிறார்கள்.

இதை தேசபக்தர் யாரிடமாவது சொல்லிப் புலம்பினால், `அதான் தாம்பரத்தில் எஸ்கலேட்டர் இருக்கே!' என்பார்கள். அது சரிதான், நான் கும்பகோணத்திலிருந்து சிதம்பரத்துக்குப் போக வேண்டும். எஸ்கலேட்டருக்காக தாம்பரம் வந்து ஏற முடியுமா என்ன? என் பாட்டி ஒவ்வொரு பயணத்தின்போதும், பல பிரார்த்தனைகளில் ஒன்றாக, `முதலாவது பிளாட்பாரத்துக்கு டிரெயின் வரணும்' என்று பெருமாளிடம் அப்ளிகேஷன் போட்டுவைப்பாள். அது என்ன கஷ்டம் என்று பாட்டி ஆவதற்குள்ளேயே எனக்குப் புரிந்துவிட்டது.

`நான் பிளாட்பாரத்துக்கு வந்துட்டேன்' என்று யாருக்காவது அலைபேசியில் சொன்னால், `ரொம்ப நல்லது' என்று பதில் கிடைக்கும். நடைமேடையில், எப்போதும் பெரிய பெரிய மூட்டை முடிச்சுகளோடு உட்கார்ந்திருக்கும் குடும்பம் சாவகாசமாக இருக்க, கையில் சிறிய பையோடு இருக்கும் முதியவர் மட்டும் உர்ரென இருப்பார். `இந்தப் பெரிய குடும்பத்துக்கு முன், தான் ஏறிவிட வேண்டுமே' என்று கவலை அவரை நிலைகொள்ளாமல் வைத்திருப்பதை யூகிக்கலாம்.

Do you like the story?

Please Appreciate the Author by clapping!

Editor’s Pick